0

Star Wars: Rogue One (2016)

rogue1Als het aan Disney ligt, zal het waarschijnlijk een nieuwe traditie worden. Een nieuwe Star Wars prent, zo ergens tussen de burgeroorlog aanwakkerende Zwarte Pieten discussie en de kleffe kerstborrel met die nét iets te dronken collega hossend op zijn brak Ikea bureaustoeltje. Vorig jaar kwam zo rond deze tijd de nostalgische The Force Awakens uit, en dit jaar heet het vehikel Rogue One. Ditmaal zonder Han en Luke, aangezien het een spin-off story betreft.

In a galaxy far, far away…
.. Begint het verhaal ook ditmaal. Jyn Erso (Felicity Jones) geniet van haar rust in een zompige gevangenis, als de rebellen haar besluiten te bevrijden. Haar vader, Galen Erso (Mads Mikkelsen) is namelijk één van de wetenschappers die naar verluid bezig is met het bouwen van een nogal destructief dingetje voor the Empire, een eh… Death Star? Zeg je dat zo? Hoe dan ook, of zij even kan meehelpen te informeren bij haar pappie watskeburt en hoetemollen. Om het nog spannender te maken, weet je eigenlijk ook al het einde van de film. Want ja, die plannen komen uiteindelijk bij de rebellen terecht in de allereerste Star Wars: A New Hope. Anders konden ze het ding niet opblazen. Rogue One is daarmee dus niet zozeer een whodunnit, maar eerder een eh.. howtheydunnit? Des te knapper dus dat Rogue One toch twee uur verbluffend overeind blijft. Wie zei ook weer dat de reis soms interessanter was dan de bestemming? In ieder geval telt dat hier zeker.

rogue2Trip
De fans kunnen hun hart ophalen. The Force Awakens was eindelijk weer amusante trip down memory lane, maar werd gedragen door geprakte clichés uit de eerste trilogie en, let’s face it, Han Solo, Han Solo, Chewbacca en nog eens Han Solo. Rogue One staat volledig op eigen beentjes, al zijn er een paar – zelfs overbodige – cameos. En weinig overbekende acteurs die door hun te aanwezige smoelwerk een kijker écht in hun personage weten mee te slepen, al was deze reviewer wel even bang dat Mads Mikkelsen (jeweetwel: Hannibal) een stormtrooper zou gaan oppeuzelen in een onbewaakt moment. Maar grosso modo nemen de veelal onbekendere acteurs de kijker overtuigend mee in een wirwar aan bonte personages, in een verhaal dat geen moment verveelt vol robots met killer-oneliners, stormtroopers en roestige spaceships. En dat opmerkelijk rauwer aanvoelt doordat er geen focus is op supervechtjassen (Jedi) en de rebellen het in deze fase eigenlijk ook niet zo goed lijken te weten.

May the disco be with you
Net als The Force Awakens, is er in Rogue One voor gekozen om tot in detail aan te haken bij de allereerste trilogie. Regisseur Gareth Edwards toog zijn acteurs in gedateerde kostuums, dwong zijn acteurs tot het kweken van lekker veel dikke seventies-snorren, en ook hier weer zijn er levendige échte décors en een stortvloed aan krankzinnige alien-puppets. Rogue One lost daarmee net als zijn voorganger vertrouwde elementen in voor een geslaagde Star Wars film, en haakt daarmee strategisch aan bij de geliefde originele films (en niet geheel verwonderlijk, aangezien de spin-off natuurlijk ten tijde van die films speelt). Sommige van de nieuwe acteurs lijken bijzonder griezelig op hun voorgangers van drie decennia geleden (bijv. Tarkin). Maar het oog voor detail rijkt nog veel verder. Zo zijn er zelfs directe verbanden met de animatieserie Rebels of de recentere Darth Vader comics. Het geheel is met liefde en precisie gemaakt, hoewel de fantastische openingstitel met de overbekende tune ditmaal wel ontbrak (misschien omdat het een ‘los’ verhaal betreft?). Waar The Force Awakens niet volledig wist te bekoren, kan dankzij Rogue One toch worden vastgesteld dat de Star Wars franchise definitief terug is van ergens ver, ver weggeweest. Tegen het diner onder die ene grote ster zullen we voorlopig nog wel opzien, maar in de tussentijd is er in ieder genoeg vermaak tussen de sterren.

avatar geschreven door op 16 december 2016

Reageer

Anti-Spam vraag :