0

Michael Chabon – Telegraph Avenue

telegraphavenue1

Met ‘De wonderlijke avonturen van Kavalier & Clay’ schreef Michael Chabon al een prozaïsch prachtig boek over goochelaars en de comicindustrie, waar zelfs Houdini zich niet uit had kunnen bevrijden. Zou hij dat kunstje weten te herhalen met Telegraph Avenue?

Telegraph Avenue Vinyl

Ergens op Telegraph Avenue in Californië zit een platenzaak verscholen waar de laatste vinylfetisjisten zich tegoed kunnen doen aan platen van (met name zwarte) vergane blues, jazz, funk en soul. De onstuimige Archie en zijn nukkige partner Nat runnen het stofnest vol plakken zwart genot vol Miles Davis, James Brown of Cochise Jones. Een noodlijdende zaak voor liefhebbers en die de genadeslag in de voorruit ziet opdoemen in de vorm van een megasupermarkt genaamd Thang, die ook muziek zal gaan verkopen. Het levert de nodige irritaties tussen de eigenaren, en dan zijn er ook nog eens de nodige verwikkelingen in hun privé-levens, waar blijkt dat nostalgie toch het sleutelwoord is voor heel Telegraph Avenue en al haar bewoners.

Barok & blaxploitation

Chabon’s schrijfstijl zal voor sommige lezers best barok en protserig aanvoelen, toch weet hij vaak middels geniale vergelijkingen of sierlijke volzinnen zijn punt te maken en terug te keren ‘to the point’. Naast een betoverende pen, weet Chabon ook kundig zijn stukjes te eindigen met genoeg cliffhangers om door te willen lezen. Telkens wanneer het interessant wordt, switchen we even naar een ander personage. Ook blijf je tot de laatste paginas nieuwe kanten ontdekken aan de hoofdpersonages en die laatste paar rotregels teruglezen. Wait.. wut? Las ik dat nou goed? Fraai is ook hoe hij zijn boek heeft volgepompt met referenties naar Blaxploitation films en toffe jazzplaten. Het schept veel sfeer, en al snel bevind de lezer zich in een verfilmde remake van High Fidelity door Quentin Tarantino. Natuurlijk, er lijken op het eerste gezicht veel raakvlakken met Nick Hornby’s High Fidelity, waarin eveneens een platenzaak-eigenaar zich gedwongen ziet na te denken over de rest van zijn leven en keuzes moet maken. Anderszijds is er dan hier weer juist de nadruk op zwarte muziek, blaxploitation films, kung-freakin’-fu, en veel meer aandacht voor de persoonlijke issues en relaties tussen de hoofdpersonages – welke niet direct gerelateerd zijn aan de platenzaak. Telegraph Avenue is meer dan Brokeland Records alleen.

Met 78 toeren richting boekenwinkel?

Telegraph Avenue voelt minder complex en zwaar als Kavalier en Clay, en leest als een 78-toerenplaat die als een frisbee wordt gebruikt. Iets te zwaar voor sommigen, maar met een spannende, boeiende vlucht als je hem kan tillen. Zonder goochelaars of comics, maar met een papegaai, zeppelins, zwangerschappen, kung-fu meesteressen, en old-school autoklassiekers om je in die houdgreep te houden en niet meer los te laten.

 

avatar geschreven door op 8 januari 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :