Vooruit, ik geef het toe. Misschien was het toch wat lastig voor de gemiddelde kijker om vanaf het eerste moment compleet verliefd te worden op het eerste seizoen Boardwalk Empire. Je moest al wel een interesse hebben in het Amerika van de jaren 20 of een geduldige kijker zijn om de wat trage opbouw en soms onduidelijke motivaties van de karakters voor lief te nemen. Nu ik mijn medicatie eindelijk weer eens op reguliere tijden inneem kan ik me dat iets beter voorstellen. Maar voor de twijfelaars en afwachtende types is er goed nieuws! Het tweede seizoen Boardwalk heeft niet alleen een hoger tempo, maar is ook nog eens een stuk heftiger en boeiender geworden. Het is hiermee uitgegroeid tot een bizar sterk crime-drama dat niet bang is om dingen lekker overhoop te gooien. Een zeer bevredigende kijkervaring waar de concurrentie echt nog wat van kan leren. Vanaf dit punt volgen spoilers over seizoen 1!

Het is natuurlijk niet zo dat het eerste seizoen Boardwalk niets te bieden had. Integendeel! De looks, de muziek, de outfits, de uitgebreide cast en de volwassen materie waren allemaal van een hoog niveau. Maar kijkers die een wekelijkse dosis actie verwachtten en hoopten op een Sopranos in de roaring twenties moesten ongetwijfeld even slikken. Nu het tweede seizoen dan achter de rug is blijkt pas hoe belangrijk de opbouw was die eerder plaatsvond. De situatie waar seizoen 1 mee eindigde was dan misschien niet super intens, maar al snel worden dingen een stuk interessanter als hoofdpersoon Nucky Thompson verdacht wordt van verkiezingsfraude, waardoor zijn machtspositie ineens een stuk zwakker wordt. Wie zal hem nog steunen nu dingen de verkeerde kant op lijken te gaan? Zijn als een zoon beschouwde rechterhand Jimmy Darmody in ieder geval niet, die heeft zich aangesloten bij Nucky’s mentor The Commodore. Dit oude fossiel ziet een kans om Atlantic City voor zichzelf te claimen en zo wat oude rekeningen met Nucky te vereffenen. Een heftige showdown lijkt hiermee onvermijdelijk, en als de kogels eenmaal rond gaan vliegen… ooh boy. Bereid je maar voor op een paar grote verrassingen. Na meerdere afleveringen bleef ik geschokt, met open mond achter. Geen wonder dat ik nu zo veel kaakproblemen heb. Maar het was het waard!

De cast is nog steeds indrukwekkend groot en wordt alleen maar groter. Charlie Cox is een zeer welkome toevoeging als de Ierse jongeman Owen Slater die Nucky’s nieuwe muscle man wordt. De classy Julianne Nicholson is de US Attorney genaamd Esther Randolph die druk op Nucky zal zetten vanuit een niet-criminele hoek. Ze is losjes gebaseerd op Mabel Willebrandt, over wie ik in het fijne boek Last Call ook al kon lezen. En petje af voor het genie die dacht aan William Forsythe om de super intimiderende slager/gangster Manny Horvitz te spelen.
De vaste personages worden op goede manieren uitgediept. Nucky en Jimmy zijn nog steeds de sterren van de show, en vooral Jimmy wist mijn aandacht te grijpen. Steve Buscemi is nog steeds een plezier om te bezig te zien, maar Michael Pitt krijgt dit keer gewoon interessantere dingen om te doen. Kelly Macdonald’s personage Margaret komt eindelijk uit haar schulp en voegt nuttige dingen toe. Vooruit, de aflevering waarin ze haar familie opzoekt is een beetje lame, maar een grotere focus op religie en de wrange dingen die daar bij komen kijken vond ik wel interessant. Enzovoort. Er zit geen zwakke rol tussen, maar als ik alle belangrijke castleden langsga dan zit ik hier morgen nog. Hoe dan ook is de tijd die gespendeerd wordt aan de vele personages best goed verdeeld. De types die we het minst zien (zoals Capone en Rothstein) lijken vaak iets boeiender, maar ik vind het juist prettig dat we de focus niet ligt op de figuren die ook echt hebben bestaan. Zo blijft het toch wat spannender wie de eindstreep nu wel en niet gaan halen. En bij deze nog even een respectvolle buiding voor Erik Weiner wiens character Agent Sebso voorheen het loodje legde: zijn op zijn rol gebaseerde nummer is hilarisch en een dikke knipoog naar de serie zelf. (Pas alleen op spoilers bij de Related Videos aan de rechterzijde)

Een fijne verbetering in seizoen 2 is dat we wat vaker de deur uitgaan. Voorheen speelden veel scènes zich af achter gesloten deuren, en als we dan wat frisse lucht gingen happen was het op de steeds terugkerende boardwalk-set. Nu is er meer variatie in de gebruikte locaties en de serie lijkt zo echt z’n benen verder te strekken. Gaaf hoe het Nucky bijvoorbeeld lukt om in Ierland deals te maken waarbij wapens voor drank worden omgewisseld. Boardwalk Empire vergroot hiermee z’n speelveld en houdt mij zonder moeite aan de buis gekluisterd. Dat er daarnaast ook aandacht is voor thema’s als religie, racisme, immigratie en de tegenwoordig primitief lijkende ziekenzorg maakt de serie alleen maar krachtiger.

Seks en geweld zijn nog steeds aanwezig, al is het eerste wat afgenomen en het tweede iets groffer geworden. Het is prettig dat er niet meer zo veel focus ligt op rondhuppelende dames met beperkte kledij, omdat het soms wat afleidt van het materiaal zelf. Het is natuurlijk een slimme manier om de mannelijke kijker elke week terug te lokken, maar de serie heeft het niet (meer) nodig. Ik vermoed dat dit element daarom wat terug is geschroefd, de kijkers die zijn blijven hangen gaan gedurende seizoen 2 echt niet afhaken. Daar is het materiaal gewoon te goed voor. Nah ja, als je bestand bent tegen een paar gewelddadige momenten. Een brute afrekening in een vies café was echt even slikken, en hopelijk ben je niet aan het eten tijdens de realistisch ogende scalpering.

Uiteindelijk heeft Boardwalk Empire zich weten op te bouwen tot een van de grote namen in het huidige televisieaanbod. Dit tweede seizoen staat helemaal in het teken van Jimmy’s rise to power en een in het nauw gedreven Nucky. Een sterk uitgangspunt dat niet gerushed wordt, maar zich op een indrukwekkend fijne manier ontvouwt. En als de laatste aflevering afgelopen is zal de dynamiek van de serie weer heel anders zijn. Een situatie die kijkers nogal verdeelde, maar ik geef de makers graag het voordeel van de twijfel. Hoe dan ook is dit seizoen op zichzelf gezien een extreem sterk stukje televisie geworden. Die roaring twenties mogen van mij nog een stuk langer blijven duren.

“Wat die andere Seth kan moet ik ook kunnen”, zal Seth Green over z’n collega Seth MacFarlane’s Star Wars spoof gedacht hebben. Want in hetzelfde 2007 dat MacFarlane met z’n Family Guy/Blue Harvest ‘film’ kwam, deed Green met Robot Chicken een Star Wars parodie episode.

Robot Chicken? Voor wie het niet kent, sinds 2005 (en al 6 seizoenen lang) de stop-motion creatie van Matthew Senreich, mogelijk bekend van z’n andere stop-motion serie Titan Maximum, en Seth Green. In Robot Chicken wordt met klei-animaties en aktie-figuren (van oud transformers-speelgoed tot barbies tot G.I. Joe) korte absurdistische sketches of parodiën vol (pop-)cultuur referenties uitgespeeld. Van de robot die alles humpt (wasmachines, Herbie; geen onderscheid) tot een gevecht in het bejaardentehuis a la Neo in The Matrix 2 tot het concept ‘Bordspel-verfilmingen’ (denk bad-ass Hungry Hungry Hippos). Kortom van flauw tot melig, en van hoog-conceptueel tot ontzettend puberaal. Meestal het laatste overigens, maar vaak wel leuk. Voor deze Dorksider tenminste.

En nu Star Wars! Bij de eerste special zit een stukje waar de makers hun zegje doen, waar ze vertellen dat dit al lange tijd hun droom is geweest. En ze George Lucas bedanken voor het niet sue-en. Ongetwijfeld is er ook een beetje one-upmanship tussen de Seths gaande, al zal het vriendschappelijk zijn: Seth Green doet namelijk Chris Griffin’s stem in Seth MacFarlane’s Family Guy, en MacFarlane doet verschillende stemmen voor Green’s Robot Chicken, waaronder hier de stem van Emperor Palpatine:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

De shows zijn natuurlijk niet te vergelijken: Family Guy doet de films integraal parodiëren, en Robot Chicken doet sketches van random momenten, geplukt uit/gebaseerd op stukjes uit alle (maar voornamelijk de oude) films door elkaar heen. Zo wordt een Cloud City weerbericht kort er op gevolgd door een yo’ mama-fight op de Deathstar tussen Luke en Palpatine (“Your mama is so fat, that Ben Kenobi said: ‘That’s no moon…that’s yo’ mama!’“). Er zit een wat gedateerde sketch tussen waar George W. Bush fantaseert dat hij jedi is (inclusief revelatie aan z’n dochter dat hij toch echt haar vader is, en een light-sabre gevecht met Abraham Lincoln), en gezegd moet worden: er wordt meer dan 1 sketch gerecycled uit de reguliere serie waar ze deze parodiën al eens tussengestopt hadden. Maar dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door een scène waar Boba Fett aan het glunderen is tegen een bevroren Han Solo, met creepy ondertonen. Serieus, ik lag dubbel, zo mooi is het gedaan.

Afijn, het beviel zo goed dat ze in 2008 en 2010 nog twee Star Wars specials hebben gedaan, die ook beiden met een flink stuk extra materiaal op DVD zijn uitgebracht. Deel 2 is uiteindelijk op een uur uitgekomen, deel 3 op 44 minuten, waar reguliere Robot Chicken eps normaal 22 minuten zijn. Oh en dit keer geen gerecyclede stukjes; win.

Deel 2 en 3 zijn ook een stuk sterker omdat ze, behalve de random bits (en dit keer ook meer over de prequel films) een aantal sketches ophangen aan een centraal thema: in deel 2 dat de emperor bounty hunters inhuurt (deze kant van Boba Fett, Dengar of Bossk heb je nog niet gezien!), en in deel 3, wanneer de emperor een diepe schacht in wordt gegooid door Vader, kijkt Palpatine terug op z’n leven en vraagt zich af hoe het toch zo heeft kunnen komen. Zo zien we sketches over de jonge Anakin, waarbij de emperor z’n twijfels uit over z’n uiteindelijke keuze voor second-in-command. Ah, de prequels op indirecte wijze belachelijk maken.. I love it.

Iets moet wel gezegd worden van de Robot Chicken crew: they know their shit.. Ze maken grappen over ultra-obscuur Star Wars speelgoed, zoals de Orrimaarko action figure. Wie? PRUNEFACE! Er is een obscure referentie naar de eerste film van George Lucas, en zelfs een grap die je pas volledig waardeert als je de dialoog uit de film herinnert (iets met Toshi Station en power converters). Maar ook bijvoorbeeld een stukje waar gebeld wordt naar een obviously verlaten appartement met rottend voedsel op verschillende plekken; het antwoordapparaat gaat aan: “Greedo, this is your mother. You didn’t show up for dinner last sunday, and I’m worried.”

Er zitten een aantal scènes in over de ‘slachtoffers’ van de goodguys waar gekeken wordt naar hun kant van het verhaal. Sommige hier van gaan iiiets te lang door, maar misschien ben ik gewoon een harteloze bastard en laten we wel wezen: het relaas van een een-armige Wompa die probeert te tanken is mooi verfilmd. Er zit anders zat andere scherpe stukjes tussen om het goed te maken. Oh, en de stemmen van onder andere Mark Hamill, Carrie Fisher, George Lucas himself(!), Joey Fatone (heh, look him up) en Conan O’Brian. James Earl Jones hebben ze wel geprobeerd te krijgen, maar kregen ze niet voor elkaar helaas. Een van de specials op de DVDs is trouwens beelden van een showing op de George Lucas ranch.

Als final words hier ga ik hier de 3 specials aanraden, MET een caveat. Koop de DVDs, er zit zat bonus materiaal op. Maaarr….er is een versie, die uhhh..rondzweeft op de internetten..waar iemand alledrie de specials aan elkaar ge-edit heeft, en alle scènes op chronologische volgorde heeft gezet. Dit kijkt zo veel fijner dan van film naar film te springen, en dit is de versie die ik aanraad. Maar wel eerst de DVDs kopen natuurlijk, mede voor de special features, de commentary, de extra scènes, en de alternatieve sound-takes…en om het legaal te maken, in deze tijden van ophef over kopiëren. Of course.

Het wordt steeds makkelijker om aan je directe omgeving mee te delen dat je superhero comics leest zonder negatieve reacties te krijgen. Batman, Wolverine, Spidey en Iron Man hebben ijzersterke reputaties, mede dankzij al die films van de laatste jaren. Geweldige schrijvers als Brubaker, Ellis en Morrison richten zich tot een volwassen publiek, en er zijn genoeg series te vinden met een inhoud die zeker niet voor kids is. Maar wanneer Marvel eind 2010 aan komt zetten met een kleurrijke animatieserie… die als bijkomende bonus ook nog eens op een Disneykanaal werd uitgezonden… en die mij als Avengers fanboy eigenlijk prima bevallen is… Oeis! Dat hield ik een tijd lang liever voor me. Gelukkig kan ik het op Dorkside wel kwijt. You guys won’t judge me, right?

Nu is de overstap van Marvel-comic naar beeldbuis natuurlijk niks nieuws meer. Er zijn door de jaren heen al een shitload aan Marvel cartoons verschenen, series die zich meestal op één of een klein groepje characters richtten. Nah ja, de X-men cartoon uit de 90′s was nog relatief uitgebreid en wist destijds hele storylines uit de comics vrij geslaagd naar het scherm te brengen. Met The Avengers: Earth’s Mightiest Heroes is er dan voor de Marvel fans of fannabees een cartoon die dit specifieke super-team eens aan durft te pakken. Goed gepland ook, met de aankomende film in het achterhoofd.

Het concept ‘Avengers’ is uitgebreider dan je denkt; er zijn een hoop heroes, villains, grote storylines en door elkaar lopende gebeurtenissen. Daarom is het zo fijn dat de makers er niet voor gekozen hebben om het concept tot het absolute minimum terug te brengen. Het is zelfs verrassend hoe veel zaken uit de comics hier terug te vinden zijn. Voor de Marvel fan die z’n geschiedenis een beetje kent is Earth’s Mightiest Heroes dan ook een feest van herkenning.
De manier waarop de vrij uitgebreide setting wordt geïntroduceerd is ook bijzonder slim gedaan. De serie begint namelijk met 20 micro-episodes van iets meer dan 5 minuten, waarin steeds één main character centraal staat. Bij aanvang zijn dit Iron Man, (het enige duo) Wasp & Giant-Man, Hulk, Cap en Thor. In elke mini-aflevering worden nieuwe characters of concepten onthuld die vaak in latere ‘echte’ afleveringen een grotere rol zullen spelen.

De serie begint goed en wel met de dubbelaflevering Breakout, een knipoog naar de eerste New Avengers storyline met dezelfde naam. In de micro-episodes zijn 4 verschillende soorten supervillain gevangenissen geïntroduceerd, en die worden nu allemaal gesaboteerd. Al die uitgebroken villains zijn alleen door samenwerkende superheroes te stoppen, en huppa, The Avengers zijn geboren. Hierna wordt de serie een mix van de old school verhalen uit het Kirby en Stan Lee tijdperk met elementen uit recentere storylines.

Gedurende de serie zal het Avengers team aangevuld worden of juist leden verliezen. Geinig detail is dat je in de intro een groepsfoto ziet van alle characters die op dat moment Avengers leden zijn, en als de Hulk dus bijvoorbeeld een tijdje zijn eigen ding gaat doen verdwijnt hij ook uit dit plaatje. Tee-hee. Het verraste me hoe characters als Hawkeye, Black Panther en Giant-Man in geanimeerde vorm best bad-ass uit de hoek kunnen komen. De stemacteurs zijn in orde, zonder gekke uitschieters. Leuk hoe men voor Iron Man een stemacteur heeft gevonden die echt klinkt als Downey Jr, met een tikkie Jack Black. En een paar persoonlijke favorieten doen de stemmen van bepaalde villains: Lance “Millennium” Henriksen laat Grim Reaper flink intimiderend klinken, Mark Hamill is audio-monster Klaw en Jeffrey “Re-animator” Combs is een perfecte Leader geworden.

Er wordt gedurende de 26 afleveringen best mooi toegewerkt naar bepaalde gebeurtenissen: zo zien we Giant-Man al in een vroeg stadium werken aan Ultron, probeert Hydra een tijd lang de Cosmic Cube te verkrijgen dankzij samenwerking met A.I.M., blijkt dat een specifieke villain een Skrull is, komen de Masters of Evil regelmatig terug en gaat er vermoedelijk in een later seizoen een Winter Soldier storyline plaatsvinden. De laatste seconden van seizoen 1 duiden voor de nabije toekomst ook op een mix tussen Secret Invasion en de Skrull/Kree War. Allemaal hele fijne dingen om eens in geanimeerde vorm terug te zien.

Maar dat is tegelijk ook het grootste probleem van Earth’s Mightiest Heroes; de animaties en het tekenwerk zijn niet echt heel indrukwekkend, en bij vlagen zelfs redelijk slordig. De character designs zijn vaak simpel (vooral van de Avengers zelf) en door de soms wat houterige animatie komt het geheel wat kaziger over dan de bedoeling is. Hardcore fanboys als ik zullen er doorheen kunnen of willen kijken, maar iemand die de serie zonder (Marvel) voorkennis wil gaan kijken kan er wat meer moeite mee hebben. Het is jammer dat het geheel visueel gewoon niet echt boeiend is, want de inoud is eigenlijk best prima. De opbouw is goed gedaan, er zijn veel payoffs, het geheel zit propvol met verwijzingen naar de comics (namen als Lukin en Gorgon komen bijvoorbeeld even langs) en een paar multi-arc episodes hebben zowaar een licht episch tintje. Nu is DC wel de koning waar het animatieseries betreft, en dat blijft zij nog wel even, maar dit is wat mij betreft een hele geslaagde poging van de concurrent geworden. Oh, op het intens foute nu-metal nummer in de intro na. Ugh.

Het is voor mij als (relatief) volwassen manspersoon een beetje awkward om toe te geven dat ik een cartoonserie als Earth’s Mightiest Heroes heb gevolgd. Maar ja, ik ben al jarenlang fan van het bronmateriaal en kan op deze manier weer dat fijne gevoel terugkrijgen wat ik als jong manneke kreeg bij het kijken van de  X-men cartoon op zaterdagochtend. De doelgroep van deze Avengers serie is in ieder geval een mix van jong en oud. Mocht je de recente Marvel films best in orde vinden dan is dit een kijkje waard. Vooruit, de inhoud is soms wat corny of overdreven, maar het bronmateriaal is af en toe net zo leip. Het blijven immers verhalen over superhelden in gekleurde pakjes. En je er voor schamen… Denk maar zo, het kan altijd erger. Je had ook zo’n vervelend vocale My Little Pony : Fandom Is Tragic gast kunnen zijn. Met dat in het achterhoofd durf ik mijn Avengers waardering gelukkig niet meer voor me te houden.

Het zal je maar overkomen: je bent een niet echt noemenswaardige Japanse tiener die van dag tot dag leeft, en in een periode van luttele minuten wordt alles op z’n kop gegooid en kom je terecht in een wereld vol onzekerheden, monsterlijke wezens en is ‘gruwelijk dood kunnen gaan’ een dagelijks terugkerend probleem. Dat is tenminste wat Kei Kurono overkomt als hij zijn jeugdvriend Masaru Kato in een metrostation tegenkomt en ze dankzij lullige omstandigheden door een metro worden gedood. The end? Nee, juist het begin. Het begin van een hele freaky manga-, anime- en filmserie die Gantz heet.

Kurono en Kato materialiseren in een huiskamer die gedomineerd wordt door een grote zwarte bol. Er zijn ook andere gedesoriënteerde mensen aanwezig die vermoeden dat ze ook overleden zijn en naar deze kamer zijn gebracht. Al snel hierna verschijnt er tekst op de zwarte bol die vertelt dat hun levens nu van Gantz zijn, en ‘hij’ opdrachten voor ze heeft. Doe niet wat Gantz vraagt, en je sterft alsnog. Maar volg zijn orders op en overleef de obstakels die zullen volgen, dan is er een kans om je leven terug te verdienen. Het enige wat men hoeft te doen is specifieke op Aarde rondlopende aliens te doden binnen een tijdslimiet, en om dit te vergemakkelijken zijn er speciale outfits en freaky wapens beschikbaar. The hunt is on!

Anime
Ik was bij aanvang van de anime serie (die uit 26 afleveringen bestaat) zeer te spreken over het concept er achter. Je bent dood, maar toch niet helemaal, en moet nu vechten tegen freaky en gruwelijk dodelijke wezens? Die nare bol die jouw leven nu beheert en waarvan geen ontsnappen mogelijk is? Ja, dat trek ik wel. Gantz heeft een interessante horror-basis die zeker in die eerste paar afleveringen een heel naar sfeertje neerzet. Hierna volgen verschillende missies, waarbij de characters die overleven na een aantal dagen weer terug naar de Gantz kamer worden gebracht om een nieuwe missie te krijgen. Dit blijft gebeuren, tot je tijdens de missie of in de downtime er tussendoor wordt gedood. Brrr.

Het allergrootste nadeel, en een dat het kijkplezier echt wel kan beïnvloeden, is het tempo. Afleveringen voltrekken zich bijzonder traag en er is veel dialoog tussen actie-momenten door wat dingen nogal oprekt en de bad guys ook nog eens erg sloom laat lijken. Als een simpel lijkende missie zo’n 5 afleveringen in beslag neemt dan kan dat wel vervelend gaan worden, maar de ‘downtime’ afleveringen tussendoor waarin de overlevenden niet op jacht hoeven zijn ook niet altijd even boeiend. De serie heeft wel regelmatig frustrerend spannende cliffhangers, dus het zal lastig worden niet steeds verder te willen kijken, maar de flow van het geheel is alsnog niet zo heel smooth.
Daarnaast zijn er ook wat kleine ergernissen. Moeten alle vrouwelijke personages nou zulke achterlijk grote borsten hebben? En kon de inhoud niet iets minder oversekst zijn? Hoofdpersoon Kurono wordt voornamelijk neergezet als hitsige egoïst en komt niet echt sympathiek over. Andere personages worden beperkt uitgediept en/of voegen weinig toe als ze eenmaal het veld in worden gestuurd.

Wat ik dan wel weer prima vond is de haast nihilistische kant die de serie opgaat. De mensen die uit de dood worden geplukt zijn haast random. Ik moest even een lach onderdrukken toen bij een missie een oma en haar kleinkind ook in de kamer met de bol verschenen. Je zou het bijna met ze te doen krijgen. Personages gaan gedurende de serie op gruwelijke manieren dood, niemand is echt veilig, en als de missie geslaagd is en Gantz alle overlevenden weer terug teleporteert worden zij lichamelijk weer helemaal opgelapt, ongeacht hoe erg ze er aan toe waren, wat meer mogelijkheden geeft om characters nare shit te laten overkomen. Voor de menselijke personages is wat zij meemaken oneerlijk, gemeen en soms sadistisch. Er is niet zo veel relativerende humor aanwezig, dus wees gewaarschuwd.

Al met al is de anime serie een tricky aanrader. Er zijn namelijk genoeg ergernissen te vinden die kijkers af kunnen stoten. Je moet in ieder geval geen probleem hebben met bloederige situaties, wat seks, weirde tegenstanders en een sloom tempo. Ook moet je niet al te veel antwoorden verwachten op de vragen die tijdens het kijken mogelijk opkomen. Dingen blijven vaag, maar dat heeft ook wel z’n charme.

Film
In 2010 werd in Japan de eerste Gantz film uitgebracht, in 2011 volgde een nieuwe. Deze eerste film omvat in grote lijnen de anime serie, maar dan is het tempo precies omgekeerd. In iets meer dan 2 uur knallen we door de materie heen, en dat leidt tot wat aanpassingen in het script. Als je het type bent dat boos wordt wanneer filmadaptaties niet 100% aansluiten bij het bronmateriaal zul je bij de Gantz film je bloeddruk goed in de gaten moeten houden. Het aantal personages is flink gekrompen, bepaalde aliens vallen af of zijn maar in één soort gedaante terug te zien, en de interactie tussen de hoofdpersonen blijft beperkt. Tegelijkertijd doet de film ook een hoop dingen erg goed.

Het is hoe dan ook prettig dat het tempo nu lekker hoog ligt. We hoeven als kijker niet lang te wachten of de personages worden weer op een nieuwe missie gestuurd en Gantz dumpt ze haast náást de alien in kwestie. De missies zijn echt een stuk korter geworden, vooral de encounter met de robot-achtige alien. De coolste showdown uit de anime is nog redelijk goed bewaard gebleven, gelukkig.
Dat hoge tempo zorgt er helaas wel voor dat de vaagheden zich nog sneller opstapelen. Als ik de film als eerste Gantz-gerelateerde mediavorm had gezien was ik vermoedelijk compleet in de war geraakt. Je krijgt maar amper de tijd om stil te staan bij de vreemde reveals voor de film weer verder raast. Bekend zijn met het verhaal is dus wel aan te raden, of je moet houden van een hoge WTF-factor.

Het acteerwerk is niet echt noemenswaardig te noemen, de CGI is soms wat minder sterk, maar de actie vloeit prima en het is bijzonder cool om zaken uit de anime in live-action vorm te ervaren. Toch is de film niet echt bevredigend, het voelt zeker niet als een afgerond geheel. Hopen dat het tweede deel (Gantz: Perfect Answer) op de juiste manier voortborduurt op wat er hier is neergezet.

Manga
Ik kan nog geen goed onderbouwde mening geven over de manga, want ik heb nog maar een klein deel hiervan mogen lezen. Dat gekke ding heeft ondertussen al 350 chapters! Dayam. Wat ik al wel kan zeggen is dat de manga van alle Gantz-producties het sterkst is. De sfeer is grimmiger, de setting wordt stukken beter uitgebouwd, bloed en gore spat je om de oren en het horrorgevoel is sterker aanwezig. Het tekenwerk van Hiroya Oku is dik in orde, de man weet vooral hele goede omgevingen neer te zetten. Architectureel verantwoord dus. Zijn fascinatie met RETARDEDLY HUGE borsten is alleen wel een stuk duidelijker. Zullen de 14 jarige mannelijke lezertjes vast niet erg vinden.

Dus…
Al met al heb ik me vermaakt met het Gantz concept. Begonnen met de anime, daarna de film gezien en nu dus met de manga aan het stoeien. Dit is mogelijk de beste volgorde als je een doorzetter bent en de zwakkere punten van de anime en film voor lief kan nemen. Dan heb je de dope manga als beloning op het eind. Dit verhaal krijgt zeker nog een staartje. Als ik tenminste niet door een lullig ongeluk ineens in een kamer met een zwarte bol verschijn…

Ik heb nooit echt een grote interesse gehad voor wiskunde, in welke vorm dan ook. De enige keren dat ik dit vakgebied echt nodig had was bij het snel uitrekenen van een Warhammer leger puntentotaal of iets dergelijks. Dus ja, een bijna 4-uur durende documentaireserie over wiskunde… hoe boeiend gaat dat voor deze jongen zijn? Ik heb me eerder wél prima vermaakt met de soortgelijke docu’s Atom en Cell, die waren leerzaam en keken prima weg. Zal The Story of Maths me dan toch kunnen overtuigen van de coolheid van wiskunde?

Een voordeel dat Atom en Cell hebben boven hun abstractere numerieke collega is, nah ja, dat ze niet abstract zijn. In Atom en Cell konden we meekijken over de schouders van de presentatoren en zo al die coole dingen die werden beschreven ook werkelijk zien. En als er weinig te zien was met het blote oog kon het alsnog als digitale simulatie getoond worden. Maar ja, wiskunde… daar kun je in verhouding niet zoveel mee. De titel van deze docu zegt het daarom eigenlijk al; dit wordt geen show-and-tell tripje maar eerder een geschiedkundig verantwoode reis door de wereld van getallen, formules en stellingen.

Oxford professor Marcus du Sautoy is de gastheer, en gaat gedurende vier afleveringen aantonen hoe belangrijk wiskunde wel niet is (geweest) voor de ontwikkeling van de mensheid. De eerste aflevering gaat, hoe kan het ook anders, over het ontstaan van dit wetenschappelijk vakgebied. Het begon allemaal zo’n beetje in Egypte, waar dankzij de opkomst van bureaucratie wiskunde nodig was om bijvoorbeeld belastingen te berekenen en de opbrengst van oogsten te voorspellen. En in architectuur komt het ook terug, het is namelijk erg handig om te weten hoeveel steen er nodig is om een pyramide te bouwen.
Een andere civilisatie die veel met getallen moest gaan werken was Babylonië, wiens uitgebreide rijk nogal wat management vereiste. We weten veel van de gebruikte rekenmethoden dankzij waanzinnig oude kleitabletten die neerkomen op rekenhuiswerk voor kinderen. Het is leuk om te horen met wat voor wiskundige problemen de gemiddelde Babyloniër te maken had. Het rekenstokje wordt hierna overgenomen door de Grieken, met complexe geometrie en geavanceerde wapens als gevolg. In de tweede aflevering zien we welke ontdekkingen er zoal uit het verre oosten kwamen en hoe die in het westen werden opgepikt of gestolen. Coolste toepassing is het berekenen van de meest gunstige (uit 121 dames bestaande) harem-verdeling voor de Chinese keizer over een periode van 15 nachten, waarbij letterlijk en figuurlijk naar een hoogtepunt werd toegewerkt.

Nu is die geschiedenisles erg cool, en de eerste twee afleveringen zijn dan ook informatief en vermakelijk, maar er zijn ook wel wat zwakke punten op te merken. Een nadeel aan deze docu is dat ‘ie soms te veel wegheeft van een reisprogramma. Nu is het fijn dat we de plaatsen bezoeken waar al die ontdekkingen en wiskundige toepassingen vandaan komen, maar er wordt hier wel erg veel tijd besteed aan mooie plaatjes en locaties. Dat is ergens wel begrijpelijk, want er is minder wiskundig materiaal om te laten zien, maar het vertraagt de boel wel onnodig.
Meneer Marcus du Sautoy is soms ook een beetje… awkward. Het is deels zijn iets te enthousiaste en geforceerde presentatie, en deels zijn soms wat tenenkrommende interactie met andere mensen. Alsof hij sociaal niet zo heel sterk is. En ja, als je dan bijna 4 uur zo’n meneertje mag volgen dan gaan die kleine observaties op den duur kleine irritaties worden.

In de laatste twee afleveringen gaat du Sautoy dieper in op enkele van de Grote Namen in de wiskunde. Een groot probleem is dat je constant hoort over persoon X die stelling Y of ontdekking Z op zijn naam heeft staan, en die shit gaat echt niet blijven hangen. Het wordt vaak ook lastiger om dieper in te gaan op de wiskunde zelf, omdat het steeds abstracter en specifieker wordt. De impact van het materiaal wordt zo kleiner, ook al zijn de (kort) behandelde concepten als ’de 23 problemen van Hilbert‘, meerdere typen oneindigheid en imaginaire getallen wel interessant.

Al met al was The Story of Maths een redelijk geslaagde reis door de wiskunde, al is het als totaalpakket onnodig lang en mede daardoor is er van de tweede helft weinig blijven hangen. Het komt vergeleken met collega’s Atom en Cell duidelijk op een derde plaats, maar heeft me wel meer respect voor het discipline gegeven. Nieuwe wiskundige inzichten heb ik er alleen niet echt van gekregen. Dat ik voor mijn komende belastingaangifte alsnog hulp nodig heb zal dus niet veranderen. Damn!

Het derde seizoen Parks and Recreation heeft een tijdje op zich laten wachten. NBC moest zonodig haar nieuwe “comedy”serie Outsourced in de spotlight zetten, waardoor Parks uit haar reguliere timeslot werd geschopt en een tijd lang niet op de buis zou verschijnen. Fans werden al nerveus, want misschien werd de stekker wel uit de serie getrokken. Dat terwijl er al enkele afleveringen voor het derde seizoen gefilmd waren en de kwaliteit in seizoen twee alleen maar hoger werd. Het wachten was ondraaglijk. Eind januari 2011 kon iedereen weer rustig ademhalen; Parks was terug! En hoe! Dit nieuwe seizoen is gewoon béter dan het vorige. Insane! Hoe doen de makers het toch??

Voor de lezers die niet bekend zijn met de serie of de eerste review hierover gemist hebben: Parks and Rec gaat over Leslie Knope, deputy parks director in het ietwat afwijkende plaatsje Pawnee, en haar collega’s en vrienden. Na een klein maar nog wat awkward eerste seizoen wist de serie zijn balans te vinden in het tweede en hier echt met kop en schouders boven de concurrentie uit te steken dankzij een combinatie van geweldig fijne cast en super gevat schrijfwerk. Je gaat binnen no-time van alle weirde en coole en schattige characters houden, geloof me, en de humor komt nooit geforceerd over. Er is character development, relaties komen van de grond of spatten uiteen, altijd met een menselijke kern. Oei, dat klinkt wel heel erg lame he? Het is ook nog eens funny as balls. Zo. Dat is beter.

De cast is en blijft het allersterkste punt. Iedereen, zonder uitzondering, is perfect. Amy Poehler maakt van Leslie het beste vrouwelijke personage dat op televisie te vinden is. Ron Swanson is nog steeds de mannelijkste man ter wereld die een hekel heeft aan de overheid, mietjes, socialisen en verjaardagen. Truly, an idol for us all. Aziz Ansari’s character Tom is nog even nep-hip en naïef als altijd.
Aan het eind van seizoen twee waren er interessante toevoegingen aan de cast: Rob Lowe als de schandalig positieve Chris Traeger en Adam Scott als de down-to-earth tegenhanger Ben. In eerste instantie leek het alsof ze maar een korte periode in Parks zouden meespelen, maar god zij dank zijn deze twee heren permanent blijven hangen. Alle character-archetypen blijven ook met deze twee toevoegingen nog mooi gebalanceerd,  zodat er geen overbodige rollen zijn. De mix van wacky, serieuze, fijne en onvoorspelbare persoonlijkheden is precies goed. Wat seizoen 3 deels zo fijn maakt zijn de combinaties tussen twee castleden. Zet character X en Y bij elkaar en watch comedy gold unfold. Zo zien we hoe goed Andy en Ron Swanson eigenlijk bij elkaar passen, vormen Ben en Tom een nerd/anti-nerd duo en zijn Andy en April echt schattig samen (als ze geen ruzie maken).

Maar goed, seizoen 2 eindigde met een interessante gebeurtenis; Pawnee raakte failliet. City Hall moest het werk er bij neerleggen, en Leslie Knope komt zo (tijdelijk?) zonder werk te zitten. Een situatie die in haar ogen zo snel mogelijk moet worden veranderd. Er is één initiatief wat in voorgaande jaren altijd geld in het laatje heeft gebracht en zo meteen de waarde van haar afdeling aan kan tonen: het Harvest Festival. De eerste afleveringen van het seizoen zullen draaien om dit initiatief, wat prettig werkt en er voor zorgt dat de characters in contact komen met lokale bedrijven, de politie en de media (alle Pawnee televisieprogramma’s blijven hilarisch) wat altijd leuk is om te zien. Wat mij erg beviel is de mate waarin de setting steeds verder wordt uitgebouwd, waarbij we méér zien van characters en plaatsen die voorheen alleen even tussen neus en lippen door zijn genoemd. Erg tof voor de fans met een goed geheugen. Later in het seizoen zal er voor Leslie een romantisch subplot ontstaan wat normaal een bittere eikel als ik niet zou trekken maar in dit geval wilde ik maar al te graag een uitzondering maken. Ja, deze serie weet af en toe mijn versteende hart weer te laten kloppen. Tussen de lachbuien door.

Iets dat in Parks and Rec ontbreekt dat veel andere comedies in zekere mate hebben is cynisme. Hier lachen we niet om hoe verbitterd bepaalde mensen zijn of hoe grof ze kunnen zijn tegenover anderen, iets dat It’s Always Sunny tot een kunst weet te verheffen. Nee, je lacht omdat je houdt van alle personages ondanks hun rare trekjes of ongebruikelijke beslissingen en het minste wat ze doen al genoeg is om een glimlach op je smoelwerk te laten verschijnen. Parks is ook weer geen handjes-vasthouden-en-kumbaya-zingen hippie-serie of zo, maar het zal je altijd met een goed gevoel achterlaten.

Ondertussen is de serie aan haar vierde seizoen begonnen. Ja, soms worden we op Dorkside afgeleid door andere zaken (onze t-shirt sweatshop werd opgedoekt) en kan een review wat vertraging oplopen. Hoe dan ook is dit één van de weinige comedyseries die ik elk type lezer kan aanraden. Laat die formule-sitcoms met dat nep-publiek lekker voor wat ze zijn en duik onder in de wondere wereld van Pawnee. Dan zie ik je graag terug bij de review van seizoen 4.

Het lijkt een thema te zijn waar filmstudio’s maar geen genoeg van kunnen krijgen: de alien invasie. De laatste tijd lijkt het weer in opkomst te zijn met titels als War of the Worlds, Battlefield : LA, Skyline en in zekere mate Transformers. Dat de kwaliteit van deze producties niet al te hoog is, ligt misschien aan het formaat. In 2 uur kun je van het idee ‘onze planeet wordt anally probed door een grote groep mysterieuze/agressieve wezens en de mensheid lijkt machteloos te staan’ niet meer dan een bombastisch actiespektakel maken zonder al te veel aandacht voor de diepere thema’s. Dan is een televisieserie een betere optie. Hier heb je de tijd om het menselijke element uit te diepen en de emotionele investering van de kijker te vergroten. Falling Skies is een alien invasion tv serie die in juni 2011 op de Amerikaanse buis verscheen, en wekte mijn interesse vanaf de eerste aankondigingen. Hoeveel series kunnen namelijk zeggen dat ze Steven Spielberg als producer hebben?

Bij aanvang van de eerste aflevering gaat het niet zo fijn met ons planeetje. Een half jaar eerder verscheen een vloot met buitenaardse schepen in ons luchtruim en begon zonder pardon een grootschalige invasie. EMP’s schakelden alle electronica uit en weerstand bieden leek nutteloos want de aliens waren snel, taai en genadeloos. Volwassenen werden zonder pardon gedood en kinderen kregen een vreemde parasiet in de nek die ze veranderden in hersenloze slaven. De invasie-vloot is weer verder getrokken, maar er is een grote troepenmacht achter gebleven wiens motivaties nog onduidelijk zijn. Dat is een best heftige status quo, en een sterk beginpunt voor een serie. Toch is het eindresultaat niet zo gaaf als je bij zo’n opzet zou verwachten.

We volgen een groep overlevenden die samen het 2nd Massachusetts Militia Regiment vormen, een mix van burgers en soldaten die uit Boston zijn ontsnapt en nu onder moeten duiken tot er een plan wordt gemaakt om de aliens terug te pakken. Hoofdpersoon Tom Mason is de second-in-command van deze groep, wiens achtergrond in militaire geschiedenis goed van pas komt nu elke dag een strijd is om te overleven. Mason wordt gespeeld door Noah Wyle, misschien bekend van E.R., en is vrij geschikt voor de rol. Alleen jammer dat de makers het op safe spelen met wéér een hoofdpersoon die weinig meer is dan een brave middle age white guy met een hart van goud en een paar koters.
En op safe spelen, dat doet Falling Skies wel vaker. De rest van de cast bestaat uit personages die zo mat zijn dat er bijna geen ruimte is voor conflicten. Moon Bloodgood is Anne, de te vriendelijke dokter die dokterige dingen doet. Drew Roy is Hal, Tom’s oudste zoon, die braaf en vriendelijk is. Enzovoorts. Wanneer het boeiendste personage in je serie een scumbag moordenaar/dief/verkrachter-combinatie is, dan is er iets goed mis. Ook vindt alles plaats nadat de mensheid voor het grootste deel is uitgeroeid, maar dat kun je aan de characters niet aflezen. Nu zal vast uit marktonderzoek zijn gebleken dat de doelgroep van deze serie niet houdt van ellende en realistische (lees: getraumatiseerde) personages, maar een beetje uitzichtloosheid had het geheel wat aangrijpender gemaakt. Je zou kunnen denken dat deze keuze komt door Spielberg zelf, die nogal wat family-friendly entertainment op zijn naam heeft staan, al schijnt zijn input als producer nogal mee te vallen.
De serie Jericho speelde zich af na een kernaanval op Amerikaanse bodem en was eigenlijk ook iets te braaf voor zo’n bruut concept, maar daar werd dit gecompenseerd met een goede cast, goed dialoog en het langzaam maar zeker uitbouwen van de setting. In de 10 afleveringen van Falling Skies’ eerste seizoen (een tweede is al aangekondigd) blijft het niveau eigenlijk constant hetzelfde. Er is uiteindelijk te weinig opbouw naar iets wat je echt bij de strot grijpt, helaas.

Falling Skies lijkt ook door budgetproblemen maar niet echt van de grond te willen komen. De aliens in deze serie, die Skitters worden genoemd, zijn vrij ok. Het design is tenminste weer eens wat anders dan een op twee benen lopende mensachtige. De standaard Skitters worden bijgestaan door mechs, wat voor variatie in de tegenstand zorgt en ze maken nog coole geluiden ook. Maar per aflevering komen we meestal maar één of twee aliens tegen en kunnen de menselijke characters nog makkelijk van ze wegkomen ook. Zo komt hun dreiging niet echt geloofwaardig over. Als een grote groep mensen de Skitters zonder al te veel moeite kunnen ontwijken en wekenlang veilig zijn in een verlaten schoolgebouw waar stealth niet echt mogelijk is… tsja, dan lijken die aliens niet al te competent.

Het grootste probleem zit ‘m in het zwakke schrijfwerk. Elke aflevering haalt iemand die beter zou moeten weten wel iets intens doms uit. Een gevangen genomen Skitter wordt te vaak onbewaakt achter gelaten, onbetrouwbare mensen worden op hun woord geloofd, mensen die inside information hebben over de aliens worden niet uitgehoord, etc. Er lijken expres plot holes te zijn zodat deze kunnen leiden tot (normaal gesproken makkelijk te voorkomen) issues die het verhaal op gang moeten houden. Als de characters onderling zo goed met elkaar overweg kunnen en je maar een beperkt aantal aliens in beeld kunt brengen blijven er weinig opties over om drama en spanning te creëren. Er zijn ook andere slordigheden: zo wordt de vriendin van een van de mannelijke hoofdrolspelers door de Skitters gevangen genomen. Normaal gesproken is dit een goed moment voor wat character building, maar hier wordt niks mee gedaan. Alsof hij het drie scènes later al vergeten is. Het character zelf maakt ook geen aanstalten haar te willen bevrijden, terwijl hij voorheen alle moeite deed om zijn in eenzelfde situatie zittende broertje terug te krijgen. What a dick.

Het vervelende is alleen dat ondanks het zwakke schrijfwerk en de goody two-shoes cast er alsnog een kern van simpel maar aardig entertainment is. In andere woorden: de serie is niet slecht genoeg om compleet te negeren. Het is makkelijk wegkijkende tijdens-het-avondeten televisie, en zo veel nieuwe science fiction series zijn er op dit moment nou ook niet meer. De reveals over de Skitters en hun werkwijze zijn bijvoorbeeld best aardig, en aflevering 8 geeft een mooie draai aan het hele concept. Er zijn een paar creepy momenten, de laatste twee aflevering bouwen op naar een spannende conclusie (die helaas zal tegenvallen), en op bepaalde momenten voelt het geheel wél als een post-invasie survival verhaal. Ergens heeft Falling Skies wel wat weg van het eerste seizoen Walking Dead. Daar had ik ook een hoop over te zeuren, maar de paar dingen die goed waren zorgden er voor dat ik toch op de een of andere manier bleef kijken.

Het is echt wel mogelijk, een spannende serie over de door aliens in het nauw gedreven mensheid. De Battlestar Galactica reboot had wat mij betreft een goede mix van toffe characters, mysterieuze agressors en heftige ontwikkelingen. Falling Skies heeft thematisch gezien wat overeenkomsten, maar moet in haar tweede seizoen echt meer indruk gaan maken om me verder te laten kijken. Meer aliens, meer spanning, minder brave familie bullshit. Anders zal wat mij betreft niet alleen de lucht, maar ook het doek vallen voor deze groep mensen.

Mensen met een passie voor de jaren tachtig of vliegtuigspotters, zullen zich de Concorde nog wel kunnen herinneren. Een supersonisch passagiersvliegtuig dat bliksemsnel van Parijs naar New York kon vliegen, en dat er bovendien uitzag als een spitse havik op speed.  Ook in Nieuw-Zeeland hoorde men van het vliegtuig. Bret McKenzie en Jemaine Clement in ieder geval wel. Als je iets wilt worden in het leven, zijn de uitgestrekte schapenweides rondom Wellington, Nieuw Zeeland niet de meest voortvarende plek om dat te bereiken. Snel op die Concorde hoppen en wegwezen van hier!

The dancing duo

Zo belanden Bret McKenzie en Jemaine Clement in New York. Ze beginnen een band, die ze liefkozend Flight of the Conchords noemen. De gelijknamige comedyserie van kwaliteitszender HBO draait volledig om het komische duo en de ontwikkeling van de band en de verwikkelingen in hun persoonlijk leven. Al snel pikken ze hun eerste groupie op, Mel (Kristin Schaal), die hen als een ware stalker volgt tijdens hun optredens en in de tijd ertussen. Soms met haar man die schaapachtig achter haar aan sjokt, soms zonder. Bret en Jemaine worden in hun kruistocht naar het grote succes bijgestaan door Murray (Rhys Darby), een veertiger van de Nieuw-Zeelandse ambassade in een midlifecrisis en gezegend met een rotsvast geloof in zijn eigen managerscapaciteiten (‘jongens, volgende week heb ik een toffe gig voor jullie, het verdient zelfs tien dollar! In de kiosk om de hoek op dinsdagmiddag. Oh. En of je even de volgende reclametune wilt instuderen: Krant, krant, koop een krant voor in je hand!’).

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Muzikaal onnavolgbaar

Op de gigs van de heren mag dan ook steevast gemiddeld twee man publiek zijn gedurende de hele serie, Flight of the Conchords blijken wel fabelachtige muzikale whizzkids. De knulligheid van de karakter en hun verwikkelingen zijn weliswaar al de moeite om de serie een keer te kijken, maar waar Flight of the Conchords werkelijk in excelleert, zijn de muzikale uitstapjes. Elke aflevering zijn er twee passages waarin een moment in het dagelijks leven van Bret en Jemaine wordt vertolkt middels een videoclipje. De songs bevatten onnavolgbare dolkomische teksten en zitten bomvol van alle muziekclichés die je maar kunt verzinnen. Daarbij trachten Bret en Jemaine elke aflevering twee nieuwe stijlen uit de popmuziek te persifleren in die songs, iets wat ze bovenmatig goed afgaat. Elk liedje wordt al snel een klein museumpje van de popmuziek waarin de heren met de vaart van een Concorde vliegen van rock’n’roll naar soul naar pop naar electronica naar trance naar R&B in drie minuten. De jaren tachtig vol pastichekleurtjes en maatkostuums en foute kapsels komen langs, er wordt gerapt in foute trainingspakken in de gangsta-folk-crossover Hiphopopotamus vs. Rhymenoceros, en de serie zou natuurlijk niet compleet zijn zonder een metalfolkrap-hommage aan Frodo (geinig detail: Bret figureerde in Lord of the Rings). Bret en Jemaine lijken op die momenten wel een krankzinnig gemutileerde acht-armige versie van onze eigen Vliegende Panters of een Weird Al Jankovic mét songschrijftalent.

Nooooooooo….!

Na twee seizoenen is de koek op. Dan besluiten de heren dat het genoeg is geweest en trekken ze er zelf de stekker uit. Niet uit de band of het duo, wel uit de tv-serie. De serie wordt met prijzen overladen, en al snel zien we Flight of the Conchords figureren in Tim and Eric Awesome Show, David Letterman of zelfs the Simpsons. Een derde seizoen zal er niet komen. Laatst zagen we zelfs verschillende personages uit de serie rollen spelen in Hollywood (Dinner for Schmucks). Die carrière lijkt zonder dat derde seizoen toch welverdiend als een Concorde de lucht in te schieten. Al hoopt deze muzikale gek nog altijd op een toegift van zijn favoriete nieuwe band, maar of ze dat cliché zullen waarmaken?

Voor de liefhebbers hun grootste hit, de kartonnen robotboogie ‘Humans are dead’ (incl. binaire solo. Uiteraard)

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Het is een bijzondere ervaring; iemand voor het eerst de film Batman and Robin laten zien. Die overload aan walgelijk neonlicht, vreselijk dialoog, overacterende pipo’s en stupide storyline vormt een glorieuze brei van Hoe Het Niet Te Doen. Ik snap dat regisseur Joel Schumacher de campyheid van de oude live action serie probeerde te benaderen, maar in filmvorm blijkt dat een moeilijke klus te zijn. En dat terwijl een campy Batman helemaal niet verkeerd hoeft te zijn! Ik heb me voorheen namelijk prima vermaakt met het eerste seizoen van de cartoonserie Batman: The Brave and the Bold. Wat wil je, met afleveringen die het retro sfeertje hebben van de old school tv-serie maar dan zonder de (budgetaire) beperkingen daarvan? Het gevolg: gigantische robots, een transformerende batmobile, onderwatergevechten, de zoektocht naar Excalibur, bad guys met namen als Crazy Quilt en Mrs. Manface, en Batman die in een aap verandert. Ayup. Het klinkt misschien niet als een serie die je aanzet om indruk te maken op je maten, maar eerder iets dat DC comic fans als fijne guilty pleasure bekijken. En fijn om te weten; er is een tweede seizoen dat qua gefliptheid niet onderdoet voor het eerste. Joy!

Je merkt meteen in de eerste aflevering al dat die ‘alles kan’ mentaliteit nog hoog in het vaandel staat. Een alien overlord genaamd Mogul (die Green Lantern fans bekend kan voorkomen) arriveert op Aarde, brengt een aantal heroes en villains in hun bijbehorende voertuig bij elkaar, en dumpt ze daarna in een Death Race achtig scenario: een race tot de finish in een gevaarlijk landschap waarbij de winnaar het lot van de wereld bepaalt. Het is allemaal zó idioot, maar dat maakt het niet minder entertaining!

Helaas is er, net als in het eerste seizoen, een duidelijke formule in een deel van de afleveringen. Batman komt in contact met een specifieke superhero of een super-groepje, men wordt geconfronteerd met een persoonlijk probleem of iets uit het verleden, Batman helpt bij de overwinning en de geïntroduceerde characters leren iets over zichzelf. Deze episodes zijn meestal het minst boeiend, omdat ze minder ‘I can’t believe this is happening!’ over-the-top-heid in zich hebben. Het zijn eerder cadeautjes voor de kijkers die de held of groep in kwestie een warm hart toedragen: concepten als de Doom Patrol, the Metal Men en de Justice Society of America in dit geval. Ben je niet bekend met de guest stars of the week dan is de impact van zo’n aflevering ook minder en hoop je vermoedelijk al snel op een invasie van robo-inktvissen of jetpack-dragende ijs-ninja’s. Euh, of zoiets.

Wat opvalt aan dit tweede seizoen is dat er iets meer aandacht is voor de opbouw naar bepaalde verhaalijnen. De intro’s van sommige afleveringen hebben nu bijvoorbeeld een doorlopend thema, waarbij buitenaardse parasieten steeds meer superheroes onder hun controle krijgen. Erg slim gedaan, en het maakte me heel erg nieuwsgierig naar de uiteindelijke resolutie in de dubbelaflevering The Siege Of Starro. Ook zijn er wat hints over een evil alien/god die de Aarde komt overnemen, genaamd Darkseid. De DC fans weten dan al genoeg. Zonde dat de Darkseid aflevering geen two-parter was, want nu is hij maar half zo episch als het had moeten zijn. Anyhoo, Brave and the Bold moet het normaal gesproken niet hebben van de continuïteit, maar de opbouw naar bepaalde characters en storylines werkt eigenlijk best fijn en dat maakt het eigenlijk wat jammer dat de makers hier niet vaker op teruggrijpen. Het overgrote deel van deze serie kun je alsnog in een random volgorde kijken zonder al te veel te missen. Het blijft allemaal licht verteerbaar entertainment, dus ergens begrijpelijk dat deze aanpak de voorkeur heeft. Randomness, humor en retroheid zijn nog steeds de pilaren waar deze cartoon op is gebouwd.

En over retro gesproken, boy oh boy, wat zijn er toch veel knipogen te vinden die Bat-fans wel kunnen waarderen. Zo had ik nooit verwacht de Rainbow Batman in geanimeerde vorm te zien, is er een aflevering die de Emperor Joker storyline uit de comics als basis hanteert (die eigenlijk best wel twisted elementen in zich heeft en héle obscure humor), lijkt de aflevering Chill of the Night een eerbetoon te zijn aan de soms wat kille en duistere Animated Series, en zijn er zowaar verwijzingen naar de Grant Morrison run van de Batcomic! Ik viel bijna flauw van puur nerdgenot bij het zien van de leip gekleurde Zur-En-Arrh outfit.

Al met al heb ik me zeker weer vermaakt met Brave and the Bold, op de minder boeiende aflevering hier en daar na. Ik heb Batman in een baby zien veranderen, een detective-chimpansee in actie gezien, gelachen met Aquaman (ja, deze serie maakt Aquaman zowaar cool) en een crossover met Scooby Doo meegemaakt. Serieus. En holy batballs, in een van de aflevering intro’s vecht Bruce Wayne zonder verdere uitleg mee in de Tweede Wereldoorlog. Ja, for reals! Brave and the Bold gaat schijnbaar nog één seizoen mee voordat de serie ophoudt te bestaan, maar ik ben blij dat er in ieder geval nog een kruiwagenlading met campy Batfun aan zit te komen.

Het is er langzaam ingeslopen, maar ik ben blijkbaar steeds kritischer geworden over welke comedyseries ik een kans wil geven. De eisen waar een nieuwe kandidaat aan moet voldoen worden steeds strenger: geen laughtrack, de serie moet kansen durven nemen, zichzelf steeds verder (en logisch) uitbouwen, en aansluiten bij mijn specifieke en vrij tricky soort humor. Niet te bijdehand, niet te oppervlakkig, een tikkie nerdy en als het kan lekker onvoorspelbaar. Dat is best een waslijst. Ben ik een comedyserie-snob of wat? Je zou denken dat er niets door deze selectieprocedure heenkomt, maar het is de laatste weken in ieder geval één serie gelukt om me positief te verrassen. Community is the name, and being awesomely funny is the game.

Nah ja, het duurde bij aanvang een paar afleveringen voor de serie me wist te grijpen, maar na dat punt was het een sweet-ass ride to the finish. Het tweede seizoen is in mei dit jaar afgelopen, maar een derde is al aangekondigd. Gelukkig maar, want ik ben ondertussen echt wel van de dysfunctionele cast gaan houden. Het begint allemaal met ene meneer Jeff Winger (Joel McHale), een advocaat die zijn diploma had gefabriceerd en nu gedwongen wordt om alsnog een opleiding af te maken. Hij doet dit op Greendale, een verre van hoogstaand community college, waar zijn oog valt op Britta (Gillian Jacobs). Zijn ‘ik heb een studiegroep voor Spaanse les, wil je aanschuiven? Oh de rest kwam niet opdagen, huh huh’ versierpoging loopt uit de hand wanneer andere mensen binnenstappen die werkelijk geïnteresseerd zijn in het vormen van een studiegroep. Nu zit Jeff opgescheept met een mix rare figuren en lijken zijn kansen bij Britta ook verkeken… en huppa, Community kan van start gaan!

Zoals gezegd wist de serie me niet vanaf het eerste moment te grijpen. Achteraf gezien wijken de oudste afleveringen qua inhoud en stijl wel een beetje af van wat later de typische Community-flavor zou worden. Persoonlijk moest ik ook even wennen aan hoofdpersoon Jeff, hij is in den beginne namelijk best wel een egoïstische eikel en dat kan soms wat frustrerend zijn. De rest van de cast begint ook wat gewoontjes en hun rare trekjes en ongewone interacties komen iets later echt goed op gang. Jeff’s studiegroep bestaat naast Britta uiteindelijk uit Shirley (Yvette Nicole Brown), moeder van twee en streng gelovig, de racistische en naast z’n schoenen lopende Pierce (Chevy Chase), overcompenserende control freak Annie (een schandalig smokin’ Alison Brie, die Mad Men fans bekend voor zal komen), de coole en tegelijk kinderlijke Troy (Donald Glover) en de Asperger’s hebbende pop-culture freak Abed (Danny Pudi).

Community scoort bij mij waanzinnig hoog op de originaliteits-schaal. Zeker in seizoen 2 werd ik regelmatig verrast door het uitgangspunt van een aflevering of de presentatie ervan. Seizoen 1 heeft dat nog niet zo sterk, en hier komen afleveringen vaak neer op ‘Personage X doet een egoïstisch ding of kwetst een ander en beseft zich uiteindelijk dat vriendschap/respect belangrijker is’. Dat is allemaal wel feelgoody en schattig, maar is geen reden om te blijven kijken. De vriendschap tussen de studiegroep-leden blijft altijd de kern, maar al snel blijkt dat er in Community veel meer fijns aan de hand is. Het begon voor mij een beetje in seizoen 1, aflevering 7, waarin Abed op een Halloween feestje verkleed als Batman opduikt. Maar Abed is een beetje ‘n rare jongen die werkelijkheid en fictie niet zo goed uit elkaar weet te houden als hij een andere rol aanneemt, en als enige lijkt te beseffen dat hij in een televisieserie speelt.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Maar het blijft niet bij een pop-culture cameo hier of daar. Aflevering 21 is bijvoorbeeld een geweldige Goodfellas parodie die heerlijk wegkijkt, en bij aflevering 23 (“Modern Warfare”) was ik compleet om. Het gaat hier namelijk om een paintball episode. …Ja, dat klinkt op zich niet zo boeiend he? Maar als je deze serie kijkt en je bent na een aflevering of 5 nog steeds niet om, dan raad ik je aan om deze nog wel mee te pakken. De paintball episode is namelijk een gruwelijk indrukwekkende 20 minuutjes televisie geworden. Hier gebeurden dingen die ik niet eerder in televisiecomedies voorbij zag komen, en de vrij hoge production values komen hier prima tot z’n recht. Vol met knipogen naar bekende actiefilms en de eerste échte hint dat deze serie risico’s durft te nemen en nieuwe dingen probeert.

Die risico’s zijn voor de ene kijker helemaal geweldig, maar ik kan me voorstellen dat een ander er juist iets pretentieus in ziet. Maar ja, hoeveel comedyseries kunnen nou zeggen dat ze een heuse claymation aflevering hebben gedaan? Of een Halloween episode die zowaar uitloopt op een zombie-uitbraak? En de RPG freaks onder ons zullen vast helemaal week in de knietjes worden van de Dungeons and Dragons aflevering. Zijn het gimmick concepten? Misschien. Maar ye gods, het leidt wel tot hele fijne televisie. Ik hoop alleen maar dat het creatieve niveau even hoog kan blijven in latere seizoenen. Het zou waanzinnig zonde zijn als de serie al haar kruit al verschoten heeft. Aan de andere kant is er een gevaar dat Community de lat voor zichzelf te hoog heeft gelegd en hierna juist té ver gaat met die wilde concepten en zo geforceerd over gaat komen. Een taaie opgave, maar ik heb goede hoop dat de makers met een prima derde seizoen aan komen zetten dat de wacky stuff balanceert met meer character-driven verhalen.

Community komt uit de creatieve koker van ene meneer Dan Harmon, die ook werkte aan The Sarah Silverman Program en de pilot van de bizarre serie Heat Vision and Jack. Het grappige is dat het uitgangspunt van Community gebaseerd is op Harmon’s eigen ervaringen, hij kwam ook op latere leeftijd terecht in een studiegroepje op een community college en vormde een band met zijn compleet afwijkende studiegenoten. Nu zijn de characters in deze serie expres overdreven weird, aandoenlijk naïef en fascinerend bijdehand, realisme hoef je dus niet echt te verwachten. En dankzij de fantastische cast komt elk dysfunctioneel personage mooi tot z’n recht, met Troy en Abed als hoogtepunt. Deze twee gasten zijn niet alleen het leukste duo dat ik de laatste jaren heb gezien, ze bewijzen ook nog eens dat geekiness en coolheid prima samengaan. Plus zijn ze eigenlijk best wel schattig met z’n tweeën. Toffe bijrollen zijn verder de compleet gestoorde leraar Spaans genaamd Señor Chang (Ken Jeong) die helaas in seizoen 2 wat doellozer lijkt te worden, en de alcoholistische psychologieprofessor Ian Duncan (de uit de Daily Show bekende John Oliver).

Al met al kan ik Community van harte aanraden als je op zoek bent naar iets anders dan die standaard sitcoms die eigenlijk elke aflevering meer van hetzelfde bieden. Als je het soort humor van andere series als Parks and Recreation of Spaced wel trekt en weirde (en soms licht eikelige) personages goed kan hebben dan is dit een uitstekende toevoeging aan je comedy-assortiment. Geef het een paar afleveringen de kans en voor je het weet ben je ook helemaal om en heeft dat weirde studiegroepje een plekkie in je hart veroverd. Damn, je zou er bijna zin van krijgen om terug naar school te gaan. Bijna, maar niet helemaal. Zo gek ben ik gelukkig ook weer niet.