0

Notwist – Close To The Glass

Nep-duitsers. Dat werden ze. Met een overstap naar het grotere Amerikaanse Subpop-label was het natuurlijk einde verhaal voor gelouterde fans. Meestal betekent zo’n stap namelijk dat ongebreidelde experimenteerzucht en charme het loodje leggen en vervangen worden door niet-storend klinkende mainstream-stadium-anthems die op college-radio vooral geen zieltjes voor de schenen schoppen en songs die onopvallend op de achtergrond van de koeienmarkt in Oosturkerplasserveen gedraaid kunnen worden. Ok, toegegeven, Subpop is nog altijd een broedplaats voor schurend gitaarwerk, dus zo erg zal het wel niet zijn. Dus de fans vergaven Notwist hun doorsnee You, The Devil and Me (2008) op dat label. Maar toch.

notwist1

Spoorzoekertje

De band zelf wist het misschien even niet meer. De band uit München rond de broertjes Acher liet liefst zes jaar niets van zich horen. Nu wordt er weer volop getourd, en ligt er Close To The Glass van de indierockers. Opener Signals laat er geen misverstand over bestaan. Een tapijt aan warse bliepjes wordt uitgeschud over een stramme metronoom, vergezeld van Acher’s lijzige vocalen. Het wringt, knarst en schuurt. Dat horen we graag, al blijven de gitaren nog even achterwege en ligt het tempo laag. Niet de sterkste opener ooit. Maar niet getreurd, de opbouw is fraai en een nummer later komt het dik in orde wanneer titeltrack Close To The Glass er meteen eigenwijze tribale drums tegenaan smijten. De traan is gelaten, start dancing nerds! Nerds? Ja toch wel, als je electronica in alle mogelijke bochten wringt in elk nummer en elk bandlid welhaast een dikke bril draagt, mag dat wel worden gezegd. Who cares, zo lang ze folk, rock en electronica zo goddelijk in de zon laten sudderen tot er een aangenaam sausje ontstaat zoals in de dromerige popsong Kong, hét nummer van de cd. Zoals ze eerder de in obscuriteit verzonken mega-indie-culthit Chemicals hadden of het frivole Pick up the Phone.

Ho..ho.. 

Na een aantal nummers makkelijk scoren gaat het gas echter wat terug. Wordt er wild ge-experimenteerD? Neuh.. De bandleden lijken even wat kamillethee te zijn gaan zetten en in een hangmat gekropen. Ingetogen slaapverwekkende songs als Casino en From One Wrong Place blijken het dodelijke gevolg. Er volgt nog een lichte opleving in de tweede helft, wanneer the Notwist nog een geslaagde poging doen een effectenwolk á la My Bloody Valentine over een popsong te draperen in 7-Hour Drive en alsnog proberen in Run Run Run hun publiek even wakker te schudden. Helaas eindigt de plaat dan weer met een sferische film-track (het negen minuten durende Lineri) en het overbodige They Follow Me.

Modern vanouds

Met Close To The Glass is the Notwist terug van weggeweest. En hoewel cd’s inmiddels in zes jaar tijd zijn vervangen door spotify’s en youtubes, is the Notwist niet veel veranderd. Net als op hun eerdere cd’s staan er weer een paar wereldse tracks naast volstrekte miskleunen. Dat handjevol parels (Kong, Run Run Run) kan weer eenvoudig tot de beste songs van 2014 worden gerekend, maar als album overtuigt Close To The Glass niet over de hele linie. Zo blijft het eindoordeel een klein vraagteken. Die andere Duitsers mochten dan weliswaar een bekertje winnen in die laatste minuten, the Notwist redt het in de verlenging net niet. Toch nepduitsers.

avatar geschreven door op 24 november 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :