0

Maggie (2015)

Hij hield woord. Mompelde hij ooit ‘I’ll be back’, en jawel hoor, na jaren gouverneurschap poept ome Arnie alweer de ene film na de ander uit. Zo volgden in rap tempo cameos in Terminator Salvation, The Expendables, een eerste volwaardige film met dat ander jaren ’80 icoon Stallone in het middelmatige Escape Plan, en nu is er alweer Maggie terwijl ondertussen ook al de volgende Terminator op het scherm is geplempt.

maggie1Zombies!

In Maggie volgen we boer Wade (Arnold Schwarzenegger) die temidden van een zombie-epidemie krampachtig zijn gewassen probeert in stand te houden. Maar wacht! Lees nog eventjes verder. Want hoewel je instinctief nu verwacht dat the Governator kilos lood pompt in knarsende zombie-schedels, dat gebeurt niet. Integendeel. Zijn dochter Maggie (Abigail Breslin) raakt gebeten door een ondood stuk onkruid, en daar begint de film. Tussen het moment waarop door zombies gehavende mensen omkeren tot mensenknagende orgaanverslaafden zit namelijk wel een week of acht. Weken, waarin men ruim de tijd heeft om afscheid te nemen alvorens de geïnfecteerde naar een opvangkamp, lees: ‘opruimkamp’, te brengen.

Tranentreurnis 

De film draait dan ook eigenlijk volledig om het afscheid van Maggie van haar familieleden. Wade kan geen afstand van haar doen en weigert haar voortijdig in quarantaine te plaatsen en wil haar tot het bittere eind op de boerderij houden. Met de voortdurende dreiging dat het kermende monster op de bank dat eerst geen brood moest, nu plots wel echt honger heeft. Wat meteen opvalt is dat Maggie vooral geschoten is met allerlei naargeestige grauwgrijze kleurenfilters, om een en ander maar vooral op de succesvolle zombie serie The Walking Dead te kunnen doen lijken. En daar slaagt regisseur Hobson (Hangover II, Rango) best aardig in. De shots zijn verder vooral traag, en de weinige gebeurtenissen volgen elkaar niet bepaald in hoog tempo op. Maggie blijkt dan ook een sombere, kleine film over een liefhebbende vader en zijn dochter in afwachting van haar heengaan, en roept onderweg wat minieme morele vraagjes op (zou je zelf je dochter kunnen doden wanneer het licht uit haar ogen verdwijnt?).

From hummer to grommer..

Maggie is een charmante poging om iets nieuws aan het zombiehoofdstuk toe te voegen, een menselijk verhaal over afscheid van ernstig zieke familieleden. Jammer genoeg is Schwarzenegger vrij vlak in zijn spel, en straalt te vaak dezelfde blik van zijn hip bebaarde tronie. Amper een greintje twijfel, verdriet of depressie. Misschien verwacht je ook niet veel meer van een stoïcijnse boer. Maar wanneer de film bij gebrek aan actie door de acteurs moet worden gedragen, verwacht je wel iets meer. Hoe dan ook, het is zeker prijzenswaardig dat het actie-icoon ineens die serieuze drama-rol op zijn brede schouders neemt, daar waar het voor zijn carrière echt niet meer hoeft. En hij komt er vrij aardig mee weg. Of Maggie echter zo’n noemenswaardige indruk achterlaat op de kijker als voor zijn bekendere werk vol puike one-liners, valt te betwijfelen. Daarvoor is het verhaal bij vlagen te klein, te somber, en het acteerwerk te ingehouden.

avatar geschreven door op 12 oktober 2015

Reageer

Anti-Spam vraag :