0

New Order – Music Complete (2015)

Zou er een verborgen boodschap in die hoes zitten? Die scherpe lijnen van Mondriaan die door de war staan? Even leek het einde oefening met de iconische popband uit de Jaren ’80. Peter Hook, de bassist die met zijn unieke basgeluid, stapte uit de band. Er was ruzie. Veel ruzie, en de band raakte het spoor bijster. Er waren zijprojecten (Bad Lieutenant, Hook and the Light). En nu, blijkt de band zich te hebben herpakt en brengen ze hun tiende studio-album uit. Getiteld Music Complete, alsof het hiermee af zou zijn. Alsof de exit van Hook een fris en wenselijk nieuwe hoofdstuk inluidde. Is dat ook zo?

Vanouds modern

Het heeft er wel alle schijn van. Voorganger Waiting for the Siren’s call liet al doorschemeren dat het heilige licht er misschien niet meer was. Music Complete opent daarentegen meteen lekker fel met Restless, een pompende popsong vol 16-bit geknars. Hun beste single sinds Regret uit 1993. Nu klinken de electronische popsongs van New Order wel snel retro, want de band rondom zanger Bernard Sumner heeft nou eenmaal patent op weelderige synths, cheesy keyboards en dat typische basgeluid. De nieuwe bassist, Tom Chapman (uit Bernard’s zijproject Bad Lieutenant), heeft overigens goed geluisterd naar Hook en vervangt hem prima. Maar er zit nog steeds ontwikkeling in New Order. Ze zijn de jaren ’80 al uit! Sterker nog, de meeste songs voelen meer nineties. Singularity bijvoorbeeld, is een dansbare rocksong die niet zou hebben misstaan naast Underworld op de soundtrack van Trainspotting. Het frivole Tutti Frutti is met zijn springerige disco-huppelbasje dan juist weer een stuk eigentijdser ondanks de stemmige eighties-voice-over. Na het luisteren van Music Complete begon ik me haast af te vragen waarom Bernard Sumner niet één van Daft Punk’s gastmuzikanten zou kunnen zijn.

Krachtige nineties-dancepop

New Order heeft met Music Complete toch weer een verrassend goed album uitgebracht, ook al duurt het met 65 minuten wel érg lang. Zo goed als klassiekers als Power, Corruption and Lies of de hoogtijdagen van Joy Division is het dan ook niet. Maar in de avondschemering van je carrière nog met zo’n gedreven album komen dat zich zonder twijfel kan meten met het werk van hedendaagse swingrockers the Killers of de nieuwe van Editors, dat is al heel sterk. New Order zet de lijnen in het poplandschap misschien niet meer uit zoals twee decennia geleden, maar kleurt ze wel nog steeds zeer effectief in.

avatar geschreven door op 11 november 2015

Reageer

Anti-Spam vraag :