Na het zien van de trailer voor Zombieland wist ik 1 ding zeker: deze film ging ik zien! Dit was overduidelijk een zombiefilm die zichzelf niet al te serieus nam, maar verder wist ik niet echt wat ik moest verwachten. Gory scary shit? Uitzichtloze alleenigheid? Paniekerig geren weg van enge zombies? Dat laatste misschien een beetje, maar verder is het eigenlijk gewoon een hilarische comedy met een overheerlijke zombiesaus. Woody Harrelson speelt (is?) een enorme bad-ass met uiteraard een hart van goud, Jesse Eisenberg – wie? – speelt (is?) een nogal neurotische jongeman met een interessant gebrek aan social skills en geen gebrek aan fobieën, en dan hebben we eigenlijk het grootste gedeelte van de cast wel gehad. Misschien is het karakter dat Eisenberg neerzet wel een iets te stereotype nerd (World of Warcraft, Mountain Dew), maar dat was voor mij als niet zo stereotype nerd (World of Warcraft, Mountain Dew) nooit echt vervelend. Zijn nuchtere manier van overleven aan de hand van een lijstje regeltjes is een van de pijlers van de film.

Het verhaal is vrij recht-toe-recht-aan, en het invullen van de meeste details wordt aan de kijker overgelaten. Het geheel voelt een beetje road-trippy aan, de reis is (in eerste instantie in ieder geval) belangrijker dan het doel. En als dat doel dan uiteindelijk in al zijn absurditeit in beeld komt, kan je eigenlijk niks anders dan heel hard grinniken en genieten van wat er voor je op het scherm gepresenteerd wordt. Misschien schopt het tegen alle onheilige huisjes van de zombie-cinema, maar in feite is Zombieland niks minder dan een zeer geslaagde funride through zombie hell. Niks geen gemiep over de uitzichtloosheid van het bestaan en ach en wee wat hebben we het toch slecht; nee, de wereld is bijna meer een pretpark voor de overlevenden dan een apocalyptische leefomgeving. Vooruit, een pretpark met bloeddorstige en breinhongerige hordes op elke hoek, maar toch. Ik bedoel, kijk nou hoe ie het naar z’n zin heeft!

Ik was blij verrast toen op de avond van de première de zaal vol bleek te zitten met mensen die ook geintrigeerd waren door deze film, en met de bioscopen hier in de VS die toch over het algemeen genomen een film een stuk of 10 keer weten te vertonen op een avond was dat best een prestatie.  De film had misschien een redelijk groot budget voor een niet al te ingewikkelde zombiefilm (zo’n $25M), maar als je dat er na het openingsweekend al ruim uit hebt dan is dat ook niet zo’n groot probleem. En dat budget zie je, mijns inziens, goed terug in de afwerking die door de hele film heen te zien is. Alles klopt, ziet er gelikt danwel treffend brak uit, en de soundtrack sluit prima aan bij de algehele sfeer van de film. Then again, misschien ben ik wel een te grote sucker voor eye candy.

Kort samengevat: wat maakt deze film zo geweldig?

• De oneindige lading aan spitsvondigheden, al dan niet visueel van aard, die over de kijker wordt uitgestort
• Het niveau van de audiovisuele afwerking
• (Zoals oa in:) De intro
• Het oprechte plezier dat Harrelson’s karakter beleeft aan het op creative manieren onschadelijk maken van zombies
• De magische wijze waarop het gebrek aan een fatsoenlijke plotlijn eerder een pluspunt dan een minpunt is
• De manier waarop de zombie-survival regeltjes in het geheel worden verwerkt
• De geniale cameo (Nee je moet nu niet gaan opzoeken wie dat dan is. En als je het al weet: gaarne dat stukje cortex verwijderen voor optimaal kijkplezier)
• De laatste 15 minuten

Ik hoop oprecht dat iedereen die dit leest zich geroepen voelt om deze film in de bioscoop te gaan kijken. Ik ga graag nog een keer mee!

Afgaande op de trailer van deze film zou dit op z’n minst een grappige bewerking van een waargebeurd verhaal moeten zijn. Het feit dat Simon Pegg de hoofdrol speelt, en Jeff Bridges een belangrijke bijrol heeft, doet de verwachtingen voor een vermakelijke film alleen maar stijgen.  Dat Transformer-babe Megan Fox en Spider-babe Kirsten Dunst ook meespelen zou daarnaast ook nog moeten zorgen voor voldoende vrouwelijk schoon.

En zo blijkt maar weer eens: verwachtingen == teleurstellingen. Niet zo erg dat de film halverwege afgezet diende te worden, maar genoeg om een vervelende nasmaak te krijgen. Maar goed, misschien komt dat gewoon doordat de makers (helaas) geen over-the-top comedy hebben willen maken van de memoires van Toby Young, die net als de hoofdpersoon in deze film een poging onderneemt om het als journalist te maken in Hollywood. In plaats daarvan hebben ze geopteerd voor veel getenenkrom en matige soppige lovestory elementen. Hoewel Pegg erg overtuigend overkomt als godsgruwelijk vervelend persoon (misschien een beetje te), wordt zijn karakter net als de andere hoofd- en bijpersonen nooit echt écht… Het blijft bij een verzameling een-dimensionale figuren die nooit echt lijken te ontkomen aan interacties die niet bijzonder geloofwaardig overkomen.

Wat mij betreft had deze film dan ook veel baat kunnen hebben bij een hogere dosis (wél grappige) grappen en minder voorspelbaar romantisch aangekloot. We hebben de meeste acteurs echt al beter (mooier? minder tenenkrommend?) werk zien afleveren, dus mijn hoop is dan maar dat we hierna van Pegg weer een film voorgeschoteld krijgen die Shaun en Hot Fuzz kan evenaren, zodat mijn vertrouwen in de mensheid weer enigszins gered kan worden. Goed punt trouwens, Hot Fuzz nog eens kijken! Beter dan deze middelmatige prut.

And besides, the fact that The Devil Wears Prada is IMdb’s top recommendation for people who like How To Lose Friends kinda says it all…