0

Attack the block (2011)

Daar was hij dan. Uitgerekend in de week na de herdenking van de Val van de Berlijnse Muur, werd conform goede Stalinistische tradities de schaamteloze white-man’s guilt propaganda machine op volle toeren gezet ter introductie van de enige echte ‘witte’ Piet door bemoeizuchtige NTR-opvoedspecialisten. Terwijl niemand het zag aankomen. Na een geruststellende openingsepisode waarmee 90% van Nederland eindelijk opgelucht ademhaalde in de hoop weer gezellig een kinderfeest te kunnen vieren, trof de Witte Piet als een clusterbom Twitter. Dat er van deze komeetslag op de goede zeden niets goeds kon komen, bleek helaas tijdens de met relletjes ontsierde Sinterklaasintocht in Gouda. En laten we nu net op de redactie zo’n andere kometenfilm hebben gekeken, Attack the block. Ditmaal niet de NTR die nietsontziend sprookjesfiguren voor kinderen verpulvert, maar gulzige aliens.

attackblock1

Tasjesdieven met lef
Een groepje kansenjongeren valt een onschuldige jonge vrouw (Jodie Whitaker) op weg naar huis aan. Joelend en opgewonden gaan ze ze er met de buit vandoor, als ze in een park ineens wat zien neerdalen. Wanneer ze poolshoogte gaan nemen, blijkt er een agressieve haarbal uit Tron te zijn geland. En, omdat het hier dappere wanna-be gangsters betreft uit da Hood, slopen ze natuurlijk zoiets onmiddellijk zodat ze er een mooi bontkraagje van kunnen maken. Helaas blijkt er een invasie van de hongerige wolvenballen voor handen, en al snel moet het groepje alle zeilen bijzetten om ooit nog hun Facebookstatus te kunnen updaten.

Alien wolf motha-fockas

Regisseur Cornish laat zijn tienerhelden rijkelijk door de Londense suburbs banjeren en vindt daarin in ieder geval een nieuw podium voor alien geweld, want in dergelijke slums hebben we ET of Alien nog niet veel gezien. De effecten zijn prima voor een Britse science fiction film zonder de grote budgetten van Hollywood, en de acteurs irriteren de kijker mateloos. Precies wat je verwacht van een groepje opgefokte jongeren zonder gebrek aan zelfvertrouwen en met een weelderige voorraad aan foute, ongepaste grapjes tot hun beschikking. Jammer genoeg slaagt Cornish niet helemaal in zijn missie, en blijf je het groepje toch voortdurend zien als ‘dat overvallend tuig’, hoe gevat en lollig ze ook proberen te zijn. En ook de inkeer van het slachtoffer aan het einde van de film is op zijn zachtst gezegd ongeloofwaardig.

Vermakelijke pleurisflat

Attack The Block is geen meesterwerk en irriteert net teveel om écht indruk te maken, maar vermakelijk is het wel. Er valt wat te lachen, er zijn vervaarlijke aliens, maar af en toe ontdek je nét iets te fanatiek vóór de aliens te zijn wanneer ze in een kamer komen met de onduidelijke slang-spuiende wietridders. Of de aliens het dan toch uiteindelijk in dit scenario winnen van de hoodies met knuppelgoodies, zal ik niet verklappen. Maar als het filmscenario op waarheid gestoeld is, maak ik me voorlopig niet al te druk om Witte Piet.

avatar geschreven door op 17 november 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :