0

Pink Floyd – Endless River (2014)

pinkfloyd1In tijden waarin elke zin met het woord ‘zwart’ kennelijk reden is om voor een volleerd racist te worden uitgemaakt is riskant, dus laat ik volstaan met de constatering dat de nieuwe Pink Floyd toch een eh… primaire kleurgebaseerd-gallige rand kent. De toetsenist, Rick Wright overleed namelijk in 2008. De basis voor de songs op het nieuwe album, bevatten echter nog veel van de partijen die hij destijds heeft ingespeeld.

Nog niet dood?

De dood blijkt een belangrijk thema op Endless River, alsook een terugblik op de muzikale erfenis van Pink Floyd zelf. De eenzame roeier die zijn weg op een wolkenzee lijkt te trotseren, laat er wat dat betreft ook geen misverstand over bestaan. Dit zal het laatste wapenfeit van de band worden. Eén waarop ze nog een laatste keer de Stratocaster eindeloos laten soleren over eerdere wateren (behalve dan die van eh… Waters), stilletjes vergezeld van breed meanderend toetsenwerk en het enige nog andere ‘echte’ Pink Floyd-lid, drummer Nick Mason.

Dubbel gevoel

Het levert een beetje een dubbel gevoel, deze plaat. Letterlijk, met twee plakken vinyl. Figuurlijk, omdat enerzijds de plaat sfeertechnisch voortborduurt op het eerdere werk waar Gilmour tot vervelens toe dominant aanwezig was met eindeloos gitaargepriel (Momentary Lapse of Reason en The Division Bell), maar dat niveau net weet te ontstijgen. Endless River vergt wel veel van de doorsnee luisteraar, aangezien zang eenvoudigweg op haast alle tracks ontbreekt. Slechts op het slotakkoord (Louder that words) doet Gilmour eindelijk zijn strot open. En ondanks dat Stephen Hawking’s digitale gebrabbel voor de tweede keer in Floyd-historie wordt ingezet en continu op dezelfde sfeer wordt teruggegrepen als het laatste werk, voelt Endless River toch ook weer niet als een flauwe herhalingsoefening van die eerdere Gilmour-platen.

Vaarwel Floyd

De songtitels maken het duidelijker dan ooit. Dit album hoort op vinyl. Twee plakken, vier kanten. De geboden ruimte met alle vrijheid voor het toetsenwerk van de overleden collega. De albumhoes. Endless River is een eerbetoon en slotakkoord van een band die zichzelf te water draagt en afscheid neemt. Van hun maatje. Van de band zelf. Het is goed geweest zo. Waren de laatste twee albums niet bepaald om over naar huis te schrijven, Endless River is beslist een waardig eind voor de fans die zo tevreden afscheid kunnen nemen met een aangenaam voortkabbelend uurtje vaarwel. Waarmee de begrafenis van dit popinstituut voor de popmuziek die eh… kolengrauwe dag enigszins bespaard blijft.

avatar geschreven door op 1 december 2014

Reageer

Anti-Spam vraag :