2

Een avondje… Mindf*ck Movies

Films kijken met het doel om je brein in sleep mode te zetten en even afgeleid te worden door bewegende blobs met kleur en explosies tussendoor, dat moet kunnen. We’ve all been there, right? Maar het tegenovergestelde is wél een stuk interessanter. Films die je brein prikkelen, die je laten raden naar diepere betekenissen, heftige ontwikkelingen jouw kant op smijten of grote levensvragen laten stellen zoals Waarom Is Dit Gemaakt I Mean Holy Balls Whattt. In elke categorie gaan we wat titels bekijken. Zet die kuisheids-helm maar op, want je brein gaat blootgesteld worden aan een avondje… Mindf*ck Movies!

Enemy (2014)
Jake Gyllenhaal speelt een wat awkward leraar in een sociaal isolement die in een viezig appartementje woont en af en toe een dame op bezoek krijgt voor sexytimes. Per toeval krijgt hij een lokale film onder ogen waarin hij een acteur in de achtergrond ontdekt die sprekend op hem lijkt, wat leidt tot een kleine identiteitscrisis. Als contact wordt gelegd met deze vreemdeling/bekende (ook gespeeld door Jake Gyllenhaal) gaan dingen een ongemakkelijke kant op. Tegelijkertijd blijf je als kijker ook wat achterdochtig; zijn er echt twee identieke Gyllenhaals of is hier iets Fight Club achtigs aan de gang?
Enemy lijkt redelijk rechtdoorzee te zijn, met tussendoor wat weirde symboliek die je kunt afschuiven in het kader van ‘ach, het zal wel’. En dat details van de twee Jakes soms door elkaar worden gegooid zijn blink and you’ll miss them-momenten. Maar het laatste (extreem onverwachte) shot gooide alles voor mij definitief omver. Dit weirde moment was niet letterlijk te interpreteren, toch? Maar als dit symbolisch bedoeld was had ik blijkbaar een hoop subtext gemist. Ik ging met terugwerkende kracht bepaalde scènes in een ander daglicht zien, en het zoeken naar de echte betekenis van Enemy vond ik best prettig. De film werd (voor mij) een interessante puzzel waarvan het werken aan een oplossing wat gaver was dan het eindelijke totaalplaatje, dat wel. Of de theorieën dat de film eigenlijk gaat over een wereld die overgenomen is door gigantische spinnen moet kloppen, dat zou best wel hilarisch zijn.
Uiteindelijk biedt de film stof tot nadenken over identiteit, ontrouw, verleiding en patronen. Het gelige filter is misschien wat vervelend maar het geeft de film een vervallen, van smog doordrenkte sfeer die samen met de creepy muziek mij makkelijk in de juiste stemming bracht. Als je openstaat voor een moody character-driven film waar je over moét nadenken dan is dit een vrij geslaagde titel.

Miami Connection (1988)
“Dit kan niet serieus zijn, toch? Nee. Neeee. Zeg dat het niet waar is!” Een random snapshot van wat er in mijn gooey brein omging tijdens het kijken van dit tot-recent-verloren 80’s meesterwerk. In Miami Connection volgen we een band genaamd Dragon Sound die, euh, optreedt en, euh, met Tae Kwon Do criminelen bevecht? En er zijn ninja’s en tragische backstories? En oh god, die muziek. Die muziek.
En als je denkt dit slecht geacteerde en constant onbedoeld hilarische werkje wel door te hebben komt er de laatste 20 minuten een grotere sfeer-omslag dan in Dumbo 2: Circus Clown Meltdown. Het groepje characters dat zo vriendelijk met elkaar omgaat en staat voor gerechtigheid verandert namelijk in een stel genadeloze moordenaars dat op een bizarre killing spree gaat . Op dat punt kun je niets anders doen dan je handen in de lucht gooien en ‘sure, waarom niet!’ roepen.
Net als de moderne klassiekers The Room en Birdemic is deze film gemaakt door iemand zonder talent die serieus dacht een kwaliteits-werkje af te leveren. Miami Connection is extra hilarisch omdat het ook moest fungeren als schaamteloze promotie voor de awesomeheid van Tae Kwon Do, wat dankzij de film overkomt als The Dorkiest Thing Ever. Goed bezig, mannen!

Berserk – The Golden Age Arc (2012 – 2013)
Voor 70% van de runtime zijn de Berserk – The Golden Age animatiefilms een straight-up fantasy-epic. Misschien bij u, de gewaardeerde lezer bekend, want deze meuk is eerder al in manga- en animevorm verschenen. Een Fire Emblem achtig sfeertje (veel brütal geknok, bloederige veldslagen en wat magische elementen) met een paar characters wiens einddoel wat mysterieus is. Drie films vormen samen deze eerste ‘arc’, en zonder voorkennis liet ik mezelf graag verrassen door de inhoud. Nou, dat heb ik geweten hoor!
In Berserk zien we hoe de huurling Guts zijn oversized peni- erm, zwaard gebruikt om naam voor hemzelf te maken, wat de aandacht trekt van bandietenleider Griffith. Er ontstaat een weirde genegenheid/obsessie tussen deze twee heren terwijl Guts onder zijn leiding zich mag uitleven op allerlei slagvelden. Er komt wat politiek gekonkel bij in de 2e film, maar nietsvermoedend ging ik de 3e in en… jeetje man.
Het gebeurt niet vaak dat het concept ‘een nachtmerrie-dimensie’ in beeldvorm goed over wordt gebracht, maar de derde Berserk film met subtitel ‘Descent’ doet dat zonder probleem. De onthulling over de missie van een van de characters is sowieso al heftig, maar de gevolgen daarvan zijn nog extremer. Er volgt een bijzonder grimmig scenario waarin er nare en heftige shit gebeurt met zo’n beetje alle characters die je al 2 films lang volgt.
Aan het eind van dit derde deel was ik mentaal uitgeput, maar tegelijk rete-benieuwd hoe dit verhaal in hemelsnaam verder zou gaan. Niet voor mietjes in ieder geval!

Symbol (2009)
Hitoshi Matsumoto, regisseur en acteur in de weirde film Big Man Japan, is weird. Zijn tweede film, Symbol, is ook weird. Kort samengevat kun je namelijk zeggen dat ‘ie gaat over een Japanse man in een pyjama die vastzit in een kamer en daar voornamelijk engel-baby-penissen aanraakt. Aangezien door bovenstaande zin allerlei weirde google searches op dit artikel uit gaan komen is wat toelichting wel handig.
Matsumoto speelt een man die wakker wordt in een lege ruimte met witte muren. Er is geen deur te bekennen, hoe hij in de kamer komt is al helemaal een raadsel. Door wat ontwikkelingen die ik niet wil verklappen blijkt dat de man een specifiek voorwerp laten verschijnen als hij een specifieke actie uitvoert. Dit zijn allemaal relatief nutteloze voorwerpen; van houten stokjes tot een hoge vaas tot sushi. Kan hij een combinatie van dingen gebruiken om te ontsnappen? Waarom is hij in de kamer? En wat is de deal met de scènes tussendoor die gaan over een Mexicaanse worstelaar en uit een hele andere film lijken te komen?
Zolang je niet verwacht dat al je vragen beantwoord worden, is Symbol een vermakelijke kijkervaring. Een groot deel van de film zul je ongetwijfeld afvragen wat er in hemelsnaam aan de hand is, maar ik verveelde me nooit hiermee. De climax van de film is alsnog wat abstract, maar zou bevredigend genoeg moeten zijn. Beetje afhankelijk van hoe gaaf je het vindt dat een film speelt met het concept ‘cause and effect’. Symbol is qua genre moeilijk in een hoekje (of, euh, kamer) te stoppen, maar Matsumoto’s delivery en de gortdroge werking van zijn vreemde verblijfsruimte zorgen in ieder geval voor genoeg humor.

Resolution (2012)
Bij het kijken van een film, zeker in het horror-genre, hebben we als kijker bepaalde verwachtingen over wat er met de characters gebeurt. We hopen misschien zelfs dat ze op een creatieve manier aan een gruwelijk eind komen want, whatever, het is toch maar een film en de slachtoffers zijn relatief onbelangrijk. Resolution pakt dat idee en doet er iets prettig onverwachts mee.
De film draait om twee vrienden die uit elkaar zijn gegroeid. Chris is verslaafd aan foute harddrugs, Michael zoekt hem op en doet een laatste poging om hem daar van af te helpen. Chris eindigt hierdoor vastgebonden in zijn semi-crackpand en tijdens deze cold turkey periode verkent Michael uit verveling de lokale omgeving. Hier begint hij vreemde zaken te ontdekken, hints dat iets of iemand hem in de gaten houdt en een bepaalde richting in wil sturen. De regio lijkt ook vol te zitten met geheimzinnige zaken en mogelijke bedreigingen. Dat moét wel fout gaan… toch?
Resolution is een film die, net als Enemy, je op het eind pas op het juiste denkspoor zet. Ik moest hard lachen om de laatste scène en voelde me daarna meteen schuldig daarover. Horror is het niet echt, maar net als Cabin in the Woods wordt het genre vanuit een andere (meta) hoek belicht. En ook al heeft de film geen echte knal-momenten, dan nog waardeerde ik het concept, de geloofwaardige vriendschap tussen de twee hoofdpersonen en het unieke sfeertje.

Dus…
Dat was een heftig avondje. Mijn brein is duidelijk aan wat ontspanning toe, het heeft harder moeten werken dan ik op elke dinsdagavond in de steeg achter de lokale bingozaal. Hey, gotta make dem monneys somehow you know. Als cooldown is iets waarbij je 0% breinpower moet gebruiken wel prettig nu. Komen die films vol bewegende blobs met kleur en explosies tussendoor toch nog van pas.

avatar geschreven door op 25 september 2014

2 reacties op “Een avondje… Mindf*ck Movies”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Aaah, Enemy, pas gezien, geniale film! Zat te overwegen er een recensie over te schrijven, maar je bent me voor 🙂

  2. avatar Bartelen schreef:

    *De scène switcht naar een exact op Grafherrie lijkende dorkside recensent die opereert onder de naam Bartelen. Hij leest de reply, leunt achterover in z’n stoel en grinnikt geniepig. THE END*

Reageer

Anti-Spam vraag :