1

Walking Dead – Season one

walkingdeadseason1-2 Het is stil in de kamer. Om je heen is alles donker. Je kon zweren dat je iets hoorde. Je drukt voorzichtig op het toetsenbord de letters in. D. O.R. Dankzij een sterk ontwikkeld motorisch geheugen vliegen je vingers routineus over het toetsenbord. K. S. I. Hoeveel maal beroerden zij deze inmiddels afgesleten toetsen reeds? D. I. Verschrikt kijk je op. Wat was dat gebrom? Backspace. Alsnog een E. Punt. N. L. Op het moment dat je de hand stevig op je schouder voelt knijpen, vlieg je onmiddellijk op en met een snelheid die op de Olympische Spelen een wereldrecord zou hebben opgeleverd, keer je je hoofd in de bron van het kwijlerige gegrom. Daar staat hij. Dr. Clavin met een emmertje espresso. Hij vraagt: ‘Hey. Moet je luisteren. Ik heb nu weer een review over een game, man, Walking Dead!’. Wat doe je?

Wow! Dr. Clavin in levende lijve! Vertel me alles, en laat me daarna de schimmel tussen je tenen schoonlikken alsjeblieft!

Inderdaad, is het antwoord. Ik ben het. Jouw grote held. Geen zorg, ik deel straks een handtekening uit. Maar eerst even the shizzle over the grizzle. Telltale Games, die eerder al een puike click-and-point adventure maakten rondom Wallace & Gromit, doen nu eenzelfde trucje voor Walking Dead. En wat voor één! De animatie van de game doet sfeervol comic-achtig aan en past naadloos ergens tussen de comic en de tv-serie qua visuals. En dan past het spel zich ook nog eens aan de keuzes die je maakt in het verhaal aan! Dat komt het best tot zijn uiting in wat de game ‘panic-events’ noemt, momenten waarin je in een split-second een beslissing moet nemen. Red je die gast die jou eerder hielp of die knappe chick? Zaag je de arm van een geïnfecteerd individu af of laat je het op zijn beloop? Op die momenten wordt de game écht hectisch en stressvol. Die momenten worden uitstekend gebalanceerd met een spannend verhaal.

‘Oh. Jij bent het. Ik schrok. Verwachtte haast een zombie of iets dergelijks. Zeg het maar dan.’

Inderdaad. Ik ben het. Zeg, Walking Dead man. Aardige game. Past zich aan aan je gedrag in de game. Valt wel mee hoor. Scheld je een personage uit, dan herinnert hij zich dat later nog, en mensen die je in vertrouwen neemt, nemen het voor je op op cruciale momenten. Maar de grote verhaallijn hetzelfde blijft voor iedereen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld games als Blade Runner (uit de oude doos), waar je keuzes het spelverloop bepaalden. Maar toch, best leuk gedaan. Goed artwork en de personages zijn lekker uiteenlopend. Het obligate gezinnetje rondom redneck Kenny, het zielige onschuldige meisje Clementine of de immens botte Larry. En hier en daar sneuvelt er één en komt er weer een nieuwe overlevende bij. Het houdt de boel lekker dynamisch. Maar ja, ‘game’ is wel een groot woord. Een toffe mini-serie waar je zelf de verhoudingen tussen de personages (en wie er soms in leven blijft) mag bepalen. Dat is het meer.

walkingdeadseason1‘Oh nee. Ben jij het? Echt? Zucht.. Pleur op man, ik ben een beetje druk met het verwijderen van russische spyware.’

Inderdaad. Ik ben het. Ik kon je niet vinden op de whatsapp. Ik vond namelijk wat ergers dan Facebook. Het kon niet uitblijven en jawel hoor. Voorspelbaar as hell. De rage rondom Kirkman’s ondode comic-imperium breidde zich al uit richting spin-off boeken en een tv-serie, het wachten was op een pc-game. En omdat winst aantrekkelijk ruikt, doken er meteen twee spellen op. Eén goedkope crap attack van de tv-studio, en deze dus meer vanuit de comics. Om het eenvoudig te maken. Het wachten is op undead-parfumlijntjes, een leren kledinglijn van Rick, en apps waarmee je kunt checken hoe zombiebestendig de buurt is waar je je op dat moment in bevind of ander spul.

‘Dus? Clavin? Laat je me nu weer alleen met mijn zoektocht naar furries?’

Natuurlijk. Alle begrip voor. Ik wil alleen maar zeggen, áls je er dan toch één moet spelen van die Walking dead spelletjes, dan is dit wel een heel goede keus. Een puike combinatie tussen de comic en de tv-serie. Wel is een beetje speler er met wat uurtjes zo doorheen, en omdat de grote lijnen niet veranderen, is de herspeelbaarheid beperkt. Toch leef je al snel mee met de verwikkelingen rondom de personages. Knap gedaan. Zelden schreeuwend tegen een pc-scherm gezeten omdat iemand zo stom was dood te gaan. Telltale Games doet het weer, en maakt van Walking Dead meer een belevenis dan een échte game. De pret is er niet minder om, en voor de fans, season 2 is ondertussen ook al aan de gang.

avatar geschreven door op 20 maart 2014

Een reactie op “Walking Dead – Season one”

  1. avatar Egregius schreef:

    😀

    Hij is awesome, de review.

Reageer

Anti-Spam vraag :