0

X-Men: Days of Future Past (2014)

Er zit nogal een verschil tussen ‘op papier’ en ‘in de praktijk’. Zo lijkt Dorkside op papier een wat casual nerdy site, maar zijn we in praktijk eigenlijk alleen maar een doorgeefluik voor geheime berichten van de Iraanse overheid naar sleeper cells in de polder. (Speaking of which: Code BK-23. Ik herhaal. Code BK-23) En op papier leek de nieuwste X-Men film Days of Future Past een complete ramp te gaan worden. Een lijst aan personages die groter is dan mijn plastische chirurg wishlist én een plot dat de First Class tijdlijn moet verbinden met de ‘hedendaagse’ films? Met wéér Wolverine in de spotlight? Een ramp, I tells ya. En I’ll be a son of a Brood, het is gewoon de meest geslaagde X-Men film geworden sinds X2.

Days of Future Past (DoFP) is losjes gebaseerd op de gelijknamige klassieke comic storyline uit de 80’s, geschreven door Chris Claremont. Deze man stond aan de wieg van een hoop concepten en characters die tegenwoordig niet meer weg te denken zijn uit de X-Men setting. Een storyline die makkelijk te verprutsen is, ware het niet dat Regisseur Bryan Singer weer aanschoof. Alle X-Men delen waar hij de regie in handen had waren goed te pruimen, dus dat is wel een lichtpunt. Er zijn geen rollen opnieuw gecast, al zullen er vooral uit de First Class line-up een aantal types verdwenen zijn. De vier mensen die fan waren van het Banshee character; suck it up. Er zijn gelukkig méér dan genoeg characters over en het grootste deel komt nog langs ook.

DoFP begint in een nare toekomst, waarin een geavanceerd type robot (Sentinels, eindelijk!) niet alleen mutants maar ook grote delen van de mensheid over de kling jaagt en Dorkside slechts ééns in de maand een update online gooit. Een nachtmerrie, I know. Een klein groepje mutants heeft een manier gevonden om de Sentinels steeds een stap voor te blijven, maar met de hulp van Xavier, Magneto en Wolverine wordt een plan bedacht om deze hele situatie bij de bron aan te pakken en door tijdreisgerommel te zorgen dat Dorkside weer in ere wordt hersteld. Oh, en dat het hele Sentinel-programma nooit van de grond komt en de dystopische toekomst wordt vermeden. Pf, whatevs.

Het grootste deel van de film vindt plaats in de 70’s. Tijdens de laatste stuiptrekkingen van de Vietnam-oorlog zien we Mystique haar eigen agenda volgen en door de afwezigheid van Xavier (teruggetrokken) en Magneto (gearresteerd) is er niemand om deze shapeshifty dame tegen te houden. Wolverine wordt door een proces waar we als kijker beter niet te lang bij stil moeten staan terug naar dit tijdperk gestuurd met het doel om Xavier en Magneto weer te verenigen en samen te zorgen dat Mystique haar missie niet gaat voltooien.
Een rechtdoorzee concept wat eigenlijk prima werkt. Er is tijdsdruk, wat er in de toekomst gebeurt heeft namelijk gevolgen voor Wolverine in het verleden. Er is drama, de First Class characters hebben ook niet stilgezeten in de tussentijd en zijn daardoor wat interessanter geworden. En er is actie. Vooral in die laatste categorie weet DoFP mijn inner geek (die niet zo diep verborgen zit) helemaal blij te maken.

Mutant powers worden in deze rebootprequelsequel op goede en originele manieren gebruikt en lijken ook qua CGI ook beter uit de verf te komen vergeleken met vorige X-films. En die powers zijn zeker nodig, want alle toekomst-gevechten met de Sentinels zijn hard ’n heavy. Ze vormen een relatief geslaagde tegenstander, alleen wel jammer dat ze niet het design hebben wat in de comics en 90’s tekenfilm ook zo herkenbaar was. De characters die het tegen deze killer bots op mogen nemen zijn een gave mix van bekend en relatief obscuur. Warpath! Bishop! Storm die niet sucky is! Vooral het character Blink maakt indruk met de portals die ze oproept, wat in 3D er nog een stukje vetter uit ziet. Speaking of 3D, het absolute toppunt van de film is wat mij betreft Quicksilver’s grote slow-motion actiescène. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die scène ziet zonder gigantische grijns op den smoel. Ben benieuwd hoe ditzelfde character in Avengers 2 gebruikt gaat worden.

Naast geknok in de toekomst is er een prima combinatie van humor, plot en drama in het verleden te vinden. McAvoy en Fassgoddamnbender maken nog steeds de meeste indruk als respectievelijk Xavier en Magneto. Het tijdsbeeld is gaaf, ik vond geen van de characters vervelend en er zijn een paar indrukwekkende scènes of individuele momenten die in de vele trailers helaas al worden weggegeven. Maar in context van de film kijkt dit ondanks mogelijke trailer-voorkennis nog steeds heerlijk weg. Nah ja, als je bekend bent met de voorgaande X-films tenminste. Dit deel springt namelijk meteen in de actie, verwijst terug naar eerdere films en biedt nieuwe kijkers weinig houvast over wie wat nou precies kan en waarom. Wat mij betreft prima, als je ondertussen niet weet wie Xavier en Wolverine zijn en je gaat deze film alsnog kijken dannehhhh… heb je pech.

DoFP bereikt uiteindelijk twee doelen: het toont aan dat de X-films eindelijk kunnen concurreren met Marvel’s eigen producties, en het moffelt een hoop crappy zaken weg uit de slechtste films. Op het eind zien we namelijk een nieuwe status quo in het heden, waarbij b.v. mutants die in de 3e X-Men film om het leven kwamen nu weer vrolijk rondhuppelen. Dat voelde onverwacht fijn en vertrouwd, en ik ben heel benieuwd of de focus op deze groep characters gaat liggen in een volgend deel, dat er ongetwijfeld nog gaat komen.

Over volgende delen gesproken, die bonus scène na de credits? HO. LY. SHIT. Als er hierna écht een nieuwe X-Men film wordt gemaakt met Apocalypse en zijn vier Horsemen als tegenstanders… Ye gods, ik weet niet of mijn miezerige brein dat aankan. Maar ja… zoiets klinkt misschien wel gaaf op papier, maar dat kan in de praktijk alsnog heel anders uitpakken. Als Days of Future Past iets heeft aangetoond is het dat wel.

avatar geschreven door op 4 juni 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :