0

Damon Albarn – Everyday robots (2014)

Wat een toeval, het album van de Britse songkoning achter The Good, The Bad and The Queen bereikt mij op Koningsdag. Inderdaad, Damon Albarn. Er zijn zo van die muzikanten die al jaren steevast, zelfs een tikje fabrieksmatig, muziek maken. Nick Cave. Eels. En in dat notoire rijtje hoort Damon Albarn ook thuis. Zoiets is natuurlijk alléén interessant als die ijverzucht beluisterenswaardige albums oplevert. In het geval Albarn is dat nogal eens wisselvallig. Soms wint de experimenteerzucht het van de songs, maar regelmatig dropt de man dan ook wel weer parels van jewelste. Alleen al voor zijn gevarieerde oeuvre vol mega, mega, mega singles verdient de beste man een standbeeld, of vooruit – het is per slot van rekening Koningsdag – een lintje.

Eindelijk solo?

Nu is er dan zijn zelfverklaarde ‘eerste solo-album’. Of dat helemaal waar is mag je zelf uitmaken. Naast Blur heeft Damon zelf al eens een opera geproduceerd onder de noemer Monkey: Journey to the West, de cartoongroep Gorillaz op ons afgevuurd, weirde meuk gemaakt als Dr Dee, vreemde afrofunkrap met Rocket Juice & the Moon gemaakt en samengewerkt met Afrikaanse muzikanten in Mali Music en wat gerommeld met supergroep The Good, The Bad and The Queen. En voor het meerendeel schreef hij daar toch ook de songs. Met Everyday Robots belooft hij echter zijn eerste volwaardige solo-album. De titeltrack circuleerde al een tijdje, en beloofde al veel goeds. De opener begint al meteen met een maatschappijkritische quote van de reeds overleden comediant Lord Buckley, ‘They didn’t knew where they was going, but they knew where they was!’, dat meteen overgaat in een machinaal klinkende popsong. En de rest van de tekst fluistert Albarn ons voorzichtig in dat mensen wel érg veel tijd spenderen op mobieltjes en internet. De worsteling met  technologie komt op meerdere tracks terug. Voor het eerst misschien sinds Blur’s meesterwerk Modern Life is Rubbish. Maar niet alles is zware kost. Er zijn ook lichtvoetige meezingsongs over baby-olifantjes, Mr Tembo.

Everyday robots everyday?

Grosso modo levert Everyday Robots wat je van Albarn verwacht. Lome beats op de meeste tracks, die spaarzaam worden omkleed met unheimische electronica en originele samples, waarover Albarn zijn vocalen beheerst drapeert. Pas op het allerlaatste nummer wil Albarn het tempo bescheiden omhoog gooien. Om de spanningsboog toch optimaal te houden, zijn er steeldrumsolos in het dromerige You and Me, verstilde piano-intermezzos in Seven High, gospelkoortjes in het prachtige Heavy seas of love en orkesten verborgen in Hostiles.  Everyday Robots is dan wel machinaal aangekleed vol synthesizers, electronica en samplers, Albarn weet ze nog altijd kundig te koppelen aan een goed liedje. Dat maakt Everyday Robots wederom een aangenaam album. Verwacht geen dansbare knallers, maar een lazy zaterdagmiddag-album met een tekstuele bite. Zo’n album dat in alle opzichten een klein feestje is om op te zetten bij thuiskomst van de jaarlijkse tweedehands Koningsdag-vrijmarktjes.

avatar geschreven door op 27 april 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :