0

True Detective – seizoen 2

‘Society’ is een film uit 1989 van culty horror-regisseur Brian Yuzna. Een film die de eerste 70 minuten lang nogal matigjes is: crappy acteerwerk, weinig boeiende ontwikkelingen en een awkward tempo. En net als je denkt ‘ugh, screw this, ik zet wat anders op’ bereikt de film de 3e act. Al dat saaie voorwerk is meteen vergeten, want het blijkt dat Society al haar kruit bewaard had voor een hele bijzondere climax die dingen doet die ik nooit eerder in films heb gezien. (Protip: niet kijken tijdens het eten) Brr. Onvergetelijk.
Nee, je hebt niet verkeerd geklikt, dit is inderdaad de review van het tweede seizoen True Detective. Maar het was onmogelijk om niet constant aan die film te denken tijdens het kijken. Beide producties gaan over rijke en corrupte types in Californië die achter de schermen shit uitspoken, en beide hebben een hele matige opbouw die me maar niet wist te grijpen. Het enige verschil? Society beloont je voor je geduld, True Detective wrijft 8 afleveringen lang een ongewassen vinger langs je neus.

True Detective’s eerste seizoen was een geweldige mix van beklemmende sfeer, fantastische casting en een slim ontvouwend verhaal. Het tweede is dat helaas allemaal niet. Komt dat nou door de afwezigheid van Harrelson en McConaughey? Was de invloed van regisseur Cary Joji Fukunaga zo doorslaggevend dat zijn afwezigheid in S2 zo merkbaar is? Of is het succes van dat eerste seizoen naar het hoofd gestegen van schrijver Nic Pizzolatto? Wat de reden ook moge zijn, het is haast onmogelijk om tijdens het kijken dat opkomende gevoel van teleurstelling te negeren.

De serie gooit de kijker al snel in het diepe. In plaats van twee hoofdpersonen die elkaar perfect aanvullen volgen we nu vier(!) main characters die allemaal moody en in zichzelf gekeerd zijn. Colin Farrell (het voornaamste lichtpunt) is washed up loser detective Ray Velcoro die na een persoonlijke crisis in een neerwaartse spiraal terecht kwam. Rachel McAdams’ detective Ani Bezzerides is de no-nonsense dame met een hippie vader als hoofd van een weirde commune die uiteindelijk NIETS met het plot te maken heeft. Wat een wasted potential zeg. Vince Vaughn is semi-legitieme zakenman Frank Semyon die door een fout gelopen deal zijn financiën in ziet storten en onze tijd verspilt met flauw relatiedrama tussen hem en zijn één-gezichtsuitdrukking-hebbende vrouw Jordan (Kelly Reilly). En Taylor Kitsch is de moeilijk kijkende/constant scheten-ruikende motoragent Paul Woodrugh wiens character geschrapt kan worden zonder dat het ’t verhaal beïnvloedt. Great job guys! Tijd om de namen van deze en de vele andere characters te leren is er amper, dus wen alvast maar aan het constante ‘wie was dat ook weer / over wie hebben ze het?’ gevoel.

Het ontdekken van een lijk aan de kant van de snelweg is het startsein van een politieonderzoek dat al snel verzandt in een kruiwagenlading aan personages, zijsporen en vage connecties. De case heeft weinig momentum en door alle subplots van de hoofdpersonen wordt het overkoepelende verhaal nog verder vertroebeld. En die subplots zijn dan ook nog eens zwakjes of clichè. De shitty vader die clasht met zijn ex over het zien van z’n zoon! De ex-crimineel die moet bewijzen hoe intimiderend hij nog is! De taaie agente die zich afsluit voor intimiteit! En anno 2015 een volwassen personage hebben wiens voornaamste eigenschap is dat hij zich schaamt voor zijn homoseksualiteit? Come on guys. (Euh… pun unintended)

Het verminkte lijk dat door een van de hoofdpersonen wordt ontdekt is dat van Ben Caspere, city manager van de industriële stad Vinci in Californië. Een van corruptie doordrenkte (fictieve) plaats, gebaseerd op het net zo verrotte Vernon. De shots van sinistere snelwegen en verlepte fabrieksterreinen maken Vinci haast een personage op zich, en dit soort sfeerzettende momenten zijn bijna zo goed als die uit seizoen 1. Bijna.
Tijdens het onderzoek naar wat er met meneer Caspere is gebeurd ontdekken de detectives een netwerk aan corrupte heren in hoge posities. We horen geruchten over seksfeesten in afgelegen locaties waar shady deals worden gemaakt en de aanwezige dames hun leven niet zeker zijn. Caspere was into some freaky shit, en stap voor stap lijkt de serie toe te werken naar een grote conclusie tijdens zo’n orgie-business-retreat. Hier kreeg mijn hard ingekakte interesse weer een impuls. Ooh, wat gaan de characters ontdekken? Gaat dit te maken hebben met de weirde cult-achtige meuk uit seizoen 1?
De film Society deed iets soortgelijks, waarbij een outsider ontdekt dat de rich and famous in het grootste geheim bijeenkomen voor iets waar geen buitenstaanders bij getolereerd worden. Daar had het saaie voorwerk een indrukwekkende payoff, dus hier vast ook wel, right? In de uiteindelijke aflevering  blijkt dat het een landhuis is waar oude mannetjes seks hebben met escorts en zakendeals maken and that’s it. Precies wat we al wisten dus. Goed gefilmd hoor, daar niet van, maar uiteindelijk wéér een gemiste kans. Dit hele seizoen gaat qua storyline uiteindelijk niet dieper dan ‘corrupte rijke mannen houden van seks en macht en willen over lijken gaan om dit te behouden’. Als er een Nobelprijs was voor Obviousness ging ‘ie naar meneer Pizzolatto.

True Detective 2: Judgment Day biedt wat thema’s die in theorie interessant zijn. Onvruchtbaarheid, het meedragen van trauma’s, giftige invloeden die volgende generaties verpesten. Daar kunnen sterke, heftige verhalen uit voortkomen, maar het schrijfwerk laat ditmaal echt te wensen over.
Voor m’n gevoel is dit seizoen de deur uit gerushed, wat de clunky expositie, de schandalig voorspelbare onthullingen en de vele domme/luie manieren waarop situaties worden afgehandeld zouden verklaren. Het moment waarop de detectives bewijsmateriaal uit een huis moeten halen bijvoorbeeld; nét op het moment dat ze door een raam naar binnen kijken vatten twee belangrijke baddies hun snode plannetjes hardop samen terwijl ze aan hun snorren draaien en het belangrijke papierwerk onbewaakt achterlaten. In GTST pikken we dit soort shit niet eens, laat staan een miljoenenproductie van HBO. Fukkin’ hacks.
Maar er is meer! Een character verstopte een sporttas vol geld in een keukenkastje bij z’n moeder en is verbaasd als dat na maanden ineens weg is. Het enige vrouwelijke main character blijkt ooit gemolesteerd te zijn, want dat klote clichè was nog niet aangeboord. Een minor character wordt vermoord, en er wordt na zijn dood in meer scènes naar ‘m gerefereerd dan dat het character minuten aan screentime had. Jezus. Iemand wordt gechanteerd met compromitterende digitale foto’s en wil alleen meewerken als alle originals vernietigd worden. …Sorry, wat? Komt dit uit een script van de jaren ’70 of zo? Probeert de serie een pulpy noir ervaring te bieden? Moet ik de domme dingen daardoor niet al te serieus nemen?

En niet alleen het plot rammelt aan alle kanten. Het dialoog. Oh god, het dialoog. Het vorige seizoen had best wat pretentieuze tekst, maar McConaughey wist daar alsnog goud uit te spinnen like a goddamn boss. Nu wordt Vince Vaughn opgezadeld met verbale diarree als “..shouldn’t a reasonable man infer from Osip’s arrival, and departure, and fucking failure to make good on our terms, as being connected not just to Caspere, but prefiguring Caspere in a causal sense.” Of wat dacht je van winnaars als “God forgive me for misreading what subtle clues you embed for me in your limp dick, which is as wishy washy as your fucking mood”. Hooooly shit man. Het meest tenenkrommende dialoog sinds mijn laatste poging om met een dame te flirten (in 2003). Het hele seizoen zit vol met dit soort eye-rolling ongein.

Pff. Dit gezeik was even nodig hoor, dat helpt het genezingsproces. Het seizoen is niet per se slecht, maar gewoon ontzettend teleurstellend. Cinematografie, muziek en bepaalde individuele scènes zijn prima in orde. Vaughn gaat naarmate de serie vordert beter acteren. Er zijn subtiele details die character motivaties logisch maken. Scummy Colin Farrell blijft entertaining, en de non-stop barrage aan miserie vind ik persoonlijk niet zo erg. Maar waar seizoen 1 de zwakke punten prima wist te verhullen heeft dit tweede seizoen de rits open en zwalkt het dronken je huiskamer in. En het zou Lebowski-stijl op je vloerkleed pissen, ware het niet dat het geen idee heeft hoe een hedendaagse noir interpretatie er uit zou moeten zien.

Dus, de conclusie: Society is zeker de moeite waard als je wat geduld hebt en jezelf op horror-vlak wil laten verrassen, dus niet eerst online er over inlezen! Dat hele eind, wauw. Brr.
…Oh, wacht, had ik het niet over een televisieserie? Iets met Echte Agenten of zo? Ah, ben het weer vergeten. Dan zal het wel niet belangrijk zijn geweest.

avatar geschreven door op 12 augustus 2015

Reageer

Anti-Spam vraag :