Er zijn comic-schrijvers wiens werk vaak een kern van optimisme heeft. Hoe donker het ook mag worden voor de hoofdpersonen, er ligt altijd wel iets goeds in het verschiet. Warren Ellis is niet echt zo’n type. Een hoop van zijn werk zit vol zwarte humor, cynisme en thema’s als het verliezen van menselijkheid. Dat klinkt allemaal wel heel erg somber en ongezellig, maar het lukt Ellis tegelijkertijd ook om deze concepten in een zeer vermakelijk jasje te steken. Transmetropolitan is hier een goed voorbeeld van. Maar Ellis in twisted evil dark mode is ook zeker een kijkje waard. In de uit 2009 stammende serie Supergod maakt hij het wel heel erg bont: hierin wordt religie gecombineerd met wetenschap, en in plaats van verlichting leidt dat tot totale vernietiging. Gezellig!

Supergod is een 5-delige stand-alone comic die uitgegeven is door Avatar Press. Hierin zien we de Britse wetenschapper Simon Reddin rondhangen in een in de fik staand Londen. Hij heeft telefonisch contact met een Amerikaanse collega en doet hem zijn hele verhaal uit de doeken. De wereld is namelijk helemaal naar de kloten, en dat is allemaal de schuld van agressieve legerleidingen en extreem denkende wetenschappers. Het kwam allemaal neer op een uniek soort wapenwedloop; de race om het eerst een onder controle te houden superwezen te maken. Een wezen dat zó sterk is, dat het niet van een god te onderscheiden is. What could go wrong, right?

Het begon allemaal met Engeland, dat in het grootste geheim in de jaren ’50 een raket lanceerde met een 3-koppige bemanning. Deze raket was expres slecht geïsoleerd, met de bedoeling om de crew gedurende een week bloot te stellen aan onbekende soorten straling. Dat ging zó goed dat de raket terugkeerde met een ondertussen letterlijk 3-koppige bemanning. Samengesmolten en geïnfecteerd door een schimmel-achtige levensvorm werd deze nieuwe entiteit Morrigan Lugus genoemd, die communiceerde met geluid, radiogolven, of door sporen uit te stoten. Maar Engeland was niet de enige die bezig was met dit soort experimenten. In India wordt een wezen gecreeërd dat de naam Krishna krijgt, een gefuseerde mens-machine met maar één doel: India verbeteren. Dat dat gebeurt door om te beginnen de bevolking te decimeren zag men niet aankomen. Als Pakistan in paniek zijn hele nucleaire arsenaal richting India stuurt, gaan dingen pas écht fout.

En zo voltrekt Supergod zich eigenlijk constant. Simon Reddin beschrijft de opeenstapelende ontwikkelingen aan zijn collega (en dus meteen ook de lezer) en we zien de meest relevante gebeutenissen plaatsvinden. Nieuwe projecten met bijbehorende supercreeps worden geïntroduceerd, zoals de Iraanse entiteit Malak die dode materie om zich heen afbreekt, de Chinese Maitreya die levende wezens op cellulair niveau kan manipuleren en de mentaal instabiele Amerikaanse supersoldaat Jerry Craven die denkt dat hij in de hemel woont. De ene bijna-god is onder controle te houden, de andere vernietigt alles om zich heen en gaat z’n eigen weg. Uiteindelijk lijkt alles zich te gaan richten op India, waar Krishna god(!) weet wat aan het doen is.

Het is eigenlijk wat jammer dat we door de flashbackstructuur al in grote lijnen weten wat het eindresultaat is van deze Super Smash Brothers : God Edition. Toch biedt Ellis ons genoeg interessante momenten op de weg naar de apocalypse. Soms creepy, soms hilarisch, soms compleet over the top. In een van de laatste showdowns zien we hoe Maitreya een gigantisch Cthulhu-achtig monster creeërt uit de lichamen van talloze onschuldige mensen, iets dat zó onverwacht was dat ik als lezer niets anders kon dan lachen. De conflicten tussen de superwezens zijn het hoogtepunt van Supergod, maar zó veel heeft de comic ook weer niet te bieden buiten deze rakkers om. Naast Reddin worden er geen andere personages uitgediept, en omdat we de tientallen jaren aan gebeurtenissen zo gefragmenteerd zien wordt de lezer van hot naar her gestuurd. Je wordt niet echt het verhaal ingezogen, daar is het allemaal iets te klinish en abstract voor.

Het tekenwerk van Garrie Gastonny past prima bij de tekst. Het is realistisch wanneer nodig, en ongemakkelijk gruwelijk op de juiste momenten. De superwezens zijn altijd duidelijk van elkaar te onderscheiden en de apocalyptische momenten zijn best goed overgebracht. Het eindresultaat is niet echt van een hoog literair niveau, daarvoor is er iets te veel herhaling en is de essentie (man makes god-like beings, they fight and destroy planet) te simpel. Maar mensen die iets anders zoeken dan traditionele superhelden en willen lezen over een serie conflicten van een haast onvoorstelbaar destructieve schaal vol freaky wezens wiens motivaties haast niet te doorgronden zijn… ja, die kunnen zeker terecht bij Supergod. Als je me gelooft, tenminste.

Het blijft een fascinerend concept; verhalen over ‘secret histories’, vol onthullingen die gebeurtenissen of personen uit het verleden in een heel nieuw daglicht plaatsen. Lekker rommelen met geschiedenis dus, en als een grote comics-uitgever als Marvel daar ook aan begint dan ben ik zeker van de partij. Ik ben een groot fan van de Marvel setting en heb ondertussen best wat van de oudere comics gelezen. Als schrijver Jonathan Hickman dan alles wat ik dacht te weten overhoop gaat gooien en tegelijkertijd een kruiwagenlading aan weirde, high-concept meuk aflevert, dan maak ik mijn autogordel vast en bereid me voor op een wilde rit.

In de serie S.H.I.E.L.D. gaan we terug in de tijd. Ver terug. Voor de opkomst van de eerste superhelden (in de Marvel tijdlijn was dit in de 40′s) waren er namelijk andere bijzondere mensen die hun leven wijdden aan het beschermen van onze wereld en zorgen dat de mensheid haar volle potentieel zou kunnen bereiken. Een uurtje MTV kijken bewijst dat we dit doel nog lang niet bereikt hebben, mgoed. Als het alien ras The Brood onze wereld in het jaar 2620 v.Chr. binnenvalt is het Imhotep die de Brood Queen verslaat, de invasie tegenhoudt en zo de eerste mens wordt in een lange traditie van beschermers. De organisatie die hierna ontstaat ontleent haar naam aan zijn iconische schild, en wordt dus Shield genoemd.

Het eerste (uit 6 issues bestaande) volume van de comic zelf begint met de jongeman Leonid, die in 1953 wordt opgewacht door Howard Stark en Nathaniel Richards. Juist, de vaders van Iron Man en Mr. Fantastic. Leonid blijkt kosmische krachten te bezitten en wordt meegenomen naar een ondergrondse stad in Rome waar Shield al eeuwenlang verblijft. Hier wordt hij ingewijd in deze organisatie, geleid door een onsterfelijke Isaac Newton, om zo veel mogelijk kennis te vergaren en in de toekomst een verschil te maken voor de mensheid. In de jaren die volgen worden dingen in gang gezet die Shield van binnenuit en buitenaf zullen bedreigen. Leonid’s vader bijvoorbeeld, meer machine dan man, wiens identiteit voor mij als grote verrassing kwam. Of een tijdreizende Leonardi DaModdafokkinVinci die qua ideologie lijnrecht tegenover Newton komt te staan.

Schrijver Jonathan Hickman is een man van de Grote Ideeën. Dat merkte ik al in zijn werk aan Secret Warriors en de Fantastic Four. Denken op de lange termijn geeft alleen wel enkele problemen. Dit eerste volume bevat eigenlijk alleen maar opbouw en kan best verwarrend zijn af en toe. Er worden ontzettend veel zaken geïntroduceerd zonder al te veel uitleg, en er wordt bijzonder vaagjes gedaan over de grote lijn van het verhaal. Er is time travel, characters sterven en keren terug uit de dood, je ziet mysterieuze items en hoort vage voorspellingen. Dat vraagt allemaal wel wat geduld van de lezer, en als bijkomend probleem worden de personages heel beperkt uitgediept. Ze zijn haast allemaal onderhevig aan de epische gebeurtenissen die om hen heen plaatsvinden, en we krijgen zo weinig inzicht in hun persoonlijkheden. Vooral Leonid is hier het slachtoffer van. Het artwork van Dustin Weaver compenseert voor de soms wat abstracte inhoud, zijn scherpe visuals passen bij het materiaal en zitten vaak vol met kleine details die de speurneuzen onder ons wel zullen bekoren.

Als Marvel fanboy was het een geweldige ervaring om de vele verwijzingen op te pikken die de serie S.H.I.E.L.D. linkt met het overkoepelende universum van deze comic-uitgever. Zo zien we tussen Imhotep’s troepen in het oude Egypte een jonge versie van Apocalypse en de allereerste Moon Knight staan. Een Celestial bezocht blijkbaar de Aarde in het jaar 114, en dankzij het ingrijpen van de Chinese astronoom Zhang Heng zijn we onze wereld niet kwijtgeraakt. In de verre toekomst zien we ruïnes van wat wel eens het imperium van Immortus kan zijn. En als je geen kippevel krijgt van het idee dat Galileo in 1582 een machine bouwde om een aanval van Galactus tegen te houden, dan kunnen we vermoedelijk nooit buddies worden. Gaaf ook hoe Secret Warriors tegen het einde van haar run een directe link gaat krijgen met S.H.I.E.L.D., maar dat is voor een latere review.

Dit eerste volume, Architects of Forever, is een type comic dat Marvel niet zo vaak uitgeeft. Veel wilde ideeën, een plot dat de lezer niet bij het handje neemt en echt een puzzel waarbij de stukken op de lange termijn op z’n plaats moeten vallen. Maar zo lang is die termijn ook weer niet. Uiteindelijk moeten we het met een issue of 12 in totaal doen. Dat al die larger-than-life concepten daardoor in het tweede (en vermoedelijk laatste) volume niet helemaal tot hun recht zullen komen is een risico. Maar met een eerste volume dat me zó wist te prikkelen is het een risico dat ik graag wil lopen. Of je moet een betere comic weten waarin tijdreizende uitvinders in de zon gebaarde hyperintelligente ruimtegoden onder hun hoede nemen.

Mensen die in de kerstperiode aan surprises doen hebben ze vast ook gemaakt: lijstjes met wat je graag zou willen ontvangen. In het Marvel comic Universum was bijna elke dag in 2010 kerstmis voor één specifieke gast: Norman Osborn. Onder Spiderman fans bekend als de Green Goblin, maar door een hoop media-manipulatie en dat hele ‘being in the right place at the right time’ idee is Normie nu de baas geworden van S.H.I.E.L.D., zo’n beetje de machtigste organisatie in de Marvel setting. En wat wil een man als Osborn die alles al lijkt te hebben? Nou, zo blijkt, nog best wat. Norman heeft namelijk ook een lijstje gemaakt, en hij wil zeker geen Best Of Guus Meeuwis album of seizoen Mad Men op DVD…

De periode dat Osborn de top dog was in het Marvel universum wordt Dark Reign genoemd, en er zijn een hoop miniseries of losse issues uitgekomen die op dit concept inhaakten. Acht losse comics vormden samen The List, die als bundeling te koop zijn en als rode draad een pissed off Osborn hebben. De beste man is namelijk nu wel de baas van S.H.I.E.L.D. (dat hij meteen hernoemt tot H.A.M.M.E.R. als dikke vinger naar Nick Fury) maar hij is nog niet helemaal tevreden. Norman heeft een lijstje gemaakt met al zijn frustratiepunten, en omdat de kerstman daar niets mee doet is het aan hemzelf om deze dingen af te strepen. Dingen als ‘Kill Spider-Man, Kill Daredevil, Kill Frank Castle’. Je weet wel. Een typisch lijstje van een psychopaat.

The List bestaat uit steeds één comic van een specifieke serie of character. In totaal zijn in de List bundeling de volgende comics terug te vinden: The Avengers, Daredevil, X-Men, Secret Warriors, Hulk, Punisher, Wolverine en Amazing Spider-Man. Mocht je niets hebben met deze rij characters dan kun je deze uitgave skippen zonder er slaap over te verliezen. Maar de lezers die Marvel wat actiever volgen en een anthologie-conceptje wel eens willen proberen zouden hier nog wel wat geinigs uit kunnen halen.
Het grootste probleem van deze uitgave is dat de meeste losse verhalen niet echt op zichzelf staan. Voorkennis is vaak handig, en soms valt de lezer midden in een al lopende storyline. Nu is er wel een korte recap pagina aan het begin van elk nummer dus de lezer wordt niet helemaal in het duister gelaten, maar de hardcore Marvel fan zal hier het meeste plezier van hebben. Het kan hoe dan ook handig zijn om het einde van Secret Invasion en vooral Dark Avengers te hebben gelezen, die gaan over het begin van de Dark Reign periode.

De individuele issues variëren van ‘mwah’ tot ‘niiiice!’. We gaan ze allemaal even af!
Avengers – Geschreven door Brian Michael Bendis, artwork van Marko Djurdevic. Clint Barton, oftewel Hawkeye, is Osborn’s bullshit helemaal beu. Tegen het advies van zijn New Avengers teamleden in gaat hij solo op pad om de door de Dark Avengers ingenomen Avengers Tower te infiltreren en Norman om te leggen. Frustrerend, omdat dit deel eindigt in een cliffhanger die niet hier maar in de reguliere Avengers serie wordt afgehandeld. Dit issue is zeker niet verkeerd, er zijn een paar geinige brokjes dialoog te vinden en Clint mag lekker overdreven badass uit de hoek komen.

Daredevil – Geschreven door Andy Diggle, artwork van Billy Tan. Er is een hoop gebeurd met Matt Murdock sinds de laatste comic die we van hem hebben besproken. Zo is hij een tijdje de bak in gegaan, emotioneel he-le-maal door de mangel gehaald en maakt hij hierna steeds extremere keuzes. Tijdens Dark Reign is het nog gekker geworden; Murdock is nu van plan om leider van de mystieke (en evil!) organisatie The Hand te worden. Het voelt iets logischer als je de voorgaande Daredevil comics hebt gelezen, maar dit is alsnog een vreemde periode voor de serie. In zijn issue van The List probeert Osborn de invloed van The Hand in New York drastisch te beperken, en hij geeft Bullseye de opdracht om Daredevil voor eens en altijd naar de hel te sturen. Er gebeurt helaas in dit nummer niet echt veel, maar in de context van de serie zelf zijn de gebeurtenissen allemaal wat relevanter.
X-Men – Geschreven door Matt Fraction, artwork van Alan Davis. Sinds de gebeurtenissen in Messiah CompleX zijn de X-Men, onder leiding van Cyclops, verhuisd naar San Francisco en verblijven ze op het kunstmatige eiland Utopia. Namor en Emma Frost waren in de beginperiode van Osborn’s rise to power bij hem aangesloten maar hebben sindsdien het contact verbroken. Norman ziet dit als persoonlijke belediging en besluit om Namor op een wel héél persoonlijke manier terug te pakken. De comic is kleurrijk, heeft een redelijk hoog tempo en wat geslaagde actie. De conclusie heeft niet echt een ‘wow’ factor, maar het eindresultaat is gewoon degelijk.
Secret Warriors - Geschreven door Jonathan Hickman, artwork van Ed McGuinness.  Lezers die Secret Warriors volgen zullen dit specifieke verhaal al eens eerder zijn tegengekomen, het was namelijk ook aan de tweede trade toegevoegd. Lezers die Secret Warriors niet volgen zullen vermoedelijk geen idéé hebben waar dit gedoe precies over gaat. De serie zit vol intrige, spionage en geheimen, en om dat nu out of context op te moeten pikken zal niet meevallen. Beetje een vreemde toevoeging, al is er helemaal niks mis met het verhaal an sich. Nick Fury krijgt er genoeg kansen om badass te zijn, en hij heeft ook een lijstje gemaakt dat echt typisch Fury is. Maar ja, niet echt voor casual lezers dus.
Punisher – Geschreven door Rick Remender, artwork van persoonlijke favoriet John Romita Jr. Een van de hoogtepunten van deze collectie. Frank Castle, die zijn arsenaal heeft uitgebreid met gadgets van zijn superhero collega’s, wordt door heel H.A.M.M.E.R. opgejaagd. Hoe kan één man het uithouden tegen een heel leger aan getrainde professionals? En erger… Daken, de zoon van Wolverine, zit hem ook op de hielen. Deze comic is onverwacht bloederig, bruut, genadeloos, met een heftig eind dat me echt wist te verrassen. Jammer dat de Punisher serie na dit punt een overdreven en zelfs monsterlijk paranormale kant opging. Zonde.
Hulk – Geschreven door Greg Pak, artwork van Ben Oliver. Net als Daredevil is er ook met de Hulk vanalles gebeurd sinds zijn laatste besproken comic. Bruce Banner kan niet meer in zijn groene alter ego veranderen, en het blijkt dat het kind dat gedurende de Planet Hulk storyline verwerkt was nog leeft. Deze groene barbaar, Skaar geheten, is naar Aarde afgereisd om in klassieke Griekse tragedie-stijl zijn vader te doden. maar dat is niet Banner, dat is Hulk. Dus werken ze samen totdat Banner weer in die groene woesteling kan veranderen. Osborn vindt de geniale Banner een onvoorspelbare factor en bedenkt een plan om hem zonder al te veel kleerscheuren uit te kunnen schakelen. Dat hij alleen Victoria Hand en Moonstone op deze missie stuurt is dan weer wat suf. Hoe dan ook is het leuk om Banner zonder brute powers te zien, en er is een nerdy ‘plans within plans’ confrontatie tussen mensen die altijd een paar stapjes verder denken. Fijne visuals, een interessant einde… ja, dat was niet echt verkeerd.
Spider-Man – Geschreven door Dan Slott, artwork door Adam Kubert. De Spider serie was rond dit punt best wel suffig, en dit verhaaltje veranderde daar weinig aan. Slott is gewoon niet zo’n goede schrijver wat mij betreft. Peter Parker komt in bezit van videomateriaal dat Osborn in verlegenheid kan brengen, dus wordt hij opgejaagd. Niet boeiend, en ook Kubert’s werk lijkt hier wat meer gerushed. De grootste tegenvaller van deze bundeling.
Wolverine – Geschreven door Jason Aaron, artwork van Esad Ribic. We bewaren the best for last. Oh mijn god wat is dit Wolverine nummer een monsterlijk goed stukje comic entertainment geworden! Een perfecte balans tussen actie, gestoorde sci-fi concepten, originele ideeën en gevat dialoog. De visuals passen ook nog eens perfect bij het materiaal. Wolverine speelt grappig genoeg niet eens zo’n grote rol, het gaat voornamelijk om de uit de Dark Avengers groep gestapte Marvel Boy die ontdekt dat Osborn graag The World wil overnemen. Nee, niet de planeet, maar een geautomatiseerde faciliteit waar Weapon Plus wapens worden uitgebraakt. Tijdens de infiltratie van deze plaats stuit Marvel Boy op Fantomex, de bijdehante superdief/moordenaar/playboy. De perfecte team-up is geboren! The World en Fantomex zijn overigens creaties van Grant Morrison en stammen uit de periode dat hij de X-Men serie voor zijn rekening nam. Good times. Wat mij betreft was dit een van de beste 22 pagina’s aan comic die in 2010 het levenslicht zag. Lovin’ it.

Al met al heeft The List meer hits dan misses, maar de geslaagdheid van deze bundeling hangt af van je bekendheid met de Marvel setting en je interesse in de langskomende characters. Ook moet je niet al te ver doordenken, want er zijn best wat plotholes te vinden. Zo had Osborn bijvoorbeeld Sentry of Ares op de meeste problemen af kunnen sturen, maar deze duiken maar amper op. Vooruit, het eindresultaat zou een gigantische rokende krater zijn geworden, maar als je Spider-Man of Daredevil dan écht zo graag uit de weg wil ruimen dan neem je dat voor lief. Hoe dan ook heb ik me vermaakt met deze uitdieping van de Dark Reign periode. Het is dat ‘ie al in mijn kast staat, anders had ik deze comic vast ook op mijn kerstlijstje gezet.

Superhero comics zijn in principe niet zo ingewikkeld. Het is voornamelijk licht vermaak, zeker wanneer het de uitgaven van de grote jongens DC en Marvel betreft. Ik vind het dan ook best ballsy dat DC in 2008 de verantwoordelijkheid voor de grote blockbuster crossover comic Final Crisis in handen van Grant Morrison heeft gelegd. Morrison was op dat moment al voor diezelfde uitgever bezig aan een best indrukwekkende Batman-run, maar de baas mogen spelen over een mega-event dat het hele DC universum er in betrekt… da’s andere koek. En Grant is niet het type persoon dat een simpel verhaaltje uit z’n mouw trekt. Nee, die gast is altijd bezig met iets complex, iets waarbij de lezer moeite moet doen om de draad niet kwijt te raken, iets onvoorspelbaars en hoe dan ook altijd iets speciaals. Met zo’n gestoord genie achter het creatieve stuur moet DC’s crossover wel indruk maken, toch? Euh, nou ja… dat ligt er aan. Final Crisis is namelijk een taaie kluif geworden. Een trippy, ingewikkelde, krankzinnige kluif die pas na meerdere leesbeurten een beetje duidelijk werd.

Dingen komen nog relatief begrijpelijk op gang. De 7-delige crossover begint met Dan Turpin, schijnbaar een old school DC personage en ex-Metropolis Special Crimes Unit agent. Hij wordt opgetrommeld om de verdwijning van een aantal getalenteerde kinderen te onderzoeken, en stuit tijdens zijn onderzoek op een vermoorde superheld. En niet zo maar eentje: het gaat hier om Orion, een lid van de ontzettend machtige New Gods die stuk voor stuk uitgeschakeld zijn door de op Aarde (in menselijke lichamen verstopte) evil gods van de nare wereld Apokolips. Zij proberen hun op Aarde neergestreken leider Darkseid te laten herrijzen, die zich ook in een menselijk lichaam bevindt. Lijkt nog soort van te volgen, right? Maar het wordt weirder. Orion blijkt vermoord door een tijdreizende kogel, er zijn vage dingen aan de hand met een groep wezens die het multiversum moeten bewaken en één van hun leden naar Aarde verbannen, onze wereld begint langzaam in een singulariteit weg te zakken… en dat is nog maar het topje van de LSD-ijsberg.

Bij grote crossovers als deze worden alle belangrijke characters uit de DC stal ingezet, en aangezien Morrison aan het roer staat worden er ook nog een aantal obscure en nieuwe in de mix gegooid. De cast is zelfs zó groot dat het hele event er door dreigt te ontrafelen; zeker in de tweede helft van Final Crisis zijn er gebeurtenissen en characters die in één panel voorbij zoeven waarbij je een hoop informatie tussen de regels door moet oppikken om te begrijpen wat er nou precies gebeurt. Maar als je dit event gaat lezen omdat je fan bent van de grote DC helden zal dat mogelijk ook tegenvallen. Batman wordt al vrij snel uitgeschakeld, de Green Lanterns voegen niet zo veel toe (al blijkt een van de recent geïntroduceerde Alpha Laterns wel belangrijk te zijn) en Wonder Woman krijgt ook geen moment to shine.

De enige grote naam die een steentje bijdraagt is Superman, en hoe! De gebundelde Final Crisis comic bevat, naast 7 issues van de gelijknamige serie, ook de miniserie Superman Beyond. Deze bestaat uit 2 issues en bevindt zich halverwege het hoofdverhaal. Toen die in losse issues in de winkel lag kreeg je er een 3D-brilletje bij; de comic had namelijk 3D-passages die helaas nu in deze verzamelde vorm ‘gewone’ pagina’s zijn geworden. Dan nog is Superman Beyond een van de meest bizarre en trippy lees-ervaringen geworden van de laatste tijd. Het komt neer op een Monitor of the Multiverse die Superman recruteert om, samen met de sterkste wezens uit meerdere dimensies, het multiversum te redden. Het transport richting de eindbestemming stort alleen neer in de dimensie Limbo waar geen ontsnappen uit mogelijk is en herinneringen langzaam eroderen. Oh, en er ligt een boek met een oneindig aantal pagina’s, Superman bestuurt een wezen dat uit pure gedachten bestaat, en nanotechnologie met de afmetingen van steden valt deze weirde realiteit aan. De regel “I’m inside a self-assembling hyper story, and it’s trying its best to destroy me” geeft aan hoe BIZAR deze meuk wel niet is. Zeker niet voor elke lezer, maar ik heb me prima vermaakt met de constant verder over the top gaande inhoud.

Final Crisis buldert weer verder als Batman Beyond is afgerond. De individuele elementen zijn allemaal best prima. Het concept van de Anti-Life Equation bijvoorbeeld, een wiskundig onderbouwde formule die zonder twijfel aantoont dat  Darkseid de meester is van alles in het universum. De plaats Blüdhaven als locatie waar alle ellende begint is goed gekozen, zeker nadat deze gedurende de voorgaande crossover Infinite Crisis in een smeulende, chemische ruïne veranderde. Het kijkje in de Japanse superheldencultuur is erg vermakelijk. De langzame opbouw naar de aankomst van Darkseid is bitchin’. Er gebeurt iets heel heftigs met Batman. De manier waarop de wereld helemaal naar de tering gaat is best creepy. Het is daarom wat jammer dat niet alle elementen even goed samenkomen.
En daar zit hem ‘t grootste probleem. Naarmate Final Crisis zich verder ontvouwt krijg je als lezer meer en meer het gevoel dat je een paar stapjes achterloopt op de inhoud. De schaal en precieze inhoud van de dreiging is vaak ook wat vaagjes, maar tijd om antwoorden te zoeken is er niet; de comic dondert verder en lijkt steeds meer nieuwe elementen in de mix te gooien. En als je denkt dat het eenmaal is afgelopen duikt er nog een surprise villain op voor een grote showdown die verzandt in een anti-climax. Het is voornamelijk issue 7 waarin dingen wel érg uit de hand lopen en waardoor je mogelijk Wikipedia wil checken om uit te vogelen wat er nou precies gebeurde in die laatste pagina’s. I know I did!

Op dit moment is Final Crisis niet zo super relevant meer. Nu DC comics al haar series opnieuw heeft gestart zijn bepaalde Big Events niet meer of juist anders gebeurd. Het is nog even de vraag wat er nou wel en niet in de huidige comic-continuïteit past. Maar als je gewoon interesse hebt in een zich op een complex manier ontvouwend DC verhaal dat onvoorspelbaar en ongebruikelijk is, dan zal Final Crisis aan je wensen voldoen. Kennis van de DC setting is gewenst, en reken er maar op dat je het geheel een keer of twee, drie zal moeten lezen om echt alle thema’s en gebeurtenissen een beetje te kunnen verwerken. Het vraagt dus wat meer van de lezer, maar dan krijg je er ook wat voor terug! En ik moet toegeven, het is verfrissend om weer eens echt op te moeten letten bij het lezen van een superheldencomic. Een beetje ingewikkeld, maar wel lekker.

De comics industrie is een hele lastige. Prijzen voor printmedia zijn niet echt laag, met comics die bol staan van de advertenties om er nog enigszins wat aan te verdienen als gevolg. Hoge prijskaartjes voor individuele issues (3 dollar, wat soms direct wordt omgezet naar 3 euro) zorgen er ook voor dat mensen minder snel nieuwe of onbekende series uitproberen. En waarom zou je überhaupt helemaal afreizen naar de comic book store als je een digitale comic gratis kunt downloaden met een paar muisklikken? Een hoop redenen voor mensen om af te haken of makkelijkere alternatieven te zoeken. DC comics had het de laatste tijd niet echt makkelijk. Verkoopcijfers vielen tegen en er waren weinig grote successen in de line-up. Daarom werd een hele extreme stap genomen. Een waar ik bij aanvang weinig hoop in had. DC besloot namelijk om vanaf september dit jaar AL HAAR COMICS te rebooten, en er meteen een aantal nieuwe series bij te knallen. De naam van dit initiatief is The New 52, want het gaat hier namelijk om 52 series die met een shiny nieuwe nummer 1 in de schappen liggen.

Deze gigantische comic-universum reboot begon in een crossover event genaamd Flashpoint. The Flash, het character dat zó snel rent dat hij zelfs door de tijd kan reizen, bevindt zich aan het begin van dit event in een veranderde en ellendige realiteit. Iemand heeft met de tijdslijn gerommeld en het is aan Flash om dit weer te herstellen. Flashpoint was vrij nutteloos als verhaal, en het enige wat relevant is (en eigenlijk de enige reden waarom het bestaat) is om het hele DC universum opnieuw te laten beginnen.

Het gevolg: al die jaren aan backstory en complexe Crisis events die om de zoveel jaar de settting omver gooiden zijn gestroomlijnd. Bepaalde ‘big events’ zijn nog wel gebeurd, andere weer niet. In de nieuwe realiteit is de Justice League nog maar 5 jaar actief. Dingen zijn dus compacter en theoretisch minder ingewikkeld geworden. The New 52 zou daarom new reader friendly moeten zijn, plus zijn alle comics voortaan ook digitaal te koop op de dag van uitgave. Al met al een interessante stap voor DC. We pakken de eerste issues van een hoop series er bij en kijken of dat in de praktijk ook een stap voorwaarts is.

Justice League
De DC versie van The Avengers, oftewel de titel waar alle grootste superheld(inn)en in voorkomen. De vlaggeschip-titel die meteen met issue 1 uit de startblokken moet knallen en dikke actie met toffe twists moet bieden. En issue 1 faalt hier meteen compleet in. De comic speelt zich 5 jaar in het verleden af, voordat de Justice League gevormd is. Omdat de rest van de 52 comics wel in het heden speelt (op een enkele uitzondering na) lijkt me dit wat verwarrend voor nieuwe lezers. Maar goed, in Justice League 1 zien we Batman opgejaagd worden door de politie terwijl hij zelf achter een vage alien aanzit. Green Lantern duikt op en ontmoet Bats voor het eerst. Boy oh boy, wat komt Hal Jordan hier over als een douchebag. De alien blaast zichzelf op, en bij gebrek aan antwoorden besluiten de twee heren naar Metropolis te gaan, waar een andere alien rondhangt en die weet vast meer van de hele situatie. Brilliant thinking, guys. Daar aangekomen blijkt die alien Superman te zijn, die Green Lantern aanvalt en vervolgens stoer poseert voor de laatste pagina. To be continued!
Geoff Johns, die normaal ook Green Lantern schrijft, levert een rommelig verhaal wat dankzij Jim Lee’s tekeningen er wel slick uitziet maar op geen enkel punt de lezer prikkelt. Een zeer slecht begin voor het grote DC-vernieuwings-initiatief. Hopelijk wordt de rest beter..

Action Comics is de serie waar Superman ooit in begon, en de reboot hiervan kreeg een hoop aandacht omdat Grant Morrison himself het schrijfwerk ging doen. Morrison, die bewees boeiende dingen te kunnen doen met Batman en met het oudere All-Star Superman een van de beste Supes verhalen ooit neerzette. Ja, dat schept hoge verwachtingen. Action Comics 1 speelt zich ook in het verleden af, wanneer Clark Kent nog maar 6 maanden actief is als superheld. Gekleed in jeans en een S-logo T-shirt is hij rebelser, jonger en cockier dan de normaal zo nobele en brave Superman die we kennen. Ik moet zeggen, het is een verfrissende benadering van het personage en het is haast jammer dat we uiteindelijk een volwassener Clark moeten gaan volgen. Deze eerste comic heeft in ieder geval een hoop Supermanny-stuff, de dingen die je van zo’n comic zou verwachten. Niet al te veel verrassingen, maar als totaalplaatje een zeer fijne start met een toffe conclusie die zorgt dat je nummer 2 ook nog te pakken wil krijgen. Het tekenwerk van Rags Morales wisselt alleen een beetje. Sommige panels zijn super nice, andere weer rommelig met rare gezichtsuitdrukkingen. Maar goed, ben heel benieuwd waar dit allemaal heengaat.
Issue 1 van de Superman comic is alles wat je niet in een comic over dit character wil zien. De focus ligt op de (vernieuwde) Daily Planet crew, Superman zelf lijkt eerder een cameo-rol te hebben in zijn eigen publicatie. Er is wat standaard actie met een groep criminelen, een soort vuur-alien die niet boeit en één pagina die verwijst naar een andere comic en in dit nummer op geen enkele manier iets toevoegt. Heel erg rommelig en, erger nog, saai. De twist dat Louis Lane in de reboot een relatie met een andere dude heeft is het enige noemenswaardige. Gaap.
In Superboy zien we hoe een kloon (samengesteld uit Clark Kent’s DNA en dat van een op dit moment nog onbekend mens) zich in een laboratorium ontwikkelt. Hij bestaat nog maar enkele maanden en leert langzaam zijn powers kennen. Als eerste issue is het allemaal nog wat awkward en niet heel erg aangrijpend. De conclusie doet me ook niet zoveel. Mogelijk alleen interessant als je het Superboy character vóór de reboot al volgde.

Detective Comics was de serie waar Batman ooit in begon, in 1939 al weer. De reboot van deze serie maakt op dit moment alleen nog niet echt veel indruk. Het is een verzameling met Bat-clichès die alleen voor nieuwe lezers nog leuk weglezen. We hebben Joker die Jokerige dingen doet, (een opvallend jonge) Commissioner Gordon, Batman die dingen zegt als “I own the night”, Bruce Wayne die een date moet laten varen omdat hij op jacht moet, Alfred die Alfreddig is, een hoop bloed en bonus ranzige laatste pagina om de jongere doelgroep binnen te halen met een hoge gore factor. Mweh. Ik ben te verwend door goede Bat-comics om dit nog de moeite waard te vinden.
Maar het kan erger! Batman – The Dark Knight staat misschien niet zo bol van de clichès maar compenseert dat met meer domme actie. De tekeningen van David Finch zijn wel donker en sfeervol, maar hij tekent iedereen altijd als misvormde spierbundel. We zien corporate Bruce in actie (zzzz) en daarna blijkt er een uitbraak te zijn in Arkham Asylum. Wat zouteloos geknok later en we komen aan bij één van de stomste cliffhangers uit The New 52. Oei oei oei. Skip this one!
Batman and Robin bewijst gelukkig dat er nog potentie in de vleermuis zit. Een coole mystery villain, een goede introductie van de dynamiek tussen Batman en zijn zoon Damian (die alleen geen verrassingen biedt voor oudere Batman lezers) en een korte maar krachtige showdown. Deze comic heeft hetzelfde creatieve team dat ook aan de Green Lantern Corps serie werkte tijdens haar coolste periode, dus ik ben heel benieuwd wat deze rakkers nog meer uit hun mouw gaan schudden.
Maar er is meer! De comic die simpelweg Batman heet heeft wat overeenkomsten met The Dark Knight. Ook hier is er een uitbraak in Arkham Asylum, en hier kun je mooi zien hoe zo’n situatie wél cool op papier gezet kan worden. Ook hier begeeft Bruce zich in het high society leven, maar lijkt dat een iets boeiendere richting op te gaan. Alle Robins worden in de comic betrokken, er is wat detectivewerk, een moordmysterie en een toffe eindreveal. Helemaal niet verkeerd!
Batwing is misschien wel een van de interessantste titels in de Bat-lijn. Het geheel speelt zich af in Afrika, in de fictieve en corupte stad Tinasha om precies te zijn. Politieagent David Zamvimbi blijkt een vleermuis-thema alter ego te hebben en bezig met het opbouwen van zijn reputatie. In dit eerste nummer valt meteen het bijzonder fijne tekenwerk van Ben Oliver op, maar het verhaal van Judd Winick vloeit best lekker en tegen het eind zul je zeker zin hebben in méér. Ik hoop dat deze comic de mix blijft houden tussen superhero werk en de problemen die horen bij het leven in een corrupte stad. Een soort The Shield met superpowers. Nice!

Green Lantern gaat nog steeds over Hal Jordan, alleen lopen we op Dorkside achter met het bespreken van de grote storylines die in de tussentijd hebben plaatsgevonden dus is zijn status quo wat veranderd. Naast Batman is GL de enige serie waar weinig aan is gesleuteld door de reboot, ze waren vóór Flashpoint dan ook de populairste DC uitgaven. Het eerste nummer van deze nieuwe Lantern reeks is Sinestro-heavy, wat een plezier is om te lezen, maar de Jordan delen zijn niet zo gruwelijk boeiend. Een (te?) rustig set-up nummer.
Voor Green Lantern Corps geldt hetzelfde. Een slome opbouw die de nieuwe status quo aan nieuwe lezers moet introduceren, met een climax die me weinig deed. Komt deels door de niet al te mooie visuals van Fernando Pasarin. De comic lijkt te draaien rond Guy Gardner en John Stewart, wat in principe wel interessant moet worden.
Green Lantern – New Guardians focust op die laatste Aardbewonende Green Lantern, Kyle Rayner. We zien in een flashback hoe hij aan de groene ring kwam en zien in het heden dat hij ongewild de aandacht trekt van alle andere Corps-kleuren. Echt een set-up issue waar je zo doorheen raast en nu nog niet super veel indruk maakt, maar ik denk dat hier potentie in zit. Gedoe met al die andere kleuren Lanterns was voorheen ook altijd leuk om te lezen, hopelijk pikt men hier de draad er weer mee op.
Red Lanterns volgt Atrocitus en zijn groepje door woede gevulde agressievelingen dat we in een recente review hebben leren kennen. De Red Lanterns zijn als concept wel redelijk, maar als hoofdonderwerp van een comic bieden ze te weinig boeiends. In dit eerste issue gebeurt er zo goed als niets en is er op het eind vermoedelijk niemand die denkt ‘holy crap ik MOET weten hoe dit afloopt!’. Kun je skippen.

All Star Western. Jonah Hex die anno 1880 in Gotham samenwerkt met ene Dr. Amadeus Arkham om een serie gruwelijke moorden op te lossen? Aw hells yeah!  Het eerste nummer is ook nog eens extra dik, fijne bonus. Smaakt hoe dan ook naar meer!

Aquaman, zo’n beetje de minst populaire ‘grote naam’ van DC comics, maakt een zeer goede comeback in zijn nieuwe eerste issue. Schrijver Geoff Johns en tekenaar Ivan Reis werkten eerder al samen aan Green Lantern en dit duo heeft altijd mijn aandacht. Aquaman is een hele goede mix tussen character drama, actie en opbouwende narigheid. We zien hoe de gemiddelde DC burger geen hoge pet op heeft van de hoofdpersoon, en vanuit die underdog positie gaat deze comic bewijzen dat Aquaman toch cool kan zijn. I’m on board for another issue!

Wonder Woman deed me nooit zo veel. Niet dat ik problemen heb met vrouwelijke superheldinnen (al lijken de meeste alleen te bestaan voor de horny 14-year old male doelgroep) maar ik vond Wonder Woman niet zo boeiend als concept. Dan is zo’n reboot een goed moment om mij als twijfelaar over te halen. Haar eerste issue is zeker niet slecht, en fans van old school mythologie zullen hier wel mee uit de voeten kunnen. Er zijn mysterieuze gebeurtenissen, Wonder Woman bewijst best badass te zijn en de ‘grote reveal’ heeft zeker potentie. Best nice!

The Flash was ook altijd zo’n personage wat nooit echt mijn aandacht wist te trekken, en Flashpoint hielp ook niet zo veel. Zijn nieuwe serie is eigenlijk.. best ok. Komt voornamelijk door de waanzinnige artwork en pagina lay-outs van Francis Manapul, en de zachte/fijne kleuren van Brian Buccellato. Deze twee heren hebben beide de comic ook geschreven, dat zie je niet zo vaak. Vermoedelijk dat daarom het verhaal zo verwoven is met de beelden. Ditzelfde verhaal is aardig, nergens echt mindblowing, maar als totaalpakket is Flash zeker een kijkje waard.

Demon Knights. Voelt aan als een shitty D&D campaign met flauwe characters. Speelt zich ergens af in het verleden met bla bla wizards bla groot leger bla bla dinosaurussen. Ik ben te oud en bitter voor dit soort onzin.

Animal Man is wat mij betreft dé comic van The New 52. Het character is verre van bekend en het idee van een man die bepaalde powers van dieren kan ‘lenen’ lijkt een beetje kazig, maar de uitwerking hier is freaking amazing. Ten eerste is het tekenwerk van Travel Foreman heel afwijkend en sfeervol, met als bonus ook wat gave panel layouts, al zal deze stijl niet iedereen kunnen bekoren. Het verhaal van Jeff Lemire vult de tekenstijl prima aan. Animal Man is namelijk een horror-comic met een sterke menselijke kern. Ik heb issue 2 al gelezen (ja, ik speel hier een beetje vals) en oh my god de opbouw wordt alleen maar beter. Geef dit een kans als je van freaky shit houdt.

Maar er is méér voer voor horror-fans. Swamp Thing ligt qua thema dicht bij Animal Man, en ik hoop echt dat er een crossover tussen die twee aan zit te komen. Het eerste nummer is voornamelijk set-up en dialoog, wat op zich wel begrijpelijk is. Swamp Thing dook vóór de grote DC reboot heel even op na jarenlange afwezigheid, en het bleek nodig om de achtergrond van hoofdpersoon Alec Holland wat toe te lichten. Ook hier heb ik het tweede issue ook al bekeken en daarin worden dingen echt een stuk interessanter. En naarder. Me likey!

We sluiten af met Stormwatch. Dit was vroeger een superhero-team in het Wildstorm comic universum, wat helemaal op zichzelf stond. Dankzij The New 52 zijn de characters hieruit nu ook opgenomen in de DC status quo. De eerste (nieuwe) Stormwatch comic fungeert echt als introductie-issue, maar het vloeit nog niet zo lekker. Characters moeten door clunky dialoog de lezer duidelijk maken welke powers ze hebben, en het team zit vol vreemde types die nog niet zo goed uit de verf komen. Er zijn meerdere dreigingen, maar een strakke focus ontbreekt. Er is zeker potentie (en ik weet hoe freaky en awesome de storylines met deze characters destijds konden zijn) maar het is nu nog even doorbijten.

Tot zover! Er blijven nog een hoop series over, maar ik neem aan dat niemand zit te wachten op een artikel over alle 52 comic-titels. We moeten ergens een grens trekken natuurlijk! Al met al is de DC reboot redelijk geslaagd. Of het nou echt nodig was is de vraag, maar de gevolgen zijn nu al duidelijk: er is weer interesse in DC. De verkoopcijfers zijn zeker niet verkeerd en een hoop mensen die voorheen nooit een comic aanraakten zijn verleid om ‘het eens te proberen’. Er zit natuurlijk een hoop middelmatig materiaal tussen de (wat mij betreft te grote) stapel met series, het is daarom hopen dat de minder bekende maar goed in elkaar stekende titels het op de lange termijn gaan redden. Only time will tell. Over een jaar gaan we daarom opnieuw kijken naar de status van al die DC titels, dan kunnen we beter inschatten of de reboot écht een goede keuze was. Dat worden dus een hoop issues om te lezen in de tussentijd. Het is zwaar werk joh, comics reviewen…

The War of Light. Dat klinkt niet echt als een heel indrukwekkend conflict, alsof een stel koters elkaar met zaklampen in elkaar beuken. De Green Lantern comic maakt er alsnog iets heel fijns van, zeker als elke soort ‘Light’ een op zichzelf staand Lantern Corps betekent. We weten allemaal (toch?) dat de Green Lantern Corps het groene lichtspectrum dat hoort bij wilskracht gebruikt, en een tijd terug begon het Sinestro Corps de gele kleur van angst tegen ze te gebruiken. In recent op Dorkside besproken Green Lantern Corps comics werd ook meer aandacht geschonken aan de violet licht dragende Star Sapphires die juist met liefde het universum willen beschermen. Pff, liefde, whatever. Maar er duiken méér lichten op in het universum, en met elke nieuwe kleur escaleert de verstandhouding tussen alle groeperingen. Chaos lijkt onvermijdelijk, en dat leidt tot heel erg prettig weglezend comic-entertainment.

Rage of the Red Lanterns (Green Lantern 26 – 28, 36 – 38, Final Crisis: Rage of the Red Lanterns)
De eerste 3 issues in deze trade hebben de titel ‘The Alpha Lanterns’ en vormen tegelijk een epiloog van de Sinestro Corps War en zetten dingen in gang die zullen leiden tot de War of Light. Het begint allemaal als de Guardians de Alpha Lanterns creëeren, emotieloze agenten die fungeren als rechtshandhavers binnen de Corps zelf. Één Guardian die verminkt werd tijdens de Sinestro Corps War blijkt een eigen (evil?) agenda te hebben. Een groep wannabe-Guardians die zichzelf The Controllers noemen ontdekt een mysterieus oranje licht in deep space. Sinestro staat op het punt om geëxecuteerd te worden voor zijn misdaden. En een Green Lantern met grote woede in haar hart krijgt plots een rode ring om haar vinger..
Ja, qua opbouw weet Rage of the Red Lanterns wel te boeien. Het tekenwerk van Mike McKone mag dan niet super slick zijn, het verhaal maakt dat weer goed. De oplettende lezer heeft vast gezien dat in deze trade de issues 29 t/m 35 ontbreken. Deze vormen een op zichzelf bestaande storyline die in de winkels te vinden is onder de naam Secret Origin. Dit verhaal is een geupdate versie van Hal Jordan’s eerste kennismaking met de groene ring, waar extra details en characters aan zijn toegevoegd die inhaken op de War of Light storyline. Secret Origin is ook nog eens een goed beginpunt voor nieuwe lezers, al zullen ze daarna wel verder moeten gaan met de comic Rebirth en vanaf dat punt verder lezen. Wel zuur dat deze comic uiteindelijk een betere introductie is van het Green Lantern concept dan de recente film.
In de tweede helft van deze trade komen dingen in een stroomversnelling. We maken niet alleen kennis met de Red Lanterns, maar zien ook een blauw Corps, dat hoop gebruikt als hun drijvende kracht. Geel, groen, blauw en rood komt samen in een stevige showdown die lekker van de pagina’s spettert, deels dankzij het tekenwerk van Ivan Reis. Dit is precies waar ik op hoopte toen al die andere kleuren Lanterns werden geïntroduceerd! Er zijn wel wat kleine nadelen; het rode Corps is nogal over the top (tegenstanders die constant brandend bloed uitkotsen? Ehhh, ok?) en er worden constant nieuwe dingen geïntroduceerd terwijl we niet zo heel veel tijd krijgen om andere recente concepten wat verder uit te bouwen. Het liefst zag ik de conflicten tussen de Corps-groeperingen met wat meer lange termijn cause-and-effect. Maar de volgende gigantische crossover staat al weer achter de schermen klaar om dingen overhoop te gooien.
Al met al is Rage of the Red Lanterns onmisbaar als je de Lantern comics wil volgen. De setting wordt steeds verder uitgebouwd en het ‘Corps versus Corps versus Corps’ concept is bijzonder vermakelijk. Op wat weirde momentjes na zeker goed te doen!

Agent Orange (Green Lantern 39 – 42, Blackest Night 0)
De kleur van ons koningshuis is in het DC universum blijkbaar ook de kleur van de hebzucht. Gezien de expansiedrift van die Hollandse zeevaarders vroegâh is dat misschien niet eens zo onterecht. Maar goed, na de opkomst van rood en blauw gekleurde Corps-concurrenten komt in Agent Orange een nieuwe pipo problemen veroorzaken. Tegelijk heeft Hal Jordan ook zijn eigen issues; hij is de eigenaar geworden van een blauwe ring, die constant zijn groene ring verstoort . Een geinig concept, maar het wordt in deze trade toch wel een beetje pijnlijk duidelijk dat Jordan als character niet zo heel erg boeiend is. Schrijver Geoff Johns denkt daar blijkbaar anders over, en alles draait in deze comics dan ook om Jordan en zijn acties. De cast in die andere comic die in dezelfde setting speelt, Green Lantern Corps, is in verhouding gevarieerder en ook nog eens leuker om te volgen.
Mgoed, terug naar Agent Orange. Het nieuwe oranje Corps is qua concept anders dan wat we ondertussen gewend zijn, wat zorgt voor de nodige afwisseling. Het verhaal zelf is misschien niet al te spannend, maar heeft wat toffe onthullingen en er is genoeg actie om de fans te plezieren. De leukste momenten zijn die waarop verschillende kleuren Lanterns met elkaar in contact komen, of een character een andere ring om de vinger krijgt met alle gevolgen van dien. De laatste pagina’s van de trade geven ook nog eens een naar voorproefje van wat er in de aankomende crossover Blackest Night staat te gebeuren. Op zich is het logisch dat er naast al die Lantern-groeperingen met vrolijke kleurtjes ook een zwart Corps bestaat wat als Grote Vijand gaat fungeren. Hierna volgt nog een preview van Blackest Night met schetsen en een overzichtje van alle grote partijen. Beetje suf, want dit bevat spoilers die enkele leuke onthullingen van die komende storyline weggeven.
Het tekenwerk in deze trade wordt door veel verschillende mensen gedaan, wat de consistentie niet helemaal ten goede komt. Sommige panels zijn ook wat rommelig, alsof deze comic er in hele korte tijd uitgeperst moest worden. Nergens wordt het storend lelijk, maar vergeleken met eerdere Green Lantern comics is het wat onder de maat.

Ik moet toegeven; op dit punt vermaakte ik me prima met alle Lantern series. Ze vullen elkaar goed aan en blijven steeds leuke dingen in de mix gooien. Nu de kleuren rood, blauw en oranje aan het spectrum zijn toegevoegd kan die War of Light pas écht goed van de pagina’s spetteren. Er komt hoe dan ook nog een hoop spannends aan wanneer de Blackest Night zich gaat ontvouwen, wat we in een volgende review zullen zien. Maar goed dat Hal Jordan niet kleurenblind is.

Het kan in economisch onzekere tijden als deze gebeuren: dat je als directeur van een bedrijf of organisatie zonder pardon buiten wordt geschopt. Vanwege een schandaal, teruglopende omzet, whatever. Wat er dan meestal niet gebeurt is dat de nieuw aangewezen top dog al zijn tijd en moeite stopt in het opsporen en vernietigen van z’n voorganger. Geen gouden handdruk dus, maar eerder een ijzeren boksbeugel. In the face. En dat is nou net wat er met Tony Stark staat te gebeuren als hij niet oppast. In de uit 12 issues bestaande comic World’s Most Wanted mag Stark, oftewel Iron Man, op de vlucht voor zijn ex-werknemers die nogal sinistere plannen met hem hebben. Zo wordt een volgende baan zoeken natuurlijk ook niet echt makkelijk!

De laatste keer dat we Tony Stark in onze comicreviews tegenkwamen was bij de crossover Secret Invasion. Als leider van de organisatie S.H.I.E.L.D. had Tony als doel om de wereld te beschermen tegen allerlei soorten dreigingen, maar werd totaal verrast door het nieuws dat buitenaardse shapeshifters alle lagen van de bevolking hadden geïnfiltreerd. Een hoop stress en knokwerk later werd de planeet toch nog veiliggesteld, maar al Stark’s technologie was naar de kloten en de media was woedend op de man die de invasie niet aan zag komen of kon tegenhouden. Hij werd uit z’n functie ontheven en vervangen door Norman ‘Green Goblin’ Osborn, de mega-eikel en ex-supervillain die dankzij een hoop sneaky mediamanipulatie nu als patriot wordt gezien. Osborn ontbindt S.H.I.E.L.D.  en maakt er H.A.M.M.E.R. van, wat nu min of meer dient als zijn persoonlijke leger, bijgestaan door zijn eigen superteam de Dark Avengers. Vanaf dit punt ging in de Marvel comics setting de Dark Reign periode van start, waain de bad guys het voor het zeggen kregen. Deze nieuwe status quo had invloed op zo’n beetje alle series die door Marvel werden uitgegeven, en die van Iron Man in het bijzonder.

De Iron Man comic kreeg kort na het uitkomen van de eerste Iron Man film een herstart. Slim, want mensen die de film wel leuk vonden zullen eerder geneigd zijn om een comic issue met nummer 1 op te pikken dan het risico te lopen ergens halverwege een lopende storyline te moeten beginnen. De opnieuw gestartte comic kreeg de titel Invincible Iron Man, en bij issue 8 begon de storyline World’s Most Wanted die een jaar lang door deze serie zou lopen en Tony door een gigantische mangel zou halen. Nu Norman Osborn aan de macht is dreigen dingen uit de hand te gaan lopen. Wat is namelijk het geval? Sinds de gebeurtenissen in die eerdere grote crossover Civil War moeten alle legaal opererende superhelden zich registreren bij de Amerikaanse overheid. Er is dus nu een Superhuman Registration Database waar alle info over elke held in te vinden is. En al die informatie in de handen van een megalomane en wraakzuchtige bastard als Osborn… da’s niet goed. Een van Tony’s laatste acties voor hij S.H.I.E.L.D. verlaat is de Database wissen, tot er uiteindelijk nog één versie over is. En die zit in Stark’s (door de Extremis procedure in een supercomputer veranderd) brein. Een brein dat hierdoor wel héél erg gewild wordt.

Gedurende World’s Most Wanted zal Tony proberen alle Registration Database info uit zijn brein te wissen. Dit is niet zo heel eenvoudig, en de procedure moet uitgevoerd worden op Stark-locaties die over de hele wereld verspreid zijn. Het wordt nu voor Tony een race tegen de klok om zijn brein min of meer schoon te vegen vóór Osborn hem te pakken krijgt. En die laat er geen gras over groeien. Norman heeft namelijk nogal wat connecties van dubieuze aard die ingeschakeld worden. Van de arrogante Namor en criminele overlord The Hood tot de psychopatische Madam Masque. Terwijl Tony constant belaagd wordt begint hij mentaal ook steeds verder af te takelen, zodat hij constant zijn Iron Man outfit moet downgraden naar een oudere en simpelere versie tot hij uiteindelijk in zijn allereerste kostuum rond moet banjeren. Zo krijgt World’s Most Wanted ook een coole retro insteek, al zijn de omstandigheden allesbehalve nostalgisch.

Het uitgangspunt van deze storyline is tof, al is het natuurlijk een beetje makkelijk van schrijver Matt Fraction om te zeggen dat Tony niet in één keer zijn brein kan schoonvegen. Tsja, dan blijft er weinig verhaal meer over. Maar de slome desintegratie van Stark’s persoonlijkheid is zo fascinerend dat je hier niet te lang bij stilstaat. Tony, de normaal zo briljante visionair, wordt elke minuut verder gereduceerd tot kasplantje. Hij verliest cruciale herinneringen en moet moeite doen om zijn missie niet te vergeten. Marvel fans die problemen hadden met Stark’s karakterisatie sinds Civil War (waarin hij inderdaad nogal heftige beslissingen maakt en best een eikel wordt) zullen het misschien prettig vinden om deze alpha male op z’n zwakst te zien. Spannend wordt het verhaal er in ieder geval wel door.
De cast van deze comic is sowieso best uitgebreid. Naast Stark is er aandacht voor Osborn, Maria Hill en Pepper Potts, met cameos van een hoop heroes en villains. Pepper in het bijzonder krijgt een interessante superhero make-over. In de eerste storyline van de Iron Man comic herstart werd ze al voorzien van hetzelfde soort repulsor tech wat Tony heeft, nu krijgt ze een wel heel erg cool afscheidsgeschenk van haar ex-baas.

Het tekenwerk van Salvador Larocca zal misschien niet iedereen aanspreken. Gezichtsuitdrukkingen zijn soms wat weird of gerushed, al vond ik zelf veel van de designs cool en is de actie altijd duidelijk. Ook hebben de visuals iets.. menselijkers. Het is niet het standaard overdreven opgepompte superhelden-werk, mag ook wel eens. Deze hele storyline is in twee losse trades (World’s Most Wanted 1 en 2, obviously) te vinden en is een aanrader voor Iron Man fans die de overkoepelende Marvel storyline ook een beetje volgen. Bereid je wel voor op een einde wat nog niet echt een einde is; deze storyline krijgt nog een staartje en als je eenmaal zo ver bent gekomen kun je vermoedelijk niet wachten om méér te lezen. Komt goed uit!

Stark Disassembled is de naam van de comic die direct volgt op World’s Most Wanted. Ik zal niet al te veel van de inhoud weggeven, maar laat ik het er op houden dat een hoop van Stark’s (vroegere) vrienden bijeenkomen om een eerder opgenomen bericht van hem terug te horen met daarin wel héél erg ongewone instructies. Omdat Tony zelf nu bijna hersendood is geworden is hij bijzonder kwetsbaar. Iets dat een van Osborn’s huurmoordenaars wel erg goed uitkomt…

Stark Disassembled is best een aardig vervolg. Zelfde schrijver en tekenaar combinatie, en de draad wordt meteen weer opgepikt. Er gebeurt niet zoveel spannends en afwisselends als in de vorige storyline, maar de passages in Tony’s uiteenvallende onderbewuste waren sfeervol en creepy.

Een groot nadeel van deze Iron Man comics is dat ze uiteindelijk een hoop character building ongedaan maken. Dat laat een wat zure nasmaak achter; Tony heeft een aantal heftige keuzes gemaakt de laatste tijd en hij krijgt zo wel een heel erg handige Get Out Of Guilt Free card. Dat is iets dat voornamelijk hopeloze comic fanboys als ik zal storen, dus hopelijk zal het jouw leesplezier niet beïnvloeden. Hoe dan ook gaat de Iron Man serie vanaf dit punt weer een nieuwe, interessante richting in en dit punt vormt ook een mooie afsluiter van een zware periode voor deze metalen meneer. Als het goed is zal de Iron Man serie niet zo snel meer van je Most Wanted Comics lijstje afgaan.

In de popwereld heb je Michael Jackson, Elvis en Madonna. Op het witte doek zijn het Marilyn Monroe, George Clooney of William Shatner (hey! Hier wel!). Onbetwiste grootheden die iedereen kent. Vraag iemand naar één van de bekendste striptekenaars, en al snel zal de naam Jacques Tardi bovendrijven. Tardi behoort namelijk tot één van de weinigen die het genre wist te vernieuwen met een unieke, eigen stijl. Zoals Moebius of Robert Crumb dat ook wisten te doen. Nu is Tardi al een flink aantal decennia bezig. Zijn eerste strip IJsdemon (de Nederlandse vertaling van Arctic Marauder) verscheen al in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Voor de beginnelingen onder U bracht Fantagraphics Books onlangs een prachtige reeks re-issues van de grootste meesterwerken van Tardi uit. Stuk voor stuk werkjes die in de collectie van een beetje stripliefhebber niet mogen ontbreken. Zo ook in deze reeks Tardi’s doorbraak, The Arctic Marauder. Ruw vertaald, de IJsdemon.

De ijsdemon

In deze voorloper van een ‘graphic novel’ volgen we een jonge Jérome Plumier. Een puberige wetenschapper met een ouderwets ontploft krullenkapsel. Het jaar is 1889 en hij bevindt zich op het stoomschip L’Anjou dat gestaag van Moermansk richting LeHavre koerst, dwars door de ijsbergen en poolkappen. Dan doemt er plotseling een eigenaardig spookschip op, op een even raadselachtige locatie. Plumier raakt gefascineerd door het spektakel, en besluit dit tot op de (zee)bodem uit te zoeken. Wat volgt is een onweerstaanbaar verhaal in de geest van pakweg Jules Verne’s Ontzettend Veel Mijlen Onder De Zee. Met een vleugje optimistische wetenschap, een snufje catastrofaal mysterie, en a whole lotta fijn tekenwerk. De sfeer door de verschillende paginas ademt zowel een vleugje Lovecraft-mysterie als de geur van oudere James Bond-films. Onwaarschijnlijk prachtig is het tekenwerk van Tardi, dat terecht met dit 63 paginas tellend werkje zijn faam verwierf. De sierlijke art-déco achtige prenten werken betoverend en zuigen volledig de aandacht van het verhaal naar de fraaie omlijsting ervan. Gelukkig maar, want kritisch bezien heeft het verhaal zelf niet bijzonder veel om het lijf. Er zijn qua invulling wellicht diepgaandere novellen denkbaar . Bovendien wachten we al dertig jaar op het vervolg op de IJsdemon.

Steampunk Cyber Novel

Dat kleine minpuntje terzijde, is de steampunkcyber-novel tussen de ijsschotsen (als dat geen origineel genre is!) wel een waar grafisch pareltje. Een must-have voor iedereen die iets met graphic novels heeft. Tardi toont hoe verraderlijk krachtig simpele zwart-wit tekeningen kunnen zijn, als je maar creatief genoeg ermee omspringt en lak hebt aan de regeltjes. Dat het tekenwerk van de paginas afknalt, komt vooral door het ongelooflijke oog voor detail en de overdaad aan tekenwerk. Sierlijk overdadige krullen, een lak aan reguliere kaders, en een hekel aan witte plekjes op een pagina. Dat omschrijft het stevig baroque tekenwerk van Tardi wel. Op een spectaculaire manier overigens. Was Tardi een popster geweest, dan had Michael zich beschamend verontschuldigd voor zijn sullige schuifelpasjes in het aanschijns van een volledige tango macabre, blind, en op zijn handen gracieus achteruit hinkelend. Tardi bewijst dat bepaalde comics terecht als kunstwerkjes mogen worden gezien.

Bijna tien jaar oud alweer. Long overdue review? Liggen we al zovér achter op de redactie hier? Niets daarvan, een fraaie reissue en een zowaar Nederlandse vertaling van Hush maken de comic weer actueel genoeg om even in de spotlight te jagen. En geloof me, dat is flink terecht. Het is weer een schimmige nacht als zovelen in Gotham City. Langs de stille kades liggen de vrachtschepen stilletjes te dobberen, alsof ook zij onheil verwachten. In de schaduwen zien we een silhouet van het dak springen. Batman! De vleugels gespreid, een blik koelbloedig op oneindig en klaar voor zijn eerste confrontatie in deze miniserie, met een reusachtige, bloeddorstige Killer Croc.

Maar het zou geen miniserie zijn, als Batman niet vermoedt dat er meer achter de ontmoeting met Killer Croc zit dan het oog toelaat. De detective ontdekt al snel een spannend complot om de Vleermuis te decimeren tot Guano-kruimeltjes. Een plot, waarin DC-favorieten als de Riddler en de Joker even langskomen of zelfs een rol in het web rondom de vleermuis lijken te hebben. Maar waar Batman’s ergste vijand (knijp me if you’ve heard that one before), Hush, vakkundig jacht op hem maakt

Bat-noir

Hush is geschreven door Jeph Loeb, die ook de fraaie Bat-noir novel The Long Halloween op zijn conto heeft staan. In tegenstelling tot die meer uitgesponnen en verhalende novel, ligt het tempo in Hush aanmerkelijk hoger en boordevol heftige actie. Dat is maar goed ook, want daar weet een artiest als Jim Lee natuurlijk als geen ander raad mee. Een beetje Marvel-kenner begint bij het horen van zijn naam spontaan het lichaam rechtop te positioneren, de mondhoeken kwijlend te laten zakken, de handen vooruit en richting bookshop te trekken. Lee maakt namelijk zo ongeveer de meest gedetailleerde, pompeuze, overdadige papieren popcorn die je je maar kunt voorstellen. Vrouwelijke heldinnen hebben steevast een taille waar Adriana Lima een moord voor zou doen en borsten die de plastische chirurgie voor een raadsel zou doen staan. En onze eigen Bas Rutten oogt als een mager scharminkeltje dat je zo het speelkwartier in een vuilnisbak omkiepert vergeleken bij de ronde spiermassas waar Batman mee pronkt dankzij Lee.

Ontdek de detective

Het was voor mij een beetje moeilijk om te accepteren, maar ja, de eerste (en laatste?) Green Lantern film viel vies tegen. Zonde, want mensen die bij aanvang niet zo bekend waren met het character zullen zich waarschijnlijk niet geneigd voelen om méér van hem op te sporen. Net nu de Lantern comics die we hier op Dorkside op chronologische volgorde bespreken in hun allervetste periode aan zijn gekomen!

Waar de film de grenzeloze mogelijkheden van de space-setting niet wist over te brengen op de kijker doen de comics dat al jarenlang helemaal prima. De serie die gaat over de organisatie zelf, Green Lantern Corps, heeft een hele brede focus. Veel kleurrijke characters, missies in alle uithoeken van het universum, en het ziet er allemaal nog lekker slick uit ook. Een hele fijne mix die liefhebbers van actie gemixed met sci-fi eigenlijk niet mogen missen. Als je meer over de Corps wil weten of gewoon een goed beginpunt wil hebben om met de comic te beginnen dan verwijs ik u met liefde en plezier naar Recharge, de eerste bundeling van de serie-herstart. Enjoy! Wij gaan hier in ieder geval verder waar we gebleven waren. Een grote oorlog is maar net afgerond of de volgende dreiging begint al de kop op te steken. Never a dull day in space!

Ring Quest

Het is voor de Green Lantern organisatie een tijd van wederopbouw. Na de ellende die veroorzaakt werd door de evil collega’s in het Sinsestro Corps zijn de verliezen groot en is de schade enorm. Hoofdpersonen Guy Gardner en Kyle Rayner hangen rond op Aarde, onzeker over hun toekomst. Maar ja, kiezen voor een baantje op onze planeet of chillen op de Lantern homeworld waar elke dag weer wat onverwachts gebeurt… dat is eigenlijk geen keuze, toch? En zo besluiten Gardner en Rayner permanent op de wereld Oa te gaan wonen. Komt mooi uit, want ze worden kort daarna samen met andere elite-leden bijeengeroepen voor een belangrijke missie. Iets die te maken heeft met ringen. Een… Ring Quest, if you will.

De leiders van de Green Lanterns, de kleine blauwe mannekes die zichzelf de Guardians noemen, zijn bezorgd om al die gele Sinestro Corps ringen die dagelijks het universum doorzoeven op zoek naar nieuwe gastheren. Het elite-team wordt nu op pad gestuurd om de nieuwe dragers in één specifieke regio op te sporen en uit te schakelen voordat ze op de lange termijn problemen gaan veroorzaken. Goed bekeken van die ruimtesmurfen. Die missie blijkt alleen een stuk gevaarlijker te zijn wanneer een gele ring, die dragers zoekt die goed zijn in angst inboezemen, in bezit gekomen is van space-tiran Mogul. Uh oh..

Ring Quest, geschreven door Peter J. Tomasi, zit als brokje space-entertainment weer helemaal prima in elkaar. We krijgen kort te zien wat de belangrijkste Corpsleden doen om bij te komen na de recentste ellende, maar ze worden snel genoeg weer in de actie gegooid. We zagen Mogul voor het laatst in de comic Revenge of the Green Lanterns, en het voelt logisch dat hij hier nu weer terugkeert. Hij is dan ook een ideale keuze voor een gele ring, al zal Mogul zich niks aantrekken van de rest van Sinestro’s Corps en asociaal z’n eigen ding gaan doen. De actie is flitsend, de schaal is lekker groot, en er zijn zelfs een paar horror-achtige momentjes verspreid over deze comic. Het begint al met het ontdekken van een wereld die compleet omringd is door dode organische materie en dingen worden alleen maar creepier vanaf dat punt. De visuals van Patrick Gleason zijn zoals gewoonlijk weer perfect voor het verhaal en hebben door goede panel layouts soms een claustrofobisch effect.

Helaas overleeft niet iedereen de confrontatie met Mogul, en een van de coolere Lantern characters zal het veld moeten ruimen. De serie blijft haar grimmigheid behouden, en dat trek ik eigenlijk wel prima. Het mag dan kleurrijk en avontuurlijk zijn, de dood ligt in het DC universum nog steeds overal op de loer. Al met al is Ring Quest gewoon een no-brainer voor Lantern fans. Zelfde geldt voor het deeltje dat er op volgt…

Sins of the Star Sapphire

Er zijn al eerder hints langsgekomen in andere Green Lantern comics over het bestaan van nieuwe organisaties die een ander deel van het kleurspectrum onder hun controle hebben. Waar de Lanterns kracht putten uit groen gekleurde wilskracht maken hun voornaamste tegenstanders in het Sinestro Corps gebruik van geel, wat gelijk staat aan angst. Maar zij zijn niet de enigen: de laatste tijd is er een helder violet licht op de planeet Zamaron zichtbaar. Juist, een nieuw Corps heeft zijn intrede gemaakt. Eentje dat niet gedreven wordt door wilskracht of angst, maar… liefde. Oh god, als dit maar geen lovey-dovey bullshit wordt!

De Guardians zijn van nature niet agressief, en omdat niemand weet wat die Zamarons nou precies van plan zijn wordt besloten een diplomatische missie op te zetten. Hey, eindelijk eens een probleem wat niét met een hoop geknok op te lossen is! Het blijkt dat de Zamarons een eigen Power Battery hebben die een serie ringen van energie voorziet. De dames in dit Corps noemen zichzelf de Star Sapphires en zij hebben zo hun eigen plannetjes om het universum te redden. En die plannen lopen niet rechtlijnig met hun groene collega’s…

Tegelijkertijd wordt de wilskracht van de Green Lanterns met een omweg ondermijnd. Sinestro Corps aliens zoeken familieleden van Lanterns op hun thuiswerelden op en slachten ze af, wat een hoop leden nerveus maakt. En alsof dingen niet erg genoeg zijn zoekt de creepy Sinestro agente Cryb Lantern families op met kleine kinderen, doodt de ouders en steelt de baby’s om ze zo op haar eigen manier op te voeden. De zoektocht naar Cryb zal voor de meeste actie in deze trade zorgen, en het is een vrij effectief geheel geworden. Cryb is qua design een freaky organisme met nare powers.

Er zijn een paar kleine verwijzingen naar dingen die in die ándere Lantern comic, genaamd Green Lantern, plaatsvonden. Zo wordt de naam ‘Aplha Lanterns’ even genoemd en blijken de Guardians een nieuwe regel in het Book of Oa te hebben geplaatst die alle Corpsleden in staat stelt nieuwe dingen te doen. Omdat de twee series onderling overlap hebben is de leesvolgorde soms even tricky, al kun je deze hier besproken comics lezen zonder dingen gespoilered te krijgen of cruciale info te missen. Plus zullen we in een volgende review de Green Lantern issues bespreken waar we hier niet aan toe kwamen.

Sins of the Star Sapphire bevat in ieder geval weer fijne dingen voor de fans. De mix van actie en dialoog is dik in orde en er zijn interessante onthullingen die de mythologie van de setting wat uitbreiden. Ook interessant hoe één specifieke Guardian, die in de strijd tegen het Sinestro Corps verminkt is geraakt, haar eigen plannetjes lijkt te hebben… De afhandeling daarvan zien we snel genoeg, in de mega crossover genaamd Blackest Night. Maar zo ver is het nog niet helemaal. Het tekenwerk van Patrick Gleason is weer compleet awesome. Twee issues in deze bundeling zijn getekend door nieuwkomer Luke Ross en zijn aardig maar nergens echt spetterend.

Al met al zijn deze Green Lantern comics zeer prettig weglezende brokjes entertainment geworden. Er wordt langzaam maar zeker naar iets heftigs toegewerkt, en nu het universum naast groen en geel er ook een violet schijnsel bij heeft gekregen belooft het in ieder geval een kleurrijk geheel te gaan worden. Het zou echt zonde zijn om deze sci-fi fun te laten liggen. Ja, mensen die na het zien van de matige film deze comics een kans durven geven… dat zijn de types met échte wilskracht. Zal de Corps leuk vinden.