0

John Carpenter – Lost Themes (2015)

Youtube-reviews. Zou dat niet een idee zijn voor Dorkside? Het leek zo’n argeloos en onschadelijk idee, maar inmiddels is één reviewer naar de andere kant van de wereld gevlucht bij de gedachte ooit op een wit doek te verschijnen, ondergetekende heeft met al zijn technisch vernuft inmiddels weer iets te vaak de vergissing begaan om de redactie-webcam op iets te foute momenten aan te laten staan (mijn naakte ceremoniële vreugdedans rondom de kantoortroon vol balpennen was wellicht wat veel voor een Game of Thrones imitatie, maar toch, wist ik veel dat je meekeek!) en Bartelen is ter voorbereiding al weken aan bezig met het trimmen van zijn goatee in het Marvel-logo (en trust me, het eindresultaat is nog niet rijp voor het doorsnee-universum). Dus nee. Plemp maar gewoon op ehm.. onze reguliere middelbare media (niet oud, niet nieuw) je gedachtenspinsels. Blijf bij wat je het best doet. Dat zouden meer mensen moeten doen. En prompt, jawel hoor, John Carpenter brengt een cd uit. Regisseur John Carpenter. Hoe vaak moeten we het nog zeggen?

Klassieke horror

Nou is Carpenter wel een apart geval. Natuurlijk is de regisseur vooral bekend van zijn filmsuccessen, zoals onvergetelijke klassiekers als The Thing, Escape from New York, Christine, Halloween, The Thing, Starman, The Thing, Assault on Precinct 13, en eh. Had ik The Thing al genoemd? Maar voor die films deed hij vaak ook een duit in het zakje van de filmscore, dus musiceren is hem niet vreemd. Daar staat tegenover dat zijn grote filmsuccessen toch met name dateren uit de jaren tachtig, en hij de laatste twee decennia geen noemenswaardige film heeft uitgebracht. De laatste zal In the Mouth of Madness (1994) zijn geweest. Of dan plots deze debuutcd vol ‘zoekgeraakte’ filmmuziek ineens weer een recept voor internationale roem zal zijn, ik weet het niet.

Classic Creepy
Wat wel opvalt, is dat de verschillende stukken op Lost Themes wel daadwerkelijk aanvoelen als filmscores van niet uitgebrachte films. En net als in een goede filmscéne, zit er regelmatig een verloop in de stukken. Mystery begint bijvoorbeeld als een opbouwende sfeerschets vol dramatische wendingen, als halverwege ineens die serial killer uit de struiken kruipt en het onheil in de muziek toeneemt wanneer hij de achtervolging op de onschuldige luisteraar inzet. Vortex, de opener van de plaat, is één van de prijsnummers die meteen duidelijk maakt waarom sommige Carpenter films nét die tien procent extra hadden ten opzichte van andere horrorconcurrenten. Want wat opent Vortex heerlijk met spannend pompende synthesizers die voelen als een instant injectie naar de tijden van zweetbandjes en foute kapsels. Sterker nog, de donkere toon en sfeer uit nummers als Vortex of het slepende Fallen is precies wat er miste in The Thing Prequel van enkele jaren terug (naast zoiets als goede personages en een tof plot uiteraard). Ook al is Lost Themes even wennen, want er zijn weinig instrumenten naast de synthesizer en aan zingen waagt hij zich niet. Goed, youtube reviews zullen we op de redactie voorlopig maar vergeten. Zeker als er genoeg beter spul al te vinden is waar je veel beter aan doet om dat eens te checken. Zoals de muzikale uitspattingen van John Carpenter. De eerste schoenmaker die zijn leest beter aan de wilgen hangt om te vervangen door een Korg M1.

 

avatar geschreven door op 13 mei 2015

Reageer

Anti-Spam vraag :