0

Marvel TV Roundup

Marvel timmert hard aan de weg waar het op het domineren van alle mogelijke mediavormen aankomt. Comics, films en games zijn niet voldoende, ook het televisielandschap zal verMarveld worden. Grappig genoeg is dat net het terrein waar concurrent DC op dit moment (nog) sterker in de schoenen staat. Met het eerste seizoen Agents of B.L.A.N.D. wist Marvel nog niet te overtuigen, maar een tweede seizoen in combinatie met de miniseries Agent Carter en Daredevil geeft in ieder geval het idee dat ze serieus werk stoppen in hun plannen voor werelddomina- euh, het leveren van een full-spectrum media-entertainmentportfolio. Tijd voor een uitgebreider kijkje.

Agents of S.H.I.E.L.D. – seizoen 2
De laatste paar afleveringen van seizoen 1 AoS wist deze suffe serie nieuw momentum mee te geven. Bepaalde characters werden iets interessanter (deels omdat ze eeevil bleken te zijn, dunt dunnn!) en eindelijk was er fatsoenlijke overlap met de cinematic universe. Seizoen 2 pakt de draad vrij aardig op en wist me bij aanvang te verrassen met zaken als een Agent Carter en Howling Commandos cameo, onsterfelijk lijkende Hydra villain en eindelijk eens het gebruik van baddies uit de comics zoals Mr. Hyde en Absorbing Man . Kleine dingen die mij als zeikerd met een voorkeur voor de comics over de streep trokken.

Na de mid-season-break (aflevering 10) gaat de serie helaas weer een paar versnellingen lager. Ook al is het in principe gaaf dat we voor het eerst Inhumans zien, is de serie ontzettend terughoudend om ook maar iéts interessants met ze te doen. De hele 2e helft van dit seizoen begon ik daarom al vrij snel mijn aandacht weer te verliezen. Sure, de actiescènes zijn echt flink verbeterd en de scope van de serie wordt wat groter, maar goddamn jongens. De sets zijn saai, de cinematografie is saai, de meeste characters zijn saai, de twists zijn saai. Het geheel lijkt nog steeds een aflevering Charmed af en toe (don’t ask how I know that).

Skye wordt nog steeds naar voren geschoven als ~*PrEcIoUs SnOwFlAkE*~ waar we oh zo geïnteresseerd in moeten zijn, wat iets beter lukt nu haar asskick-skills zijn toegenomen. Al wordt de actrice zelf weer instantly suf als je haar Chinese popmuziek ontdekt. Anyhoo, na aflevering 10 krijgt Skye  (Inhuman) powers en blijkt dat ze het character Quake uit de comics is , dit zorgt in ieder geval voor wat variatie plus zien we hier de eerste bouwstenen gelegd worden voor een Marvel film die over enkele jaren uit gaat komen.
De vaste cast members blijven wel de zwakste schakel, op Ward (Brett Dalton) na die zó veel beter tot z’n recht komt als psycho asshole. Maar het zijn vooral de nieuwe toevoegingen die zorgen voor wat leven in de brouwerij. Adrianne Palicki is bijvoorbeeld een verademing als de badass Bobbi ‘Mockingbird’ Morse. Nick Blood, wiens echte naam al klinkt als een comic character, speelt de comic relief huurling Lance Hunter.
Het is uiteindelijk Kyle ‘Twin Peaks, Bitches’ MacLachlan die wat mij betreft dit seizoen nog enigszins weet te redden. Zijn Calvin Zabo is niet de simpele Hulk-lite uit de comics, maar heeft zowaar wat diepgang en de manier waarop MacLachlan sympathie of wantrouwen op weet te wekken is dik in orde. Die ene aflevering waarin hij een groep morons met powers om zich heen verzamelt die vervolgens weer meteen verdwijnen was dan weer een awkward dieptepunt… tot we in de season finale een transformatie bij hem zien waar ik al het hele seizoen op wachtte en oh god dat zag er zo knullig uit. Plaatsvervangende schaamte. Niet jouw schuld Kyle. Niet jouw schuld.

Agents of S.H.I.E.L.D. lijkt last te hebben van AgeofUltronitis; er kan niets gebeuren dat afwijkt van de lange termijn planning. Situaties lijken niet echt logisch voort te vloeien uit character-motivaties en vinden plaats omdat de makers b.v. een May versus Skye gevecht willen of omdat acteur X maar 4 afleveringen beschikbaar was. Zo geforceerd allemaal, ugh. De CGI is doorgaans minder shitty, maar als geen enkele plot development in de tweede helft van het seizoen mijn aandacht meer dan 10 minuten vast weet te houden dan helpen wat shiny effecten ook niet echt.

Nee, dit tweede seizoen verspeelt uiteindelijk alle goodwill die het bij me had opgebouwd en ik haat mezelf bij voorbaat al omdat ik het aangekondigde derde seizoen vast alsnog ga kijken. Ik zou het niet moeten doen, dat gaat me alleen verder teleurstellen. Er is een kans dat dat derde seizoen wél goed in elkaar gaat steken natuurlijk, er is potentie als de schrijvers wat verrassends doen met d-ahahahaha who am I kidding.

Marvel’s Agent Carter
Tijdens de mid-season break van Agents of M.E.H. hoefden Marvel fans zichzelf niet in slaap te huilen bij gebrek aan nieuw materiaal, deze periode werd namelijk opgevuld met de miniserie Agent Carter. Een enigszins geslaagd eindproduct dat wel een paar misstappen maakt en uiteindelijk geen echte ‘wow-factor’ biedt.

Peggy Carter wordt gelukkig nog steeds gespeeld door Hayley Atwell, de actrice die ‘classy’ en ‘cool’ zo prima combineert met ‘charismatisch’. De serie draait deels om de crappy positie van vrouwen in post-WWII Amerika en dat vereist dan ook wel een dame in de hoofdrol die stevig in haar schoenen staat natuurlijk. Geen tiener-supermodelletje, maar een vrouw die dingen gedaan krijgt en ons als kijker instantly om haar vinger windt.

Ondanks het feit dat er maar 8 afleveringen zijn voelt de serie niet echt gefocused. Er is een overkoepelend conceptje waarbij een aantal uitvindingen van Howard Stark (Dominic Cooper) in de verkeerde handen terecht is gekomen en hij nu gezocht wordt voor landverraad door de Strategic Scientific Reserve (S.S.R), de organisatie waar Carter als veredelde secretaresse werkt en door haar mannelijke collega’s niet als gelijke wordt gezien. Stark benadert Peggy voordat hij onderduikt omdat hij ‘r hulp nodig heeft om zijn naam te zuiveren. Hierbij wordt ze geholpen door Stark’s klassiek butlerige butler Jarvis (James D’Arcy) die als gortdroge comic relief moet fungeren maar die me nooit echt over de streep kreeg. Nu is het geinig dat de traditionele cliché rollen eens zijn omgedraaid en we een dame in de leiderspositie hebben en een man de kwetsbaardere assistent-rol eens mag vervullen, maar echt spetteren doet deze combo alsnog nergens. De rest van de cast is zo verre van boeiend dat ik je tijd niet eens ga verspillen door ze op te noemen. Deze review is al veel te langdradig weetjewel!

Daarnaast zijn de scènes in het S.S.R. hoofdkwartier net zo mat als de ‘rondhangen in de basis’ meuk uit AoS. Dat Peggy later ook in een vrouwenpension rondhangt zal me eerlijk gezegd ook een beetje een (vrouwelijke) worst wezen. Een uitstapje naar Rusland in aflevering 5 wist m’n aandacht even vast te houden en het feit dat één van Starks verloren items de laatste resten Steve Rogers SuperBloed© bevatten was een toffe reveal, maar het seizoen eindigt dan weer met goofy-ass hypnose gebruikende villains en het compleet vernaggelen van de organisatie Leviathan die in de Secret Warriors comic zo prettig weird en creepy leek. Boe!

Een tweede seizoen van 10 afleveringen staat gepland voor 2016, maar damnit guys. Doe dan a.u.b. wat afwijkends! Wat spannends! Iets als… iets aaaaals….

Marvel’s Daredevil
Oh ja. Ohhhhh ja! Een gritty character-driven crime-drama dat comics characters gebruikt zonder ze parodieën van zichzelf te maken? Dat duistere thema’s en bloederig geweld niet uit de weg gaat? Daar teken ik maar al te graag voor. Maakt niet uit dat het een blank contract is en de eigenaar hoorns heeft en naar zwavel ruikt. Alsof ik een ziel heb, haha.

De uit 13 afleveringen bestaande Netflix-exclusive Daredevil serie vertelt een in principe simpel verhaal, maar holy moly, vertelt het zeker in de eerste helft goed. Blinde advocaat Matt Murdock (een prima gecaste Charlie Cox, mogelijk bekend uit Boardwalk Empire) is bij aanvang nog maar korte tijd actief als vigilante die met zijn verscherpte zintuigen en katholieke schuldgevoel probeert zijn stad te redden van haar vele misdadige elementen. Hij houdt zijn ass-kick praktijken geheim voor collega Foggy Nelson (Elden Henson, wiens acteerwerk me in het begin irriteerde) en de al snel bij Nelson & Murdock aangeschoven hot mess Karen Page (Deborah Ann Woll) die iets te vaak als slachtoffer wordt neergezet en zeker later in het seizoen frustrerende keuzes maakt.
Karen brengt het overkoepelende verhaal in gang wanneer ze onterecht verdacht wordt van moord en Matt haar te hulp schiet. Hiermee wordt een beerput opengetrokken die uiteindelijk leidt naar een misdaadbaas die plannen heeft voor de stad. Zijn stad. En zijn naam? Wilson Goddamn Fisk, oftewel The Kingpin (Vincent D’Onofrio). De manier waarop deze klassieke villain wordt neergezet is wel even wennen. Geen überharde en simpele bikkel, maar een emotionele man die gewend is in de schaduwen z’n ding te doen. Hij lijkt niet indrukwekkend tot zijn eerste grote geweldsuitspatting, daarna wordt hij scary as hell. D’Onofrio was een geweldige verrassing en is wat mij betreft een van de beste MCU villains geworden.

De buildup van de serie is netjes en Daredevil is gelukkig geen standaard origin story geworden. Character motivaties worden met flashbacks duidelijk zonder dat dit ten koste gaat van het momentum. Matt’s tegenstand wordt zo’n beetje elke aflevering groter en/of gevaarlijker en hij komt er zelden zonder kleerscheuren vanaf, which I liked. Handig dus dat hij al snel bezorgde burger Claire (Rosario Dawson!) leert kennen die met haar medische skills hem enigszins op weet te lappen. Claire wordt schijnbaar de rode draad in de overige Netflix Marvel series die nog gaan komen, en hardcore comic fans herkennen haar misschien als Night Nurse.

Speakin’ of which, het duurt niet lang voor de Daredevil comic fans een zooi aan herkenbare characters langs zien komen. En dan vooral uit de ondertussen klassieke periode dat Frank Miller deze in beheer had. Wat dacht je van Stick, Ben Urich, Leland Owlsley, Turk en Melvin ‘Gladiator’ Potter? Leuke hints ook, zoals een opmerking over een Griekse dame waar Murdock tijdens zijn opleiding mee rondhing; Elektra, baby!. De serie wist me ook net als Iron Man 3 te verrassen door mijn comic kennis juist tegen me te gebruiken. “Oh, persoon X komt hier ongeschonden uit want hij is veel te belangrijk voor the big pictu-whoa whoa wait up wat gebeurt er nu?? Oh shiiiit!”. Zo had ik niet verwacht dat  Ben Urich het eind niet zou halen.  Jammer, maar toch ballsy.

De cinematografie van de serie is waanzinnig sterk en een wereld van verschil vergeleken met AoS en Agent Carter. De verlepte buurt Hell’s Kitchen wordt haast een character an sich, de vervallen gebouwen en de gelige belichting zijn een flink verschil met de ‘cleane’ stijl van de overige Marvel tv-en-film-producties. Oh, en de gevechten! De vechtscènes uit de eerste aflevering maakten al indruk, maar wat er op het eind van de tweede gebeurt? Holy balls! De actie is meestal gritty, to the point en relatief realistisch. Baddies zijn bijvoorbeeld niet met één klap uitgeschakeld, maar krabbelen soms weer overeind. Good stuff.

De laatste afleveringen wordt de serie overigens wel wat miserabel; characters voelen zich schuldig, depressief of zijn boos op elkaar en dat gaat wel een beetje wringen. Daarbij komt nog dat de laatste aflevering de minst interessante is. De makers haasten door het materiaal heen, de laatste showdown deed me weinig en qua outfit wisselt Matt z’n eigenlijk wel gave halve ninja-look in voor een leren pakje met een derpface-masker . Ook al is het eind wat minder bevredigend, dan nog vormt Daredevil een ijzersterke entry in de Marvel Cinematic Universe.

We hoeven niet lang te wachten op soortgelijke aangekondigde series die juist gericht zijn op ‘street level heroes’ zonder penthouses en mythologische hamers. Van Jessica Jones tot Iron Fist. En deze losse titels gaan uiteindelijk samenkomen in een heuse Defenders miniserie.
Defenders? Defenders. Dit is een low-key ‘non-team’ uit 1962 met een wisselende line-up die begon met een samenwerking tussen Dr. Strange, Hulk, Namor en Silver Surfer. Ongebruikelijke maar interessante storylines zouden volgen. Een evil parallel universum waar Rockefeller de president is bijvoorbeeld. Comics!

Juistem
Al met al laat Marvel’s TV aanbod nog best wat te wensen over, maar Daredevil geeft me als enige titel hoop op de toekomst. Met meer producties van dat niveau mag De Concurrent zich een beetje zenuwachtig gaan voelen. Voorlopig laat die Marvel werelddominatie nog even op zich wachten. Is niet erg. Hoe kleiner de kans op een Power Pack serie, hoe beter.

avatar geschreven door op 24 juli 2015

Reageer

Anti-Spam vraag :