2

Under The Skin (2014)

Misschien is het de schuld van mijn aftakelende brein of het te vaak kijken van horror-rommel, maar me écht ongemakkelijk voelen bij een film gebeurt tegenwoordig maar zelden. Buiten documentaires om dan, confronterende meuk als The Act of Killing of Narco Cultura weten zonder al te veel moeite het laatste samengeklonterde restje hoop wat ik heb voor de mensheid weg te schrapen. Maar een horror-titel die me dieper in de bank laat kruipen uit een soort primitieve lizard-brain oer-angst, dat leek verleden tijd te zijn. Tot ik Under The Skin under the eye- euh, onder ogen kreeg.

UTS1

Under the Skin is een film die het beste werkt met weinig tot geen voorkennis. Het is sowieso geen conventionele titel waarin een protagonist en een antagonist duidelijk uitgestippelde doelen hebben, die toewerken naar een climax in act 3 waarin alle issues worden opgelost. Nee, deze film is een moeilijk in een hokje te stoppen puzzel die je lekker helemaal zelf uit mag pluizen. Dat zal de ene kijker afstoten en de ander juist als (polka)muziek in de oren klinken. En ook al ben ik het type filmkijker dat makkelijk over vrij obvious thema’s en concepten heen kijkt, dan nog was het tijdens-het-kijken uitpluizen van de film een aparte maar uiteindelijk ook bevredigende ervaring.

Het zoeken naar dingen die bevredigend zijn is toevallig ook een van de thema’s in Under the Skin. Hierin rijdt een op het eerste gezicht normaal uitziende dame (Scarlett Johannson) in een ongemarkeerd busje door een kil en ongezellig ogend Schotland, op zoek naar mannen die ze over kan halen bij ‘r in te stappen om ze uiteindelijk haar afgelegen huis binnen te krijgen. De heren in kwestie gaan er van uit dat er fysiek intieme activiteiten op de planning staan (wat schijnbaar ‘seh-kz’ wordt genoemd), maar de realiteit is anders; Scarlett vangt deze heren die op een bepaalde manier gedrained worden van hun essentie , althans, dat kunnen we opmaken uit wat er met ze gebeurt. Dit blijft zich herhalen tot Scarlett’s personage langzaam maar zeker beïnvloed wordt door haar omgeving, en trekjes van haar ‘prooi’ oftewel mensen gaat overnemen wat haar missie en daarmee haarzelf in gevaar brengt. Als je kickt op films waar de focus ligt op concepten als ‘empathie’ en ‘jager versus prooi’ dan zit je hier wel prima.

UTS2

Regisseur Jonathan Glazer was eerder verantwoordelijk voor de films Sexy Beast en Birth. Titels die op hun eigen manier een kijkje waard zijn. Sexy Beast doet een cliché one-last-caper concept toch net lekker anders (en gebruikt Ben Kingsley écht goed), en Birth scoort bijzonder hoog in de categorie ‘sfeer’ maar faalt redelijk hard wanneer het aankomt op ‘verhaal’.  Zijn nieuwste productie is nog een flinke stap sfeervoller en tegelijk vervreemdender. Wacht, is dat een woord? Ah fukkit.

Zoals gezegd, Under The Skin moet het voor een groot deel hebben van de sfeer. De nare, kille, afstandelijke en waanzinnig sterke sfeer. Of het nu de ambient soundscapes zijn, de troosteloze locaties of de trippy visuele effecten die een gevoel van vertigo veroorzaken;  als kijker voelen we ons nooit helemaal thuis in de wereld van deze film en dat is precies de bedoeling. Daarnaast zijn er ook een paar momenten die me echt flink nerveus of creeped out lieten voelen. Geen jumpscares of ranzige close-ups, maar momenten die je bijblijven en juist impact maken door het feit dat er niet overdreven focus op wordt gelegd. Zelden heeft een shot van een huilende baby zo’n ellendig effect op me gehad.
Gaaf detail is dat een aantal momenten, waaronder encounters die Scarlett heeft met random dudes, niet in scène gezet zijn. De crew wist met slim geplaatste verborgen camera’s geloofwaardige reacties van onwetende voorbijgangers vast te leggen. Dat gevoel van realisme met een vleugje voyeurisme? Gave mix.

Deze film is overigens geen rollercoaster ride, tussen de weirde shit door zijn er (zeker in de tweede helft) genoeg rustige momenten met character-en-sfeer development. Als kijkers moeten we een hoop informatie tussen de regels door zien op te pikken, de hoeveelheid dialoog is zeer beperkt en is voornamelijk Scarlett’s informele contact met haar would-be-victims. En voor ik het vergeet: ja, mevrouw Johansson is in deze film in staat van naaktheid te zien. Start nou niet meteen schuimbekkend Netflix op, de context hiervoor is namelijk allesbehalve sexy. Zelfs de eenzaamste viespeuken onder ons gaan er weinig plezier uit halen. Trust me.

Under The Skin is een fascinerende film geworden die vooral aan zal slaan bij de geduldige kijker die graag verder denkt dan z’n brein-neus lang is, en een titel die we niet zo vaak terugzien. Eentje die nogal een rem gaat zetten op je one-night-stands, voor zover ze voorkwamen. Eentje die de heren onder ons vast ongemakkelijk op de bank heen en weer laat schuiven. Eentje die lekker vaag begint en, kudos daarvoor, zo blijft. Kortom; eentje die echt onder de huid gaat zitten. Goed gekozen, die titel.

avatar geschreven door op 17 februari 2015

2 reacties op “Under The Skin (2014)”

  1. avatar smeerkees schreef:

    Erg nieuwsgierig geworden. Ben trouwens na de tweede alinea gestopt met lezen. Hoe minder voorkennis hoe beter.

  2. avatar Bartelen schreef:

    Ha, da’s de eerste keer dat ik het cool vind om te horen dat iemand een stukje niet helemaal gelezen heeft. 😀 Hopelijk bevalt de film! (De meningen lijken nogal verdeeld te zijn)

Reageer

Anti-Spam vraag :