Horror is een tricky genre, zeker in boekvorm. Ik vind het altijd een knappe prestatie als iemand met alleen tekst een emotionele reactie in me teweeg kan brengen, en dat is David Wong (echt naam Jason Pargin) deels gelukt in zijn boek John Dies At The End.

Nah ja… ik kan dit boekwerk geen straight-up horror  noemen, het is eerder een freaky, ranzige en absurde horror-comedy die bijzonder eigenwijs en onverwacht uit de hoek kan komen. Klinkt al meteen een stuk interessanter, toch? Het ontstaan van dit boekwerk is overigens iets waar alle beginnende schrijvers van dromen. Wat namelijk in 2001 begon als een serie losse hoofdstukken die online werden gepubliceerd is door word-of-mouth uitgegroeid tot een mini-culthit, met uiteindelijk dus een boek en zelfs een verfilming gepland voor 2012. Niet slecht voor iemand zonder schrijf-achtergrond die in z’n vrije tijd wat dingen online gooide om een creatieve uitlaatklep te hebben die in zijn hersendode baan niet te vinden was. Dat dit boek überhaupt een film gaat worden vind ik bijzonder knap, want John Dies At The End lijkt op het eerste gezicht onverfilmbaar.

Het begint allemaal als een jongeman genaamd David Wong tijdens een concert van zijn vriend John een vreemde gast met dreadlocks  tegen het lijf loopt die unieke gaven lijkt te bezitten, en een drug verkoopt die deze gaven zou overdragen. John en Dave krijgen (door wisselende omstandigheden) beide deze drug genaamd “Soy Sauce” binnen, en dan begint de trippy shit. Het blijkt dat Soy Sauce je vreemde dingen laat zien, dingen die voor ‘normale mensen’ onzichtbaar blijven. Alsof er een sluier voor je ogen wordt weggehaald en je de realiteit ziet zoals ‘ie echt is. David vindt het moeilijk om te accepteren, tot hij encounters heeft met pratende honden, aangevallen wordt door de vliegende snor van een niet-bestaande politieagent en instructies ontvangt via een braadworst. Dingen worden niet minder weird als blijkt dat er meer jongeren Soy Sauce hebben genomen en de meeste van hen op dit moment niet meer leven. Nare wezens zijn nu op de hoogte van het bestaan van David en John, en hun simpele levens zullen nu voor altijd getekend zijn door bizarre en levensgevaarlijke gebeurtenissen.

Nah ja, een boek met 466 pagina’s in een alinea beschrijven is zo makkelijk nog niet. Zeker als het zo veel kanten opgaat als John Dies At The End. De proloog is het eerste deel dat Wong heeft geschreven en vormt zo een typische cold open die je wel vaker op televisie ziet. De rode draad door het boek heen is een interview dat David heeft met een journalist, die constant op het punt staat om weg te lopen van deze geflipte jongeman en zijn ongelooflijke anecdotes. De 160 pagina’s na de proloog vormen een verhaal op zich, dat een opbouw en climax heeft. Hierna begint een tweede verhaal dat een stuk langzamer op gang komt maar qua schaal ook meteen een stuk groter is. Het is wel apart om dit tijdens het lezen te ervaren, alsof je twee boeken direct achter elkaar afwerkt. Het eerste deel is qua pay-offs en sfeer iets sterker dan het tweede, maar beide delen hebben zo hun sterke punten.

I turned to see what was so compelling as to draw a room full of frozen stares.
Robert the pseudo-Jamaican’s body was curled up on the floor, twitching. He was saying, “I’m okay, I’m okay, mon! Just give me a minute now! I’m feelin’ better!”
His words would have been more reassuring if his head hadn’t been separated from his body, laying a good two feet away from the shredded pink stump of his neck.

David Wong doet meerdere dingen in zijn boek erg goed. De weirdheidsfactor ligt bijzonder hoog. Regelmatig ging een wenkbrauw van me een stukje omhoog, en dacht ik ‘ok, dat is.. ongebruikelijk‘. Wat in ieder geval helpt is dit boek niet al te serieus nemen. Sommige monsters zijn nogal apart (hoeveel dodelijke wezens ken jij die een pruik dragen?) en er zijn een hoop absurde momenten die je maar moet accepteren voor wat ze zijn. Een ‘go with the flow’ houding is aan te raden bij het lezen. Toen ik dat eenmaal deed vermaakte ik me meteen een stuk beter hiermee.
En ja, vermakelijk is het zeker. De humor zit echt wel snor hier, en dan heb ik het niet over die vliegende snor. Zo zijn demonische entiteiten gevoelig voor power-ballads, blijkt het échte McDonalds logo een stuk naarder te zijn en na het innemen van Soy Sauce krijgen de meeste nummers die je op de radio hoort ineens racistische en vulgaire teksten. De soms ranzige gebeurtenissen versterken de aanwezige absurde humor. Zo hangt de uitkomst van een showdown die het lot van al het leven op onze wereld zal beïnvloeden af van een hond die op het ideale moment last moet krijgen van explosieve diarree. Eet u smakelijk.
De horror wisselt een beetje. Een hoop individuele momenten verliezen wat van hun kracht door de eerder genoemde weirdheidsfactor, maar andere zaken zijn echt indrukwekkend goed getroffen. Dit is een van de eerste keren dat de immense macht van een soort demonische entiteit á la Cthulhu écht goed op me werd overgebracht. Ook wordt er op een waanzinnig vette manier gespeeld met het concept ‘iemands bestaan wordt compleet gewist’.

Er zijn wat nadelen aan het boek. In het begin worden een hoop zaken geïntroduceerd die we voor lief moeten nemen. Een deel daarvan wordt later in een bepaalde context gebracht die de overkoepelende storyline wat sterker maakt, maar toch blijven er een hoop zaken vaagjes. Dit kan een beetje frustrerend zijn. Het voelt soms alsof David Wong, euh, Jason Pargin is gaan schrijven en niet al te vaak terugkeek naar het werk dat al af was. In een bepaalde passage schrijft hij bijvoorbeeld “I reached out and, with a small move of my body, did something that would change my life forever. I gently moved Amy aside and stepped down ahead of her, putting myself between her and the shadows”. Na uitlezen van het boekwerk heb ik niet kunnen achterhalen hoe die beslissing van de hoofdpersoon zijn leven voor altijd anders heeft kunnen maken. Kleine slordigheidjes die mogelijk alleen een zeikerd als ik wat uitmaken.

John Dies At The End voelt echt als een horror-boek voor een nieuwe, jongere generatie. Het durft risico’s te nemen, verdraait pop-culture op een geinige manier en is doordrenkt van zelfspot. Ook al vormt het geen literair meesterwerk, dan nog wilde ik constant verder lezen, benieuwd naar wat voor ongebruikelijke shit er nog ging plaatsvinden. En ik heb echt geen idee hoe ze dat allemaal in die aankomende film willen gaan stoppen. Een vervolg is al gepland en ik ga dat zeker checken. Of John bij aanvang van dat tweede boek nog leeft zul je alleen zelf moeten ontdekken. Ik ga geen spoilers weggeven over John Dies At The E- oh, wacht. Oeps.

Comedyseries met sterk schrijfwerk en sympathieke personages zijn niet in gruwelijk grote hoeveelheden te vinden. Ik kreeg het een tijd terug even benauwd toen het derde seizoen Parks and Recreation tijdelijk werd uitgesteld. Een van mijn favoriete series die misschien van de buis zou verdwijnen? Nasty. Er zat niets anders op dan afwachten en hopen dat NBC de serie later alsnog zou uitzenden. De makers van de serie zaten met hetzelfde probleem, maar zijn in die periode niet stil blijven zitten. Met al die extra tijd zijn ze gaan werken aan het boek Pawnee, The Greatest Town In America, wat afgelopen oktober uiteindelijk aan te schaffen was. Dat is nog eens een goede investering van je tijd!

Een boek over een comedyserie… dat is een ongebruikelijk concept. Het is namelijk geen behind the scenes analyse over het maken van Parks and Recreation, maar een volledige geschiedenis en in-depth analyse van het fictieve plaatsje Pawnee. Het boek zit vol met in-jokes, verwijzingen naar en verdiepingen over zaken uit de serie. Als je (nog) geen fan bent van Parks and Rec dan zal dit boek 62% minder grappig zijn. En ja, dat is een precies berekend percentage. We hebben de beste humor-wetenschappers er voor ingeschakeld. Voornamelijk clowns. Als je de serie wél volgt (iets wat iedereen sowieso zou moeten doen!) en kunt waarderen, dan is dit boek een fantastische aanschaf. Het typische Parks gevoel voor humor is overal terug te vinden en er is duidelijk tijd en moeite ingestopt.

Het hele boek is door hoofdpersoon Leslie Knope geschreven. Nah ja, de makers van de serie zelf hebben dat natuurlijk gedaan, maar het wordt in character op de typische Leslie manier gebracht. Passages als de volgende zijn dan ook echt ‘typisch Leslie’:
The Author was really excited to refer to herself as “The Author” throughout this book, because it just seemed so official and kickass and cool, but now, when The Author has read back over the Acknowledgements on the previous pages, it seems stilted and weird. So from now on, I’ll just call myself Leslie. I hope everyone is cool with that.

Lesie neemt de lezer mee op reis door Pawnee, en je krijgt zo’n beetje alles wat je over een stadje te weten kunt komen op je bord: van haar dubieuze ontstaansverleden, de vele, vele, VELE wandaden tegen de Wamapoke indianenstam en de lijst met Miss Pawnee winnaressen tot het drankjesmenu van de Snakehole Lounge. Een van de leukste dingen zijn de vele bijdragen van de overige characters uit de serie. Andy Dwyer geeft bijvoorbeeld zijn professionele mening over het aanbod in concertruimtes, Jean-Ralphio analyseert de vijf heetste clubs in Pawnee en Ron Goddamn Swanson schrijft een typisch Swanson-stijl verslag over zijn 30 dagen durende verblijf in een blokhut.

Als je regelmatig om de serie zelf moet lachen zal dit boekwerk hetzelfde effect op je hebben. Er komen misschien wel wat dingen langs die letterlijk ook zo in de serie zijn genoemd, maar dan nog is 95% van alles wat je hier leest gewoon nieuw materiaal. Het boek is full-color en zit vol met hilarische afbeeldingen. De humor is af en toe lekker zwart, bijvoorbeeld bij de beschrijvingen van de gruwelijke manieren waarop Kernston familieleden (bekend van de Kernston’s Rubber Nipples fabriek) door de jaren heen aan hun einde zijn gekomen. Of wat dacht je van de super evil ontstaansgeschiedenis van snoepproducent Sweetums? Wat wil je, met hun vroegre slogan “No One Can Eat Just One – Because They Have Drugs In Them”. Gelukkig is er ook veel aandacht besteed aan de rivaliteit met de naburige high-society stad Eagleton:
One of Pawnee’s favorite pastimes is crapping on Eagleton. For a while there, Pawnee’s favorite pastime was literally crapping on Eagleton, but there was a huge police crackdown, so now we just like to make fun of them.
Er is bijna geen element uit de televisieserie dat niet hier in printvorm nog eens langskomt en verder wordt uitgewerkt. Mocht je de serie net aan het volgen zijn dan kan ik je aanraden om dit boek pas te gaan lezen als je in het begin van seizoen 4 bent beland. Op die manier worden er geen zaken al onthuld die in de serie zelf op een uitstekende manier werden geïntroduceerd.

Kun je geen genoeg krijgen van de Parks & Rec characters en die prettig gestoorde omgeving waar ze zich in bevinden? Dan is de aanschaf van Pawnee, The Greatest Town In America een no-brainer. Hiermee heb ik in ieder geval de beste manier gevonden om toch nog mijn Knope-fix te krijgen, mocht een volgend seizoen weer worden opgeschoven.

Het is weer een tijd terug, maar het boek Gateway van Frederik Pohl viel bij deze meneer goed in de smaak. De structuur was prettig anders en het concept ‘to boldly go where no man has gone before’ werd op een verfrissende manier aangepakt. Door de ruimte reizen was tegelijk verlammend eng en dodelijk saai, vol met onzekerheden en potentieel gevaar. De mensheid begaf zich in iets waar het eigenlijk te weinig verstand van had, en dat concept trok ik best prima. Gateway blijkt het eerste boek in een heuse reeks te zijn, en het uit 1980 stammende vervolg Beyond The Blue Event Horizon pikt de draad weer op en gooit tegelijk ook wat nieuwe elementen in the mix.

Een van de fijne dingen aan Gateway was het bestaan van een alien ras dat door de mensheid de Heechee werd genoemd. Deze knakkers bezochten honderrduizenden jaren geleden ons zonnestelsel en lieten her en der voorwerpen achter, waarvan de mens na vele jaren studie het gebruik nog steeds niet echt begrijpt. De grootste vondst was Gateway, een soort tussenstation voor de Heechee, wiens achtergelaten ruimteschepen nu gebruikt worden om verkennende tripjes naar ingeprogrammeerde bestemmingen te maken. Soms met dodelijk resultaat. Verrassend genoeg werd in het eerste boek uiteindelijk niets duidelijk over deze aliens en alles draaide juist om de mens. In Beyond The Blue Event Horizon wordt de focus wat breder en komen er voor het eerst ook meer alien-achtige zaken in beeld.

Het begint allemaal met een jongeman die op een vreemde locatie rondhangt, communiceert met digitaal opgeslagen ‘Dead Men’ en duidelijk niet op Aarde is maar wel een normaal mens lijkt te zijn. Weird. Al snel komen we op wat bekender terrein wanneer de focus verschuift naar de Herter-Hall expeditie, 4 familieleden in een klein ruimteschip dat al 3 jaar onderweg is naar een ontdekt Heechee voorwerp wat hopelijk de oplossing bevat voor de grote voedselproblemen op de ondertussen overbevolkte Aarde. Het blijft interessant om te lezen over mensen die op elkaar zijn aangewezen in een kleine ruimte en die tegelijk ook helemaal gefrustreerd worden van elkaar. Het idee dat ze stinkend rijk kunnen worden met elk soort ontdekking die van nut is voor de mensheid helpt ze in ieder geval om gefocused te blijven. En Robin Broadhead, main character van het eerste boek, fungeert als financierder van deze expeditie die (still rich as balls) op Aarde met verschillende soort problemen wordt geconfronteerd.

Beyond The Blue Event Horizon doet het wat rustigjes aan. Nu was Gateway ook al geen explosieve actie-rit, en dit boek verandert daar (gelukkig) weinig aan. Er is veel opbouw en de lezer wordt de eerste helft van het boek over de meeste mysterieuze en/of buitenaardse zaken in het duister gehouden. In de laatste paar hoofdstukken komen dan eindelijk de grote reveals, en die zijn best wel fascinerend. De grote ‘dit is vermoedelijk wat de Heechee van plan waren of zijn’ onthulling is heerlijk grootschalig en echt zo’n insteek die de sci-fi fan laat zweten van plezier. Wanneer kosmische concepten als gerommel met de Big Bang en het bijsturen van alle leven in het universum genoemd worden, krijg ik in ieder geval een grijns op mijn bakkes. Dat het boek ook nog eens vlotjes geschreven is en niet vervalt in scientific mumbo-jumbo zorgt dat je geen hardcore Trekkie hoeft te zijn om hier doorheen te werken.

Wat ik wel een beetje mis zijn de pagina’s met setting-uitdiepende (maar niet altijd super relevante) informatie die in Gateway regelmatig opdoken. Het gaf dat boek net iets meer afwisseling en karakter, en het was een slimme manier om de lezer ook andere aspecten van de dagelijkse wereld te tonen. Beyond is dan in verhouding een ‘normaal’ boek, al zijn die extra toevoegingen voor de afwisseling niet meer nodig aangezien we nu een grotere cast volgen. Tegelijk wordt de lezer verwend met een bijzonder cool inzicht in de denkprocessen van een Artificial Intelligence die Robin assisteert met het verwerken van informatie die cruciaal kan zijn voor de mensheid maar dit niet kan ophoesten tot hij daar om wordt gevraagd, een freaky entiteit die onvoorstelbaar oud is en een wel heel ongewoon biologie-project onder zijn beheer heeft, en een link  met de prehistorie van onze planeet die me wat prettige 2001 flashbacks gaf.

In principe is Gateway als stand-alone boek helemaal prima, maar ik was eigenlijk toch wel benieuwd naar de onthullingen die nog zouden komen. In Beyond The Blue Event Horizon zijn een paar tipjes van de sluier opgelicht, en verdomme, na die laatste pagina’s wilde ik verder lezen! Nu er een grotere storyline duidelijk is geworden kan de serie echt nog allerlei epische kanten opgaan. Zo ontkom ik niet aan het derde deel natuurlijk. Damn you for taking all my money, Mr. Pohl!

Er is een hele fijne lijn tussen ‘campy’ en ‘fouter dan je bejaarde buurvrouw in een bikini’. Ik vind genoeg dingen leuk waar ik me stiekum voor schaam: Jersey Shore, Nip-Tuck, de hilarisch kinderachtige lyrics van artiest Blowfly, the list goes on. Echt foute boeken heb ik daarentegen nog niet echt mee mogen maken. Tot de dubieuze dag dat ik per toeval Shatnerquake ontdekte. Ooh boy.

Ja, The Shat himself. Wie houdt er nou niet van die ronde, olijke, geflipte ex-Starfleet captain? Of je nou zijn muziek luistert, zijn boeken leest of hem als cameo in veel te veel dingen tegenkomt, je moet toegeven dat de man nog steeds goed bezig is. Dat vond schrijver Jeff Burk ook, die een heus boek schreef dat voor 80% uit pure Shatner bestaat. Nah ja, eerder een boekje dan een boek, want Shatnerquake heeft een schamele 83 pagina’s en een relatief groot lettertype. En Jeff Burk, kennen we die misschien ergens van? Grote kans van niet. Dit boek was zijn eerste, daarna verscheen Super Giant Monster Time en binnenkort is Cripple Wolf te lezen, over een gehandicapte weerwolf. Je raadt het al, dit zijn geen literaire meesterwerkjes. Maar dat hoeft niet altijd erg te zijn, toch?

Shatnerquake speelt zich af in een freaky nabije toekomst. William Shatner is een van de populairste acteurs op de wereld, en arriveert bij aanvang dan ook op ShatnerCon, een groots event wat zich afspeelt in een gigantisch conventie-centrum. Dingen zouden smooth moeten gaan ondanks de horden met sociaal zwakzinnige Trekkies en dergelijke fanboys, maar een groep Campbellians (gestoorde Bruce Campbell aanhangers) probeert met een Fiction Bomb hem volledig uit de realiteit te wissen. Dit gaat niet helemaal zoals gepland, en het gevolg is nu dat elk character dat Shatner ooit heeft gespeeld tot leven komt. Een agressieve en flink zwetende Captain Kirk, onbetrouwbare Boston Legal advocaat Denny Crane, de ramptoerist uithangende Rescue 911 Shatner, etcetera. Chaos volgt, en de bodycount stijgt ontzettend snel. Kan de échte Bill heelhuids aan ShatnerCon ontsnappen?

Laat het duidelijk zijn; dit is een boek voor een specifieke doelgroep. Niet alleen Trekkies (al zullen zij een hoop in-jokes kunnen waarderen) maar een breed scala aan Shat-fans kunnen zich hier mee vermaken. Wees wel gewaarschuwd: de humor is grof, de schrijfstijl is simpel, afgescheurde ledematen vliegen je om de oren en constant zul je denken “waarom léés ik dit?” tot er weer iets hilarisch fouts gebeurt en je de pagina gretig omslaat. Het overgrote deel van de personages is gruwelijk oppervlakkig en dient voornamelijk als slachtvlees voor de vele hectische situaties en bloederige confrontaties. Shatner zelf is dan weer hilarisch neergezet. Zijn dialoog heeft zelfs precies die overdreven pauzes waar hij zo bekend om is! Je leest deze passages dan ook echt met zijn stem in je achterhoofd. Funny stuff.

De uitgever van dit boekwerk is Eraserhead Press. Als je denkt dat een werkje als Sharnerquake bizar en leip is, dan heb je nog niks gezien. Van dezelfde uitgever komen ook titels als: The Baby Jesus Butt Plug, Dead Bitch Army, It Came From Below The Belt, The Haunted Vagina en Adolf In Wonderland. Dit zijn allemaal bestaande boeken. Wauw.

Mensen die de integriteit en kwaliteit van literatuur hoog in het vaandel hebben staan zullen hun neus ophalen met Shatnerquake. Die vinden het een piece of shit. Maar mensen met een gevoel voor foute, zwarte humor en een zwak voor die ene mollige acteur met die vreemde manier van praten? Die vinden het gegarandeerd een piece of Shat.

Films zijn dol op zombies. En zombies op cameracrews, dus een win-win situatie nietwaar? Toch zijn er ernstige filmische misbaksels te vinden. Alles lijkt dan ook al geprobeerd met zombies. Zo was er het onvergetelijke Zombi2 (deel 1 bestaat overigens niet eens!) met een heus gevecht tussen een zombie en een haai.  En wat te denken van zoiets fraais als zombiebikerchickstrippers of een airbus vol dolers (Flight of the living dead). Zelfs Romero zelve slaagt er maar niet in een waardige opvolger te smeden van zijn klassieke trilogie.

Er was eens… in een heelal..

Then again, heel veel science fiction zombie-films zijn er dan weer niet. Des te meer reden voor de grootgraaiers van Lucas’ evil empire om de zombies eens op wat stormtroopers en fluffy Ewoks los te laten in het Star Wars universum. Joe Schreiber (o.a. zombiethriller Chasing the dead) probeerde het eens met zijn novel Death Troopers. Ongeveer een jaar voor de verwikkelingen van A New Hope, als de Empire nog stevig in het ruimtezadel zit, zweeft gevangenisschip Purge door de ruimte. Twee smokkelende broertjes, Kale en Trig Longo, hebben er zojuist hun vader verloren, en staan op het punt eveneens het loodje te leggen door de moordlustige vechtersbaas Aur Myss. Terwijl zij zich proberen staande te houden temidden van de verschrikkingen van de dagelijkse werkelijkheid, zweeft er plots een verlaten Star Destroyer op het pad van de Purge. Maar een boardingparty ontketent al snel fatale gevolgen en stort de broertjes in een overlevingstocht temidden van dolende Imperial Guards samen met een handjevol overlevenden.

Rotte stormtroopers

Death Troopers leest als een gemiddelde zombieslasher. Dat wil zeggen, een befaamd tien-kleine-vleesburgertjes-scenario waarvan het maar de vraag is of er meer dan drie de eindstreep halen (vaak niet). Maar waar veel films de aandacht je eerder doen smachten naar de eerste keer dat de zombies hun tanden in de domme blondine mogen zetten, weet Schreiber iets meer inlevingsvermogen te genereren. De verwikkelingen volgen zich in zeer hoog tempo op, en bij vlagen is het dan even onduidelijk wat er nu precies met wie is gebeurd, al wordt dat vaak al snel helder omdat de personages elkaar dan wel even inlichten. Het resultaat is dat het verhaal hierdoor meer een natuurlijk verloop volgt, en we niet altijd precies op de hoogte zijn wat er met afzonderlijke leden gebeurt als de grote groep zich splitst. Hinderlijk is dit niet. Bovendien houdt het de vaart en hectiek lekker in het verhaal. Na enkele karakterschetsen tuimelen de hoofdpersonages namelijk met lightspeed in een stresserig rampscenario waaruit geen enkele ontsnapping mogelijk lijkt.

Zombies in spacesuits?

Grootste euvel voor Death Troopers zijn wel een paar grote plotholes waar de Star Destroyer zelf in had kunnen parkeren, en de befaamde Lucas-misvatting: Meer-en-groter-en-meer-is-vast-spannender. Daardoor wordt het ongeloofwaardig wie er nu wel/niet waarom worden bekeerd tot de zombieheid of ander  naars. Gelukkig staat ertegenover dat de Purge en Star Destroyer ook wel weer erg fijne décors vormen voor een apocalyptisch en beklemmend horrorscenario, en zijn er een paar coole twists. Zo is Death Troopers meer dan de gemiddelde zaterdagavond zombieslasher geworden. Een spannende science fiction horror in een omgeving die er zich prima voor leent. Misschien moet iemand Romero en Lucas eens in één kamer brengen?

‘Vieze mond!’, riep de tweejarige telg in ontzetting uit bij het zien van de cover van het boek dat deze reviewer zat te lezen. Inderdaad, Charlaine Harris is op zijn minst even grafisch in haar vampierenserie TrueBlood als de kaft doet vermoeden, waarop een tong sensueel langs bebloede lippen glijdt. De cover vat de drie eerste delen uit de vampierenreeks prima samen. Grafisch. Seksueel getint. En vol vampieren. De serie wordt ook gekscherend de Sookie Stackhouse novels genoemd. Sookie, de hoofdpersoon, is een serveerster in een duf diner in het ingeslapen dorpje Bon Temps ergens in de VS. Zo’n stadje vol inteelt en houthakkers. Tot er een vampier in het stadje komt wonen. Vampieren hebben namelijk een ‘coming-out’ beleefd, en in het Sookie universum zoekt de mensheid naar een nieuw evenwicht om samen met hun ondode evenknieën te kunnen leven zonder louter als snacks te worden gezien. Al snel ontstaat er een romance tussen Sookie en één van de vampieren, de zwijgzame krachtpatser Bill, waarna Sookie in een wereld wordt gezogen die ze nooit voor mogelijk had gehouden.

Nepbloed?

TrueBlood is genoemd naar de flessen Namaakbloed die voor de nieuwe vampierengemeenschap worden gefabriceerd om hun dorst enigszins tijdelijk te kunnen stillen, en die in het Nieuwe Amerika even grif over de toonbank gaan als een simpel biertje. Onder vampieren dan. Uiteraard. Vampieren beheren er nachtclubs en zelfs vastgoed, en staan toeristentripjes in hun midden toe. In Harris’ wereld zijn de vampieren niet slechts graaf of baron, maar eenvoudige lui die op de verkeerde plek waren op de verkeerde tijd. De serie is mateloos populair in Amerika, en inderdaad, dit zijn de boeken achter de even succesvolle later-ooit-nog-eens-hier-te-bespreken-HBO-serie TrueBlood. De omnibus bevat de eerste drie delen uit de reeks:Dead until dark, Living dead in Dallas, en Club Dead. In elk deel komt Sookie telkens stukje bij beetje in aanraking met de vampierenwereld, maar ook achter het bestaan van andere mystieke gedrochten. Harris tovert een ogenschijnlijk fabeltastische wereld die achter het menselijk oog onttrokken ligt. Wat Harry Potter magische wereld met een strikte scheiding van Dobbies en dreuzels voor kinderen moet zijn, zo boetseert Harris een samenleving die naïef gelooft dat er écht alleen vampieren zijn, terwijl er nog veel meer onder de oppervlakte borrelt. Maar je moet in het vampiersche verkeren om er kennelijk achter te komen.

Quick & Dirty

True Blood is vooral vermakelijk zonder al te veel diepgang. Sterker nog, in de eerste drie delen bespeur je zovaak de intentie van Sookie om met een andere partner de lippen te willen zetten op een ander dan haar werkelijke partner, dat bij vlagen het niveau kasteelroman-met-vampieren op de loer ligt. Interessant is wel de stukjes en beetjes die steeds meer duidelijk worden hoe de samenleving reageert op de aanwezigheid van vampieren. Van commerciële initiatieven als gebotteld TrueBlood tot een Amerikaanse PVV (People die Vampieren Verketteren). De hypothetische ‘wat-als’-insteek werkt zo best geslaagd, al had er best wat meer diepgang in de novels gekund. Wanneer was de eerste coming out van de vampieren? Hoe bevochten zij een plekje in de samenleving? De grotere thematiek laat Harris achterwege (..of bewaart ze voor latere delen). Anderszijds gaat Harris liever voor het predicaat entertainment dan voor een geloofwaardig, hypothetisch epos hoe de mensheid reageren zou ‘als..’. De vampieren zijn er gewoon en Sookie wordt telkens in een moordmysterie gedompeld waar de serverende detective gewapend met tenenkrommende one-liners op zoek gaat naar het missende stukje in de puzzel.

Easypeasy

Harris schrijft vrij eenvoudig met veel korte zinnen, het Engels is dan ook prima te volgen en leest net zo snel weg als dat een vampier smelt in het zonlicht. Schroom dus niet de originele tekst op te pakken. De schrijfstijl ligt ergens tussen J.K. Rowling en Stephen King. Een nieuwe Anne Rice of Bram Stoker is dit niet, maar de verhalen zijn beslist goed genoeg om je van wat nachtelijke uurtjes te beroven. De Sookie Stackhouse novels zijn luchtige, humoristische Vampieren-thrillers waarmee je uitstekend een avondje (on)dood met de broodnodige bloedige slachtpartijen en orgies. Had die tweejarige het toch goed gezien.

Stel je voor: van de een op de andere dag verdwijnt elke mens op de planeet. De reden hiervoor mag je zelf bedenken. Of het nou de rapture, een pissed-off Q of buitenaards supervirus is doet er niet toe, het gaat er om dat alle menselijke levensvormen pleite zijn. Wat gebeurt er vervolgens met onze planeet? Hoe lang duurt het voor de natuur al ons ingenomen terrein heeft teruggewonnen? Hoe zal het bestaan van alle diersoorten veranderen? En wat gebeurt er met de dingen die we hebben achtergelaten zoals de pyramides, plastics en Dorkside? Dit gedachtenexperiment vormt de essentie van een wel heel erg fascinerend boek, geschreven door Alan Weisman. Hij geeft een mogelijke invulling van The World Without Us.

Bij aanvang wist ik niet in hoeverre dit hypothetische scenario boeiend zou blijven. Mensen verdwijnen plotseling, planten nemen terrein terug, dieren nemen onze plaats in, the end. Toch? Maar Weisman weet in duidelijke taal uit te leggen hoe complex dit gegeven wel niet is, en hoeveel elementen beïnvloed worden door onze aan- en afwezigheid. Wat opvalt aan The World Without Us is hoeveel vakgebieden er bij betrokken worden. Anthropologie, architectuur, scheikunde, geografie, biologie, geschiedenis; the list goes on. De lezer wordt altijd bij het handje genomen en niet in het diepe gegooid. Gelukkig maar, want er is flink wat materiaal om door te werken. In een reis die 275 pagina’s duurt zoeven we van de verre oudheid naar de verre toekomst, en alles tussenin. Er is geen hele strakke flow in het boek, in het ene hoofdstuk wordt het uitsterven van diersoorten besproken en even later gaat het over chemische bindingen en hoe moeilijk deze in de natuur afgebroken kunnen worden. De onderwerpen mogen dan wisselen, fascinerend blijft het altijd.

Een deel van de materie gaat over wat er met dingen om ons heen gebeurt nadat de mens van het toneel is verdwenen. Hoe lang blijft je huis nou eigenlijk overeind staan zonder onderhoud? Hoe loopt het af met onze huisdieren? Groeien de grote steden helemaal dicht of stromen ze eerst over door naar de kloten gaande rioleringsystemen? Weisman’s beschrijvingen zijn altijd goed voor te stellen en geven het boek een licht macaber tintje.
Tegelijk worden ook vele situaties besproken die op dit moment spelen, en hier krijgt het geheel soms ook een eco-tintje zonder daar heel hard op te hameren en met vingers te wijzen. Maar lezen over de gigantische gebieden op oceaanoppervlakken waar plastic door de stroming bijeendrijft (de North Pacific Subtropical Gyre, oftewel Great Pacific Garbage Patch), de dramatische gevolgen van het introduceren van plant- en diersoorten op andere continenten en de expansiedrift van de mens met alle gevolgen van dien… tsja, daar word je niet vrolijk van. Het boek lezen met een shotgun in de buurt kan ik je dan ook afraden. Het is niet constant doom en gloom, Weisman beschrijft ook op welke manieren bepaalde drama’s teruggedraaid kunnen worden, maar de strekking lijkt steeds ‘we moeten NU ingrijpen’ te zijn, en dat is wel vrij deprimerend.

The last glacier left New York 11.000 years ago. Under normal conditions, the next to flatten manhattan would be due any day now, though there’s growing doubt that it will arrive on schedule. Many scientists now guess that the current intermission before the next frigid act will last a lot longer, because we’ve managed to postpone the inevitable by stuffing our atmospheric quilt with extra insulation. Comparisons to ancient bubbles in Antarctic ice cores reveal there’s more CO2 floating around today than at any time in the past 650.000 years. If people cease to exist tomorrow and we never send another carbon-bearing molecule skyward, what we’ve already set in motion must still play itself out.

Het is indrukwekkend hoeveel interessante feitjes er in The World Without Us te vinden zijn. En deze komen niet uit het niets; er zijn talloze experts, hobbyisten, wetenschappers en lokale partijen benaderd die hun (relatief) professionele oordeel vellen over specifieke situaties. Zo lezen we dat het Panamakanaal in no-time zal overstromen zonder mensen om constant toezicht te houden, ontdekken we wat er nou precies gebeurt in kerncentrales die met rust worden gelaten en worden we geïnformeerd over de freaky megafauna die blijkbaar in Amerika rondliep en door primitieve mensen compleet is afgeslacht.

Al met al is The World Without Us een fascinerend boek dat een interessant ‘what if’ scenario op een zeer uitgebreide manier behandelt. Als je die laatste pagina omslaat heb je vermoedelijk een hoop nieuwe dingen geleerd, met als enige gevaar dat je misschien voor een bus wil springen om een beetje minder druk op het ecosysteem de zetten. Hey, alle beetjes helpen. Maar ja, een wereld zonder Dorkside? Dat is een horrorscenario waar ik liever niet te veel bij stil wil staan.

Escapisme is een geliefd fenomeen in de tegenwoordige consu-much-maatschappij. Maar om nu een nieuwe superheld te introduceren onder de noemer ‘de Escapist’, leek zelfs uw geliefde entertainment-reviewguru wat veel. Gelukkig situeert Chabon zijn fictieve roman uit 2001 in de jaren ’40, toen waar escapisme letterlijk nog voorbehouden was tot grootmeesters als Houdini, de boeienkoning die zichzelf wist te bevrijden uit touwen, dwangbuizen, en zware ijzeren kettingen.

Kavalier & Clay

Joe Kavalier woont met zijn familie in Praag, als het Duitse gevaar langzaam optrekt over Europa en de situatie steeds nijpender wordt voor de jonge Jood. Met een korte opleiding tot goochelaar en amateur-escapist, vlucht de tiener richting het veilige New York, waar verre familie van hem woont. Al snel klikt het prima met zijn neefje, Sam Clay. Gezegend met twee enthousiaste geesten, een rijke fantasie, en een stiekeme slof sigaretten, beginnen ze te werken aan hun eerste gezamenlijke comic, de Escapist. Wanneer Sam vervolgens de Escapist aan een heuse uitgever weet te slijten, is de eerste stap naar grote roem gemaakt, en zetten de twee gezamenlijk hun eerste schreden in de opbouw van hun eigen comic-imperium. Een beetje stripliefhebber doet er goed aan eens sporadisch de maandelijkse perikelen van spinnejochies en vleermuiscapes in te wisselen voor Chabon’s enkele reisje geschiedenisles. Kavalier & Clay zijn niet alleen direct geïnspireerd op een aantal grote namen uit epic ‘toen-heten-ze-nog-doodleuk-stripjes’ history, maar tussen alle persoonlijke verwikkelingen van het illustere tweetal door, leert de lezer een hoop over het ontstaan van het  medium, de opkomst van de grote maatschappijen, de ondergang van de kleintjes en de eerste schreden richting Hollywood (het hoorspel!). Er is flink wat name-dropping en een gefingeerde scene met de cameo-koning van Marvel. En veel van de belevenissen die het bedrijfje van Sam & Joe doormaken, zijn rechtstreeks geïnspireerd op ware gebeurtenissen. Zo huist hun Empire comics doodleuk in het pand waar Marvel Comics jaren huisachtig was, bevecht de Escapist (net als Captain America destijds) Hitler op een omstreden cover, en zijn er regelmatig parallelen met DC’s Superman.

Uit kist en kast!

Chabon’s roman mag dan als kapstok de ontwikkeling van het medium genre hebben gekozen, toch maakt dat niet eenvoudigweg de sleutel tot het succes waarom je blijft lezen. Dat is meer het gevolg van de nauwkeurig en kunstig geformuleerde zinnen, die werkelijk sierlijke juweeltjes op juweeltjes stapelen. Niet altijd even eenvoudig te lezen, maar onvermijdelijk stimulerend. Bovendien maken de twee nogal wat mee gedurende hun jaren samen. Kavalier & Clay is rijkelijk gelardeerd met goocheltrucs, golems, nazi-fanatici, en oorlogsgeweld, om nog maar te zwijgen van alle persoonlijke ontwikkelingen die de personages doormaken, de eerste contacten met homos, vriendinnetjes, en alle glamour geassocieerd met striptekenen (seriously..). Grappig wapenfeit is ook dat er na het boek ook een (inmiddels alweer geannuleerde) serie comics verscheen van ‘The Escapist’ waar Chabon ook regelmatig aan meewerkte, en mocht hij meepennen aan het script voor Spider-Man 2. Niet voor niets won Chabon dan ook de Pulitzer-prijs met Kavalier & Clay. En dat strips niet snel tot Pulitzers leiden, behoeft natuurlijk geen verdere introductie. De wonderlijke avonturen van Kavalier & Clay is echter bijzonder prachtig geschreven. Qua stijl verwant aan Truman Capote’s broerige mengsel tussen fictie en non-fictie, maar dan vaak gracieuzer en minder direct geformuleerd. Een lijvig boek over strip en escapisme, aan wiens drastische impact op je nachtelijke uurtjes niet te ontsnappen valt.

Met zo’n titel schep je wel heel hoge verwachtingen! Visioenen doemen op van een zelfhulpboek vol blauwe pilletjes met tips hoe te komen tot perfecte lichamelijke en geestelijke proporties. Een weelderig krioelende bos borsthaar waarin verleidelijke slogans van Nietzsches verstrikt raken. Plato-wijsheden en Armani-pakken in fraaie combinaties waarmee je je omgeving hopeloos verbijstert. Het telefoonnummer van Doutzen Kroes (ok, sommige elementen voor een succesvol leven hebben niets met filosofie te maken). Maar na het lezen van filosoof Bas Haring’s analyse van geluk en succes, rinkelt de telefoon nog altijd niet om deze zwoegende reviewer in te lijven bij een grote uitgever. Geen kruiwagens geld voor de deur, en Doutzen belt ook al niet.

Sportlife of PK

Maar wat is succes dan eigenlijk? Wie zegt dat? Voor wie is dat dan precies ‘succes’? En is het wel hetzelfde als geluk? Deze themas houdt Bas Haring zoal bezig als hij op zondag opstaat op de eendjes rondom zijn huis te voederen. Voor de eendjes is het simpele brood geluk. En ook sommige mensen leven een gelukkig leven zonder succes. Haring levert met ‘Voor een echt succesvol leven’ een inzichtelijk werkje. Laat dat ook maar aan de onvrijwillig-succesvolle-filosoof over! Eerder al presenteerde hij een vrij helder programma op de publieke omroep waarin hij de filosofie losliet op alledaagse themas, en schreef hij filosofie-boekjes voor kinderen. En ook nu put Haring rijkelijk uit zijn eigen verleden, van zijn wens tot actiefiguurtjes van de Man-van-6-miljoen tot verbazing over kauwgum. De spiegel vol filosofie-vraagstukken die hij ons voorhoudt, houdt hij via dergelijke praktische voorbeelden vaak wel erg dichtbij het gezicht. Aan de ene kant houdt dit het werk uitermate leesbaar voor leken-filosofen, maar doet af en toe wel snakken naar een theoretisch kader of wat verdere verdieping dan de vele praktijkvoorbeelden.

Filosofie. Ook voor Henk en Ingrid

Een sympathieke en erg grappige poging om grotere vraagstukken op Jan-en-Alleman los te laten, is ‘Voor een echt succesvol leven’ beslist. Het boek is goed te volgen voor iedereen. Ook voor John en Annie (de Amerikaanse Henk en Ingrid die op een poster geluk vrolijk aankondigen als zijnde een nieuwe koelkast en waaraan Haring zijn essay hangt). Het leest sneller weg dan een eendje uit Haring’s vijver die een zak brood signaleert op de oever. Bovendien is het werk ook nog eens rijkelijk geïllustreerd met heerlijke absurde Gummbah-prenten. Maar daardoor is er geen ruimte voor nieuwe inzichten, al te veel diepgang of zelfs ook maar een koppeling naar grote filosofische werken. Eén ding weet ik wel. Succesvoller wordt je er niet van. Misschien ietsje gelukkiger dan maar. Al was het maar tijdens het lezen.

Het blijft tricky, die science fiction klassiekers. Het is zo dubbel om ze te bespreken, want aan de ene kant wil je graag al dat enthousiasme er over kwijt, aan de andere kant weet 90% van je doelgroep al lang waar je het over hebt en voegen de schamele inzichten en opmerkingen van uw nederige Dorkside recensent weinig toe. De film Blade Runner is een perfect voorbeeld van zo’n type klassieker, wat kun je daar nog voor nieuws over kwijt? Nou ja, als je het in context plaatst van het bronmateriaal en er meer inzichten in krijgt door een later uitgegeven documentaire wordt het weer een tikkie interessanter. Dompel je daarom opnieuw onder in de wereld van identiteitscrises, kunstmatige dieren en op de vlucht geslagen androids.

Do Androids Dream Of Electric Sheep?

Ik zal vast niet de enige zijn, maar ik heb Blade Runner gezien vóór het boek te hebben gelezen. Pas later in mijn leven besefte ik me hoe krankzinnig goed Philip K. Dick’s werk was, en ‘Do Androids..’ uit 1968 is zeker niet zijn minste verhaal. Een hoop thema’s die Dick vaak hanteerde komen ook hier terug; een ellendige toekomst, uitgebluste personages, weirde uitvindingen die een grote impact hebben op onze dagelijkse levens en een haast verstikkende sluier van melancholie.

In ‘Do Androids…’ volgen we Rick Deckard, een vrij ongelukkige bounty hunter die op ‘andys’ jaagt, androids die hun slaafse programmering hebben doorbroken en aan hun menselijke eigenaars zijn ontsnapt. Sommigen proberen onder te duiken op de Aarde, al kun je je afvragen waarom; na World War Terminus is de wereld een radioactieve en zo goed als verlaten ruïne geworden. Het is aan Deckard om nu in een korte periode het werk van een verwonde collega over te nemen; een groep van 6 andys ‘uitschakelen’. Maar dit is meer dan een kat-en-muisspel, want Deckard worstelt tegelijk ook met vragen over zijn eigen identiteit. Wie is er nou eigenlijk de bad guy? En wat betekent het nu echt om een mens te zijn?
Empathie is een van de belangrijkste terugkerende elementen in het boek. Het is het voornaamste ding waarin mensen en androids van elkaar verschillen, maar die lijn lijkt soms wat blurry te worden. Deckard beseft dat hij emotionele connecties vormt met (vrouwelijke) andys en juist heel kil en afstandelijk over andere mensen kan denken. Burgers in deze dystopische samenleving maken ook veelvuldig gebruik van mood organs, apparaten die de gebruiker specifieke emoties laten voelen. Als mensen zichzelf zo weten te ‘programmeren’, in hoeverre verschillen ze dan eigenlijk nog van robots? Extra sappig detail is de waarde die wordt gehecht aan dieren; door de vervuiling van de planeet zijn veel soorten uitgestorven en is het bezitten van een dier een haast sociaal verplicht luxe product geworden. Een groot deel van deze in het openbaar uitgestalde beesten is echter een mechanische variant, omdat échte dieren stukken duurder zijn. Dat terwijl een android door mensen als niet meer wordt gezien dan een object dat amper recht op een eigen bestaan heeft. U ziet, lagen genoeg waarop de thema’s overlappen. Het verhaal an sich is soms wat emotioneel afstandelijk (maar gezien de thema’s is dat wel begrijpelijk) maar ik kan het blijven lezen. De androids zijn slim bezig, en het is zowaar nog best spannend om te lezen hoe Rick Deckard constant op zijn hoede moet zijn omdat één misstap hem al fataal kan zijn.
De schrijfstijl is herkenbaar voor fans van Philip K. Dick. De dystopische setting wordt steeds verder uitgediept en de beschrijvingen zijn zeer sfeervol. Er wordt goed omgegaan met het concept van een volgebouwde planeet waar nog maar een kleine groep mensen leeft. Entropie en eenzaamheid in een bedrukkend pakketje, wat in de volgende passage mooi duidelijk wordt wanneer een van de personages de televisie in zijn verder leegstaande appartementencomplex uitzet:

“Silence. It flashed from the woodwork and the walls; it smote him with an awful, total power, as if generated by a vast mill. It rose from the floor, up out of the tattered gray wall-to-wall carpeting. It unleashed itself from the broken and semi-broken appliances in the kitchen, the dead machines which hadn’t worked in all the time Isidore had lived here. From the useless pole lamp in the living room it oozed out, meshing with the empty and wordless descent of itself from the fly-specked ceiling. It managed in fact to emerge from every object within his range of vision, as if it -the silence- meant to supplant all things tangible. Hence it assailed not only his ears but his eyes; as he stood by the inert TV set he experienced the silence as visible and, in its own way, alive. Alive! He had often felt its austere approach before; when it came it burst in without subtlety, evidently unable to wait. The silence of the world could not rein back its greed. Not any longer. Not when it had virtually won.”

Do Androids Dream Of Electric Sheep? is een terechte klassieker, maar een die niet direct naar film te vertalen lijkt. En juist daarom is Blade Runner zo interessant geworden.

Blade Runner (1982)

Met zo’n subtiel en gelaagd boek als bronmateriaal en (zo blijkt achteraf) een hoop rewrites en problemen met het vinden van een goede insteek is het een wonder dat Blade Runner zo goed uit de bus is gekomen. Een letterlijke vertaalslag is gelukkig niet gemaakt, maar de film staat nu op eigen benen met de beste elementen uit het boek als basis. De beklemmende, deprimerende atmosfeer is vervangen door een mysterieuze en broeierige, wat de kijkervaring ten goede komt. Rick Deckard (Harrison Ford) is nog steeds de focus, maar niet meer de in een liefdeloos huwelijk vastzittende zielepoot uit Dick’s werk. Hij mag ditmaal ook enkele ontsnapte replicants opsporen en ‘uitschakelen’, als ze hem niet te slim af zijn tenminste.
Blade Runner is zo’n film waarin alle elementen bizar goed op elkaar aansluiten. De vervormde noir sfeer met constante regen, stoom, neon en duisternis laat al een grote indruk achter op visueel vlak, maar de muziek van Vangelis prikkelt je oortjes ook op de juiste manier. Sets zijn indrukwekkend, er zit geen zwakke performance in de gehele cast (en Rutger Hauer is hier echt monsterlijk goed), de special effects en future-tech kloppen precies, en het verhaal sleept je ongetwijfeld mee, hoe vaak je de film ook hebt gezien.

Anyways, ik zal mijn gekwijl over Blade Runner kort houden, maar wat gewoon zo fijn blijft is hoe volwassen het als totaalpakket voelt. Dit is sci-fi zonder concessies en duidelijk met liefde gemaakt. De film met halve aandacht kijken is gewoon niet mogelijk, het publiek wordt namelijk niet bij het handje genomen en alleen de oplettende kijker vindt een hoop symboliek en details. Het had met een complex werkje als dit heel makkelijk mis kunnen gaan, maar wonder boven wonder hebben we er één van de meest unieke sci-fi films ooit aan overgehouden. Toppertje!

Dangerous Day: Making Blade Runner (2007)

Dangerous Days is een documentaire die alles wat je ooit had willen weten over Blade Runner uit de doeken doet, and then some. De totale speelduur? Dik 3,5 uur. Holy replicant balls, Batman! Langer dan de film zelf, maar uiteindelijk helemaal begrijpelijk. Er is dan ook ontzettend veel over Blade Runner te melden, en je respect voor het eindproduct wordt echt stukken groter als je ziet hoe veel werk is gestopt in wat uiteindelijk de eerste ‘art’ science fiction film zou worden.
Het geheel is rijkelijk aangevuld met behind-the-scenes beelden en foto’s, een hele hoop interviews met de cast en de vele mensen achter de camera’s, en meer anecdotes dan een oude man die vertelt over zijn werk in een anecdote-fabriek. Het hele proces van de totstandkoming van een film komt langs: van het boek dat door de meeste betrokkenen onverfilmbaar werd genoemd, tot de eerste screenplays die tientallen revisies zijn doorlopen (erg tof om te zien hoe de film hád kunnen zijn), casting, bouwen van de sets en modellen, special effects, etc. Ook erg mooi om te horen dat K. Dick helemaal weggeblazen was van de 10 minuten aan film die al goed genoeg was om hem te showen. Was zowaar even een emotioneel momentje voor deze jongen.
Maar het was niet allemaal rozengeur en bevroren oogballen-schijn. Er waren op de set flink wat issues die op den duur slopend gingen werken. Zo wordt al snel duidelijk dat regisseur Ridley Scott perfectionistisch was tot het irritante toe. Harrisson Ford was niet blij met al die verloren uren op de set waarin hij uiteindelijk niet nodig was, omdat de set dressing te veel tijd innam. Als Engelsman had Ridley ook een kille relatie met de Amerikaanse crew, zij hadden het gevoel het nooit goed genoeg te kunnen doen bij hem. De man komt dan ook wel over als wat arrogante dude wiens visie voor alles ging. Ook waren de financiers niet blij met de film, en dan vooral de vertragingen die werden opgelopen door Scott’s neiging om take na take na take van dezelfde scène te filmen. Handenwrijvend stonden ze in de coulissen, het moment afwachtend tot ze de schaar in de film konden zetten om er nog iets winstgevends van te kunnen maken. Wel mooi hoe het origineel wordt vergeleken met de director’s cut, inclusief de door niemand gewenste maar blijkbaar voor het bioscooppubliek noodzakelijke voice-over.
Aan het eind van de rit kreeg ik zowaar weer zin om Blade Runner opnieuw te kijken. Ik denk dat de geslaagdheid van deze docu daar mooi mee is aangetoond.

Juistem…
In de wereld van sci-fi is Blade Runner met de jaren een heus begrip geworden. Het was dan ook bijzonder prettig om het bronmateriaal te verslinden, weer helemaal opnieuw onder de indruk te raken van de film en het hele proces tussen boek en uiteindelijke film te kunnen zien. Begrijpelijk dat het zo’n gigantisch invloedrijk werk is geworden, en het zou dan ook verplichte kost moeten zijn voor jonge sci-fi-fans en oude rotten in het vak die graag het stof af willen blazen van een klassieker en zich weer onder willen dompelen in die vreemde, android-infested wereld van de toekomst.