Comics zijn serious business. Als je up to date wil blijven met de superhero-soap-opera ontwikkelingen zijn er best wat series om bij te houden. Gebeurtenissen uit een minder populaire titel kunnen in een latere crossover ineens super belangrijk blijken. Control freaks die álles lezen hebben het totaalplaatje, maar is dat de moeite waard? Tsja, tricky. Niet alle series zijn namelijk even sterk, maar haken wel weer in op de grote events. Een prima voorbeeld van een titel in deze categorie is de Mighty Avengers. Mighty, my ass!

Nou vooruit, misschien een beetje.

De serie speelt zich af na de (daar heb je ‘m weer) Civil War die de Marvel superhelden-community in twee kampen splitste. De pipo’s die kozen voor Tony Stark (en tegelijk ook de Amerikaanse overheid) zitten nu met hun identiteit in een grote database onder Starks beheer, en er wordt een programma gestart waarmee de hele US superhelden-dekking krijgt door een team in elke staat te plaatsen. Een goed concept in theorie, en de uitwerking hiervan is te volgen in de vrij aardige serie The Initiative. Maar goed, Tony Stark heeft dus de touwtjes in handen en mist eigenlijk nog maar één ding; een nieuw team met (legaal opererende) Avengers. En voor het eerst in de geschiedenis van dit team is er nu een mogelijkheid om het met voorbedachte rade samen te stellen. Dat kan alleen maar leiden tot iets goeds, toch? Nah ja, niet als je eerste dag als nieuw Avengers-team zo desastreus verloopt als hier het geval is…

Volume 1 – The Ultron Initative

De eerste 6 issues van deze nieuwe serie maakten destijds niet al te veel indruk. Met Brian Michael Bendis als schrijver, die op dat moment de veel fijnere New Avengers serie neerpende, waren mijn verwachtingen misschien wat hoog. Maar met Mighty maakt Bendis wat mij betreft een fout door de her-introductie van… (tromgeroffel) het gedachtenwolkje.
Je leest het goed. Ga ik nou echt zeiken over freakin’ gedachtenwolkjes?? Yup! Ik moet al die nerdrage érgens kwijt, toch? Maar het komt door de manier waarop Bendis ze gebruikt. Ze voegen niks toe, laten de personages bijzonder kinderachtig en arrogant overkomen, of zijn juist een overload aan stream-of-consciousness geneuzel. Het was prettig dat Marvel meer gebruik ging maken van stijlvollere zwevende blokken tekst in plaats van die cheesy ogende wolkjes, dus waarom het in deze comic anders moet… misschien om het meer retro te laten voelen, en juist minder hardcore serieus en gritty?

Een andere reden voor mijn initiële weerstand kwam door het tekenwerk. Frank Cho neemt dit voor de eerste trade voor zijn rekening. Voor de mensen die wat onbekend zijn met het werk van dit heerschap; Cho is best ‘n goede tekenaar met één punt van uitblinken, namelijk het illustreren van sexy dames met zwaartekracht-tartende boezems en achterwerken die je in een kunstgalerij zou willen hangen. Deze stijl wordt ook wel ‘cheesecake’ genoemd, is terug te vinden in zijn krant- en webcomic Liberty Meadows, en is in Mighty ook flink aanwezig. Misschien leuk als je 14 jaar bent en bang bent om dames in real life aan te spreken, maar voor normale lezers kan het een beetje storend overkomen. Nu worden superhelden wel vaker gevisualiseerd als sekssymbolen, maar moeten alle vrouwen in deze comic nu zo overdreven poseren?
Naast al die bouncy lichaamsdelen is Cho’s werk ook net iets te clean en daardoor een beetje kil en statisch. Zijn panels zijn altijd heel duidelijk, maar het wekt lang niet altijd een emotie op bij de lezer.

En als al die boobies en gedachtenwolkjes niet erg genoeg waren zal de inhoud ook geen Eisner awards winnen. De cast is eigenlijk niet zo heel boeiend, op het lang vergeten maar nu opnieuw ingezette personage Ares na. Juistem, Ares, oftewel de God of War. Zijn over the top macho bullshit zou zo in een 80′s actiefilm kunnen, maar zorgt hier in ieder geval voor wat fijne afwisseling. De andere Avengers voegen weinig toe en komen wat saai over. Wonder Man, Mrs. Marvel en Wasp zijn niet de types die het bekendste super-team erg memorabel zullen maken. Ter vergelijking; op hetzelfde moment heeft de New Avengers bijvoorbeeld Doctor Strange, Wolverine en Iron Fist in de line-up. Wereld van verschil.
Oh, en nog een misstap: issue 1 beginnen met een aanval van een groep monsters onder leiding van Mole Man. Jongens, serieus? Mole Man? Ik snap dat hij de eerste villain was van de Fantastic Four, maar kunnen sommige van die oude concepten niet voor altijd in de vrieskist? Mole Man… Pfff. Het eerste nummer eindigt dan weer met een interessantere situatie als Ultron zijn vernieuwde (Vrouwelijke! Naakte!) mechanische smoel laat zien en de planeet dreigt te verzieken.
Het tempo is niet zo hoog en het is af en toe wat cheesy, maar het heeft een paar aardige momentjes af en toe. De gebeurtenissen in deze eerste storyline zullen deels effect hebben op het New Avengers team, en de overlap tussen Mighty en New zal in de issues die volgen nog vaker plaatsvinden.

Volume 2 – Venom Bomb

Het eerste wat opvalt bij de tweede storyline is de tekenaar-switch. Cho liep met zijn werk keiharde vertragingen op, waardoor Mighty als serie flink achter ging lopen op de status quo. Mark Bagley neemt het nu over, en is wellicht bekend bij old school Spiderman lezers. Ondanks wat rare proporties en een paar slordig ogende gezichtsuitdrukkingen is Bagley’s stijl dynamisch en roept het bij deze jongeman een prettige retro sfeer op. Plus levert de man netjes elke maand op tijd zijn werk af, iets wat ontzettend belangrijk was voor de serie op dit punt. De inhoud is ook een tikkie beter, al blijft het door Bendis geschreven dialoog nog storend af en toe. Het tempo is hoger, dat gelukkig wel.

Het begint allemaal met de aankomst van Spider-woman, die Tony Stark op de hoogte komt brengen van de heftige ontdekking die de New Avengers in hun eigen serie hebben gedaan. Dit is best wel een belangrijk moment in de aanloop naar het volgende super-mega-balls-to-the-wall-crossover event genaamd Secret Invasion, dat hierna los gaat barsten.

Zover is het nog niet helemaal, want voor die tijd mogen de Avengers ingrijpen bij een biologische aanval op New York, waarbij de hele populatie besmet wordt met een Venom-type symbiont. Ook hier zal er een overlap zijn met de New Avengers serie, die in hun eigen comic ook midden in deze situatie terecht zullen komen. Het gebeuren is misschien snel weer opgelost, maar zorgt in ieder geval voor een paar vette visuals.

Als dit symbiont-gedoe is gefixed wordt de verantwoordelijke al snel gevonden; een zekere Doctor die zich bezighoudt met Doom. En huppa, alle Mighty Avengers haasten zich naar het land Latveria om Doom even flink de waarheid te zeggen in superhero stijl. Het enige suffe; Bendis schreef enkele jaren eerder ook Secret War, waarin Nick Fury met een soortgelijk plan kwam. Toen kreeg hij rechtstreeks vanuit het Witte Huis orders om zich niet met Latveria te bemoeien. Het kostte Fury zelfs zijn baan toen hij dit alsnog in het geheim uit wist te voeren. En nu kan een groepje luchtig geklede helden ineens wel deze andere natie binnenvallen? Euh, sure, whatever.

Eenmaal aangekomen in Castle Doom (yup, zo heet Doom’s hideout, en dat is awesome) wordt er geknokt met robots, geknokt met buitendimensionele wezens en geknokt met alles wat daarna nog overeind staat. Sentry, Iron Man en Doom raken per ongeluk betrokken in een tijdreis-incident, wat leidt tot het beste issue in deze Mighty Avengers volumes. Helemaal prima gedaan, compleet met overtuigende retro visuals. Maar goed, uiteindelijk is het enige relevante wat verder in deze comic gebeurt het gevangen nemen van Doc Doom. En fans van Doom kunnen tenenkrommend toekijken hoe Bendis hem de meest out-of-character dingen laat zeggen en hem een denkwolk-overload geeft die deze enigmatische bad guy ineens een stuk simpeler laat lijken. Als zijn masker een metalen snor had, zou Doom er aan draaien. Zonde.

Dus…

Zijn de eerste twee Mighty Avengers volumes nou zo weak of zit ik dit keer écht veel te kritisch te miepen? Tsja, het ligt deels aan je instelling. Het is een beetje te vergelijken met de vele CGI-gevulde blockbusters die elk jaar de bios in worden geperst. Flashy, wel geinig als je niet al te veel diepgang verwacht, maar even mentaal stimulerend als een uurtje MTV kijken. Niet elke comic hoeft duister en gritty te zijn vol met volwassen thema’s en zelfdestructieve personages, begrijp me niet verkeerd. Soms is een lichter werkje wel prettig ter afwisseling, en Mighty is in ieder geval geen zware kost.
Uhh, en uiteraard heb ik deze comics in m’n boekenkast staan. In oversized hardcover formaat nog wel. Ik wéét dat het geen hoogstaand werkje is, maar ik kan het niet laten om aan te schaffen. Tsja, ik ben zo’n ruggengraatloze Avengers fanboy die niets van de Grote Lijn wil missen, ook al is het soms niet al te geniaal. Marvel verdient prima aan deze jongen. Comics zijn inderdaad serious business.

Ok, ik geef het toe. Quantummechanica is niet aan mij besteed en ik ben al blij als ik ‘relativiteitstheorie’ met minder dan vijf spelfouten heb weten te spellen. Maar mis ik door dit lichte hiaat in mijn IQ, deze kleine finishing touch die me van Zwijnstein tot Einstein zou boetseren, werkelijk iets waardoor ik misschien simpelweg niet begrijp waarom er slechts één pilot gemaakt is van Korgoth of Barbaria? Wat is die missing link waardoor de tv-bonzen besloten de serie niet een verdere evolutie te gunnen door de kop er snel af te hakken? Gelukkig is youtube er nog!

Wie?

Korgoth of Barbaria werd geschreven door Aaron Springer, die ook al tekende voor frisse animatieseries als Dexter’s Laboratory en Spongebob Squarepants. In 2006 ziet de pilot het licht, en al even snel besluit Adult Swim om de dappere barbaar Korgoth zijn nek om te draaien. Verwonderlijk, want Adult Swim is doorgaans toch niet bepaald vies van gewelddadige, sociaal onaangepaste en vooral absurde humor. En laten nu net al die ingrediënten volop aanwezig zijn in dit brokje nostalgisch bloedvergieten. Korgoth of Barbaria draait om, jawel, Korgoth de Barbaar. Een norse man van weinig woorden, die liever met zijn enorme hakbijl een orc splijt dan een gesprek over gevoelens te moeten voeren. Gelukkig is zijn omgeving praatziek, anders was de cartoon beslist met recht een ‘stomme’ tekenfilm. Korgoth wordt benaderd door een groep mannen. Nadat ze vakkundig in elkaar zijn gebeukt en alle schadelijke ledematen zijn ontmanteld, mogen ze vertellen waar ze voor komen. Ze blijken boodschappers van Gog-Ma-Gogg, die Korgoth gedurende zijn gesprek met hem vergiftigt zodat hij hem kan dwingen een vervelend klusje voor hem op te knappen, het veroveren van een hebbedingetje van tovenaar Specules.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Bloedbad zonder weerga

In krap dertig minuten tijd weet Korgoth een zee aan bloed en organen over het scherm te slingeren waarbij die andere barbaar Conan haast wordt gereduceerd tot een vredelievende hippie-smurf. En dat alles voorzien van een stevige metalsoundtrack die het zwaardengekletter maar net weet te verbloemen onder heftig gebeuk. Niet voor tere zieltjes dus, maar dat maakt Korgoth nou precies zo ontroerend leuk. Ontroerend ja, want Korgoth raakt die ene snaar die je instant terugslingert naar de jaren tachtig. Naar de bulk aan Barbarian-films die er toen in de schappen van de dichtstbijzijnde videotheek lagen om precies te zijn. Films boordevol teveel non-functioneel naakt en met nog veel minder functioneel gespat van diverse ingewanden. Let wel, dit hoogtepunt van de barbarenfilm vindt plaats tijdens de pre-Tarantino jaren, en populaire films zijn dan uiterst brave comedies als Police Academy of Beverly Hills Cop. Niet bepaald topzware verhalen over mystieke betoverde objecten en éénmanskruistochten á la Hercules. Maar dan met een topless vriendinnetje en een botte bijl in een post-apocalyptisch verdorven landschap.

Barbaren, bloed en babes

Met zijn lompe titel, doordringend metalgebeuk, 100% ludieke fantasy-nonsense en 200% overbodig baldadig geweld is de stoïcijnse Korgoth genieten voor iedereen met dat twisted gevoel van humor dat roestig ijzer met blote borsten combineert. En getuige een opleving in de laatste jaren in het ‘sword and sorcery’-genre dankzij games als Age of Conan en met het overweldigend gejubel dat Tarantino stelselmatig ten deel valt als hij de grenzen van sociaal acceptabel geweld weer eens verlegt, moet er toch wel een markt zijn voor Korgoth? Daarom begrijp ik het niet. Wat bezielde Adult Swim? De serie was sociaal onaangepast. Check. Gewelddadig en grof. Check. Kon dus nergens op een andere zender en bediende een kleine maar fanatieke groep fantasy-fans die watertanden bij het zien van Metalocalypse. Check. Absurd. Mwoah, misschien geen pratende spons maar toch, zoveel cartoons vol trollen en hakbijlen in de juiste volgorde zijn er niet. Wat deze reviewer betreft: epic fail van Adult Swim zendercoordinatoren? Check!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Respect voor ouderdom. Dat is wat ik altijd heel hard roep als die 9-jarige hangjongeren op de parkeerplaats van de plaatselijke supermarkt me weer eens in elkaar slaan. Maar wat mij betreft gaat het ook op voor film. Het is makkelijk om alle films die voor je geboorte uit zijn gekomen af te doen als oude rommel, zeker als het zutje in zwart-wit is gefilmd en er geen geluid in zit. Voor de types die toch een gok willen wagen blijkt juist dat het verleden vol zit met interessante werkjes die (in hun periode) hun tijd ver vooruit waren. Natuurlijk is het tempo allemaal wat rustiger, moet je even wennen aan de titelkaarten die de beelden afwisselen in de stomme films, en is het acteerwerk wat meer over the top dan we gewend zijn (op William Shatner na). Als deze dingen je kijkplezier nou echt helemaal vernietigen dan zul je helaas een hoop moois mislopen.
Zelf heb ik altijd een zwak voor horror gehad, en vooral in dit genre zijn de ‘kleurrijkste’ old school films te vinden. De klassieker Nosferatu is hier al eerder behandeld, en is een goed ijkpunt. Als je die wel prima wegkreeg dan is de reis door horrorland maar net begonnen. Pak je oudste popcorn en leg zo’n krakerige plaat op de platenspeler, want het is tijd voor een avondje… old, old, OLD school horror.

The Golem (1920)

Praag, de 16e eeuw. Rabbi Loew krijgt bovennatuurlijke waarschuwingen over iets ellendigs dat in de toekomst zal gebeuren. Kort daarna komt een shockerend bericht; de keizer heeft opdracht gegeven de ghetto te ontruimen. Het voortbestaan van de plaatselijke Joodse community wordt bedreigd, en Rabbi Loew besluit een golem te maken; een rond te commanderen spierbundel uit klei. De golem is maar op één manier uit te schakelen, en dat is door de 5-puntige ster op zijn borst verwijderen. Als de keizer uiteindelijk zijn beslissing terugdraait, lijkt alles weer goed te komen. Er is één probleempje.. de golem wordt steeds moeilijker onder controle te houden. Eep!
Een van de eerste dingen die opvallen aan deze Duitse film zijn de indrukwekkende sets. De Joodse wijk is dan ook door een architect ontworpen en een mix tussen realisme en juist overdreven vormgeving geworden. Het resultaat is zowaar een beetje Efteling-achtig. Een tweede factor die The Golem interessant maakt is.. nou ja, de golem. Gespeeld door schrijver en regisseur Paul Wegener, die een mogelijke stroeve rol juist waanzinnig memorabel maakt door het gave kostuum en zijn geweldige gezichtsuitdrukkingen. Het verhaal an sich is een mooie variant op het Frankenstein-achtige ‘we created something and it’s out of control!’, en met minder dan 90 minuten speelduur zul je je hier vermoedelijk niet mee vervelen.

Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)

OK, dit gaat allemaal heel erg film-snobberig klinken, maar… Caligari is een triomf in expressionistisch design. Een van de eerste films met onnatuurlijk vervormde sets. De wereld die hier op camera vast wordt gelegd is tegelijk prikkelend, bedreigend en onwerkelijk.
In de film wordt een Duits dorpje opgeschrikt door een aantal gruwelijke moorden. Tegelijkertijd wordt op de plaatselijke kermis een slaapwandelaar genaamd Cesare tentoongesteld door ene Dokter Caligari. De jongeman Francis en zijn grote liefde Jane raken hierbij betrokken als de dood van een goede vriend voorspeld wordt door de slaapwandelaar, en dit diezelfde avond ook uitkomt.
Zoals gezegd zijn de designs bijzonder sterk. Er wordt slim gespeeld met diepte, licht, en de emotionele reacties die worden opgewekt door de soms trippy visuals. Het verhaal is best boeiend en het tempo is zeker niet verkeerd. Grappig trouwens hoe Batman’s tegenstander Penguin geïnspireerd lijkt te zijn op meneer Caligari, en Cesare doet wel erg denken aan een schaarloze Edward Scissorhands.
Als dikke bonus eindigt de film met een conclusie die alles wat je voorheen zag weer in een nieuwe context plaatst. Een twist ending… in een film uit 1920. Seriously. Een diepe buiging is op z’n plaats.

Häxan – Witchcraft Through The Ages (1922)

Het is een beetje verhuld in de nevelen der historie, maar Denemarken was in de begindagen van film een van de grotere producenten en exporteurs. En onze hardcore Ice Giant slaying noorderburen hebben best wat interessante dingen afgeleverd. Een van de opvallendste horrorproducties (in samenwerking met Zweden) is Häxan. Waarom? Omdat het een documentaire is, baby! Juist, Häxan informeert de kijker over de opvattingen die in de middeleeuwen bestonden over hekschereij en duivelschen prakteijken. Wat het voornamelijk doet is een bizarre trip zijn voor mensen die dit met geestverruimende middelen kijken. Een heel scala aan gave scènes komt voorbijrollen, van de duivelse martelingen die in het centrum van de aarde plaatsvinden, heksensamenkomsten die door B. L. Zebub himself worden overzien, nonnen die massaal gek worden, tot de nare praktijken van de Inquisitie bij het zoeken en executeren van heksen.
Häxan is echt een roller coaster ride aan momenten die voor de jaren ’20 best heftig zijn. Zo zijn er opvallend veel semi-naakte dames in beeld (in deze periode was er nog weinig censuur in films), worden onderwerpen als marteling en religieus fanaticisme niet geschuwd, en zijn de special effects zowaar indrukwekkend te noemen. Serieus, er loopt een paardenskelet rond! Het hoogtepunt is de acteur die El Satan himself speelt. De make-up is fantastisch, zijn momenten worden sfeervol op camera vastgelegd en net als in The Golem zijn de gezichtsuitdrukkingen hier ook super.
Häxan hoef je als betrouwbaar naslagwerk niet al te serieus te nemen, maar het eindproduct vond ik echt bijzonder vermakelijk. Aanrader!

Dracula (1931)

Jaah, hoe kan dé vampier nou ontbreken uit deze lijst? Dracula maakt me nostalgisch naar een tijdperk waarin bloedzuigers niet sparkly worden in het zonlicht of met weerwolven vechten voor de aandacht van emotieloze tienerdoosjes. Nee, Dracula is tenminste classy as fuck. Scherp gekleed, een accent dat half tussen hilarisch en charmant hoort (charmarisch?), en de tijd nemend om zijn prooi mentaal af te breken. Met de sfeervolle Nosferatu die 9 jaar eerder uitkwam moeten de makers hier wel op die sterke basis kunnen bouwen om een nóg beter eindproduct af te leveren, toch? Hahahanee. Helaas is Dracula als film erg stijfjes, droog en onbevredigend. Het filmequivalent van de liefde bedrijven met een mummie.
Ergens voelt deze productie meer als een toneelstuk dat toevallig op film is vastgelegd. Er is weinig beweging, de camera doet niet veel bijzonders, en echte actie of horror is hier niet te vinden. Geluid wel, want we zitten in de periode van uitkomen in de beginjaren van de ‘talkies’. Hier zit hem dan ook de enige reden om te kijken; Dracula’s performance. Acteur Bela Lugosi, in een van zijn eerste rollen, steelt de show als de evil graaf. Zijn uiterlijk, stem en manier van acteren zijn bijzonder vermakelijk, al komt het tegelijk ook gedateerd en awkward over. Maar het is goed te begrijpen dat de man met deze rol zijn doorbraak wist te maken. Naast Lugosi is het voornaamste/enige pluspunt de sfeervolle sets. Het verhaal is ondertussen wel bekend, en de ‘actie’ is bloedeloos en voornamelijk offscreen. Zelfs het eind van Dracula krijgen we niet in beeld! Feh!
Als film is Dracula niet serieus te nemen, maar het is eventueel een curiositeit voor kijkers met een hele specifieke smaak.

Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931)

Het is bijna niet voor te stellen dat Dr. Jekyll and Mr. Hyde uit hetzelfde jaar komt als Dracula, want er kan geen groter verschil zitten in de uitwerking. De openingsminuten alleen al hebben meer technisch vernuft en liefde voor het product in zich dan de hele film van die bloedzuigende collega, waarbij we vanuit Dr. Jekyll’s point-of-view zien hoe hij zich naar de plaatselijke universiteit begeeft om een presentatie te houden. Erg knap gedaan, en voor de geïnteresseerden uiteraard op youtube te vinden. Nu heeft het verhaal van Jekyll en Hyde me nooit echt geboeid (al is hij een vermakelijke toevoeging aan de cast van de League of Extraordinary Gentlemen), maar er zijn gelukkig wat redenen om deze film toch een kans te geven.
Zo is ‘ie (voor de tijd) opvallend seksueel geladen. De camera blijft bijvoorbeeld lang hangen bij de verleidelijke panty-verwijdering van een dame van lichte zeden. Spicy! Een paar jaar later zou de Hays Code worden doorgevoerd, het pakket met guidelines voor wat wel en niet getoond mocht worden in Amerikaanse films. Dr. Jekyll and Mr. Hyde zou hiermee niet door de censuur komen als het enkele jaren later zou zijn uitgebracht.
De film is bij vlagen ook vrij energiek. Als de beruchte transformatie eenmaal plaatsvindt (erg knap gedaan) zal de vrijgekomen Mr. Hyde lekker losgaan, met een wilde poging tot ontsnapping uit zijn laboratorium als acrobatisch hoogtepunt. Sure, het kan niet op tegen de slicke stunts van modernere actiehelden, maar voor een studiofilm uit de jaren 30 is het niet verkeerd.
Zwakke punten zijn een wat slomer tempo in de tweede helft, het verhaal dat weinig verrassingen heeft, en de wat lachwekkende make-up van Mr. Hyde. Erg aapachtig. De film had misschien beter een andere acteur kunnen gebruiken voor deze rol, een die fysiek ook wat imposanter is. Fredric March speelt nu zowel de Dr. als de Mr., en is na zijn transformatie niet direct creepy of imposant te noemen. Hij doet eerder denken aan een Ferengi. Eentje uit The Next Generation seizoen 1.
De verkenning van de duistere kant van de menselijke psyche is sindsdien beter en subtieler gedaan, maar Dr. Jekyll and Mr. Hyde is zeker niet slecht te noemen.

Zo, dat was een klein kijkje in het indrukwekkend grote aanbod ouwe horror. En ook al is het nergens eng of écht spannend, dan nog valt er een hoop plezier te halen uit deze (vaak terechte) klassiekers. Als je je een keer nostaligisch voelt of de spastische editing uit hedendaagse actiefilms even helemaal beu bent, zijn deze werkjes een mogelijk alternatief. Het is in ieder geval leuker dan op een parkeerplaats in elkaar geslagen worden.

Zelfs de meest doorgewinterde filmfanaat zal bij een bioscoopbezoekje bij het kiezen van de filmprent de volgende zinsnede wel eens hebben gehoord: ‘ Is ie in zwart/wit? Mwoah.. dan hoef ik hem niet te zien en gaan we wel naar Another Teen Crap Obstacle That Will Traumatize My Eyeballs Forever Rightly So’. Zelfs het vlotte Sin City was ongetwijfeld voor dergelijke fijnzinnige geesten doorbijten geblazen, en klassiekers als Metropolis of 12 Angry Men schuiven zij liever terzijde. Herken je jezelf en zakt de moed je al in de schoenen bij de gedachte dat ook een comic louter kan bestaan uit zwarte lijntjes en witte vlakken, haak dan hier af en spoed je naar het dichtstbijzijnde schap Asterix-jes. Want de titel zegt het al, van de hier te bespreken avonturen van de vledermuisman spat geen donkerrood bloed van de paginas en valt in geen velden of wegen kleurige Joker-schmink te bekennen.

Bat Noir

Het klinkt als een simpel concept. Men neme een superheld en dompelt deze in een kostenbesparend doch sfeerverhogend zwart-wit jasje. Comic noir. Natuurlijk werkt zoiets niet voor elke superheld. Het helpt, als de spandexprins(-es) in kwestie van nature een zwart randje heeft. Zonder kleurgebruik kan de sfeer snel duister, donker en grimmig worden gemaakt, en dus zal het jasje dan ook beter geschikt zijn voor getormenteerde zielen als Daredevil, Punisher, en Spawn dan voor de immer jolige Spider-man of een Hulk die aan zijn kwalificatie ‘ meest groene superheld’ toch zijn bestaansrecht ontleent. Er zijn overigens al verschillende helden die een Black & White-behandeling mochten ontvangen. DC begint met Batman rond 1998 en na het succes van deel  één, volgen er enkele jaren later nog twee delen. Marvel, het andere superhelden-universum, kijkt het kunstje af en onderwerpt ook enkele iconen aan een zwart-wit behandeling, zoals Invincible Iron Man, Blade, en Wolverine.

Mini-serie

Maar goed, deze reviewer kreeg slechts het eerste deel van Batman Black & White in handen. Editor Mark Chiarello legt in zijn voorwoordje uit, dat de bedoeling van de miniserie was, het maken van een set Batman-verhalen voor in die fameuze koffer naar een onbewoond eiland. De ultieme Batmanstories in een overdonderend doeltreffend manteltje. Daarvoor benaderde hij alle grote striptekenaars en scenariopenners van het moment (ehm.. rond 1995 dus), en wonder boven wonderwoman, allen lieten de kans niet aan zich voorbijgaan om hieraan mee te werken. Chiarello is zich daarvan bewust, en de grootste kanttekening op Batman Black & White is dan ook de pijnlijk lovende woorden die elke tekenaar en scenarioschrijver ten deel vallen in de begeleidende tekstjes voor elk van de twintig korte verhalen. Feitelijk staat er namelijk twintig keer, pipo X is de grootste en meest fantastische tekenaar in de industrie, en die deed toch maar mooi even mee. En zoals gezegd, bij nummer twintig wordt zo’n promoriedeltje even ongeloofwaardig als vermoeiend.

Beetje vreemd, maar wel lekker

Toch is Batman Black & White zelf dan wel weer bijzonder geslaagd. De vleermuiskoning leent zich met zijn gekwetste ziel en morele standvastigheid bij uitstek voor een comic noir behandeling. Het zwart-wit zit de alter ego van Bruce Wayne als gegoten, en elk tegenvallend verhaal wordt onmiddellijk gevolgd door een visueel hoogtepuntje van een andere tekenaar. En ook de keuze voor twintig ultrakorte epistels met verbluffend artwork maken van Batman Black & White een ware page-turner. Natuurlijk, sommige verhalen zijn ronduit sullig of ‘out-of-character’, zoals wanneer de Batman een discussie met een verongelijkte vader aangaat over de opvoeding van zijn zoon. Daar staan dan weer enkele visuele wondertjes tegenover, zoals de prachtige art-deco jaren ‘ 50 stijl waarin ‘Heist’ van Matt Wagner is gedompeld, of het fantastische ‘A black and white world’ van epic-storyteller Neil Gaiman. De vele afzonderlijke stijlen maken Batman Black & White tot een afwisselende en nimmer vervelende bundel die doen uitzien naar delen 2 en 3. Het enige nadeel is dat het louter korte verhalen betreft waarin slechts eventjes aan onze favoriete Vleermuis kan worden geroken. Het is geen kundig aaneengesmeed diepgaand verhaal. En dat terwijl The Long Halloween al aantoonde dat zo’n filmische comic noir bewerking best werkt voor Batman.

Als je er niet genoeg van krijgt..

Zeker zo leuk als de comics zijn de webmotion-comics, die zijn gemaakt door Warner Bros. Volledig gebaseerd op de comics uit de drie volumes Black and White, maar helaas is de site alleen toegankelijk voor Amerika. Gelukkig houdt dat youtube niet tegen. Op zijn minst geven de motion comics je een goed idee wat je aantreft in de drie delen

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Normaal gesproken heb ik niet echt een hele hoge pet op van korte films of stop-motion animatie. Het is vaak wel interessant of mooi spul, maar ik doe niet bijzonder veel moeite om het op te sporen. Nu ben ik een luie douchebag die nergens echt bijzonder veel moeite voor doet, maar dat terzijde. Ik mag nu alleen mijn mening bijschroeven na het zien van een zeker meesterwerkje dat me zó uit mijn stoel blies dat er nu een nerd-vormig gat zit in een van mijn draagmuren. De schuldige? Madame Tutli-Putli.

We openen in een dor landschap waar een grote voorraad koffers en huisraad stof staat te vangen. Deze spullen zijn het eigendom van een eenzaam ogende dame die op een trein staat te wachten. De madame installeert zich in de trein als deze eenmaal arriveert, maar dit zal geen gewoon ritje worden…

Als het gezicht van deze madame voor het eerst duidelijk in beeld komt valt meteen op hoe bizar mooi de gezichtsuitdrukkingen zijn gedaan. Diep, diep respect voor de Canadese makers, ik heb niet vaak dit soort animatie zó realistisch meegemaakt. Meermaals zul je vergeten dat je naar stop-motion zit te kijken, allemaal door de prachtig natuurgetrouwe bewegingen en die van de ogen in het bijzonder. Het is zelfs een beetje creepy hoe goed dit gedaan is, alsof je naar een actrice met een dun kleimaskertje zit te kijken. Er is dan ook gebruik gemaakt van CGI om de ogen van mensen op de poppen te transplanteren (een paar productiefoto’s vind je hier). Uiteindelijk niet gek dat er niet minder dan 5 freakin’ jaar hier aan gewerkt is.

Deze korte film bevat wat geinige momentjes af en toe, zoals een wel heel erg onstabiel schaakspel dat op het bagagerek gespeeld wordt en een vulgaire passagier die niet al te subtiel is in zijn hints naar de Madame, maar het verraste me dat de hoofdmoot nogal… duister is. De spanning wordt mooi opgebouwd en ik zat het grootste deel dan ook compleet gehypnotiseerd naar mijn scherm te staren. Tegen het eind gaat Madame Tutli-Putli een  beetje de trippy kant op met een conclusie die open staat voor meerdere interpretaties. Is ze stervende? Is de mot een vorm van spirit guide die haar naar ‘het licht’ brengt? Mooi dat de tunnel van licht op het eind net zo goed een aankomende trein kan voorstellen. Ach, pretentieus zitten filosoferen over zoiets is misschien wat overdreven. Ik kan beter mijn waardering uiten over de geweldige camerahoeken, de bijzonder effectieve muziek en de bedrukkende sfeer in de tweede helft die prima wordt overgebracht.

De hele film (nah ja, alle 17 minuten) is hier te bekijken, en dat raad ik fans van animatie die iets experimentelers dan gebruikelijk wel aandurven dan ook van harte aan. Madame Tutli-Putli is dan misschien geen gezellig soort Wallace en Gromit animatie om lekker samen met je familie op de bank te kijken, indrukwekkend is het allemaal wel. En creepy. Brr. De volgende keer maar met de bus in plaats van de trein.

Als ik iemand laat luisteren naar mijn nieuwe Favoritest Band Ever genaamd Tame Impala, krijg ik eigenlijk altijd dezelfde reactie. Dat het klinkt als ‘de Biettles’. Nu ben ik geen geweldig grote muziekkenner, maar ik heb toch wel mijn fair share aan bandjes langs horen komen, en van die hele ‘Beeduls’ heb ik echt nog never nooit gehoord. Misschien maar goed ook, want het Australische Tame Impala moet gewoon lekker op zichzelf staan en niet in een hoekje gepropt worden met.. nou ja, die andere band.

Innerspeaker zag het daglicht in mei 2010, en valt onder de noemer ‘psychedelische rock’. Terecht, want je kunt de hashlucht haast ruiken zodra de eerste paar nummers langskomen. Naast de prettig plakkerige drums en golven van gruizige gitaar heeft het geheel bij vlagen ook wel een poppy kern met een moderne sensibility. Het is luchtige muziek die simpelweg heerlijk wegluistert.

Het album opent al lekker met het hele relaxte ‘It Is Not Meant To Be’. Een rustige opbouw, wat subtiel psychedelische effecten op het gitaarspel, en de fijne reverb-aangedikte zang van Kevin Parker. Zijn stemgeluid zou schijnbaar nogal wat flashbacks geven naar ene ‘Pauw Mukkartmey’, whatever. De toon is gezet, en als de opener je niet grijpt dan kun je de rest helaas ook wel vergeten. Toch kan ik me haast niet voorstellen dat er mensen zijn die deze muziek niet trekken. Euh, of je moet 15 jaar oud zijn en Sensation Black het toppunt van artistieke integriteit vinden. Arme jij.

De wat mij betreft toptrack is ‘Alter Ego’; een onweerstaanbare beat, echoënd gitaarspel, en lekker nonchalante zang… wat een geweldig totaalpakket! Een nummer om te draaien terwijl je in het zonnetje hangt, je zorgen tijdelijk vergeet en even blij bent om op dat moment in tijd en ruimte simpelweg te bestaan. Of misschien ben ik wel gewoon een pretentieuze eikel. Hm.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Een paar nummers zijn (op de lange termijn) iets minder treffend. ‘Solitude Is Bliss’ is bijvoorbeeld soms net wat té nonchalant en rommelig, en de uittro van het instrumentale ‘Jeremy’s Storm’ gaat ook iets te lang door en klinkt weer wat druk. Wat mij betreft zijn dit maar kleine smetplekjes op een verder met trippy kleuren doordrenkt geheel. Met tracks als ‘Lucidity’ en ‘Make Up Your Mind’ zit je binnen no-time met een grijns op je bakkes mee te deinen, je ergens in de 70′s wanend.

Kijk, Tame Impala zal vast bij vlagen herkenbaar klinken. Maar de combinatie van retro met een verfrissend glazuurlaagje modern maakt Innerspeaker voor mij een album dat keihard overeind blijft tussen de concurrentie. Laat anderen maar voor de driehonderdste keer luisteren naar ‘Sargant Pemper’s Lolly Hardwood Bland’ of hoe je het ook schrijft, deze jongen vermaakt zich ondertussen prima met zijn nieuwste speeltje.

Zoals met zoveel dingen in het leven loop ik ook met populaire game-franchises flink achter. Call of Duty? Final Fantasy? Resident Evil? Allemaal nooit of maar heel even aangeraakt. Ik moet zelfs Portal nog steeds uitspelen, en dat gekke ding heb ik al 2 jaar op den harden schijf staan ondertussen! Might & Magic is ook zo’n klassieke reeks die aan deze jongen stilletjes is voorbijgetrokken, tot een paar weken geleden. Toen kreeg ik namelijk Clash of Heroes in handen, een in februari van dit jaar uitgebrachte game die me sindsdien flink wat uurtjes nachtrust heeft gekost.

Clash of Heroes heeft qua looks en gameplay weinig te maken met de M&M delen die voor de PC uit zijn gekomen, en met een nostalgische insteek moet je deze game dus zeker niet benaderen. De box-art doet al vermoeden dat het gaat om wéér zo’n Anime-stijl RPG, maar de praktijk is gelukkig anders. CoH is voornamelijk een strategische puzzelgame, toevallig met een paar RPG elementjes.

Het overkoepelende verhaal is simpeler dan mijn als baby op z’n hoofd gevallen achterneef, maar dat mag de pret niet drukken. De setting is de fantasy wereld Ashan, bestaand uit meerdere rijken. Zo zijn daar Elfjes, ridders, necromancers en een Arabian Nights aandoend gebied met magiërs. Dit hele zutje wordt bedreigd door demonen, die vanuit hun territorium Ashan in het geheim binnendringen en de bestaande rijken tegen elkaar opzetten en bla bla bla. Uiteindelijk zul je als speler steeds een character besturen in één van deze gebieden, en de daar aanwezige legers moeten inzetten om de plaatselijke tegenstanders te lijf te gaan. En dat element steekt zowaar verrekte leuk in elkaar.

In eerste instantie zie je de (kleurrijke) spelwereld vanuit een top-down view, en zul je in een lineare manier de speelvelden doorlopen. Regelmatig kom je vijanden tegen, en dan begint de pret. Zo’n 90% van het spel bestaat uit de daaropvolgende battles.
Een eerste fijn iets dat hierbij opvalt is dat je je eigen leger kunt samenstellen. Er zijn ‘slots’ die je op kunt vullen met een bepaald type unit. Er zijn 3 slots die je naar eigen inzicht kunt invullen met keuze uit 3 typen core units, de ruggegraat van jouw leger. Er zijn 2 slots over voor gedurende het spel unlockbare champion en elite units die een stuk heftiger zijn maar wat meer in-game management vergen. Je kiest de typen units die je wil gebruiken en betreedt het slagveld. Verwacht je hierna een episch bloedbad? Jammer maar helaas, in CoH gaat die meuk er wat anders aan toe. Anders, maar zeker niet verkeerd.

Je hebt de controle over het onderste scherm, waar een X aantal units in random formatie verschijnen. Deze units moeten geactiveerd worden, zodat ze de tegenstander op het bovenste scherm bestormen en hopelijk een deel van zijn/haar hit point totaal afsnoepen. Dat activeren van units gebeurt door 3 gasten van dezelfde kleur in een verticale rij te krijgen. Het is alleen mogelijk om de achterste unit van een kolom op te pakken en in een andere te parkeren, of units die dieper in een kolom staan te verwijderen zodat de rest netjes opschuift. Krijg 3 units op een rij en ze gaan ‘chargen’. Afhankelijk van het type unit kost dat een paar beurten, en als deze voorbij zijn zullen ze het bovenste scherm oprennen en de vijandelijke units in hun pad aanvallen. Oh, en als je 3 dezelfde mannetjes horizontaal weet te plaatsen, veranderen ze juist in een muur die relatief veel schade kan hebben. Het op een goede manier managen van je aanval en verdediging is nodig om te kunnen winnen.
Klinkt allemaal verre van spannend in tekstvorm, maar het is echt bijzonder leuk in de praktijk. Omdat elke unit net weer andere eigenschappen heeft zijn er toch best wat tactische beslissingen mogelijk. Vooral de heftigere elite en champion units zijn game-changers, al nemen die meer ruimte in het speelveld in, moet je deze per stuk in-game aanschaffen, en zijn ze niet in oneindige aantallen beschikbaar. De 5 facties die je kunt spelen hebben elk een eigen smoel en sterke punten, wat zorgt voor de nodige afwisseling.

Het RPG element zit hem in ‘t feit dat jij en jouw mannekes kunnen levelen. Units die deelnamen aan een battle krijgen experience points, met in totaal 5 levels waarin deze kunnen groeien. Het main character dat je bestuurt kan maximaal level 10 worden, en een level omhoog betekent meer hit points, sterkere muren en meer units tegelijk op het speelveld. Het is mogelijk om levels te grinden, en omdat de battles zelf zo leuk zijn is dat een best verleidelijke optie.
Mocht je dit even beu worden dan is er wat afwisseling in de vorm van puzzels die over de levels zijn verspreid, waarin je wordt uitgedaagd om een tegenstander in een specifieke situatie in één ronde te verslaan. Soms nog best tricky.

De main game is op zich niet al te uitgebreid, als je het rustig aan doet en soms wat tijd neemt om bepaalde units op te levelen rollen na een uurtje of 20 de eindcredits al wel voorbij. Gelukkig kun je daarna nog altijd een random potje spelen tegen de computer (al is de AI soms wat krakkemikkig) of kun je een andere speler tegenover je krijgen in de multiplayer mode. Met een menselijke tegenstander wordt elke battle veel uitdagender, en het is dan ook een dikke aanrader om het spel op deze manier te ervaren.

Op zoek naar een casual te spelen game die toch wat tactisch inzicht vergt? Je kunt het stukken slechter doen dan met Clash of Heroes. De gameplay is dan misschien wat repetitief, maar als de essentie zó verslavend is hoor je mij niet klagen. Hoog tijd om de review op dit punt af te ronden, want ik moet nodig wat slaap inhalen. Had de game gisteren voor het slapen gaan niet meer moeten aanzetten, elke keer maak ik weer dezelfde fout. “Nog een laatste potje. Dan stop ik. Dit keer echt. Of, nou ja, hierna nog ééntje.”

I’ll be famous one day, but for now I’m stuck in middle school with a bunch of morons. Het motto van Greg is de mislukte cartoonist Jeff Kinney op het lijf geschreven. Hij besluit op een dag dan maar kinderboeken te gaan schrijven, waarin de fictieve tiener Greg een dagboek bijhoudt. De boeken verkopen goed, maar zodra Kinney besluit de dagboeken van Greg ook op internet te zetten in een soort blog-vorm, explodeert de boel pas echt. Inmiddels bezoeken zo’n 70.000 kinderen dagelijks regelmatig de site om te vernemen hoe het verder gaat met Greg en consorten. En zoals alles wat succesvol wordt in Amerika, is een geldbeluste Hollywood-uitholling onvermijdelijk.

Familiefun

De regie blijkt voor de onbekende Thor Freudenthal, die alleen de karige familiefilm Hotel for Dogs op zijn conto kan schrijven. Het verhaal wordt losjes gebaseerd op de kinderboeken. Greg Heffley (Zachary Gordon, bekend van bijrolletjes en stemmen in Batman: Brave and the bold, How I met your mother, en Four Christmases) gaat naar de middle school, de brugklas. En hij herkent zijn klasgenootjes amper meer, die ineens in de zomer zomaar een stuk uit de kluiten zijn gaan groeien of plots borsten hebben gekweekt. Spoedig leert hij van zijn slungelige grote broer (Devon Bostwick, o.a. Survival of the Dead)  dat hij ergens moet in weten uit te blinken om zo in het jaarboek opgenomen te worden en populair te worden. Samen met de kneus Rowley (Robert Capron uit Bride Wars), een slechte genetische hybride tussen the Simpsons’ Ralph en de roodharige nerd uit Harry Potter, bedenken ze de nodige snode plannetjes om dat doel te bereiken.

Wie zei je?

Het grote voordeel van het gebruik van al deze relatief kleine, onbekende namen, is dat de nog onbekendere regisseur erin slaagt de aandacht van het verhaal niet af te laten leiden naar een of ander kindsterretje. Bovendien blijft de film op een aangename manier zo ‘ lekker klein’  en indie. Geen grootse effecten, overweldigende actiescenes of rondzwierende lasers. De acteurs en het verhaal moeten het doen. En dat is redelijk geslaagd. De teksten zijn scherp en spitsvondig. Dwing jezelf even niet lui de ondertiteling de lezen, en de taalgrappen buitelen over elkaar heen. De film zit verder boordevol geinigheidjes en grappige mythische kinderverzinsels, zoals het morzelige stuk kaas dat de gehele film lang rustig in de hoek van het plein ligt te schimmelen in de zomerzon tot het zijn rol in het verhaal mag vervullen.

Kinderfun

Maar dat is ook wel het grootste nadeel van Diary of a Wimpy Kid. De film wil te graag en moet uiteindelijk toch te moralistisch eindigen. Waar een familiefilm als Mathilda (met een weergaloze Danny de Vito) dat niveau wel tot het eind weet vast te houden, verliest Diary of a wimpy kid na pakweg een uur de aandacht. Misschien ook deels omdat alles grappig MOET zijn en er een soort grappigheidsinflatie intreedt. Bovendien komen enkele personages wel erg geboetseerd op de neutrale kijker over, zoals de voor een 12-jarige wel opvallend volwassen Angie (Chloe Moretz; Kick-Ass, Let me In). Na een vlot en sterk begin, weet de film het niveau ‘ietsie-beter-dan-gemiddelde-familiefilmprut’ niet meer te ontstijgen en zetten we hier liefst Home Alone nog eens op. Greg’s perikelen zijn hilarisch voor tienjarigen en tevreden instemmend knikkende ouders over dergelijk heilzaam onschuldig vertier, maar voor objectieve kijkers is Diary of a wimpy kid naarmate het eind vordert als het lezen van een comic waar iemand je zojuist het einde van heeft verklapt. Maar goed, het is per slot van rekening een kinderfilm, en zolang zij er maar plezier aan beleven, missie geslaagd, en gun ik ze van harte veel plezier met deel 2, die momenteel in de maak schijnt te zijn.

Ik vind het niet erg om toe te geven; ik ben een Trekkie. Opgegroeid met seizoen 1 van The Next Generation en sindsdien is het alleen maar bergafwaarts gegaan. Meer geld uitgegeven dan ik wil weten aan de collectible card game, quotes uit de serie in het dagelijks leven gebruiken, dat soort ongein. Toch blijft het voornamelijk het oprakelen van vergane glorie, de meest recente films en series waren allemaal vrij zwak en het is nog iets te vroeg om te zeggen of de recente reboot op lange termijn en met meer deeltjes leuk blijft. En de belangrijkste acteurs uit de eerste twee series zijn op een zeldzame uitzondering na al lang niet meer bezig met dat hele Trek gebeuren. Tot nu.

Wat is namelijk het geval? De recent uitgegeven Blu-ray box met daarin de (opgepoetste) eerste 6 Star Trek films bevat een extra disc met daarop een 75 minuten durend interview gehost door Whoopi Goldberg. Ze ontvangt William Shatner, Leonard Nimoy, Patrick Stewart (met snor!) en Jonathan Frakes, die niet vaak samen in één ruimte zijn geweest maar nu dus voor deze ‘summit’ gezamenlijk kletsen over de films, series en hun ervaringen. En als je niet weet wie die mensen zijn dan hebben wij een probleem en zie ik je vanavond, achter de steeg van het Dorkside hoofdkantoor. Bring a weapon.

De sfeer in de Summit is gezellig, gewoon 5 ervaren acteurs die ontspannen met elkaar zwammen over Trek gerelateerde zut. Ergens doet het wel zeer dat er geen vertegenwoordigers zijn van mijn favoriete serie Deep Space Nine, maar schijnbaar was het daar achter de schermen ook allemaal minder gezellig (het gerucht gaat dat Frakes na zijn ervaringen op de set er naar refereerde als “deep shit nine”) en wil Avery Brooks niet veel meer met Star Trek te maken hebben. Sisko, nooo!

Maar goed, er valt genoeg op te rakelen over The Original Series en The Next Generation natuurlijk. Er zijn een hoop leuke anekdotes en onthullingen van de aanwezige gasten die voor vaste conventiegangers misschien al oud nieuws zullen zijn, maar dan nog is het leuk om de acteurs zelf er over te horen babbelen met elkaar. Stewarts eerste ervaring met zo’n conventie bijvoorbeeld, waarbij hij pas écht besefte hoe groot het Trek fenomeen wel niet was. Of dat Nimoy door wetenschappers altijd gezien werd als super intelligente gast omdat zijn personage dat toevallig was.

Whoopi is blijkbaar een grote Trek nerd, en weet nog het meeste van de series en films van alle mensen in de kamer. Serieus, het is heel apart om de verwarring van Stewart en Frakes te zien over de film Generations en wie daar nou ook weer inzat en of Malcolm McDowell nou uiteindelijk in de Nexus zat of niet. Tsja, het zijn acteurs die het op het eind van de dag gewoon doen voor een paycheck, het zijn de creepy types als bepaalde Dorkside reviewers die elke gebeurtenis uit elke aflevering weten te onthouden. Ahem.

De Summit is ook een fijne feelgood kijkervaring. Frakes en Stewart zijn bijvoorbeeld buddies, net als Nimoy en Shatner, en dat kun je echt wel merken aan de manier waarop ze met elkaar omgaan. De hele TNG crew is schijnbaar een super hechte groep met mensen die er altijd voor elkaar zijn als het nodig is. D’awwww, zo cute. En Stewarts’ mooiste Trek-moment was zijn laatste scène met Frakes op de set van het verder bizar abominabele  Nemesis, waarbij hij van de emotie echt niet uit zijn woorden kwam. D’awwww, zo cute.

Er is ook een gigantische bombshell die gedropt wordt door onze favoriete cheesy acteur: Shatner heeft nog nooit een aflevering TNG gezien! De blik van Stewart als hij dit hoort is onbetaalbaar.

Het is echt een bitterzoet moment om te beseffen dat de Captain’s Summit een van de laatste Star Trek gerelateerde dingen zal zijn waar legendes als Stewart of Nimoy aan meewerken. Hoe potentieel gaaf de nieuwe Abrams setting wel niet kan zijn, die oude glorie komt niet meer terug. Heb je fijne herinneringen aan de twee eerste series, en baal je nog elke dag dat de koek toch echt wel op is? Dan is dit uiteindelijk wat mij betreft veel te korte interview wel een mooi punt om terug te kijken op een hoop fijns en tegelijk ook afscheid mee te nemen. Live long and prosper, guys.

“Hoe ging dat ene nummer ook al weer?” “Oh je bedoelt dat ene met ‘dundun-dun, daahw rakketakkerakketakkerakketakke dada-dummm?”

Als je hard rock en vooral metal bespreekt dan kunnen dit soort vocalisaties van gitaar geluiden naar voren komen; in ieder geval eerder dan bij jazz of reggae. Wat ook kan is dat je het over Van Canto hebt, de a-cappella metalband die bij zichzelf gedacht moet hebben: ‘Waarom gitaren of keyboards gebruiken als je het allemaal met de stem kunt doen?’

Van Canto, als een van de meer verassende formules van de laatste jaren, bestaat uit een frontman en frontvrouw, drie vocalisten voor de gitaren en basgitaren, en een drummer. De gitaristen zingen dus letterlijk: “Daggadagga-daggadagga ran-tan dun dun” op verschillende toonhoogtes om het effect van gitaar-riffs te krijgen. Alles met alleen de stem (Goed op drums en wat distortion tijdens gitaarsolos na)? …Awesome.

En werkt dit? Ja! Hun eerste album A Storm To Come is van 2006, en ze zitten nu met Tribe of Force aan hun derde album. Waar je zou denken dat de gimmick na een tijdje vervelend begint te worden blijkt het derde album hun sterktste tot nu toe. Van Canto doet power metal, en dan wel de Duitse variant: power ballads tussen de up-tempo nummers door, teksten over samen sterk staan, met van die meezing refreintjes die het vooral goed doen met een pull bier in je hand en je andere arm om je buurman heen geslagen, en natuurlijk veel kazigheid zoals het power metal betaamt.

Maar waar het op eerdere albums soms verwerd tot trage nummers waar niet veel in gebeurde in een poging om epische meebrallers te doen, staat dit album als een huis. Bijvoorbeeld hun eerste single The Mission vind ik episch, al was het maar omdat het m’n eerste aanraking met zo’n gaaf concept is, maar het tempo gaat er in de refreinen telkens een beetje er uit als de ‘gitaren’ wegvallen en ze meezingen met lead-zanger. De gitaren hadden ook wat sterker in de mix kunnen staan. Tribe of Force heeft dit: nummers die staan als een huis, de stevige geluidstextuur die een metal album verdient, en het lijkt er op dat ze de mogelijkheden van hun stemmen veel meer verkend hebben. Zo zijn er passages waar de vrouwelijke zangeres fluit-achtige melodielijnen humt, en wordt er meer gedaan met verschillende melodiën en ritmes tegelijk.

Dan nog twee persoonlijke favorieten van dit album: waar ze op hun debuut een geslaagde Metallica-cover deden in de vorm van Battery (vrij impressive gezien het tempo van dat nummer), doen ze dit album Metallica’s 8 minuten epos Master of Puppets. Metal-fans bekend met de vroegere Metallica weten dan genoeg.  “Just call my name because I will hear you scream — Master! — Master!” —>

Het andere is een cover van mede Duitse powermetallers Grave Digger, namelijk Rebellion. Dat nummer komt van hun thema-album over de Eerste Oorlog voor Schotse Onafhankelijkheid (oftewel Braveheart) en is kort door de bocht gezegd Episch (zij het met een gezonde dosis kaas). Opvallend genoeg gebruiken ze Grave Digger’s lead-zanger voor dit nummer (al klinkt hij niet zo goed bij stem als ik hem herinner). Andere gastoptredens komen trouwens van de zangers van de bands Rage en Sonata Arctica. Fijne toevoeging. Al met al een aanrader.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

—

PS: Ik heb Van Canto recentelijk live gezien. De lead-gitarist (die kale met de sik) fungeert live als extra frontman. Z’n enthousiasme werkt aanstekelijk!

—

Tracklist: