3

Pillars of Eternity

De PC game Baldur’s Gate was voor teenage-Bartelen helemaal de shit. Ik vond in die tijd Dungeons & Dragons als concept rete-interessant, maar had er toen nog geen uitlaatklep voor. Dus deze isometrische fantasy RPG met real-time combat, mooi ogende levels, dikke soundtrack en een flinke dosis exploratie was toendertijd precies wat ik zocht. Op de dag dat de groepsfoto van mijn laatste jaar middelbare school werd gemaakt voelde ik me zo beroerd dat ik eigenlijk thuis wilde blijven, maar ik was niet zó ziek dat ik niet in m’n pyjama Gnolls en Xvarts in elkaar kon beuken met mijn groep van 6 steeds-hogere-bodycount-hebbende magische zwervers. Prioriteiten, weetjewel. Meer dan 16 jaar en flink wat ontwikkelingen in digitale RPG’s later loop ik tegen het spel Pillars of Eternity aan en in no-time voel ik me weer de tiener van vroegâh; nog steeds even awkward, en helemaal giddy over een isometrische fantasy RPG die 100% in mijn plakkerige straatje past.

Pillars of Eternity (PoE) is na een succesvolle Kickstarter campagne ontwikkeld door Obsidian entertainment, het team achter Fallout New Vegas en daarmee The Guys And Gals Who Can Do No Wrong. Verwacht alleen in deze nieuwe game niet de slickheid van een triple-A titel. De essentie van PoE is 100% solide, het zijn net wat extra shiny whistles ’n bells die ontbreken. Merk je weinig tot niks van als je eenmaal lekker in de game zit overigens.

Pillars of Eternity speelt zich af op de wereld Eora, in een gebied genaamd Dyrwood. Deze regio was tot vrij recent een overzeese kolonie van het machtige Aedyr Empire. Een gebied vol ruïnes met juicy artifacts, die de Aedyrians maar al te graag kwamen plunderen. De lokale bevolking (de Glanfathans) kwam hier tegen in opstand en na een oorlog van enkele jaren trok het Aedyr Empire zich grotendeels terug uit Dyrwood. Een tweede oorlog ontstond wanneer in buurland Readceras een profeet beweerde in contact te staan met de god Eothas en bovennatuurlijke powers begon te vertonen, om vervolgens met een leger aan volgelingen een brute anti-alle-andere-goden campaign te beginnen. Pas als deze profeet wordt opgeblazen door de Godhammer, een half-magische bom, keert de vrede enigszins terug. Pillars of Eternity begint 15 jaar na het Godhammer incident in een omgeving met veel oud zeer.

Nu lijkt dit een hoop niet echt relevante backstory, maar het tegendeel is waar; veel elementen in PoE haken in op de turbulente geschiedenis van Dyrwood en de backstory negeren gaat gegarandeerd een deel van je speelplezier beïnvloeden. Dit is dus geen game waarin je het verhaal al spelende wel half oppikt omdat het toch weinig uitmaakt. Je moet er een beetje in willen duiken, en dat geldt voor de meeste aspecten van deze game. Niet voor hele casual types die hack ’n slash meuk als Diablo gewend zijn. Dat is in vergelijking een hamburger, Pillars is een juicy biefstuk. (Disclaimer: ik ben geen Diablo fan. Please don’t hurt me.)

Jouw character is een nieuwe arrival in Dyrwood bij aanvang van het spel. De karavaan waar je deel van uitmaakt moet schuilen voor een vreemde energiestorm en het duurt niet lang voor je hele leven in de war wordt gegooid. Een groep cultists activeert namelijk een gigantisch artifact en je verandert hierdoor als neveneffect in een Watcher; iemand die zielen en flarden van vorige levens kan ‘lezen’. Je krijgt ook visioenen van je eigen vorige levens te zien, wat de succesvolle werking van je brein niet echt ten goede komt. En in het eerste dorp waar je naar binnen strompelt zie je meteen een gigantische boom vol met opgehangen lijken, aangezien de lokale heer niet zo vriendelijk is voor luitjes met bovennatuurlijke krachten op zijn grondgebied.

Nee, dit is geen cutesy escapisme met magische zwaarden en regenboog-goblins, maar een relatief volwassen en soms vrij macabere setting waarin een happy end echt niet vaststaat. Gelukkig is het allemaal niet zo cynisch als HBO’s MurderGame of RapeThrones, maar PoE bevat wel elementen als kindersterfte, impotentie, rituele moorden, gruwelijke experimenten en meer van dat gezelligs.

De setting van het spel zit voor mij als ondertussen wat volwassener gamer dus wel goed, maar zonder stevige gameplay stort het hele zaakje natuurlijk al snel in. Als een constructie die overeind gehouden moeten houden door middel van een soort… pilaren van de eeuwigheid.. of zo? Hm. In any case, Pillars speelt gewoon prima weg. En als het navigeren door de (zeer fijn getekende) maps je te sloom wordt, activeer je Fast Mode om wat sneller de gebieden te doorkruisen. Een ram op de spacebar en het spel pauzeert, en je kunt vele variabelen instellen waarbij het spel hetzelfde doet. Handig in combat, wat zonder tactische pauzemomenten echt een heel stuk hectischer en dodelijker wordt.
Die combat zal even wennen zijn, zeker in de eerste dungeon. Vijanden gaan niet zomaar neer en positionering + engaging enemies blijkt al snel kritisch te zijn om je zwakste groepsleden bij bewustzijn te houden. Helaas wil het spel soms nog een beetje moeite hebben met characters die langs elkaar heen moeten lopen in kleine ruimtes, met een hoop tegen elkaar aan rijden als gevolg. Of misschien was m’n wizard gewoon altijd horny as hell.

De meeste characters die zich bij je aan kunnen sluiten hebben redelijk interessante backstories die inhaken op de lokale geschiedenis. De unieke classes zijn ook best gaaf. Chanters zijn een soort Bards die tijdens combat een lied zingen wat de groep buffs geeft, en na X coupletten toegang hebben tot dikke spells. De Cypher is een caster die ‘mana’ oplaadt door schade te doen en ontzettend handige crowd control opties heeft. Tip: een Cypher en een wizard met de spreuk Slicken doen wonderen voor je overlevingskansen.
Een hele fijne keuze van de makers was om classes geen beperkingen op te leggen qua equipment; iedereen kan alles dragen, maar zwaar armor zorgt wel voor een langere pauze tussen de acties die je uitvoert. Oh, en er zijn vuurwapens te vinden! Dat eerste moment waarop 5 party members bij het in beeld komen van een kwijlend gedrocht een handgun trokken om daarna in een barrage aan metaal dat wezen tot bloederige chunks te reduceren… ik moest echt even een traantje wegpinken. Het bewaren van de loot die je vindt en items die je draagt enchanten voor heftigere effecten is ook erg gebruiksvriendelijk gemaakt. Geen micromanagement onzin, gewoon je ding kunnen doen. Netjes.

Characters verdienen zoals gebruikelijk XP voor quests en levelen up, wat toegang biedt tot nieuwe abilities en spells. Een vijand verslaan levert nieuwe informatie over hun statistieken op en wat XP, tot je na een slachtoffer of 10 alle kennis over dat type vijand hebt vrijgespeeld en ze naast loot niks meer opleveren. Een effectieve manier om het uitmoorden van alles en iedereen niet super aantrekkelijk te maken, plus zijn die statistieken echt handig om je encounters op af te stemmen. Vijanden hebben Damage Reductions die combat echt wel problematisch kunnen maken als je er geen rekening mee houdt. Gewoon domweg hakken & prakken gaat maar deels succes opleveren.

De overkoepelende storyline is redelijk geslaagd. Er is (zoals zo vaak) één mysterieuze baddie met geheimzinnige plannekes die een heftig doel probeert te bereiken. En ja, alleen jij en je murderbuddies hebben kans om daar wat aan te doen. …Met een beetje hulp van de goden in deze wereld, dat wel.
Gedurende je main quest unlock je na korte tijd een eigen clubhuis in de vorm van een verlept stronghold die boven een 15 verdiepingen tellende dungeon gebouwd is, die je uiteraard helemaal kunt gaan verkennen en steeds moeilijker wordt. De stronghold zelf is op te knappen en vormt in theorie een centrale hangout. Het upgraden van de stronghold is wel geinig, al biedt het weinig écht gave toevoegingen. Pak zeker wel de upgrade mee die bounties unlockt, dat levert een paar dikke gevechten op. Maar hopelijk doen verdere expansions nog wat leukers met de stronghold waardoor het écht gaat leven.

PoE is me ontzettend goed bevallen en een dikke aanrader voor enigszins old school RPG gamers. Herkenbaar en toch vernieuwend. Gave classes en niet al te overpowerde abilities. Een goede balans tussen verhaal en actie. En goed voor enkele tientallen uurtjes aan hack ’n slash plezier. But wait, there’s more! Een eerste expansion is ondertussen uit, genaamd The White March Part I. Deze biedt companions van enkele classes die in de main game nog ontbraken, voegt een nieuw gebied toe en legt de level cap iets hoger. Of dat allemaal de moeite waard is zal vast in een aankomende review gaan blijken. Al mag dan de Dorkside publicatie-frequentie een stuk omhoog worden geschroefd. Anders zit je daar een eternity op te wachten.

avatar geschreven door op 2 oktober 2015

3 reacties op “Pillars of Eternity”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Ah ja, Baldur’s Gate. Mijn broertje heeft dat gespeeld, maar ik ben er nooit aan toegekomen. One day. Maar eerst weer eens Dungeon Keeper afstoffen! : D

  2. avatar Bartelen schreef:

    Mocht je een modernere variant van DK zoeken, dan kan de kickstarter War for the Overworld een kijkje waard zijn. Bij release waren de reacties niet super positief, schijnbaar nu een stuk beter na een relatief recente patch.

  3. avatar Grafherrie schreef:

    Die heb ik gezien ja, klinkt cool. Ik moet echt eens mijn computer upgraden en de wereld van 32-bits WinXP achter me laten, want ik kan dit soort dingen gewoon letterlijk niet spelen : / Tijd voor een 2e computer?

Reageer

Anti-Spam vraag :