0

Een avondje… Martial Arts!

Beetje embarrassing, maareh… ik heb nog nooit echt met iemand gevochten. Fysiek, bedoel ik, het hele vliegende-vuisten-en-Bas-Rutten-knee-to-the-groin idee. Dat neemt niet weg dat ik veel plezier kan halen uit het betere film knokwerk. Niet het soort gestuntel van lokale LARP club Liches Get Stitches, maar de amusante Chinese martial arts over-de-topheid uit de 70’s die bijvoorbeeld types als Quentin Tarantino flink heeft beïnvloed. Daar valt een hoop entertainment uit te halen, maar het aanbod is echt gigantisch. Waar te beginnen? We helpen je wat dat betreft graag een eindje op weg. Focus je chi en bereid je voor op… een avondje Martial Arts!

King Boxer: Five Fingers of Death (1972)
Dus, Kill Bill. U vast bekend. En als je denkt aan een pissed off Uma Thurman die elk moment iemand fysiek kan gaan vernietigen… wat hoor je dan in je hoofd? Juist, dat ‘weeeeee-ooooo’ geluidseffect. En jaaaaa, dat komt dus uit deze film. Go go useless facts!

King Boxer draait om de goedaardige gozer Chi-Hao (gespeeld door Lieh Lo, jeweettoch) die door zijn ouder wordende martial arts trainer naar een betere vechtschool wordt gestuurd. Het blijkt dat deze school aan een toernooi deel gaat nemen om daarin de EVIL vechtschool van Dung-Shun te verslaan. Als Chi-Hao het toernooi wint mag hij van zijn oude meester met diens dochter Yin-Yin trouwen. (Dit is letterlijk hoe het ook bij mijn ouders is gegaan) Als zijn kansen op succes bruut worden verminderd door de competitie is er maar één geheime techniek die Chi-Hao kan redden: de Iron Fist.

King Boxer is een perfecte titel om het klassieke martial arts genre mee te leren kennen. Het bevat zo’n beetje alle thema’s die in dit soort films terug kunnen komen: eer, nederigheid, jaloezie, liefde, verraad, wraak, verleiding, doelgerichtheid en kicking ungodly amounts of ass. Je hoeft in deze film nooit lang te wachten op de volgende vecht- of trainingsscène, de cast heeft best wat kleurrijke characters (de stille Japanse bodyguards die respectievelijk judo- en karatemeesters zijn bijvoorbeeld) en de baddies in deze titel zijn, nah ja, bad! Ze deinzen niet terug voor hele nare en groffe tactieken, dus als iemands ogen uitgeplukt worden moet je niet al te raar opkijken. Euh, pun unintended.

De gevechten zijn gaaf, het tempo is prima en Chi-Hao is een sympathieke kerel. Zodra hij met de Iron Fist stijl aan de slag gaat wordt het geheel nog een stukje dikker. En als de final battle geweest is… komt er gewoon nog een bonus final battle! King Boxer is inderdaad king: een prettig wegkijkende aanrader met een duister randje.

Enter the Dragon (1973)
Bruce Lee’s laatste (volledige) film is een heerlijk campy James Bond rip-off die een cheesy spionage-plot combineert met een vechttoernooi waar Mortal Kombat flink wat inspiratie vandaan haalde. Een groep internationale martial arts pipo’s wordt hierin namelijk uitgenodigd om op het geïsoleerde eiland van de geniepige crimineel Han hun skills te tonen. Vanaf een troon aan de zijlijn kijkt deze metalen-hand-hebbende Han toe hoe de internationale martial arts gasten los gaan op elkaar terwijl er achter de schermen shady shit plaatsvindt.
Bruce Lee’s personage ‘Bruce’ wordt door Britse spionnen gevraagd ook deel te nemen om zo bewijs van Han’s dubieuze praktijken te verzamelen. Komt goed uit, want Han’s bodyguard was jaren eerder al verantwoordelijk voor de dood van Lee’s zus. Revenge time!

Op weg naar het eiland ontmoet Bruce al snel de twee Amerikanen Roper en Williams, maten van elkaar die om eigen redenen naar Han’s eiland zijn gekomen en een korte introductie over hun background en motivaties krijgen. Het leuke aan Enter the Dragon is dat het niet Lee’s paradepaardje is, ook al zal hij zeker indruk maken door zijn ietwat arrogante houding, waanzinnig snelle moves en het hoge stemmetje bij het disassemblen van zijn tegenstanders. De dubbing is wel wat crappy en Bruce z’n half-engels is vaak onbedoeld grappig. Komt het campy sfeertje wel ten goede overigens. De afwisseling door de aanwezigheid van Roper en Williams is prima, deze drie characters dragen samen de film en dat geeft ook wat meer handvaten voor dramatische ontwikkelingen.

Daarnaast zijn er een paar toffe baddies (Bolo Yeung!) en is er redelijk wat aandacht voor de locaties en het sfeertje op en rond het eiland. De andere titels in deze review zijn voornamelijk in studio’s opgenomen, maar Enter the Dragon heeft redelijk wat outdoor-scènes waardoor de film minder claustrofobisch overkomt. Dat regisseur Robert Clouse 12 jaar later de prul-film Gymkata zou maken die alles fout doet wat deze titel goed doet is tegelijk intens sneu en hilarisch.

Enter the Dragon staat bekend om z’n klassieke climax, het gevecht met een metalen klauw dragende Han in een spiegelpaleis. En ja, die scène blijft zeker gaaf. Toch zijn er genoeg andere vette momenten die mijn thumbs-up krijgen. Hoe kan ik nou niet glimlachen als Han een personage door de muur van zijn kantoor-en-tegelijk-torture-museum heen beukt en de kamer er naast een disco-thema ruimte blijkt te zijn waar hippiedames de hele dag stoned als de neten liggen te giechelen? Dangit, ik wil ook zo’n setup! De film is uiteindelijk cool, lekker retro, lekker simpel, plenty cheesy en zeker rewatchable.

martial4

The Battle Wizard (1977)
Martial arts en magische meuk zie je vrij vaak samen terug, in een genre wat ook wel Wuxia wordt genoemd. Hierin volgen we vaak een jonge gast die gedwongen wordt om martial arts te leren om iets te wreken of omdat hij op proef wordt gesteld. Magische en bovennatuurlijke elementen (oftewel ‘crazy shit’) zijn in dit genre niet ongebruikelijk. Zo ook in The Battle Wizard.

Deze film kan nog het best omschreven worden als een mix van Dragon Ball Z en een bizar sprookje. Ik had geen idee waar ik me in ging begeven, en dat zorgde voor best wat hilariteit. De film start met een vreemdgaande dame die betrapt wordt in the act door haar thuiskomende man. In het gevecht dat hier uiteraard meteen door onstaat zien we.. euh.. hoe ga ik dit uitleggen zonder da- ah fukkit, de vreemdganger (die eigenlijk bij de royal family hoort) schiet energybeams uit zijn vinger en lasert de benen van de bedrogen man er instantly af. Met een energiebeam. Uit zijn vinger. Benen verwijderd. Dus ja, het duurde goed en wel 2 minuten voor ik tijdens het kijken “Holy shit wat gebeurt hier??” schreeuwde tegen niemand in het bijzonder. Op dit punt injecteerde de zuster me met een kalmeermiddel. Hielp niet.

Twintig jaar later. Hoofdpersoon Naamdoeterniettoe is de zoon van vreemdgangerguy en een beetje een lazy nerd. You and me both, bro. Zijn vader geeft hem een ultimatum: na een maand moet de jongeman martial arts hebben geleerd want hij zal dan uitgedaagd worden tot een gevecht. Naamdoeterniettoe trekt de wereld in om zo snel mogelijk dikke skillz te verkrijgen. Het verhaal is verder van minimaal belang, want het is niet meer dan een simpel wraak-concept waarbij kinderen boeten voor de fouten van hun ouders. Nee, het draait allemaal om de crazy meuk! Gespoilerd, want ik wil je het plezier van het zelf ontdekken niet ontnemen. Wat dacht je van een villain met uitschuifbare metalen kippenpoten die vuur kan spugen. Een reuzenslang met magisch superpower bloed. Ee vinger-laser showdown met oude mannetjes. Een dame die LETTERLIJK slangen uit haar mouw tovert die vervolgens zich een weg door de lichamen van tegenstanders heen vreten. Oh ja, en er is een showdown MET EEN GODDAMN GORILLA. Iemand heeft deze shit ooit verzonnen. Amazing.

The Battle Wizard is geen kwaliteitsfilm. Nee, dit is een ‘laten we alles proberen, muhaha’ productie die je nergens serieus moet/kunt nemen. Entertaining onzin, en dat is op z’n tijd ook wel prima. Jammer van de scène waarin een bewusteloze dame wordt gemolesteerd, ook al gebeurt dit offscreen. Dat de dader een weirde trol is met metalen haken in plaats van handen maakt het niet minder ongemakkelijk.

Useless factoid: Regisseur Hsueh Li Pao zou 3 jaar later aan een film werken wiens titel ondertussen hele andere associaties geeft: Wu Tang Clan! Misschien materiaal voor een vervolg-review.

martial3


Five Element Ninjas (1982)

Alle respect voor bananen, maar… this shit is bananas! Niet alleen gaan we hier een golf van martial-arts-heid over ons heen krijgen, nee, het is aangedikt met Dampende Ninja Awesomeness met element-thema’s! Dit is een film gemaakt door mensen die weten wat ze doen. Niet gek als je de uitgebreide filmography van regisseur Cheh Chang bekijkt.

Tijdens een vechttoernooi tussen twee martial arts groepen (het zal weer eens niet!) komt een Japanse samurai door lullige omstandigheden om het leven. Voor hij sterft meldt hij dat zijn beste maat hem zal wreken en laat dat nou net een ninja master zijn. De aanwezige Chinese martial artists zullen hierna hun leven niet meer zeker zijn als ze voor het eerst in contact gaan komen met… ninjutsu! En dan ook nog de extra superduperdodelijke variant genaamd de Five Element Formation, die nog nooit verslagen is. Hierin zullen speciale ninja’s met behulp van goud, hout, water, vuur en aarde voor thematische terreur zorgen. My body is ready.

De film scoort flinke punten door een bizar groot arsenaal aan wapens en dirty/hilarische ninja tricks langs te laten komen. Five Element Ninjas is daarmee lekker afwisselend en dendert aardig door. We nemen alleen gas terug in scènes waarin een vrouwelijke ninja de vechtschool van de good guys infiltreert, maar de payoffs hiervan zijn de geïnvesteerde tijd waard. Verwacht overigens geen diepgaande characters; de cast is best groot en alleen de op dat moment nog onbekende acteur Cheng Tien-chi heeft een character arc die verder gaat dan ‘horribly killed by ninjas’.

De meeste ‘outdoor’ sets zijn echt heel duidelijk in een studio gebouwd en de film oogt daardoor wel een tikkie goedkoop, maar wat boeit dat als je op die sets zulke hilarisch bloederige actie voorgeschoteld krijgt? En jaaa, shit gets bloody, baby! De tactieken in en tegen de Five Element Formation zijn niet alleen amusant en flashy, maar ook best grof. Een van de helden is zo toegetakeld dat hij struikelt over zijn eigen ingewanden! …Jezus. Één ninja wordt gevierendeeld wat misschien het bruutste is wat ik ooit in een martial arts film heb gezien.

De hele laatste act is één grote ass-kicking rampage waarin een groep heldhaftige heren met speciale wapens met meer functies dan een zakmes ten tonele verschijnen om de Element Formation te curbstompen. Creatieve, brute gevechten met heerlijk overdreven acrobatiek is het resultaat. Als je hier ondanks het simpele verhaal en de simpele characters geen entertainment uit kunt halen dan weet ik het echt niet meer!

martial2

Dus…
Dit zijn slechts 4 titels uit een bizar groot aanbod. Er zijn nog zó veel films die op hun eigen manier klassiekers zijn of zo bizar dat je ze moet zien. Met deze titels kun je in ieder geval voorlopig prima uit de voeten. En gebruik die voeten vooral om ninja’s te dropkicken. Geloof me, ze hebben het verdiend.

avatar geschreven door op 18 juni 2015

Reageer

Anti-Spam vraag :