0

Random Game Roundup #1

Een van de voordelen van een levensstijl die ‘professional slacker’ genoemd kan worden? Veel tijd voor games! Levenspartners, nageslacht, promoties op je werk? Pfffahhhh! Dat kan allemaal niet op tegen het gevoel van bevrediging wanneer jouw digitale character een level er bij krijgt of je die super tricky achievement unlockt en oh god what am I doing with my life. Hoe dan ook, bij deze een paar coole (pc) games zonder onderlinge rode draad.

Legend of Grimrock
Een goeie dungeon crawl, daar zeg ik geen nee tegen. Behalve de variant waarbij ik gekidnapt word en naakt in een kelder eindig, waar ik me al moordend een weg naar buiten moet banen. Man, weirdest birthday ever.
Legend of Grimrock is een indie game uit 2012 en een moderne versie van old school 90’s dungeon games als Eye of the Beholder. Je bestuurt een groep van 4 characters die ongewild in een dungeon zijn gedumpt en baant je nu een weg door uit grids samengestelde verdiepingen, waarbij tricky puzzels en dungeon-dwelling monsters je het leven zuur gaan maken. Je beweegt als één unit, dus opsplitsen is er niet bij.

LoG verraste me eigenlijk in haar eenvoud en tegelijkertijd  geniepigheid. Je wordt niet bij het handje genomen zoals de meeste games dat tegenwoordig doen, maar bent helemaal op je eigen oplettendheid aangewezen. Er zijn een hoop geheime kamers te ontdekken, maar alleen als je de afwijkende stenen in de (expres wat monotone) muren opmerkt. Dat ene monster in die donkere zijgang gemist? Jammer, nu valt hij de wizard en rogue in de rug aan en worden ze aan stukken gescheurd.

Controls zijn eenvoudig; met WASD navigeer je door de dungeon tunnels, met Q en E draai je 90 graden een kant op. Rechterklik op een wapen dat een character vasthoudt voor een aanval. Characters krijgen XP en levelen up, stoppen daarmee puntjes in bepaalde specialisaties die abilities unlocken, allemaal typische RPG meuk.
Speaking of which, je tegenstand is typisch dungeon-ig: skeletten, gigantische spinnen, krabmonsters en rondzompende schimmels die gifwolken ophoesten zijn maar een greep uit het aanbod. Combat is best pittig, dus elk voordeel wat je kunt krijgen is meegenomen. Bij 1-op-1 gevechten is er een manier om op een 2×2 grid steeds de vijand te raken en weg te stappen voor ze kunnen terugslaan, een cheesy/cruciale truc die je ass meermaals zal gaan redden. Gewoon jezelf voor een vijand parkeren en niets doen dan uithalen met je wapens gaat zeker niet genoeg zijn. (Tip: laat je wizard deels specialiseren in ice magic. Vijanden kunnen bevriezen = super handig)

De puzzels zijn soms verrekte tricky, en elke keer dat ik er weer een op wist te lossen voelde ik me een briljante gamer (tot de volgende me weer een idioot liet lijken). Bereid je voor op gerommel met pressure plates, teleportatie effecten, timed events, cryptische beschrijvingen, valkuilen en lullige verrassingen. Pretty cool!

Legend of Grimrock is een uitdagende, goed ogende en zelf af en toe creepy dungeon crawler geworden die aantoont dat hardcore old school gameplay ook tegenwoordig nog steeds z’n plaats heeft.

Luftrausers
Bij ‘dogfights’ dacht ik tot recent alleen aan de pitbull gevechten die plaatsvinden in lokale bejaardenhuis De Vergeetput. Luftrausers bracht daar verandering in. Deze super casual game draait helemaal om jou als piloot met balls of steel, in jouw flexibel samen te stellen plane of steel. De gameplay is retesimpel en verandert tijdens het spelen niet: bij aanvang word je boven vijandelijke wateren losgelaten en krijg je een constante en steeds heftiger wordende stroom vliegtuigen en schepen op je nek.

Er is maar één soort level wat bestaat uit de oceaan onder je en een dik wolkendek boven je. Met één vuurknop zul je vervolgens op moeten nemen tegen in den beginne kleine vliegtuigjes en bootjes om uiteindelijk battleships en een heuse killer zeppelin voor je kiezen te krijgen. Levels zijn in principe niet uit te spelen en een spectaculair (of lullig) eind is onvermijdelijk. Niks mis mee, want Luftrausers gaat juist voor de snelle en stoere dogfight-actie. Voor je het weet maak je duizelingwekkende ontwijk-moves, knal je onderzeeërs uit het water, vlieg je precies tussen een nare kogelregen door om vervolgens een hairpin-turn te maken en die tegenstander op te blazen met je goddamn plane-mounted-laserbeam. Nice!

Het kleurenpalet is extreem beperkt maar eigenlijk best sfeervol, de muziek vult de dikke actie goed aan, het gebrek aan details op de units stoort nooit en het unlocken van nieuwe vliegtuigen, wapens en engines gaat op een lekker tempo. Het uitproberen van deze nieuwe combinaties zorgt voor bijzonder veel manieren waarop je de levels aan kunt pakken. En als je genoeg punten hebt gescoord in je playthroughs unlock je een insane-mode waarin de tegenstand een factor 10 vermenigvuldigd wordt.

Een ideale game om ‘even een potje’ mee te doen, en voor je het weet is het 20 minuten later en zit je met een dikke smile op je bakkes kogelregens te ontwijken als een goddamn pro. Tof!

ibb and obb
Casual puzzle-platforming is op single-player niveau niet zo bijzonder meer, maar co-op multiplayer wat minder gebruikelijk. Als je een maatje of partner hebt en jullie zoeken een fijn spel dat geen hardcore gaming skills vereist maar juist logisch denkvermogen, dan is ibb and obb (zonder hoofdletters) een hele prettige aanrader.

In deze game nemen twee spelers de controle over ibb en obb, twee op de vlucht geslagen massmoordenaa- ik bedoel, twee schattige blobjes met ogen en voetjes die in een abstracte setting zo’n 15 levels lang samen moeten werken om het eind te halen. Je kunt lopen en (op elkaar) springen, that’s it.
De gave twist is dat een level niet meer is dan een dunne lijn waar je overheen loopt en op sommige punten doorheen kunt vallen. Aan de andere zijde van de lijn is de zwaartekracht omgedraaid, en de wisselwerking tussen deze twee speelvelden zorgt voor de geslaagdheid van de puzzels. Zo vind je aan één zijde niet te slopen vijanden die aan de ‘andere kant’ een spiegelbeeld-blob hebben; pas als ibb of obb deze blob aanraakt spat de vijand aan de andere zijde uiteen. Maar denk ook aan puzzels waarbij je vanaf grote hoogte door het scheidingsdeel van de twee zijden valt, waardoor je aan de andere kant ook meer momentum hebt en zo nét dat hoge plateau kunt bereiken.

De puzzels zijn over de hele linie geinig om uit te vogelen en samen dingen afstemmen is echt wel nodig. En dat zit ‘m in de categorie “OK, als ik nou op jou ga staan, en je springt langs die afgrond en op het hoogste punt spring ik er af, dan krijg ik misschien genoeg momentum om jou weer terug te bouncen als je snel op dat speciale blokje gaat staan, waardoor…”  Elke keer voelt het weer fijn om een volgend tricky obstakel zo te overwinnen. Overigens kunnen ibb en obb wel dood, maar je respawnt altijd instantly bij het begin van het huidige obstakel. In dit spel wint de aanhouder.
Ibb and obb speelt extra fijn weg dankzij de suuuper chill-ass muziek van Nederlandse ambientmeester Kettel. Een perfecte aanvulling op de simpele maar effectieve visuals.

De bijzonder simpele controls gecombineerd met steeds uitdagender wordende puzzels maken ibb & obb een heerlijk spel om op een luie zondagmiddag met een medespeler te doen. Good times.

avatar geschreven door op 10 april 2015

Reageer

Anti-Spam vraag :