0

James Finn Garner – Politically Correct Bedtime Stories

PoliticallyCorrectBedtimestoriescoverWie is er niet grootgebracht op sprookjes, en heeft een flinke dosis van hun moraliteit daar vandaan? Zo hebben we van Assepoester geleerd  dat de schoonheid van een vrouw bepaald wordt door haar kleding (en vooral schoenen!), van Sneeuwwitje dat vrouwen jaloerse krengen zijn, en mannen nodig hebben voor hun bescherming. Van de Rattenvanger van Hamelen leren we de gevaren van hebberigheid, en van Jack en de Bonenstaak hoe inefficient reuzen zijn in resource-management, en dat ze dus de dood verdienen.

Wacht even, dat zijn helemaal geen goede levenslessen! Vandaar dat James Finn Garner de verhalen heeft geupdate in zijn boek Politically Correct Bedtime Stories (oorspronkelijke titel: Fairy Stories For A Modern World maar dat was verschrikkelijk heterosexualistisch natuurlijk).

Zo leren we in Rapunzel over de verschillende groepen die vrouwen proberen te exploiteren (mannen en platenlabels) en dat indy-muzikantschap een optie is. En in de Drie Kleine Biggetjes krijgen we een allegorie over socialisme versus de wolf; nadat de biggen huizen bouwen uit lokaal-gewonnen materialen en in vrede en met zelf-determinatie leven:

One day, along came a big, bad wolf with expansionist ideas. He saw the pigs and grew hungry, in both a physical and ideological sense.

De verhalen zijn kort, vaak slechts 4-5 pagina’s. Rollen van helden/villains zijn vaak omgedraaid, en alles wordt politiek correcter gebracht. Sneeuwwitje gaat nu bijvoorbeeld om met zeven ‘vertically challenged men‘ (die overigens een masculinity retreat runnen). Zo zouden de verhalen ontdaan moeten zijn van alle ‘sexist, racist, culturalist, nationalist, regionalist, ageist, lookist, ableist, sizeist, speciesist, intellectualist, socioeconomicist, ethnocentrist, phallocentrist, heteropatriarchalist, or other type of bias, as yet unnamed.’

Naast Three Little Pigs, zijn m’n favorieten de verhalen over The Emperor’s New Clothes (kleding is optioneel), en Roodkapje. Stukje van het einde (spoilers!):

Her screams were heard by a passing woodcutter-person (or log-fuel technician, as he preferred to be called). When he burst into the cottage, he saw the melee and tried to intervene. But as he raised his axe, Red Riding Hood and the Wolf both stopped.

‘And just what do you think you’re doing? asked Red Riding Hood.
The woodcutter-person blinked and tried to answer, but no answer came to him.
‘Bursting in here like a Neanderthal, trusting your weapon to do your thinking for you!’ she exclaimed. ‘Sexist! Speciesist! How dare you assume that womyn and wolves can’t solve their own problems without a man’s help!’

When she heard Red Riding Hood’s impassioned speech, Grandma jumped out of the wolf’s mouth, seized the woodcutter-person’s axe, and cut his head off. After this ordeal, Red Riding Hood, Grandma and the wolf felt a certain commonality of purpose. They decided to set up an alternative household based on mutual respect and cooperation, and they lived together in the woods happily ever after.

Het boek is kort (79 p.) maar erg vermakelijk, en je leest het zo in een ruk uit. Alhoewel ik alleen dit boek gelezen heb, is het misschien de moeite waard om in plaats daar van Politically Correct, the Ultimate Storybook te zoeken, waarin de vervolgen Once upon a More Enlightened Time: More Politically Correct Bedtime Stories en Politically Correct Holiday Stories: For an Enlightened Yuletide Season gebundeld zijn. Alhoewel de verhalen, ondanks (of juist door?) de politieke correctheid, soms naar het misandrische neigen, kan ik ze aanraden voor de humorwaarde. Het geeft je in ieder geval iets om aan je (mogelijke) kinderen te vertellen! (Oeps, was dat een fertilist-bias?)

avatar geschreven door op 22 april 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :