0

Hell (2011)

hell1Zuchtend sleep ik mijn jas van de kapstok. Het is weer die tijd van de maand. Tijd voor boodschappen. Dat moment dat menig nerd de moed in zijn Ghost in the sneakers doet zakken. Het moment waarop het comfort van de spelonken van de in duisternis gehulde man-cave moet worden verlaten en plotsklaps de confrontatie met daglicht zich aandient. Zonlicht, de grote aartsrivaal van gamers, die de spelervaring van elke goede videogame kundiger om zeep kan helpen dan de tankbestuurders in Panzercommander tegen een veld vol verlamde konijntjes.

Zonacolypse

De titel Hell klinkt weliswaar als een derderangs horrorfilm, maar betekent stiekem eigenlijk ‘Bright’, omdat het een Duitse film betreft. In een nabije toekomst heeft er zich een ecologische ramp voltrokken en zijn de stralen van de zon dodelijk heet geworden. De maatschappij is volledig ingestort en een post-apocalyptisch landschap heeft zich ontvouwd. Gewassen groeien niet meer en voedsel is steeds schaarser geworden, en de aarde is overdag onbegaanbaar door felle UV-straaltjes. In de film volgen we de verwikkelingen rondom de overlevingspogingen van Marie (Hannah Herzsprung), haar zus Leonie (Lisa Vicari) en Marie’s sullige aan zelfoverschatting lijdende vriendje Phillip (Lars Eidinger).

Down The Road before

Hell is een kruising tussen een roadmovie, een psychologische thriller en post-apocalyptische sci-fi. Op zich begint de film veelbelovend. De zon als vijand is in ieder geval een aanpak die niet vaak wordt gekozen, al zijn er wel wat voorbeelden. Dat in het post-apocalyptische landschap wellicht niet zombies of ziekte de grootste bronnen van terreur blijken, maar eerder de medemens, is dan weer een thema dat we dan helaas weer wel vaak hebben gezien. The road, Mad Max, Book of Eli, of de tv-serie Walking Dead, het zijn slechts enkele van de referenties die bij het kijken naar Hell opborrelen. Bovendien blijkt niet de zon, maar de mens juist stelselmatig de grootste vijand van het gezelschap. En dan zit je al snel op platgewalste paden.

Toch noemenswaardig?

Regisseur Tim Fehlbaum weet met een klein budget een meer dan degelijke thriller in een overtuigend post-apocalyptisch landschap weg te zetten. De acteurs, in het bijzonder het personage Marie, komen overtuigend over. De film is gritty en grauw voor het realisme gevoel, en gedrenkt in felle lichtfilters voor de delen overdag, en stemmig blauwe filters voor het nachtwerk. De productie van Hell kan zich naadloos meten met de grotere broertjes uit de US of Hollow-woud. Helaas weet de film echter weinig aan de eerder genoemde referenties toe te voegen. Bovendien lijkt de film niet voor een groot publiek toegankelijk, er is te weinig horror voor horrorfans, en het is te gritty voor blockbuster-bezoekers. Toch levert Fehlbaum een dikke voldoende met Hell, die de moeite van het bekijken waard is. Op zijn minst zul je je na afloop weer gesterkt voelen dat je niet de enige bent met een hekel aan zonlicht. Of aan boodschappen – want in post-apocalyptische films is een tochtje op zoek naar levensmiddelen vaak even slecht.

avatar geschreven door op 16 juni 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :