0

The Amazing Spider-Man 2 (2014)

De combinatie ‘Spider-man’ en ‘film’ lijkt niet altijd zo goed uit te pakken. Een beetje als de bloemkool-Doritos-gehaktschotel die ik had gemaakt voor onze meest recente Dorkside kantoor party. Bij deze alsnog mijn excuses aan de schoonmaakcrew die dezelfde avond dienst had. Het kijken van de Raimi films en die eerste The Amazing Spider-Man had hetzelfde effect: alle losse elementen leken in theorie goed, maar eenmaal tot één geheel gebrouwen bleek het niet altijd zo goed te verteren. Nu is er dan de sequel van de reboot van de verfilming van de comic. Third, euh, fifth time’s a charm?

Regisseur Mark ‘pun not intended’ Webb kroop voor dit tweede deelt opnieuw in de regiestoel, en het schrijversteam bestaande uit blockbuster-knutselaars Kurtzman en Orci heeft ditmaal (in theorie) meer vrijheid gehad voor een Spider-storyline. De veel te veel tijd opvretende origin story van de vorige film is nu god zij dank achter de rug, al bouwt Amazing Spider-Man 2 wel voort op de basis die daar gelegd is. Oscorp is nu ook weer de bron van de meeste problemen en makkelijk genoeg ook de plaats waar de voornaamste personages rondhangen of links mee hebben. Ik moet zeggen, het idee van een evil corporatie die verantwoordelijk is voor het creeëren van problemen die alleen door de nobele hoofdpersoon opgelost kunnen worden is bijzonder origineel en Spider-Man 2 scoort daarmee een hoop bonuspun-/]]/#ERROR#  Oeps, sorry, het Dorkside Sarcasmefilter werd overbelast.

Tsja, originaliteit in commercieel aantrekkelijke superheldenfilms lijkt überhaupt een onrealistische verwachting. Sony weet verdomd goed dat een film met ‘Spider-Man’ in de titel meer geld oplevert dan de meeste Colombiaanse cokedeals, ongeacht de kwaliteit van zowel de coke als de film. Dat er in Amazing Spidey 2 geen verhaal zit dat de tand des tijds gaat doorstaan zal de studio een worst wezen. Voor ons als kijkers ligt dat wat anders.

The Amazing Sequelman opent met een flashback van ma en pa Parker op de vlucht, wat leidt tot niet echt op z’n plaats voelende gewelddadige thriller-actie. Na dit weirde begin switchen we meteen naar Spider-Man die in een hectische scène enkele criminelen achtervolgt en ze redelijk out-of-character niet meteen tegenhoudt maar eerst een beetje bijdehand met ze dolt, wat niet alleen gruwelijke schade aan de omgeving tot gevolg heeft maar ook een hoop levens nodeloos in gevaar lijkt te brengen. Oppervlakkig gezien is het wel entertaining en een iets meer gevatte/lol hebbende spidey is welkom, maar ik neem aan dat het niet de bedoeling was het personage tegelijkertijd een kortzichtige douchebag te laten lijken. Waar is die Great Responsibility nou? Hrm.

En zo zijn er wel een hele hoop kleine ‘ja maar wacht eens even..’ momenten die mijn kijkplezier constant saboteerden. Zo verandert de awkward nerd Max Dillon in supervillain Electro door, hold on to your goddamn seats, in een tank vol genetisch gemanipuleerde sidderalen te vallen die toevallig open stond zonder toezicht in een of andere Oscorp kelder. Nu zijn de origin-stories in de comics ook vaak super cheesy, maar come the fuck on. Jamie Foxx maakt van Max overigens nog een enigszins sympathiek personage en méér dan een CGI schietend obstakel. De dubstep in de Electro actiescènes toont overigens aan dat dit muziekgenre de wereld niets dan teleurstelling brengt.

Andrew Garfield is wat mij betreft nog steeds een geschikte en charismatische Peter Parker, en de verplichte romance met Gwen Stacy (Emma Stone) wordt zowaar nog redelijk uitgewerkt. De grootste issues duiken op als Harry Osborn (Dane DeHaan) ten tonele verschijnt. Vanuit het niets moet de film ons laten geloven dat Peter en Harry beste maatjes zijn, waarbij Harry in no-time gemotiveerd wordt om Spider-Man dood te willen zien. Oh, en slechts één scène nodig heeft om in de Green Goblin te veranderen. Ik dacht dat DaFoe in zijn Power Ranger masker erg was, maar deze versie van de Goblin is nog shittier. Het zou indrukwekkend zijn als het niet zo beschamend was.
De motivaties van een hoop personages om dingen te doen worden naarmate de film vordert sowieso steeds vager, en we worden als kijker gedwongen om te accepteren dat keuze X door een personage wordt gemaakt omdat we zo actiescène Y voorgeschoteld kunnen krijgen. Een script revisie of twee was echt geen overbodige luxe geweest.

The Spider Amazing-Man 2 lijdt onder te veel storylines die te abrupt worden gedropped en later ineens weer worden opgepakt. Wat er gebeurt met Aunt May boeit me niet, de keuze om Paul Giamatti te casten als Rhino was ballsy as shit maar hij voegt niets aan de film toe, het in de comics zo diepgaande character Dr. Kafka is nu van geslacht veranderd en een plaatsvervangende schaamte opwekkende Duits-accent hebbende psychopaat geworden, en de film raast door character development heen om alle schaakstukken op z’n plek te hebben zodat we in deeltje 3 waarschijnlijk de Sinister Six, oftewel zes samenwerkende baddies gaan krijgen. En als een schmuck kijk ik daar nog naar uit ook en zal ik ongetwijfeld mijn zuurverdiende geld een vijfde keer neerleggen voor een spin-gerelateerd bioscoopkaartje. De aandeelhouders van Sony lachen het laatst.
Ik mag dan wel negatief overkomen over een hoop aspecten van deze film, aan de andere kant gebeurt er tenminste meuk! Dat is nogal een verschil met het vorige deel, waarin de enige villain me geen moer kon schelen en ik constant last had van originstorydejavuïtis. De emotionele climax van deze tweede film zal voor Spider-kenners vast geen verrassing zijn, maar werkte alsnog prima. Het geheel is kleurrijk, de 3D scènes zijn wat cooler en je zult je waarschijnlijk niet echt vervelen met wat je hier op je bordje krijgt.

De Raimi films waren campy, hadden een oninteressante Peter Parker en villains die om verschillende redenen weinig indruk maakten. De Webb delen zijn serieuzer, hebben soms een wat somber randje en hebben weinig scènes die echt blijven hangen. Tsja, wat een afweging. Dit tweede deel is uiteindelijk redelijk onschuldig superheldenvermaak geworden en dat is in principe ok, ware het niet dat het hier gaat om zo’n beetje de bekendste superheld ter wereld. Die verdient beter. Misschien moeten we de combinatie ‘Spider-man’ en ‘scriptschrijvers met respect voor het bronmateriaal’ eens proberen?

avatar geschreven door op 13 juni 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :