De poëtische New Yorkse onderkoning van de alternative muziek die een plaat maakt met de keizers van het metalgenre, het is niet zo vreemd als het klinkt. Metallica experimenteerde eerder al eens – zij het tamelijk artistiek armoedig – met andere stijlen zoals country. En Reed, die bracht in de jaren zeventig al eens een plaat uit die onbeluisterbaar was, Metal Machine Music. Die metalplaat, die zat er ongetwijfeld al jaren aan te komen. Loutellica dook de studio in, en voor de fans konden protesteren, zag Lulu het levenslicht.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Pompende poëzie?

De opening geeft nog even hoop. Tekstueel is Lou best aardig bezig op Brandenburg Gate, al is de combinatie met de pompeuze bombastische metal wel even wennen. Lou excelleert in kleine liedjes, en Metallica juist weer niet. Maar hoezeer je ook een spanningsboog dus verwacht die voelt als het dragen van een Stormtrooper kostuum op een Star Trek conventie, lijkt iedereen zijn schouders op te halen en zijn eigen gang te gaan. Metallica probeert zich wat dienstbaarder op te stellen, maar verliest zich in een hoop moeilijkdoenerij om toch vooral te excelleren wat voor goede muzikanten ze wel niet moeten zijn. Luister naar de afleidende drumpartijen van Pumping Blood. Reed had beter meer moeite gedaan zijn zang in het metalgeweld te laten passen. Poëtische teksten vol suïcide en zelfmutilatie en seksuele uitspattingen zijn niet voldoende om songs overeind te houden. Bovendien lijken de lange nummers hun tol te eisen van zijn teksten, die naarmate het eind van een song nadert vooral beperkt blijft tot het herhaaldelijk monotoon braken van eerdere passages.

Arty metal?

Dat is het grote nadeel van Lulu. Het is niet verfijnd genoeg voor de fans van Lou Reed, wiens zang volledig los van de muziek lijkt te staan. En muzikaal is het dan weer niet de meest overtuigende metal die de Metallica-fanschare gewend zal zijn, waardoor het album eigenlijk tussen twee werelden valt. Het zou kunnen dat beide artiesten worstelen met hun identiteit en een project als Lulu gebruiken om zich los te breken. Lou deed dat ooit door na zijn grootste meesterwerk het experimentele prutsstuk Metal Machine Music uit te brengen. Puur om de fans te provoceren als statement zodat hij niet een leven lang geacht zou worden om dezelfde plaat uit te brengen. Een thematiek waar Metallica zichtbaar mee in het reine probeert te komen in hun documentaire Monster. Maar waar Metal Machine Music een directe rochel in het gelaat van de fans was en aan hun zuurverdiende centjes die ze spendeerden aan de plak vinyl, is er op Lulu best potentie te vinden. Op Little Dog schikt Metallica zich meer naar de song zonder de overdreven riffs of drumslagen en Junior Dad heeft zijn momenten als Lou Metallica meer ruimte geeft. Helaas is zelfs op de beste momenten van de plaat elke song twee keer te lang.

Lulu 2?

Wat een interessante combinatie had kunnen zijn, toont vooral aan waarmee de twee artiesten groot zijn geworden. Hun eigen pad volgen en er niet vanaf wijken. Het lukt dan ook hier slechts matig om die routine achter zich te laten. Het levert niet de iconische, onbeluisterbare stijlbreuk die Metal Machine Music ooit was, en zal ook weinig stof doen opwaaien (behalve onder boze puristen). Vlees noch vis dus. Lou is er wel tevreden mee en kondigde onlangs zelfs een Metallica-loze tournee aan waar hij Lulu integraal zal spelen. Bovendien zinspeelt hij in interviews regelmatig op een deel 2. Het is te hopen dat daarop de muzikanten beter naar elkaar’s ideeën luisteren dan ze klaarblijkelijk op Lulu hebben gedaan.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Een lucht die verduisterd is door as en stof. In een ratelende jeep rijden door een dor landschap vol met kraters en uitgebrande voertuigen. Een stad in de verte, voor het grootste deel gereduceerd tot een smeulende ruïne. En een horde joelende gemuteerde wezens, zwaaiend met messen en roestige pistolen, die me op een griezelig hoge snelheid achtervolgen. Dit zie ik voor me als ik het album The Discovery opzet en m’n ogen sluit. De ideale soundtrack voor de apocalypse, en nog retegoed ook.

Op zich niet gek dat je bij een eerste luisterbeurt al snel denkt aan Mad Max scenario’s en gruizige narigheid wanneer de openingstrack Genesis Device bestaat uit een loeiend luchtalarm wat overgaat in een hele, hele dikke metaltrack die zo’n 70 seconden doordendert. Als deze daarna zo smooth als een baby’s bottom overgaat in het tweede nummer Dysphoria ben je hopelijk al van je stoel gevallen van plezier, iets schreeuwend wat neerkomt op “Oh mijn god dit is zo vet agghhh!!”. Het sentiment is dan ook terecht, Cloudkicker’s muziek is inderdaad heerlijk vet. Als u zwetende handjes krijgt van instrumentale metal, tenminste.

De 10 tracks op het album hebben meestal een hoog tempo en houden dat ietwat gritty gevoel, al is het nergens macaber of naar. Dit is geen shock-metal, maar gewoon lekker actieve herrie die onverwachte ritmes gebruikt waar je moeilijk bij stil kunt blijven zitten. De muziek kan soms wel een chaotische brei worden die je bijna laat verdrinken in een stortvloed aan geluid, maar verrast je dan weer net zo snel door ineens melodieus verder te golven. Het sterkste punt is dat het gewoon verdomde lekker wegluistert. De afwezigheid van zang zorgt dat je het altijd op de achtergrond op kan zetten (het verbetert ook nog eens mijn prestaties in Team Fortress 2) en er is een hoge replay-factor door de afwisselende ritmes en de goede balans tussen hard/snel en rustig/melodieus.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

The Discovery stamt uit 2008 en was Cloudkicker’s eerste album. Deze instrumentele progressive metalband uit Ohio bestaat uit één man, Ben Sharp. Hij zit niet bij een label en doet al het werk zelf. Alle instrumenten komen uit de computer rollen wat het geheel soms een iets te… kil sfeertje geeft. Toch is de combinatie bruut ritme, waanzinnige sfeer en kick-ass melodieën genoeg om dik te compenseren voor dit minieme kritiekpuntje. En natuurlijk gaaf dat het zo geen eurocent kost om muziek te maken. En te delen! Het album is namelijk gratis te downloaden, net als al z’n werk. Sterker nog; er zijn geen fysieke muziekdragers met zijn materiaal, deze artiest is alleen digitaal te vinden.

Mijn portable MP3 speler zit volgepropt met Cloudkicker muziek. Buiten is het koud en er hangt een grauwe sluier over mijn slaperige dorp. Ja, laat die apocalypse maar komen. Ik ben muzikaal gezien in ieder geval goed voorbereid.

Terwijl ik proestend lachend mijn koffie sproei over het toetsenbord, wordt ik weer eens vreemd aangekeken door mijn omgeving. ‘Jamaar..’, sputter ik de nieuwsgierige omgeving tegen, ‘Ze bestaan nog gewoon! 22-Pistepirkko’. Nog altijd bespeur ik weinig verandering in de blikken van mijn directe omgeving, en ééntje haalt zelfs zijn schouders op. Die smokkel ik straks even een verrassing in zijn koffie!

Gabbertje en Robbie Williams

Het moet begin jaren negentig zijn geweest, ten tijde van Gabbertje, nachtjes wakkerliggen voor de SNES en wedstrijden puistjes uitduwen (en wie het eerste dan de Take That cd van je zusje weet te raken). Wanneer in het indie-genre (lees-nog niet door 3FM uitgekauwde navelstaarderige gitaarbandjes die op het punt van wereldwijde roem stonden) een Finse delicatesse opduikt. Onion soup heet het ding, en de song bleek een aangename mix van pop en electronica. Na twee magere albums verloor ik ze uit het oog. En plots is daar dan Lime green Delorean. Misschien genoemd naar de auto uit Back to the Future? Het zou zomaar kunnen. Dat de spil van de band, de broertjes Asko en Esa, zelf ook ondertussen nostalgisch terugdenken aan hun begintijd. De Finse 15 minutes of fame waren in de nineties, maar de band zelf stamt al uit begin jaren ’80. En dus willen ze wel eens smachtend een stapje in zo’n oldschool tijdreismachine maken. Lukt het ze de luisteraar op de achterbank stilletjes mee te voeren?

Nooit weggeweest

Wikipedia leert al snel dat de band nooit gestopt is. Eigenlijk om de paar jaar wel een nieuw, lauw ontvangen album produceerde. Lime Green Delorean wordt over het algemeen iets beter ontvangen door de muziekpers. En terecht. Waren Zipcode (1996) of Eleven (1998) obscure indie-albums waar zelfs liefhebbers toch een paar keer op de tanden moesten bijten om er doorheen te geraken, Lime Green Delorean is stukken toegankelijker, en voor 22 Pistepirrko is dat niet zo slecht. Krijgen ze misschien net dat beetje meer succes dat je de sympathieke Finnen gunt.
Gebleven is het stenenkolen-Engels waardoor de Britse en Amerikaanse markten nog altijd niet voor het oprapen zullen liggen. In Europa is dat wellicht anders. De dromerige opener Lights by the highway klinkt qua productie beter dan ooit en zet de luisteraar even op het verkeerde been. Want het album is niet over de gehele linie zo filmisch sferisch en ingetogen. Bovendien mag de productie opgepoetst zijn ten opzichte van eerder, rauwer werk, de fragiele zang laveert nog altijd ergens tussen Sigur Ros en Ozard Henry. Verre van toegankelijk. Neemt niet weg dat luchtige, zomerse popsongs als Broken Toys toch een paar nieuwe fans moeten opleveren. En ook op het artistieke vlak heeft de band niet veel ingeboet, getuige de spacey titelrocker vol geslaagde harmonielaagjes, die doet herinneren aan die andere Scandinavische sensatie, Motorpsycho.

Tandenknarsen in Finland

Voornaamste kritiekpunt op de band blijft toch wederom het Engels, met Dream 1987 als tandenknarsend dieptepunt met bovendien een ongelooflijke Mama Appelsap (‘neenee, je kunt niet bij de buslijn’). Waarom deze song pontificaal vooraan het album is geplaatst, en de veel interessantere titeltrack aan het eind, is mij een raadsel. Lime Green Delorean is niet de comeback van de eeuw, maar veeleer een warm onverwachts weerzien met een oud klasgenootje. Zoéén met wie je je nu de komende tien jaar voorneemt écht eens af te spreken. Maar goed, zoals gezegd, de band is nooit weggeweest, slechts deze reviewer. Fijn om te horen dat ze er nog zijn, want in tegenstelling tot de koffie, is Lime Green Delorean best binnen te houden.

Goed… stiekem toch een oudje dan:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Al in de eerste song sneuvelt de eerste patient op de operatietafel van St James hospital. Enige ironie kan Hugh Laurie, beter bekend van zijn alter-ego Dr. House, tv’s Sherlock Holmes onder de neurologen, niet worden ontzegd. Maar Laurie maakte dan ook jaren geleden samen met Stephen Fry meesterlijke en vaak cynische sketches vol humor. En hoewel hij ook in het kader daarvan liedjes schreef en inzong, duurde een volledig solo-album toch een decennia of drie. Het zelfvertrouwen voor een heel album was er eerder niet, en nu wel. We kunnen ons er iets bij voorstellen

R&B

Nu ligt er Let them talk in de schappen vol rasechte R&B in de non-gangsta-sense of the word. Het album opent met genre-traditional St James infirmary (o.a. Louis Armstrong, Allen Toussaint, en vele anderen) . Een spannende pianosolo waarna Hugh Laurie de ongeduldige luisteraar beloont met zijn verrassende zang. Waar eerdere acteurs als Bruce Willis of David Hasselhoff tenenkrommende prestaties op het muzikale vlak leverden, slaagt Laurie wel. Met name zijn pianospel steelt de show. Af en toe laat Laurie ook nog even de spotlights stelen door wat gaststerren waar hij zelf fan van is, zoals Irma Thomas (John Henry), Allen Toussaints, Tom Jones (de stoomtreinsong Please make a change) of voodoo-dokter dr John (het prachtige break-up-liedje After you’ve gone). Ze helpen allemaal mee in Laurie’s poging tot een lekker blues-album met louter covers van vergeten meesters uit de Mississipi-delta. Neem Robert Johnson, Memphis Slim of Leadbelly. Zo intens of authentiek als de origineeltjes wordt het album nergens, maar fijne eigentijdse herinterpretaties staan er genoeg op. En die eens te meer de tijdloosheid van de gekozen songs bevestigen.

Van zompig naar zwoel

De songs mogen hun voeten dan in de zompige Mississipi-modder hebben, hij wil zijn dure Nikes niet viesmaken. Neem Swanee River, waarin Laurie lekker de boogie inzet. Hugh mag dan een feestje geven, het is wel een partijtje voor vijftig-plussers. Een warme productie met voldoende plek voor de afzonderlijke instrumenten, Hugh’s soepele, zwoele pianospel voorop. Muzikaal bevat de smeltkroes dan ook ingrediënten uit de keuken van Randy Newman, Ry Cooder, Bill Wyman’s Rhythm Kings, en, zo leert youtube bovendien, Laurie zelf. Zo is uiteindelijk het album te braaf en slick om écht spannende muziek op te leveren, maar een fraaie achtergrondplaat voor op de late avond is ook niet verkeerd. Laurie levert met Let them talk in ieder geval de spoiler van de eeuw af voor House, M.D.-fanaten. Want met zo’n visitekaartje, moet dr. House in seizoen 8 haast wel verhuizen naar een ziekenhuis in de contreien van jazz en blues-mekka New Orleans. Een tv-special van het album, live in New Orleans, staat alvast gepland.

Tja, met zo’n titel eindig je natuurlijk beslist met een review op Dorkside. Rockets baby! Toch is Elbow een beetje laat met het bouwen van een raket. Hun carrière nam vorig jaar met het prachtige The seldom seen kid die vlucht toch al? Daarbij, na jaren van ellebogenwerk (vandaar de bandnaam?) alsnog denken dat je even als een raket zult gaan met je volgende album, klinkt wat naïef. Let’s face it, Elbow was vooral het net-niet bandje uit Manchester nietwaar? In het kielzog van Radiohead met soortgelijk indiepopperig geneuzel komen en stelselmatig albums leveren die niet zo toegankelijk zijn als Coldplay maar dan wel naadloos in hun muzikale straat parkeren. Toch groeide Elbow elk album weer een klein beetje. Er kwamen wat gospelinvloeden. Pianos. Orkesten. Minder massa-rock en een gestaag groeiende fanbasis.

Geen raketten, wel vogeltjes

Anyway, teleurgesteld over de afwezigheid van een dikke Ariana5 op de albumhoes gooien we het album toch maar in de speler. Elbow blijkt de indie-roots niet verloren. Ook Build a rocket boys is weer een logische verdere stap in de ontwikkeling van de band. Tuimelde Seldom seen kid misschien bij vlagen nog door topzware studioproductie, op Build a rocket boys blijkt spaarzaamheid het motief. Orkesten en pianos mogen dan nog regelmatig voorbijkomen, de momenten lijken beter gekozen. De gelaagde opener The Birds is daarvan een fraai voorbeeld. De oplettende luisteraar mist vooral een refrein, maar op het eerste gehoor zal de gemiddelde luisteraar slechts de warme producties opvallen vol sfeer en dwars gitaarwerk. Meeknikken en refreintjes meemompelen kan dan wel weer op single Lippy Kids of With Love, dat zelfs een koor heeft om duidelijk te maken welke stukjes je mee kunt doen. Maar zonder te ontaarden dan weer in een bombastisch meebrulfestijn.

Ellebogen evolueren niet

Elbow bezondigt zich dan ook niet aan opvallende stijlwijzigingen. In tegenstelling tot Radiohead zweren ze de gitaar niet af omwille van electronica, maar brengen ze liever beide in balans. En de liedjes zijn bij vlagen spannender dan Coldplay’s dertien-in-een-dozijn-baksels. Wel is de treurige stem van Guy Garvey niet bepaald toegankelijk voor iedereen, zijn de nummers vaak redelijk lang (hey, Garvey is fan van Genesis en zij kwamen niet eens onder de acht minuten, dus waar hébben we het over!). Daarbij lijdt Elbow nog altijd aan het euvel dat de monotone kadans en gelaagdheid van de nummers al snel een somber indiestempel op de muziek drukt, dat niet iedereen zal kunnen waarderen. De Mancunians zoeken eerder de schoonheid van tragiek dan de ultieme popsong waarop het drie minuten fijn dansen is met een glas alcoholische versnaperingen in beiden handen. Elbow komt eerder om de hoek bij het besef dat de avond erop zit. De verkoopcijfers liegen er in ieder geval niet om. Bereikte Seldom seen kid plekje 39 in de Nederlandse charts, Build a rocket haalde doodleuk plek 5. Kwam die raket toch nog van pas.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Nou weet ik niet welk gedeelte van de Dorksiders ik aanspreek als ik C=64 noem.. oftewel de Commodore 64, de meest succesvolle thuiscomputer van de jaren ’80. Ik ben in ieder geval opgegroeid op arcane commando’s zoals LOAD “*”, 7 gevolgd door  RUN. Dit laadde de eerstvolgende game op een van m’n 25 tapes volgepropt met gepirate spelletjes.

Maar wat het Commodore tijdperk voor mij en vele anderen memorabel maakte was, behalve de lange laadtijden, de simplistische doch verslavende gameplay en belachelijke moeilijkheidscurve van de meeste spelletjes, vooral ook de muziek. Voor zo’n relatief goedkoop stukje hardware zat er destijds een indrukwekkend goeie synthesizer in: de MOS 6581 aka de SID chip. Bliepjes, maar oh zo fijne bliepjes.

Een tijdje terug riep ik de amazing power of the internet aan om er meer over op te zoeken, en vond dat er naast mij heul veul meer fans zijn! Zo heb je Remix 64 waar men eigentijdse remixes van de originele klassiekers (game soundtracks, that is) kan uploaden, en Slay Radio waar ze gedraaid worden. (Om maar nog te zwijgen over de High Voltage SID collection, met zo’n beetje alle muziekjes ooit uitgebracht op het apparaat!)

Wat maakt Commodore 64 muziek dan zo leuk? Nou ondanks de relatieve geavanceerdheid van de chip, waren componisten voor het platform beperkt tot 3 ‘stemmen’, oftewel maar 3 kanalen muziek tegelijkertijd, en natuurlijk een beperkte hoeveelheid geheugen. Dit zorgde er voor dat men heel creatief moest zijn; er zitten een aantal verdomd catchy ritmes en melodiën tussen. Het befaamde Kernkraft 400 van Zombie Nation is bijvoorbeeld gebaseerd op een Commodore gametune, en Timbaland heeft een chiptune compositie voor de Commodore gejat voor Nelly Furtado’s Do it.

Afijn, heel veel uitwijding om tot m’n review te komen! Maar op een gegeven moment kwam op Slay Radio een nummer voorbij van de Zweedse a-cappella groep Visa Röster: holy crap! Nu zijn er wel meer a-cappella nummers te vinden op Remix 64, maar deze was compleet zuiver gezongen. De klassieker International Karate:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Leuk detail: ze zijn met z’n zessen, wat nodig is om de meeste klassieke commodore nummers goed uit te kunnen voeren. De SID chip had dan wel maar 3 stemmen, maar door wat er op een kanaal afgespeeld werd razendsnel af te wisselen haalden sommige componisten er 5-6 stemmen uit.

Als hardcore C=64 muziek fan heb ik op Visa Röster’s homepage hun 3 albums besteld: hun a cappella zweedse folkliedjes album, Commodore 64 Vocally, en READY. Vocally Too. Nu is dat folkliedjes album alleen aan te raden als je hardcore a cappella fan bent, en van de Commodore albums is de laatste toch het fijnst. Net iets volwassener, net iets spannendere uitvoeringen (want hee, het zijn toch liedjes die oorspronkelijk tussen de 40 seconden en 3 minuten aan materiaal hadden alvorens ze loopten), en op de tweede helft van de cd worden ze bijgestaan door ‘grote namen’ uit de (Zweedse) C=64 remix scene, zoals O2 en Makke. En net iets meer klassiekers: Commando, Last Ninja 3, en Delta komen allemaal voorbij, plus een live uitvoering van International Karate, oorspronkelijk op hun eerdere cd. Oh, en personal favorite Zoids, alhoewel dat stiekem een cover was van electronische muziek pioniers Synergy.

Al met al een fijn album, al zal een heel album vol a cappella covers misschien moeilijk te pruimen zijn als je niks hebt met de Commodore 64, en het horen van de namen Rob Hubbard of Martin Galway je geen glimlach geven. In dat geval heb je aan een paar nummers genoeg voor de novelty (check het fantastische soprano werk op Fairlight of Formula One Simulator maar).

Klik hier om de embedded video te bekijken.

PS: toen ik m’n cds binnen kreeg zat er een handgeschreven sticky note aan een van de cd’s met “Hi <reviewers naam>! I hope you’ll like these! /Pex” en Pex is een van de bandleden. Hoe awesome is dat?

Anders dan hun naam doet vermoeden, wordt er al sinds de jaren ’80 gestaag aan de weg getimmerd door ‘the two Johns’ Linnell en Flansburgh, het songschrijverduo achter They Might Be Giants. Met gemengd succes. Natuurlijk, eerdere albums bereikten wel eens een gouden status in de VS, en de band is een graag geziene gast op tribute-albums en soundtracks van teeny collegeschoolseries, maar een écht meesterwerk blijft nog altijd uit, waarmee de naam van de band nog altijd fier overeind staat.

Wetenschappelijke pop

Here comes science belooft in ieder geval een thema-album vol wetenschappelijke geinigheidjes. Een soort van muzikale trip door Big Bang Theory’s Sheldon’s world, zeg maar. Wat te denken van de fraaie openingszin: ‘I like those stories about angels, unicorns and elves. I like those stories as much as anyone else, but when I’m seeking knowledge, even simple or abstract, de facto it’s science, de facto it’s science!’, waarna het heerlijk catchy Science is real uit de speakers knalt. TMBG (geen ingewikkelde scheikundige formule, simpelweg de afkorting om de recensie leesbaarder te krijgen) staat dan ook bekend om grappige, spitsvondige teksten die het goed doen onder studentikoos publiek en collegeradio. Maar dan wel verstopt in een onweerstaanbaar poppy, melodieuze verpakking.

They might be Sheldons

Ook Here comes science staat er weer vol mee. Zo maak je al snel kennis met de elementen waaruit een olifant bestaat (Meet the elements), dat je broer inderdaad een aap is (het Fountains of Wayne-achtige My brother the ape), of maak je een ritje in een meezingbare Electric car. Grappig ook dat er verschillende wetenschappelijke theorieën tegenover elkaar worden gezet in de songs Why does the sun shine? en Why does the sun really shine? En hoewel muzikaal het experiment niet wordt vermeden, van het punky anthem voor paleontologenconferenties (I am a paleontologist) tot de canon-ballad What is a shooting star, blijft de band vaak erg braaf. Muzikaal schurkt het dan ook vaak aan tegen de gladste albums van Fountains of Wayne of the Rembrandts (je weet wel, van de Friends-themesong).

Sesamstraat en youtube

Toch weten de labjassen van TMBG het niveau niet het hele album vast te houden. Bij vlagen lijkt de band zich meer te richten op de aanhang die nog altijd dagelijks de Yippie-dans doet. Inderdaad, de peutertjes die smullen van TMBG’s themesong voor Mickey Mouse’s Clubhouse. Here comes science is dan ook één van TMBG’s educational albums voor children. Bloodmobile had zo in een aflevering van Sesamstraat gepast waar de werking van het hart- en bloedvatenstelsel wordt uitgelegd. Er is een dvd waarop voor elke albumtrack wel een cartoon staat, die je overigens ook op youtube eenvoudig vindt. Daardoor wordt het album wel erg melig en koddiger dan een tiener op een overdosis suiker. Komen we toch nog even terug op die naam hè. They Might Be Giants. Here comes science is in ieder geval nog niet het meesterwerk om die titel om te zetten in They ARE. Die reus-achtige status zit er nog niet in. Misschien die van een uit de klauwen gegroeide ogre? Zo’n groene, van Disney. Ook dat is een vraag waar wetenschappers en popliefhebbers nog jaren over kunnen soebatten terwijl de band vrolijk doorevolueert.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Met een redactie vol IT-nerds en labjassen verdient een band met bakkebaarden en modieuze, vette retro-zonnebrillen onze redactievergaderingen altijd wat extra aandacht. Zelfs als de band is geformeerd rond de arrogante Liam Gallagher. Na de zoveelste ruzie vertrok broertjelief Noel uit Oasis, waarmee die grote Engelse band ophield te bestaan. Oasis, bekend van de britpophype begin jaren negentig was op dat moment al jaren beruchter om de verwikkelingen rondom de beide broertjes dan om hun songs. Het is dan ook niet moeilijk voor te stellen dat een nieuwe band eindelijk een frisse nieuwe stap betekent in je carrière na twintig jaar gevangenschap in rockmonster Oasis-Rex. Opluchting. Een zucht van verlichting. Liam zou een nieuwe band beginnen, en amper anderhalf jaar na de tumulteuze uiteenspatting, is er dan Different gear, still speeding.

Drugs en hoes-design

Zo afzichtelijk als de hoes wordt de muziek nergens. Zo gewaagd als die hoes overigens ook niet. Beady Eye blijkt namelijk ook eigenlijk in essentie niets meer en minder dan ‘Oasis zonder Noel’. Andere naam, zelfde wijn in het pak. Toch zijn er wel verschillen. Liam is zichzelf meer een zanger dan een zeurdere neuzelaar gaan vinden, en doet werkelijk pogingen om eens te zingen. Ook de productie is bij vlagen luchtiger dan voorheen, hetgeen vooral op meeslepende ballads als Kill for a dream goed werkt. De rocksongs missen dan weer bij vlagen de overdadige bombast waar de albums van Oasis juist vaak aan ten onder gingen.

Beatles, beatles, en beatles

Qua songs is er slechts een minieme koerswijziging waarneembaar. Schurkte Oasis vaker tegen the Beatles aan, Liam zoekt het liever in de jaren zeventig, wanneer de drugs eindelijk grif hun opwachting doen. Het hoekig rockende Wind up dream had van Kula Shaker kunnen zijn bijvoorbeeld, en het opwindende Millionaire is bluesier en rootsier dan Oasis ooit is geweest. Het bijzonder radiovriendelijke The roller, één van de meest catchy nummers op het album, zou zomaar Liam’s Let it be kunnen worden (wel Beatles, toch jaren 70). Al blijven Beatles-referenties volop aanwezig. Verrassend is wel dat de tracks die het meest aan Oasis refereren, niet altijd de meeste succesvolle tracks op het album zijn (zoals de monotone rocker Beatles and stones), al is Four Letter Word een aangename uitzondering.

Noel – Liam: 0 – ehm.. 0,6

Het lijkt of broer Liam zijn ultieme vorm nog moet vinden. Hij zal best een paar albums flink moet stoeien met verschillende stijlen om definitief met zijn verleden te kunnen breken. Different gear, still speeding overtuigt dus niet over de gehele linie. Maar ja, Oasis deed dat sinds What’s the story, morning glory zelf ook al eeuwen niet meer.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

WHITE STRIPES WHITE STRIPES WHITE STRIPES!!!

Zo. We kunnen het maar vast even gehad hebben. Een review zonder die naam te noemen lijkt namelijk niet mogelijk. Eerstgenoemde-band-die-we-vanaf-nu-proberen-te-vergeten is nog maar net uit elkaar geklapt en begraven, als the Kills hun vierde album Blood Pressures uitbrengen. En jawel. Nét als the Blue Dots bestaan zij slechts uit een jongen en een meisje met teveel testosteron in haar aderen.

Speeksel in je oren
Venijnig, gemeen en scherp. Zo kunnen we wel het eerste album van de band kwalificeren. Het heette niet voor niets Keep on your mean side. Alsof er ieder moment iemand vanuit de speakers rechtstreeks op je trommelvlies spugen zou. Zo rauw zouden de opvolgers niet meer worden van de krolse Alison Mosshart en haar compaan Jamie Hince, wanneer de koers zelfs wat ingetogener werd op het prachtige Midnight Boom (2008). Blood pressures wil zich weer ergens tussen die twee uitersten bevinden. Het album opent niet voor niets kranig denderend met Future Start Slow, om daarna nog de garageblues en smerigheid op te voeren in Satellite. Zoals we die ook wel eens hoorden in bandjes-die-beroemd-waren-om-hun-kleurgebruik. Misschien niet zo vreemd, want Karen Mosshart speelt in haar vrije uurtjes natuurlijk vrolijk mee in witte Jack’s Dead Weather.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Waar is Jack?

Zo vuig als bij de Black Circles wordt het nergens. Zo spannend helaas ook niet. Ook al proberen the Kills weer hun geluid wat te verfijnen door te stoeien met synths (Nail in my coffin), een ritmischer en lekker heavy drumgeluid (Future starts slow), een stadiumrocker (Baby says), een geslaagde pianoballad (Wild Charms), en zijn de gruizige gitaren nog minder prominent aanwezig dan op voorganger Midnight Boom. De bloeddruk lijkt voorlopig allerminst in gevaar bij het horen van The Kills nieuwste album, maar kent eveneens een aantal solide rockers zoals Jack-and-Meg ze niet meer maken. Niet zo furieus als bijvoorbeeld Blood Red Shoes, minder uitgebalanceerd als de Yeah Yeah Yeah’s of een vroege Blonde Redhead. En een beetje, omdat we het toch niet kunnen laten:

WHITE STRIPES WHITE STRIPES WHITE STRIPES!!!

Soms heb je er gewoon even behoefte aan; muziek die je vrolijk maakt. Iets luchtigs, schattigs en energieks. Even denken hoor… wat was ook weer het laatste album wat aan die criteria voldeed? Oh ja, dat was het hele fijne Charge!! van de Aquabats. Uit 2005 alweer, en daarna is het weer even stil geworden rond deze Amerikaanse groep in spandex geklede leiperds. Begrijpelijk, als je op dat moment niet meer bij een label zit. Maar in januari 2011 werd het lange wachten van al die Aquafans beloond met het vijfde studioalbum getiteld ‘Hi-Five Soup!’. Net op tijd, want deze jongen kan wel weer even een muzikaal opkikkertje gebruiken.

De openingstrack, ‘The Shark Fighter!‘, is in ieder geval al lekker energiek en doet zeker terugdenken aan het vorige album qua stijl en tempo. Een goed begin, maar opvolger ‘B.F.F.!’ is iets typischer voor de rest van de CD. Dit nummer gaat over hoe fijn het is om grote vrienden te hebben (Big Friends Forever) want je kunt op hun schouders staan om hoge dingen te bereiken of ze als beanbag-chair gebruiken wanneer je tv aan het kijken bent. Nu zijn Aquabats lyrics over het algemeen lekker goofy en hebben ze een zekere mate van jeugdige onschuld in zich, daar is in principe niks mis mee. Oudere tracks als ‘Captain Hampton and the Midget Pirates!’ en ‘Lobster Bucket!’ zijn bijvoorbeeld prima luisterbaar. Maar een nummer als ‘B.F.F.!’ is muzikaal wat minder spannend en lijkt ook nog eens door te slaan van jeugdige onschuld naar wat kinderachtigere meuk. Wat is hier aan de hand?

Het antwoord ligt in een quote van frontman MC Bat Commander over dit nieuwe album: “I guess what we came up with with is more Yo Gabba Gabba-meets-the-Aquabats. I wouldn’t say the themes are about brushing your teeth and eating vegetables, but it’s definitely a little more Dungeons & Dragons.”
Wacht, Yo Gabba Gabba? Is dat niet een of andere trippy kinder-show? Ayup. Het blijkt namelijk dat MC Bat Commander, oftewel Christian Jacobs, de man achter dat programma is. Er zijn dus wat invloeden uit die show doorgesijpeld in ‘Hi-Five Soup!’, zoals vocoders, meer ‘onschuldige’ lyrics en groepen meezingende mensen op de achtergrond.

Maar je moet niet denken dat alle nummers geschikter zijn voor je neefje van 4 dan voor u, Dorkside-lezer extraordinaire. ‘The Legend is True!’ en ‘Just Can’t Lose!’ zijn bijvoorbeeld weer van die fijne en super positieve springnummers waar het rockerige element ook sterker naar voren komt. ‘Poppin’ a Wheelie!’ heeft een oh zo simpel maar oh zo fijn refreintje wat me in elk soort grumpy bui weer laat glimlachen. En ‘All My Money!’, wat gaat over geld van oma krijgen en het meteen aan de meest nutteloze zooi uitgeven, zou in theorie met zo’n kazig uitgangspunt niet moeten werken maar YE GODS wat blijft dat ding in je kop hangen zeg! Erg schattig en zeker repeat-waardig.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Maar ja.. maar ja.. dan zijn er weer tracks als ‘Hey Homies!’ met teksten als “We don’t need no thugs, unless those thugs was giving out hugs”. Ja, dit nummer gaat over elkaar knuffelen. Beetje pijnlijk en awkward. Niet het soort muziek dat je keihard in je Corvette opzet als je indruk wil maken op de dames. Nah ja, misschien op jonge moeders die de hele dag al dat soort zut op hebben staan voor de kids. Hm, wacht, dat hoeft helemaal niet verkeerd te zij- Ahem, moving on.

In tegenstelling tot het vorige album is ‘Hi-Five Soup!’ in z’n totaliteit minder consistent, en ik stoor me toch wel een beetje aan de paar kiddy uitschieters. Ook al ben ik mentaal gezien verre van volwassen blijken er voor mij ook wel grenzen te zijn. De hoofdmoot is nog steeds vermakelijk en catchy, en Aquafans zullen hier toch vrij aardig mee uit de voeten kunnen, maar ik mag hopen dat een eventueel zesde album de kinderschoenen wel ontgroeid zal zijn.