Vanaf de dag dat ik Arkham Horror in mijn handen kreeg, een van de beste bordspellen die ik ken, hoopte ik al dat één specifieke uitbreiding ooit het vreemd pulserende levenslicht zou zien. Na het lezen van het klassieke Lovecraft verhaal The Shadow Over Innsmouth, het meermaals zien van de film Dagon en zelfs het spelen van de old school game Shadow of the Comet was mijn liefde voor het duistere vissersdorpje Innsmouth namelijk tot een ongezond niveau gestegen. Ik moest even wachten, maar de aanhouder wint uiteindelijk toch: Innsmouth Horror is de tweede ‘big box’ expansion voor Arkham Horror geworden. Er zijn ook kleine uitbreidingen uitgegeven (zoals de al eerder besproken The King In Yellow) maar de grotere expansions veranderen het spel op veel uitgebreidere manieren. In het geval van deze set kunnen spelers, naast rondhangen in Arkham, ook Innsmouth gaan bezoeken. Als ze hun testament van tevoren maar op orde hebben…

Maar wat is Innsmouth nu precies? Fans van Lovecraft’s horrorverhalen uit de jaren ’20 zullen bij deze vraag vast even moeten glimlachen. Deze plaats is namelijk een van de meest tot de verbeelding sprekende locaties geworden uit zijn oeuvre. Een slaperig vissersdorpje met een mysterieus verleden, waar schimmige figuren rondhobbelen en vreemde geluiden maken. Waar ‘s nachts lichten te zien zijn op het afgelegen Devil Reef. Waar vreemdelingen die te veel vragen stellen de neiging hebben om spontaan te verdwijnen. Een setting vol potentie waar deze uitbreiding goed gebruik van maakt.

Wat heeft Innsmouth Horror nu precies te bieden? Nou, dat is niet weinig. Wat dacht je van 16 nieuwe Investigators, 8 nieuwe Ancient Ones, 2 nieuwe Heralds, 36 nieuwe Location kaarten voor encounters in de standaard Arkham locaties, 42 Location kaarten voor Innsmouth zelf, 32 monsters (waarvan een hoop nieuwe) en nog een zooi Mythos en Other World kaarten.

De investigators hebben over het algemeen nuttige abilities of een sterke flavor. De advocaat kan bijvoorbeeld voorkomen dat spelers gearresteerd worden (handig, want Innsmouth jail is erg gevaarlijk), de boerenknul is een simpele jongen die niet zo snel Sanity verliest van monsters (want da snaptie nie zo goe) en de secretaresse wordt een stuk beter als er een medespeler in de buurt is. De bruutste investigator is de violiste, die makkelijk Clue Tokens verdient en andere spelers ze laat gebruiken alsof ze van zichzelf zijn. Sick!
De nieuwe Ancient Ones zijn stuk voor stuk weer nare pipo’s. Persoonlijke favoriet is Quachil Uttaus, die één specifieke investigator tijdens het spel stalkt en gek maakt totdat deze uiteindelijk wordt devoured en de Ancient One netjes de volgende in het rijtje afgaat. De lelijkerd Ghatanothoa zorgt ook voor extra spanning; hij krijgt 8 tokens op zijn sheet krijgt en zodra een speler 2 of meer Clues tegelijk verkrijgt moet een token worden omgedraaid. Pak de verkeerde en.. boem. Je bent devoured. Dat is sowieso een wel vaker terugkerend element in deze uitbreiding, dus maak maar niet al te veel lange termijn plannen voor je character.

Fans van het originele verhaal zullen genoeg herkenningspunten vinden. De encounters zijn over het algemeen niet al te spelers-vriendelijk, en het is zelfs mogelijk dat een van de weinige veilige plaatsen bruut wordt afgesloten voor de rest van het spel. Navigeren door Innsmouth gaat in ieder geval zoals je mag verwachten. Het kost alleen meer tijd en moeite om op Devil Reef en in de daaronder liggende Deep One grotten te komen. Er uit ontsnappen is niet al te makkelijk en dat vergroot het gevoel van isolatie. Op zich cool, al is het frustrerend om van het trekken van specifieke encounters afhankelijk te zijn om er weer weg te komen. De Deep Ones zullen ook wat meer druk op het spel zelf zetten door speciale portals waar rondschuifelende monsters in kunnen verdwijnen. Dit voegt steeds een counter toe aan een speciale Deep Ones Rising Track, en als die vol is ontwaakt de Ancient One meteen. Alleen af te kopen met Clue Tokens, alsof die dingen niet kostbaar genoeg zijn. Oh, en als de Ancient One’s Doom Track voor meer dan de helft gevuld wordt gaat de politie Innsmouth strenger patrouilleren. Grotere kans om in de gevangenis te belanden, en dat is een Bad Thing. Ervaren spelers die hun potjes Arkham Horror te makkelijk vinden zullen al deze dingen wel kunnen waarderen.

Een van de fijnste toevoegingen zijn de Personal Story Cards. Er zijn 2 kaartjes voor elke Investigator die in het spel en alle uitbreidingen te vinden zijn, en deze Story Cards beschrijven een persoonlijk doel voor jouw character. Soms haal je dit doel door een bepaald geldbedrag ergens af te geven, specifieke monsters te verslaan, een aantal Tomes te verzamelen, etc. Het haakt altijd direct in op de backstory die op de achterzijde van elke Investigator Sheet is gedrukt, en door deze Stories komt dat verhaal in het spel echt tot leven. Je doel halen zorgt voor een positief effect, soms permanent, en uiteraard zullen er nadelige gevolgen zijn voor een eventueel falen. Ook mooi hoe met deze kaartjes de wat zwakkere characters uit oudere sets worden geholpen, zoals de normaal wat tegenvallende Sister Mary die nu vrij gemakkelijk het hele spel lang Blessed kan blijven. Dat is niet misselijk!

Een laatste en geniepige toevoeging zijn 10 Innsmouth Look Cards. Gedurende het spel, en meestal tijdens een bezoek aan Innsmouth zelf, kun je ontdekken dat jouw familie directe links heeft naar de Church of Dagon of dat je lichamelijk toch niet helemaal in orde bent. Je wordt dan gevraagd om één of meerdere kaarten van deze nieuwe stapel te trekken. Negen van deze kaarten hebben geen effect, maar één kaart zegt dat je de Innsmouth Look hebt. Dit betekent dat je meteen een gruwelijke transformatie doorgaat en in een Deep One verandert! Je character is meteen devoured, en op de plaats waar je stond komt nu een Deep One tevoorschijn. Holy balls! Het trekken van kaartjes uit dit nieuwe stapeltje is altijd super spannend.

Het grootste nadeel van Innsmouth Horror is de afwezigheid van Common Items, Spells, Unique Items en dergelijke nuttige voorwerpen voor de investigators. Deze uitbreiding maakt het spel zeker moeilijker maar geeft weinig tools om de spelers toch nog goed op weg te helpen. Daar zul je voor bij andere expansions moeten kijken. Ik snap het wel; als er in elke uitbreiding een zooi nieuwe kaartjes bijkomen en spelers gebruiken ze allemaal, dan krijg je wel héle grote stapeltjes op den duur. Maar door de afwezigheid van die goodies in deze set is hij niet aan te raden als je eerste uitbreiding; met alleen de zut uit de base game tot je beschikking zal een tripje naar Innsmouth best pittig worden.

Al met al is Innsmouth Horror een hele sterke uitbreidingsset geworden die het bronmateriaal op een goede manier tot leven brengt. De moeilijkheidsgraad wordt op verschillende manieren verhoogd en het sfeertje zit dik in orde. Een dikke aanrader dus voor Arkham Horror spelers die op zoek zijn naar nieuwe mogelijkheden. Maar vergeet niet: de vis wordt duur betaald in Innsmouth. Soms met je leven.

Kookprogramma’s domineerden het afgelopen jaar toch wel het tv-beeld. Amateurkoks die vechten om een masterclass van experts, kokje-raden, of de chef die een restaurant-eigenaar de held vol komt schelden waarom hij geen voldoende winst maakt. Je zult ze allemaal wel eens voorbij hebben zien komen tijdens het zappen. Niets zo erg om Matthijs van Nieuwkerk zijn tanden te zien zinken in een gemarineerde koeienkop (hoewel?) als je vanaf de bank die exquise lekkernijtjes niet kunt proeven, laat staan ruiken.

Feestje!

Gelukkig vond het Britse Channel 4 daar zelf iets op, een kookprogramma waarin het serveren van de gerechten minstens zo spectaculair is als het eten ervan. Laat dat maar aan meesterchef Heston Blumenthal over. Vanaf zijn peperdure, kleine restaurantje The Fat Duck even buiten London bestookt hij de wereld met het ene krankzinnige maal na het andere. Wat Blumenthal’s cuisine zo interessant voor de kijker maakt is zijn ongezonde voorliefde voor geschiedenis, scheikunde en fantasie bij het fabriceren van de pasteitjes, cocktails of patisseries. Zijn filosofie is dan ook dat eten een ervaring an sich moet zijn, zo memorabel dat het je je leven lang bijblijven zal. Een ‘top-feestje’ dus, eigenlijk.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Historische gerechten

De serie Feasts kent twee seizoenen, en bij het zien ervan loopt het water je niet slechts uit de mond, de tranen druppelen regelmatig ook uit het netvlies wanneer je huilend van het lachen van de bank tuimelt omdat Heston in navolging van een populair Engels gedicht tientallen levende duiven in een reuzepastei probeert te proppen of een heuse kip probeert te roken in een schoorsteen. Elk ‘feest’ van Heston nodigt hij enkele distinguished guests uit. Schrijvers, acteurs, politici of tv-presentatoren, iedereen is welkom voor een hapje. Alle gerechten haken aan bij een door Heston bedacht idee, dat hij vaak uit geschiedenisboeken haalt vol verloren gerechten die we tegenwoordig niet meer eten, uit bekende literaire meesterwerken of soms zelf bedenkt (‘zou dit kunnen’?). Het resulteert menigmaal in gerechten waarmee hij stiekem een beetje eigentijdse geschiedenis maakt.

Fantasy cooking

Zo zien we Heston diners fabriceren uit de Romeinse of het Victoriaanse tijdperk, waarin de experimentele keuken hoogtij vierde. Of probeert hij doodleuk een macaber en duister Halloween-diner in elkaar te toveren en het Theepartijtje van the Mad Hatter uit Alice in Wonderland na te maken. Vooral de scheikundige component komt vaak om de hoek kijken om het gerecht tot een visueel spektakel te maken. Wat te denken van het zien van een volledig eetbare begraafplaats, fruit gemaakt van vlees, of een heus eetbaar Hans en Grietje huisje? Vaak kookt hij deze naar een oud recept met een flinke dosis modernisme en een vleugje Heston om het eetbaar te krijgen. Naast de waanzinnige uitgevoerde presentatie en een tof concept, is er ook vaak dat puntje-van-de-stoel moment wanneer Heston dat gasten iets serveert dat ze anders nooit gegeten zouden hebben (maar dat in andere tijden wel als lekkernij werd gezien), zoals walvisbraaksel, een varkenskop, of een tuintje vol insecten.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Tv om van te smullen

Heston’s Feast is waarschijnlijk het enige kookprogramma dat we ooit op Dorkside zullen bespreken. Maar met reden. Waarom in het treurige ‘The vergiet of Holland’-landschap er nog niemand heeft bedacht circus Blumenthal op te nemen, is een groot raadsel, want iedereen met een klein beetje interesse in geschiedenis, fantasy, of sprookjes vind iets van zijn gading op de partijtjes van Heston. In Engeland is de meesterchef van Channel 4 inmiddels wereldberoemd. Hoog tijd dat men hier ook overstag gaat voor zijn ejaculerende cake. Niet te lang laten sudderen, kijken!

We hebben het al vaak genoeg gezegd op Dorkside; zombies vinden we overal terug. Soms op originele manieren, maar in films stellen deze brein-etende rakkers regelmatig teleur. Dat zal deels komen doordat zombiefilms relatief weinig geld kosten (huur 20 mensen in met ranzige kleding, nepbloed en contactlenzen en go!) en zo elke idioot met een camera en een mislukte droom er een kan maken. Bijkomend probleem is dat het concept nog populair genoeg is om kijkers als ik aan te trekken. Als een vlieg die het niet kan laten om op de bugzapper af te gaan. Ye gods, wat heb ik een hoop matige zombieproducties gezien, veelal titels die eindigen op ‘…of the Dead’. Zowel van Romero himself als van filmmakers die schaamteloos mee willen liften op de naamsbekendheid van zijn werk. Omdat het merendeel van het genre zo vreselijk crappy is, mogen we blij zijn met elke positieve(re) uitschieter. We hebben hier een paar van de meest afwijkende producties verzameld, zodat je je tijd niet hoeft te verdoen met al die rotzooi. Dan heb je uiteindelijk toch nog een gezellig avondje… zombies!

Dead & Buried (1981)
Hoe minder ik eigenlijk prijsgeef over Dead & Buried, hoe beter. De naam dook wel vaker op in lijstjes met goede zombiefilms, maar na de verrassende (en nasty) twist in de eerste minuten had ik geen idee wat ik nog precies kon verwachten. Het geheel doet namelijk een tijd lang aan The Wicker Man denken (het origineel, niet de Nic Cage stinkversie), krijgt later wat momentjes die me Invasion of the Body Snatchers flashbacks gaven, en al die tijd was er geen ingewanden-consumerende gruwel te vinden. Dead & Buried is uiteindelijk wel degelijk een zombiefilm, maar een waarin de voornaamste spanning niet komt van een horde monsters maar een langzaam ontvouwend mysterie. Nah ja, spanning… Enkele momenten zijn heel sfeervol, maar de andere keer net zo goed weer erg corny. Dead & Buried is geen slicke productie en is eerder een B-film te noemen. Wel eentje met ‘n afgelegen vissersdorpje, lokale pipo’s die zich vreemd gedragen, verdwijningen, weirde verschijningen en… the undead! Een aparte mix dus, maar een die voor mij vaak genoeg werkte. Cool einde ook!

American Zombie (2007)
Voor al zijn gebreken moet ik toegeven dat American Zombie tenminste eens wat nieuws probeerde, en daardoor wel wat aandacht mag krijgen. Weg zijn de horden met hongerige gedrochten die door lege straten strompelen, vervangen door een nieuw soort zombie: een intelligente.
American Zombie wordt gebracht als een documentaire die de problemen van groepen intelligente ondoden in Los Angeles onder de loep neemt. Mensen die een buitengewoon traumatische dood sterven blijken soms als zombie terug te keren, maar houden nog een hoop menselijke trekjes. Hun denkprocessen zijn niet echt aangetast, ze voelen nog dingen, hebben emoties en behoeften. De samenleving lijkt deze bevolkingsgroep alleen weinig tot geen aandacht te schenken. Één van de twee filmmakers, die een select groepje zombies volgen in hun dagelijks leven, denkt alleen dat ze niet zo onschuldig zijn als ze overkomen. Misschien dat een bezoekje aan het zombies-only outdoor event Live Dead wat meer inzicht geeft…
Ook al is het idee van een docu waarin zombies een onderdrukt deel van de samenleving vormen wel origineel, dan nog is de uitwerking niet super. De personages die worden geïnterviewd zijn voornamelijk onaantrekkelijke en/of ongemakkelijke types. Nu is er niks mis met onaantrekkelijke mensen (wat mijn moeder ook altijd nadrukkelijk tegen me zegt) maar als ze tegelijk nog eens half aan het ontbinden zijn… Erg leuk om naar te kijken zijn ze daardoor niet, en dat saboteert de film een beetje. Ook is het een echte low-budget productie die nergens van je beeld spettert, een laag tempo heeft en je geen traditionele zombie-situaties voorschotelt. Het is een indie-film die social issues verwerkt in een mockumentary over zombies. Je moet er maar van houden.

The Revenant (2009)
Net als Dead & Buried ging ook The Revenant een héél andere kant op dan ik in eerste instantie verwachtte. Bart is een jonge soldaat die in het buitenland om het leven komt. Zijn maat Joey is een ranzige loser die niets heeft bereikt, tot blijkt dat Bart terug tot leven is gekomen en bij hem voor de deur staat. Half ontbindend ontdekt Bart dat bloed drinken zijn lichaam weer oplapt, maar hij heeft Joey’s hulp nodig om dit te verkrijgen. Wat ga je vervolgens doen met je (on)leven? Juist! Fight crime!
Met een kick-ass naam als THE REVENANT verwacht je eerder een standaard monster movie, maar gek genoeg bleek het een soort buddy-comedy te zijn. Een soms wat groffe of zwartgallige, dat wel. Eentje die ook wel op verschillende momenten wist te verrassen. De gore effecten zijn eigenlijk best ok, ik moest een paar keer hardop lachen en ik waardeerde het feit dat deze film lekker anders durfde te zijn. Echte horror vind je niet zo veel terug, dus u bent gewaarschuwd. Jammer dat Joey wel een wat irritante factor is en de film in het middelste deel wat repetitief kan worden, maar die minpunten was ik al snel vergeten door het beste gebruik van een voor vrouwen bedoeld massageapparaat dat ooit op film is vastgelegd en een heel onverwacht en prikkelend einde.

The Dead (2010)
Als je het uitgangspunt van The Dead kort samen moet vatten wordt dat ‘zombies in Afrika’. Bij aanvang verwachtte ik er niet al te veel van en de eerste minuten maakten ook niet al te veel indruk, maar uiteindelijk heeft deze film een aantal positieve punten die het boven een hoop standaard zombie-swarm concurrenten laat uitsteken. Ten eerste is daar het feit dat, nah ja, het een ‘zombies in Afrika’ film is! Een zeer verfrissende insteek in het genre, en achteraf een hele effectieve combinatie. Het begint met een groepje hulpverleners die met een laatste vliegtuig uit een door zombies overspoeld Afrika proberen te vluchten. Dat gaat een beetje mis, en voor je het weet is de enige overlevende de engineer Brian Murphy, die nu zonder vervoer, water of navigatie moet zien te overleven.
De setting wordt eigenlijk prima gebruikt. Je krijgt écht het gevoel dat de zombies overal rondschuifelen (iets waar The Walking Dead nog wat van kan leren), het onherbergzame landschap maakt overleven een stuk moeilijker, en er wordt heel erg goed gespeeld met de spanningsopbouw. Het camerawerk geeft je vaak het idee dat er overal wel een zombie op kan duiken, wat mij soms best nerveus wist te maken. Het is alleen erg jammer dat een film als deze niet 100% Afrikaans kan zijn, en de makers zonodig een blanke Amerikaan in de hoofdrol moeten hebben. Toch een beetje zuur.
The Dead is van alle titels in deze lijst dan misschien de meest conventionele zombiefilm, maar weet met een change of scenery toch een hoop fijne zaken te bieden. Het enige échte gemis.. geen zombie leeuwen! Eeuwig zonde!

Monster Brawl (2011)
De termen ‘zombie’ en ‘worstelen’ gaan in principe niet samen. Nah ja, de termen ‘zombie’ en ‘rollerdisco’ ook niet, en zo kan ik er nog wel een paar honderd verzinnen, maar de Canadese film Monster Brawl weet toch nog iets te brouwen van de eerstgenoemde combinatie. Monster Brawl draait om een worstel-event dat zal bewijzen welke creep uit de meest duistere krochten van de planeet zich de kampioen mag noemen. En vooruit, slechts één van de 8 deelnemers is een zombie, maar ik kon deze titel niet aan Dorkside voorbij laten gaan.
De presentatie is best geinig, het geheel wordt echt gebracht als een worstelshow op televisie. Elke fighter krijgt een korte introductie, we zien hun statistieken, twee presentatoren geven commentaar tijdens de matches en het werkt allemaal toe naar een laatste showdown. Klinkt dope, toch? Helaas is de uitwerking best cheap en rommelig, en een in principe entertaining concept komt zo niet echt van de grond. Grootste probleem is de herhaling; alle gevechten vinden plaats in dezelfde locatie, de gevechten zelf zijn nooit zo heel lang, en het soort commentaar tussendoor verandert ook maar amper. Nu is het leuk om types als Cyclops, The Mummy, Lady Vampire, Werewolf, Zombie en Witch Bitch het tegen elkaar op te zien nemen (zeker met Lance Goddamn Henricksen die tussendoor in Mortal Kombat stijl korte opmerkingen maakt als ‘brutal takedown!’ en ‘magnificent!’) maar het oogt allemaal grauw, er is weinig gore en na een vermakelijk begin zal de entertainment waarde langzaam wegebben. Goed idee, maar vergeleken met de concurrentie in deze lijst gaat Monster Brawl na de eerste ronde al onderuit.

Zo, hopelijk vinden zombiefans die de standaard scenario’s beu zijn in deze lijst een interessant alternatief. Kun je lekker onderuit op de bank gaan hangen, op de automatische piloot popcorn knabbelen en het verstand op nul zetten. Een beetje als zo’n wezen dat uit de dood terug is gekeerd. Euh, je weet wel. Hoe heet zo’n ding ook weer?

Het voelde een beetje onwerkelijk. Om na al die jaren aanloop en die voor mijn gevoel veel te slome opbouw eindelijk mijn perfect gevormde achterwerk in die bioscoopstoel te parkeren. Om die ene film te zien waar mijn innerlijke comic book nerd al jaren naar uitkeek. The Avengers, baby! En toen de lichten in de zaal eenmaal aangingen pinkte ik een traantje weg. Vooruit, de film mag dan Big Stupid Blockbuster Fun zijn, maar het was zeer zeker fun. En dat is eigenlijk precies wat een film als deze zou moeten zijn.

Het moet een pittige kluif geweest zijn voor schrijver en regisseur Joss Whedon om een film af te leveren die zo’n grote cast vol met larger-than-life personages tot hun recht laat komen, en nog lekker wegkijkt ook. De mensen die geen eerdere Marvel films hebben gezien worden niet in het diepe gegooid; elk belangrijk figuur wordt kort geïntroduceerd en zijn of haar sterke punten zijn daarmee snel genoeg duidelijk. Toch kan het handig zijn om op z’n minst Thor van tevoren te kijken; met de backstory van Thor en zijn evil broer Loki op zak komt het conflict in deze film iets beter over. En de kijkers die wél alle voorgaande Marvel stuff hebben gevolgd worden beloond met een hoop kleine verwijzingen en momenten die alleen zij op zullen pikken. Een goed compromis om elk type kijker blij te maken.

Ik moet wel toegeven; de eerste 20 tot 30 minuten maakten nog niet zo heel veel indruk op me. We zien hoe de Tesseract, een bijzonder bruut voorwerp dat sinds de Captain America film in handen is van de organisatie S.H.I.E.L.D., bestudeerd wordt door een groepje wetenschappers. Wat zij niet weten is dat Loki dit voorwerp in handen wil krijgen om, nah ja, evil stuff mee uit te voeren. Je standaard Comic Book Villain motivatie. Als dingen te gevaarlijk lijken te worden is de enige kans op een goed einde het bijeen roepen van een paar specifieke luitjes. Pipo’s met bijzondere skills of unieke powers, die samen de dreigingen aankunnen die voor hen individueel te veel van het goede zijn. En huppa, The Avengers zijn geboren! Als ze leren om netjes samen te werken teminste…

The Avengers kijkt erg lekker weg dankzij de zeer charismatische cast. We kennen de meeste acteurs- en trices nog wel van hun solo films of eerdere cameos, maar het blijft een heel fijn gegeven om ze allemaal samen in hetzelfde shot te zien. De voornaamste nieuwkomer is Mark Ruffalo, die Edward Norton afwisselt als Bruce Banner en een prima match blijkt voor het character. Zijn alter ego The Hulk zal vermoedelijk van alle superhelden de meeste indruk maken. Niet alleen wordt goed overgebracht hoe geïntimideerd iedereen is door Banner’s groene alter ego, maar als hij eenmaal in Smash-Mode gaat zal hij de meest memorabele momenten uit de film voor zijn rekening nemen. De grappigste ook, ik heb niet vaak een bioscooppubliek zó hard horen lachen.

Ja, qua humor zit de film wel snor. Whedon is dan ook dé man voor gevat en quirky dialoog, en dat krijg je hier veelvuldig. Het is fijn dat Downey Jr. niet de humor-spotlight krijgt, wat je in eerste instantie wel makkelijk zou denken. Alle characters krijgen momenten om voor comic relief te zorgen of badass moves uit de kast te trekken. Die balans lijkt in den beginne een beetje scheef te zijn; het duurt even voor de film écht op gang komt (die character introducties nemen best wat tijd in beslag) en echt groot spektakel laat even op zich wachten. Maar het geduld van de kijker wordt beloond met een balls to the wall actie-climax die elke Marvel fan helemaal soppig zal maken. Qua opzet een beetje vergelijkbaar met de climax van de VRESELIJKE Transformers 3, en als je beide films naast elkaar legt is duidelijk dat heftige actie heel makkelijk doodsaai wordt als je film geen charismatische cast heeft of voornamelijk schrijfwerk bevat dat basisschoolkinderen als doelgroep heeft. De kruiwagenlading met explosies, crazy-ass stunts en toffe momenten is in The Avengers echt verdiend en een effectieve afsluiter geworden.

Hoe graag ik het ook had gewild, Avengers is geen indrukwekkend goede film geworden. Voor de kritische kijker is er genoeg om over te mopperen. Die zal zich storen aan de maar half uitgelegde plotontwikkelingen, het niet al te logisch lijkende plan van de villain, Captain America’s cheesy ogende kostuum of het niet al te spannende acteerwerk. Allemaal begrijpelijke punten. Het is shiny, gevat en bombastisch entertainment, en niet ál te veel meer dan dat. Maar ye gods, het is bijzonder goed in wat het doet! De Nolan Batman films zijn in verhouding grauw en vreugdeloos, en nemen zichzelf veel te serieus. Avengers doet dat helemaal niet, en dat zorgt daardoor voor een hele vermakelijke 140 minuten. En daar zijn meer mensen het mee eens, gezien de gruwelijk hoge box office resultaten. Dat er een tweede Avengers film komt is daarom onvermijdelijk. En als we de extra scène tijdens de credits mogen geloven gaan de makers een hele, héle interessante richting in die Marvel kenners helemaal gek zal maken. Ja, het zijn goede tijden voor superheldenfans. We hebben nu in ieder geval een voorbeeld van hoe een knallend brokje entertainment gebaseerd op comics in elkaar zou moeten steken. Die Avengers mogen wat mij betreft opschieten met het voor de tweede keer assemblen!

Bruce Willis, Wesley Snipes, en Taylor Lautner. Wie hoort er niet in het rijtje thuis? Inderdaad, Bruce, natuurlijk, want die andere twee bewezen zich reeds als actieheld in epische vampierensaga waarin het bloed weeldig rondvloog en menselijke snacks elke vijf minuten als slagroomsoesjes werden leeggezogen. Nou ja, de films met Taylor wat minder, want dan kwam zijn haar in de war. De keuze voor een mijoenen verslindende actiefilm rondom het type ‘middelmatige scholier die goed is in basketbal of zoiets’, is dan op zijn zachtst gezegd merkwaardig te noemen. Tot je verneemt dat Taylor uiteraard in de Twilight-trilogie zat, en er hoogstwaarschijnlijk in dezelfde straat waar je woont boven diverse tienermeisjesbedden een grote Hitkrant-poster van de knaap hangt. Gegarandeerd een bioscoophitje dus met zo’n kijkcijferkanon in de prent, is doorgaans toch de redenaties van Hollywoodspeculanten.

Juppie-action

Enfin, Taylor speelt de verwende juppie-puber Nathan met een kamer vol iPads, laptops en gameconsoles. En die daarnaast nog tijd vindt om ontevreden te zijn. Want.. hoe hij ook kan sparren in de achtertuin met zijn kritische vader en kan uithuilen bij zijn zorgzame moeder, er ‘wringt’ iets. Nathan voelt zich niet thuis. Liever ligt hij halfnaakt op een motorkap (merk op hoe de rest van deze zin zowaar geen enkele flauwe opmerking over kalenders of de Gay Parade bevat) om te party-en bij zijn matties, om daar met een kater op hun gazon wakker te worden. Het zal elke puber aanspreken. Beetje onvrede thuis, liever willen feesten. Herkenbaar.

Maar in tegenstelling tot zijn smachtende achterban die dromerig naar de posters staart, ontdekt Nathan een heus vaag fotootje op een website voor vermissende kinderen. En de persoon op de foto lijkt in de verste verte, als je een beetje fantasie hebt, op hem. Voor velen genoeg om schouderophalend over te gaan tot de orde van de dag, maar Nathan stort zich onmiddellijk een grootste speurtocht. Al wordt deze al snel een handje geholpen wanneer zijn ouders worden vermoord en hij op zoek moet naar zijn ware identiteit.

Waar is de Hulk?
Een turbulent actiefestijn volgt. Of eerder, zou moeten volgen, maar dat doet het niet echt. Hoe succesvol de Twilight-reeks ook moge zijn geweest, en hoe sterk de scriptschrijvers ook hun best deden om van Abduction een soort ‘Jason-Bourne-light’ te maken, het is worstelen om ook maar tot een greintje inlevingsvermogen te komen om mee te leven met het hoofdpersonage van de film als niet alleen de gebeurtenissen in ongeloofwaardige volgorde en tempo over de kijker heen worden gestort, maar als er bovendien geen enkele emotie valt te onderscheiden op het gelaat van de hoofdpersoon. Hoeft ook niet per se voor een actieheld, hoor ik je denken. Dat klopt. Maar Taylor valt niet in de categorie ‘Hulk-achtige onoverwinnelijke godheid’. En dus in de categorie ‘moet met zijn gevoelige kant en slimheid wat compenseren voor een gebrek aan – jawel – borsthaar!’. De gewiekste kat in het nauw met onvoorspelbare sprongen. Zoals Matt Damon of pakweg Harrison Ford zich door een film slaan. Maar alle emoties op Taylor’s gelaat zien er hetzelfde uit. Geen echte angst, nooit echt lachend, exit boosheid. Waardoor een flets personage resteert waar moeilijk sympathie voor valt op te wekken. Daarbij hebben de scriptschrijvers weinig ruimte gelaten voor een actieheld die met zijn slimheid als een heuse superheld de vijand stelselmatig een stap voor is en de gehele film de upper hand heeft. Integendeel. De actie-scénes? Al het gezoef door Pittsburg? Dat ben je de dag erna al weer vergeten.

Gemiste kans

Wat ging er door het hoofd van regisseur John Singleton, die ooit met het toffe Boyz in the Hood debutteerde maar sindsdien nooit meer de middelmaat ontsteeg? Dollars waarschijnlijk. De studio zette voor de zekerheid nog een aantal zeiltjes bij. Een reeks aan routiniers werd ingeschakeld om in de schaduwen van het multitalent Taylor te figureren. Sigourney Weaver als psychiater (Alien). John Isaacs als de vader (het fantastische Brotherhood). Alfred Molina (Raiders of the Lost Ark). Het heeft niet mogen baten. Al in de eerste scéne zien we meteen waarom. Het ontbreekt de jonge welgevallige Taylor aan borsthaar. Genoeg voor de fans, maar voor iedereen die een actiefilm verwacht met een waardig substituut voor pakweg Jason Statham, Vin Diesel of Arnold Schwarzenegger, komt bedrogen uit. Zoals de titel al belooft, worden er twee uur van je leven ontvoerd. Het losgeld gaat rechtstreeks naar de bankrekening van de filmstudio.

Koninginnedag is in mijn slaperig dorpje niet echt boeiend, op de activiteiten van Gare Gerrit na. Deze lokale zwerver is super paranoïde over het koningshuis en gebruikt deze dag om vanuit zijn gepimpte winkelwagen ietwat vochtige pamfletten uit te delen met een overload aan informatie over de échte gang van zaken. Over hoe het koningshuis een front is voor een Aztec-bloedlijn die nanotechnologie gebruikt om je huisdieren te laten smelten en zo. Gare Gerrit moet leren dat als je een verhaal vertelt over dingen die in onze nietsvermoedende maatschappij in het geheim plaatsvinden, je de tijd moet nemen om al die heftige concepten goed uit te bouwen. Een van de meest veelbelovende Marvel schrijvers van het moment, Jonathan Hickman, had met de comic Secret Warriors een soortgelijk project. Spionage, samenzweringen, plannen waar al decennia lang aan gewerkt wordt, en alles zonder dat de gewone burger er iets van weet. De eerste paar delen waren erg gaaf, nu hopen dat hij bij het afronden van de serie niet dezelfde fout als Gerrit maakt…

Het idee achter de serie sprak mij als Marvel fanboy in ieder geval erg aan. Nick Fury, ondergedoken met een door hem getraind team jonge fanatiekelingen, ontdekt dat S.H.I.E.L.D. eigenlijk al die tijd al deel uitmaakte van de terroristische organisatie Hydra. Het is nu aan hem om dit hele circus tot de grond toe af te branden. Lastig, want Hydra heeft een heel leger en Fury alleen een paar kleine groepjes professionals. Dingen worden erger wanneer Leviathan weer ten tonele komt, een old school Russische groepering die net zo naar en bruut is als Hydra. Tsja, hoe ga je een verhaal met zo’n uitgebreide opzet nou een beetje fatsoenlijk afronden?

Hier blijkt dat Hickman óf iets te veel hooi op de vork heeft genomen óf te weinig ruimte heeft gehad om zijn verhaal te vertellen. Secret Warriors is zó omvangrijk qua concept dat het niet echt in een schamele 28 issues te proppen lijkt. Een van zijn andere Marvel series met de naam S.H.I.E.L.D. heeft hetzelfde probleem. Te veel verhaal met te weinig ruimte, daar moeten concessies worden gedaan. In het geval van Secret Warriors is dat een limiet op hoe episch het geheel aanvoelt. Als er een schaduwoorlog ontstaat tussen Hydra en Leviathan waar we achteraf in een van Fury’s briefings over horen, of we ineens een sprong van 6 maanden in de timeline maken, dan voelt dat als een gemiste kans. Maar het kan gekker; in volume 5 wordt een compleet nieuw team met vage powers hebbende pipo’s geïntroduceerd, die daarna nooit meer zullen opduiken. What a waste. Regelmatig kreeg ik het gevoel dat deze serie nog wel 12 issues of meer had mogen zijn, waarin we dingen te zien zouden krijgen die nu tussen neus en lippen door afgehandeld worden. Toch zonde, want alles aan de personages en de setting is bijzonder geslaagd.

Er zijn gelukkig nog best wat fijne verrassingen te vinden in deze laatste 3 volumes. Het gevoel van fatalisme dat overal in doorsijpelt vond deze jongen vooral erg fijn. Fury maakt verkeerde inschattingen of krijgt te maken met grote (persoonlijke) verliezen. Dit is geen glamoreus superhelden-conflict maar een grimmige oorlog waar niemand zonder kleerscheuren uitkomt. Een paar personages krijgen een goede send-off of komen op interessante manieren terug. En Fury’s geschiedenis blijkt op een erg gave manier in te haken op Hickman’s eerder genoemde serie S.H.I.E.L.D., waar we bijvoorbeeld te weten komen wat de basis is van die veel gebruikte Life Model Decoys. Als je Secret Warriors echt wil doorwerken dan is S.H.I.E.L.D. eigenlijk onmisbaar als aanvulling. Zonder de achtergrond van die serie zal de overlap hier veel te verwarrend zijn.

In het laatste volume worden zo’n beetje alle openstaande vragen beantwoord. For better or worse, want de grootste reveal was voor mij even een bittere pil. Het maakt het basis-uitgangspunt van de serie eigenlijk irrelevant. Extra probleem is dat de gebeurtenissen in deze comic niet echt weerspiegeld worden in wat andere schrijvers later met dezelfde concepten zouden doen. Tsja, Secret Warriors was geen gigantische hit, dus dan je status quo heel erg laten afhangen van wat er in een niet al te populaire comic gebeurt is niet handig. Maar voor de fans van Hickman’s werk is het wel zonde.

Al met al zijn de laatste delen van deze comic een tricky aanrader geworden. Gaaf als je houdt van secret histories, spionage, sneaky gebruik van superpowers en een hoop gebackstab, maar houd rekening met een wat onbevredigend eind. Je wil graag meer, en dat ga je niet krijgen. Het enige wat er op zit is het hele circus nog eens te lezen. Net als die pamfletten van Gare Gerrit trouwens; ik zie net dat m’n cavia gesmolten is, en dat is echt niet de schuld van het lekkere weer geweest. Al m’n oranje kleding gaat voor de zekerheid maar een kist op zolder in. Brr.

De filmklassieker Gone With The Wind, u kent hem vast wel, is best een boutfilm. Ook al zijn er best wat mooie of indrukwekkende shots te vinden, de inhoud is een stuk zwaarder te verteren. Niet alleen duurt die moddafukka meer dan 3,5 uur, het is ook nog eens een verhaal met onsympathieke personages waarin racisme no big deal is en de kijker nostalgisch moet worden van dat ‘nobele zuiden’ van Amerika. Opzouten met die rommel! Maar het kijken van die ‘klassieker’ heeft wel één positief effect gehad: ik besefte me dat ik bijzonder weinig van de Amerikaanse Civil War wist, en ging hierna op zoek naar meer info. En zo kwam ik op de in 1990 verschenen televisie-miniserie The Civil War die me alles gaf wat ik zocht, en veel meer. Zo veel meer. Een van de meest indrukwekkende documentaires die ik ooit heb gezien.

Een waarschuwing vooraf; The Civil War bestaat uit 9 afleveringen en duurt in totaal meer dan 10 uur. Maar voordat je “Aw HELLS naw!” roept en deze review wegklikt wil ik je graag overhalen om het toch een kans te geven. Niet alleen omdat de oorlog in kwestie in een geschiedkundige context erg belangrijk is geweest, maar ook omdat de presentatie een diepe indruk op me wist te maken. En dat terwijl je voornamelijk naar foto’s kijkt en quotes hoort, met af en toe een geschiedkundige die wat specifieke dingen toelicht. Ik vind het niet gek dat deze docu twee Emmy Awards, twee Grammy Awards en nog een hele rits aan prijzen in de wacht heeft gesleept; er is zo waanzinnig veel werk in gestoken dat ik er duizelig van word. Maar ja, er is dan ook waanzinnig veel te vertellen over dit conflict. Een oorlog waarin 2% van alle Amerikanen sterft, eindelijk een einde werd gemaakt aan slavernij, één uitvinding de vloten van elk ander land meteen achterhaald maakte, heldendaden en incompetentie elkaar constant afwisselden, ziekten meer slachtoffers maakten dan wapens, en een president uiteindelijk werd vermoord. En nu mis ik nog tientallen andere fascinerende elementen.

De beste beslissing die documentairemaker Ken Burns maakt is om de mensen die bij de burgeroorlog betrokken waren zelf aan het woord te laten. Nee, niet dankzij een Ouija board, maar door goede stemacteurs (Morgan Freeman!) bewaard gebleven correspondentie, dagboekfragmenten en dergelijke teksten te laten lezen. Het interessante is ook dat we de hele serie lang op deze manier de belevenissen volgen van een aantal specifieke mensen, die je steeds beter leert kennen en wiens ervaringen zo nog meer impact maken. Van jonge soldaten die ons een beeld geven van hoe vreselijk de dagelijkse gang van zaken tijdens de oorlog kon zijn, tot Lincoln zelf, die zijn geliefde land wanhopig bijeen probeert te houden. En ook al luister je alleen naar een stemacteur en zie je zwart-wit foto’s voorbijkomen, je wordt geraakt. Dat zal deels komen door de classy manier waarop men vroeger schreef en deels door de heftige, wrange of hartverscheurende momenten die plaatsvonden tussen 1861 en 1865.

Maar we horen niet alleen wat mensen Back In The Day te zeggen hadden. Tussendoor krijgen we verhelderend commentaar van geschiedkundigen of andere experts. Van de geïnterviewden zal de bebaarde Shelby Foote ongetwijfeld positief opvallen. Zijn southern accent klinkt heel soothing, hij heeft altijd interessante dingen te zeggen en brengt de informatie alsof het gaat om een recent conflict, niet iets dat 150 jaar geleden plaatsvond. Foote werd na het succes van deze docu zelfs een nationale celebrity. Ik kan niet wachten tot iemand me interviewt voor een docu over creepy comic book nerds en hetzelfde met mij gebeurt.

De muziek is over het algemeen waanzinnig sfeervol, al zul je de Battle Hymn of the Republic regelmatig (in verschillende uitvoeringen) voorbij horen komen. Maar ja, dat nummer is geschreven tijdens de oorlog zelf, dus niet meer dan logisch dan het nadrukkelijk aanwezig is. De getoonde foto’s zijn haast allemaal indrukwekkend, en in grote getale aanwezig. Kudos voor de mensen die ze hebben geselecteerd, dat moet een monsterlijk karwei zijn geweest. En hopelijk kun je tegen het geluid van artillerie, want bij de beschrijving van de veldslagen worden geluidseffecten gebruikt om het juiste sfeertje neer te zetten. Op zich wel gaaf, maar zet je volume te hoog en de buren denken vermoedelijk dat de Derde Wereldoorlog aan het uitbreken is in je woonkamer.

Zoals gezegd maakte The Civil War een grote indruk op me. Ook al is de totale speelduur nogal intimiderend raasde ik er als een idioot doorheen. Dat krijg je als alle individuele elementen gewoon zó goed in elkaar steken. Vooruit, als je normaliter een hekel hebt aan geschiedenis of snel verveeld raakt dan is dit mogelijk niet je ding. Maar als je ook maar enige interesse hebt in Amerika in de 19e eeuw dan is dit een onmisbare ervaring. Van de akelige taferelen in Gettysburg tot de woede-opwekkende onthullingen over het Confederate POW-kamp Andersonville en spanningen rond Lincoln’s presidentschap, ik kon mijn ogen maar moeilijk van het scherm houden. En die laatste aflevering, waarin de op dat moment hoogbejaarde veteranen bij de allereerste Gettysburg reënactment op elkaar afstormen om daarna de ‘vijand’ juist als broeders te omhelzen… probeer daar maar zonder weggepinkt traantje doorheen te komen. Zal moeilijk worden.

The Civil War is een kijkervaring die je niet snel zal vergeten. Dat de serie Community in haar huidige/derde seizoen gewoon een awesome parodie van deze docu als uitgangspunt heeft bewijst maar eens hoe invloedrijk ‘ie is geweest. Een terechte moderne klassieker. Daar kun je toch wel 10 uurtjes voor vrijmaken?

Met zo’n titel vraag je er wel een beetje om. Gelukkig voor de Poolse bandleider, Roman Rappak, kent Engeland geen PVV-meldpunt. De in London gesitueerde band zal dus niet worden aangegeven als een zooi vervelende Polen die met onmiddellijke ingang op de Eurostar dienen te worden gezet. Of het nodig is, is de vraag. Rappak en de zijnen werken er hard aan om het natte eiland te ontvluchten en de wereld tot hun speeltuin te maken. Poolse zigeuners of wereldveroveraars?

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Synthesizers sparen

Other people’s problems zou wel eens een aardige opmars kunnen betekenen voor dat laatste, ook al is het niet het meest toegankelijke album. Misschien wel omdat Breton in eerste instantie niet begon als band. Rappak is filmmaker, en hield zich bezig met het maken van visuals, lichtspetters en kleurgolfjes die je vaak op de achtergrond bij bandoptredens ziet. En dus doet het vijfde bandlid niets anders dan visuals on stage terwijl de overige vier Breton-leden de grenzen van de dubstep en electronica aftasten. Maar vanuit BretonLABS, hun eigen thuisstudio gesitueerd in een heuse verlaten bank, wordt dag en nacht geschaafd aan nieuwe geluidjes en lichtcombinaties. En af en toe halen ze wat uit de kluis om terug te geven aan de fanatieke Breton-spaarders. Zo zijn er een aantal EPs voorafgegaan aan deze cd. Elk met een printplaatje en bij het hebben van een complete set, schijn je zelf een synthesizer ermee te kunnen maken.

Ambient art-rock exotica

De eigen studio en repetitiehonk bevat het ongelooflijke voordeel dat er voortdurend gewerkt kan worden en een bulk aan materiaal snel kan worden verzameld. Other people’s problems zal gezien kunnen worden als een jaaropgave met het best van de Breton-account tot dusver. Opener Pacemaker roept met zijn haperende rapbeats en verknipte strijkers meteen die andere dubstep-electronica gigant in herinnering, Massive Attack. En hoe afwisselend het album verder ook is, de geest van Massive klinkt aardig door op het hele album. Maar ook de laatste albums van Kasabian of Beck echoën door op Other people’s problems, of Danger Mouse. Electrician gooit er dan meteen een tandje bij zodat er toch nog mensen op de dansvloer kunnen om er een opgevoerde variant van de Robot te kunnen dansen. Edward the Professor komt het dichtst bij een single die wel een paar potjes kan breken, zeker gezien de populariteit van Kasabian in het thuisland. En het up-tempo Wood & Plastic met zijn rockende strijkers en tegendraadse gitaarriffs zal het goed doen bij het 3FM festivalpubliek terwijl het kabbelende Commission dan weer zo arty is, dat het doet herinneren aan mogelijk bepaalde muzikale filminvloeden van Rappak.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Waar een failliete bank goed voor kan zijn..

Een top-album is het misschien nog niet. Daarvoor is de productie niet gelikt genoeg, de mix wat te ruw, de zang nét niet broeierig genoeg en zijn een aantal songs iets te ontoegankelijk. En soms ontbreekt die rare onvoorspelbare wending nog wel een beetje en leunt de song volledig op die ene melodie. Other people’s problems is desalniettemin een imposant debuut dat zeker smaakt naar meer. Hey, sluit ze even een jaar op in de safe van BretonLABS en over een jaar of twee ligt dat meesterwerk er vanzelf. Misschien een idee voor Engeland, een meldpunt waarmee ze die Polen binnen hun grenzen kunnen houden die op slinkse wijze zomaar trachten de wereld te integreren in BretonWorld?

De massa-illusie die we Pasen noemen zit er weer op. Laten we eerlijk zijn, dromen van een groot fluffy konijn kan nooit gezond zijn. Bewijzen? Goed. Met Pasen komt een grote roze-gele konijn je tuin in. Manshoog. Twee spitse tanden zo groot als slagersmessen. Holle lach. En een mand vol eieren. In je ochtendjas, half-wakker staar je ernaar boven je lauwe mok koffie. Terwijl een achterwerk als dat van je oma in de bossen gehuld staat om daar wat chocolade eieren te verstoppen, dat kost je toch zonder enige twijfel een schare sanity-points en vijf jaar therapie?

Less fluff

Het kan minder fluffy, maar even eng. Dat weten we al sinds pakweg de jaren dertig, als de donkere wereld van pulpschrijver H.P. Lovecraft de ene monstergod na de andere over de mensheid uitstort. Goed, met iets meer tentakels of ogen dan de Paashaas, maar qua sanity-points doen ze er niets voor onder. En niets zo interessant als de duistere kant van het bestaan, dus een stroom aan films, gedichten en strips is het gevolg. En de Cthulhu-mythos dijt nog altijd uit. Lovecraft zou er trots op zijn. Ook in de comic The strange adventures of H.P. Lovecraft probeert Mac Carter weer een nieuwe toevoeging aan het Cthulhu universum te doen.

Biopic? Fantasy?

Aanvankelijk lijkt Carter de schijn op te wekken bezig te zijn met een halve biopic over H.P. Lovecraft, of een hervertelling van een aantal verhalen van H.P. Lovecraft. Dat is niet meteen helder. Er is een stukje proloog dat nog eens verhaalt over de Necronomicon, en daarna bevindt de lezer zich in de roaring twenties temidden van een aantal schrijvers die het hebben over the new guy, die creep Lovecraft met zijn krankjorem verhaaltjes. Er zit niet eens een detective en een blonde dame in! De rest van de comic centreert zich rondom H.P. Lovecraft en rond hem heen ontspinnen zich de meest vreselijke taferelen, terwijl hij slechts probeert zijn Sylvia terug te winnen. Maar kan hij het onontwarbare verband tussen de moorden en zijn gedachten zelf ontdekken en het noodlot nog tijdig tegengaan?

Wat is het nu?

Is dit het verhaal hoe de Cthulhu-mythos tot H.P. Lovecraft kwam? Het verhaal van H.P. Lovecraft zelf? Het is aanvankelijk een beetje warrig, zoals goede fictie mag zijn. Lezen, en de stukjes vallen vanzelf op hun plek. Maar daardoor niet onmiddellijk geschikt voor de doorsnee lezer op zoek naar Bumps, Cracks en Thud’s tegen breedgelijnde kaaklijntjes. The strange adventures of H.P. Lovecraft werd dan ook uitgebracht op Image comics, de uitgever van alles wat andere publicatiehuizen commercieel niet aandurven. En ook deze Cthulhu-telg is behoorlijk eigenzinnig. Niet in de laatste plaats door het krasserige potloodwerk van Tony Salmons. Zo oogstrelend als de ‘welkom-in-het-circus-macabre’ covers van Adam Byrne, wordt zijn tekenwerk nergens. Dat heeft zo zijn voor- en zijn nadelen. Aan de ene kant vergt het lezen van comic door het bij vlagen onaantrekkelijke rauwe karakter de nodige weerzin om nog verder te gaan, aan de andere kant is het ook koren op de molen van de Cthulhu-fans, want zelfs wanneer een monster in vol ornaat in het kader verschijnt, is het nog altijd gissen wat je nu precies ziet en wordt er een sleutelrol opgeëist voor de menselijke fantasie. En daar bokst geen tekenaar tegenop. Kundige zet, net als de kleurzetting waardoor zelfs de warmste tafereeltjes met de tantes van de eenzame Howard kil aanvoelen. Ook de insteek om bijna de gehele comic vanuit de krochten van Lovecraft’s eigen gedachten te positioneren (met dito tekstsnedes die zo in zijn boeken hadden gekund), werkt zeer geslaagd.

Hé..hé..

The strange adventures of H.P. Lovecraft is een spannende en waardige toevoeging aan het Cthulhu-universum, met een frisse originele insteek. De semi-biopic probeert zich te positioneren als de diabolische verklaring voor al die nare verhalen en alle gevolgen die het met zich meebracht en slaagt daarin wonderwel. Voor fans van de Cthulhu-mythos een absolute must. Ook al kost het een paar paaseiere.. eh.. sanity-points.

Aan het eind van het eerste seizoen van de televisieserie The Walking Dead was ik nog wat afwachtend. Tsja, dat krijg je als je de comic als vergelijkingsmateriaal kon gebruiken. Zo viel beter op hoe clunky sommige verhaallijnen waren en hoe weinig bepaalde characters toe wisten te voegen. Aan de andere kant zullen de makers met maar 6 afleveringen beperkte middelen hebben gehad om een goed ontvouwend verhaal naar het scherm te toveren wat zowel de comic-fans als algemene zombie-freaks zal plezieren. Maar nu is er dan seizoen 2! Meer afleveringen! Meer mogelijkheden! Minder budget! Wait, what? Ja, minder budget. Net zo dodelijk voor de serie als een zombie is voor de characters die er in rondlopen.

Ik moet bij voorbaat nog even benadrukken dat ik een gigantische zeikerd ben. Het gebeurt vaak genoeg dat mijn vrienden (oftewel de mensen die me het minst haten) dingen helemaal geweldig vinden waar ik mijn lelijke neus voor ophaal. Kan gebeuren natuurlijk, ieder heeft z’n eigen voorkeuren, maar het brengt me wel aan het twijfelen af en toe: ben ik niet te kritisch? Maar over het tweede seizoen The Walking Dead vallen die onzekerheden meteen weg. Die meuk was niet al te best, hoe je het ook bekijkt. Irritante of nutteloze characters? Check. Frustrerend sloom tempo? Check. Slecht schrijfwerk? Checkity-goddamn-check.

En de eerste aflevering begint nog zo goed met een verrassend spannende showdown op een snelweg. Maar hier beginnen de slordigheden ook al. Als één van de characters zijn halve arm openscheurt aan een stuk metaal is dat in reguliere zombie-fictie een gedane zaak. Hier wordt een verbandje aangebracht en is alles weer in orde. En deze serie heeft wel meer van dat soort momenten: dingen die zouden kunnen leiden tot boeiend drama of spannende narigheid laat men keihard liggen, of worden onbevredigend opgelost. Al snel komt een rode draad in dit seizoen om de hoek kijken; de zoektocht naar het in de naburige bossen zoekgeraakte meisje Sophia. Iets wat maximaal 2 afleveringen zou moeten duren wordt verder uitgerekt dan een giraffe op een pijnbank. De eerste helft van het uit 13 afleveringen bestaande seizoen gaat plot-wise op de handrem en het duurt een hele tijd voor er écht boeiende dingen gaan gebeuren.

Een rustig tempo zou geen probleem moeten zijn; een serie als Mad Men wordt qua snelheid ingehaald door de meeste gletsjers en blijft tegelijkertijd fascinerend om te volgen. Maar The Walking Dead zit vol met vreselijke of nietszeggende characters, en dan wordt het ineens een hele lange zit. Is er iemand die niet pissed off wordt van Lori’s inconsistente gedrag? Is er iemand die ook maar één karaktertrekje van T-Dog kan noemen? Of niet geïrriteerd raakt van Dale’s bemoeienissen? En elk moment dat Carl in beeld komt besef ik me weer waarom het niet erg is dat ik geen kinderen meer kan krijgen sinds dat grasmaaier-ongeluk; wat een frustrerend en slecht acterend manneke is dat toch.
De enige twee personages die logisch lijken na te denken of gewoon wat meer kleur aan het geheel geven zijn Daryll en Shane. Een racistische redneck en een semi-psychopaat als de voice of reason? Oeis. Dan doe je als schrijvers toch echt iets fout. En Rick, in de comics zo’n natuurlijke leider, is hier lange tijd een twijfelende, charismaloze, monoloog-loving zoutzak. Er zijn wat nieuwe personages, waarvan een deel ver op de achtergrond blijft. Als ze dan 4 afleveringen later ineens één zin dialoog hebben zul je net als ik vast denken ‘wie de fuk is dát ook weer?’.

Het ingekakte budget heeft de serie weinig goeds gedaan. We krijgen als kijkers bijzonder weinig afwisseling in de omgeving en er wordt te veel tijd besteed aan onnodig drama. Het aantal zombies is beperkt, al blijft de make-up erg goed en is de ranzigheidsfactor toegenomen. Hopelijk ben je niet aan het eten wanneer een zombie in close-up zijn gezicht half openscheurt of een andere ondode wordt opengehakt om te checken wat ‘ie gegeten heeft. En het pijnlijke is; er zijn momentjes waarin de potentie doorschemert en waarin ik ineens weer op ging letten. De 10e aflevering (“18 Miles Out”) was eigenlijk constant interessant. Er wordt gehint naar de natuur van het zombie-virus. En de season finale zal liefhebbers van actie hopelijk tevreden stellen plus een gaaf character uit de comics introduceren. Maar goed… voor mij was het op dat punt too little, too late.

Zender AMC is volledig eigenaar van The Walking Dead. De twee topseries die het daarnaast uitzendt, Breaking Bad en Mad Men, zijn niet in eigen beheer en daar wordt dus ook minder aan verdiend. Walking Dead kan dus veel geld in het laatje brengen, maar dan lijken beslissingen om op de serie te bezuinigen of om showrunner Frank Darabont plots te ontslaan nogal vreemd. Nah ja, ik vind het net zo vreemd dat de serie zulke grote aantallen kijkers trekt ondanks de vele zwakke punten. Het zal wel liggen aan het feit dat er weinig alternatieven zijn voor wekelijkse tv-zombies, op soap-serie acteurs na. Of is mijn kritische gemopper misschien onterecht? Zie ik de ruwe diamant niet, verstopt onder een stapel met dampende zombie-ingewanden? Het is te hopen dat seizoen 3 een hoger tempo krijgt en de makers héél hard gaat nadenken over boeiende insteken voor de personages. Deze Walking Dead loopt wat mij betreft op z’n laatste benen.