Vampieren zijn hot. Niet slecht voor zo’n koelbloedig volkje. Of het nu gaat om de nouvelle pulpboeken van True Blood, de intense horror van Stephen King’s American Vampire comics of de puberzwijmelarij van de Twilight-saga, vampieren tellen weer even mee. De bloedzuigers zijn dan ook van alle tijden, en zijn eigenlijk nooit ver weg. Niet voor niets hebben de ondode vleermuisboys en girls ook het oneindige leven. En om meteen maar de slechtste grap gehad te hebben in deze review, er zijn zo van die klassieke boeken waar je je tanden in moet hebben gezet binnen het genre. Bram Stoker’s Dracula is onbetwist één ervan.

Voor de rotsbewoners

Graaf Dracula woont in Transsylvanië, en wordt bezocht door de Engelse advocaat Jonathan Harker om documenten rondom de koop van een huis in Engeland te voltooien. Nadat Jonathan hardleers erachter komt dat de graaf hem minder vriendelijk gezind is dan hij had gehoopt, begint de graaf aan zijn reis richting zijn nieuwe thuis. In zijn droomland richt het verhaal zich op een aantal verschillende personages die elk een rol te spelen hebben in het verhaal. Zo wacht Jonathan’s verloofde Mina nog altijd op bericht van haar geliefde, en ze besluit hem te gaan zoeken terwijl haar vriendin Lucy een mysterieuze ziekte oploopt. Verder is erRenfield, een geesteszieke in een gesticht die de ene dag spinnen verzamelt als huisdier, om ze later smakelijk op te peuzelen. En uiteraard is er uiteindelijk ook de Nederlandse vampierenjager Van Helsing.

Twitterloos

Wat vooral opvalt is hoe het boek zo kundig de tands des tijds trotseert. Natuurlijk, het verhaal speelt zich af pakweg anderhalve eeuw geleden, en dus zijn er koetsen, kaarslicht en een chronische afwezigheid van mobiele telefoontjes om elkaar tijdig te verwittigen van recente ontwikkelingen. Maar de snelheid van het verhaal, de zorgvuldige opbouw en de afwisseling tussen de verschillende perspectieven verveelt geen moment. Dat is knap, want doorgaans ervaren we klassiekere werken al snel als langdradig en traag in de hedendaagse cultuur vol korte twitters, kleine Facebook-shouts en een voorkeur voor ‘shortreads’.

Tijdloos

Verder wordt Dracula volledig verteld vanuit stukjes uit brieven, dagboeken en documenten. Er is nergens iemand direct aan het woord. Het mocht ten tijde van het verschijnen van Dracula (1897!!) dan als ouderwets worden beschouwd, recent kenden wij weer de opleving van het found footage genre binnen de horrorfilms, zoals Blair Witch Project of de Paranormal Activity reeks. Voorlopig heeft er weliswaar nog niemand een roman louter bestaand uit emails, twitterberichten en whatsapp-berichtjes geschreven, maar het zou zomaar kunnen. De aanpak is echter bijzonder tijdloos. Bovendien zorgt het tijdig switchen tussen de diverse documenten ervoor dat er telkens kleine cliffhangers zijn. Dracula zelf is een even mythische als interessante vorm van het kwaad. De graaf is zowel mysterieus als gevaarlijk, en komt haast onoverwinnelijk over. Terwijl ook hij een menselijke achtergrond kent, en zijn grote kracht juist in menselijke eigenschappen lijkt te liggen (koelbloedig, intelligent, kalm en berekenend). Het maakt Dracula tot een weergaloos boek. Maar goed, als je hem nu nog niet wilt lezen, over een decennium of wat is de ondode Graaf er nog steeds..

Ahoy mateys! Ook zoveel plezier beleefd aan Google Treasure Maps? En waar schatkaarten zijn, daar zijn Grand Adventures. Snel op de kaart op zoek naar onze basis in West Wallaby Street om de fiere buckaneers voor ons galjoen te ronselen. In West Wallaby, vraagt U? Yarrr, dat is de thuisbasis van die weergaloze speurneus en zijn baasje, Wallace & Gromit. Telltale Games bracht in 2009 alweer Wallace & Gromit Grand Adventures uit rondom Aardman’s meest geliefde klei-figuren, een adventure game in vier delen. Inmiddels zijn ze in één koop aan te schaffen.

Episodes

In deel 1 Fright of the bumblebees beginnen onze helden een bedrijf in honing, maar doet Wallace tevens helaas eindelijk een nuttige ontdekking, een groeimiddel. Waardoor de bijen van kleine zoemende prikkers al snel zich ontwikkelen tot ware Bee-zilla’s. Herstellend van deze operatie, zijn de twee in The Last Resort toe aan een vakantie. In eigen kelder welteverstaan, maar het uitbaten van een zwembad aldaar, samen met wat hinderlijke puppies, gooien roet in het eten. Gelukkig kunnen de twee altijd nog wat ontspanning zoeken op de bonte Kermis in deel 3 Muzzled! Maar wat doen al die zwerfhonden daar? Tenslotte maakt het dorpje zich op voor een groots golf-evenement, waar Wallace het op moet nemen tegen zijn Schotse rivaal Duncan in een poging de hand van de schone deerne Ms. Flitt kwijt te raken.

Aardmanesque

Het Telltale team werkte samen met Aardman voor de ontwikkeling van de verhalen in de game, en dat is eigenlijk best goed te merken, want de humor uit de game voelt beslist ‘Europees/Brits’. Wallace & Gromit Grand Adventures is daarmee niet zomaar een zwak commercieel gedrocht waarin slechts personages uit een film tamelijk nutteloos ronddwalen. De episodes vormen zelfs volwaardige afleveringen van Wallace en Gromit, en wanneer je elke puzzel meteen perfect zou oplossen (gaat je niet lukken), zou de lengte van elke episode tijdens het spelen ongeveer gelijk zijn aan een dikke 30-40 minuten film (maar is stiekem 2 uur, wowie Gromit!). De absurde bedrijfs- en vakantieplannen, de heerlijke idiote maar humorvolle oplossingen, en de kleurrijke personages rondom onze helden, ze zorgen er voor dat Grand Adventures goed aansluit bij de wereld van Wallace & Gromit zoals we die kennen uit de befaamde stop motion animaties. De back-up voice actor van Wallace sprak zijn stem in (je hoort het verschil niet), er is speelse muziek, en een bulk aan hilarische karakters zoals de demente generaal of de kakkerige buurvrouw ms. Flitt.

Casual corny

De gameplay is simpel en behoorlijk retro. Klik met de muis rond in elk vertrek en je vindt wel iets. De kunst zit hem echter vaak in het combineren van al die loze vondsten om te ontdekken wat de oplossing van een puzzel is om verder te kunnen komen. En vanwege het hoge absurditeitslevel van de serie, zijn deze niet altijd even eenvoudig en is een walkthrough raadplegen niet onwenselijk. Zo krijgt de eerste persoon die in 1x op de juiste manier een kip weet uit schelden in Muzzled! van mij hoogstpersoonlijk een handgeschilderd paasei! De beloning is er echter wel naar, want tja, zomaar ineens vier volwaardige afleveringen van Wallace & Gromit vol doldwaze achtervolgingsscénes met luchtballonnen, reuzebijen en Schotse romantiek, daar mag je best wat voor afzien. Persoonlijk sprak enkel episode 2 me ietsje minder aan, maar nog altijd voldoende. Wel geinig: elke aflevering bevat weer kleine verwijzingen naar eerdere avonturen van het tweetal en naar de andere drie episodes uit de games.

Pass me the cheese Gromit!

Wallace & Gromit zullen je hoogstwaarschijnlijk niet onbekend zijn. Wallace & Gromit Grand Adventures is een amusante casual puzzle game, en dankzij de verhalen die fraai aansluiten bij de leefwereld uit hun eerdere tv-afleveringen tamelijk tijdloos. Verwacht geen innovatieve gameplay, maar een redelijke puzzle-game vol onschuldige en fijne humor. De humor is ‘spot on’, en de overtuigende animatie roept de klei-animaties in herinnering. Voor fans van het tweetal vormt Wallace & Gromit Grand Adventures zo een rijk gevulde schatkist aan nieuwe klei-ïge kazigheid.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Een lekker cover-nummer op z’n tijd kan best prettig zijn, want hee, het zijn vaak goeie nummers. Wat is dat, Bitter en Cynisch Stemmetje? Zijn covers slechts goedkope manieren om in te cashen op andermans talent voor de inspiratielozen? Eh, maar het kan toch een goede manier zijn voor beginnende bands om ‘het vak’ te leren? Oh dus het zijn allemaal alleen maar amateurs die covers doen?

Kijken of ik wat tegenvoorbeelden kan verzinnen, van albums bestaande uit covers, die wel wat vernieuwends doen. En dan laten we tribute-albums en andere dergelijke compilaties voor het gemak buiten beschouwing.

5) The Boss Hoss – Internashville Urban Hymns (2005) tracklist

Laten we in ieder geval beginnen met het debuutalbum van deze Duitse cowboys. The Boss Hoss spelen namelijk niet zomaar covers, ze doen country&western covers van bekende popliederen. En alhoewel gimmicky, een country versie van Outkast’s Hey Ya compleet met overslaande stem, of een rockabilly-achtige versie van Seven Nation Army inclusief wasboord-geratel zijn wel erg fun. Tegenwoordig doet deze band meer eigen werk; er waren al een aantal eigen nummers op het debuut. Opvallend: deze band met 2 zangers met faux-Amerikaanse accenten blinkt live uit door hun opzwepende energie.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

4) Paul Anka – Rock Swings (2005) tracklist

Als we het toch hebben over muziek overzetten naar een ander genre: iemand die er weer bekend mee is geworden is Paul Anka. Hij had al een lange carrière achter de rug, maar werd opeens bekend onder een jonge generatie toen hij een lijst met pop/rock nummers uit de jaren ’80 en ’90 omzette naar big band/swing muziek. Een jazzy versie van Nirvana’s Smells Like Teen Spirit? Een versie van Wonder Wall die beter te pruimen is dan het origineel omdat er geen whiny Oasis-zanger over heen zit? En kudos voor Anka’s gevoelige versie van Black Hole Sun! Opvallend: Kwam in dezelfde maand uit als het album van The Boss Hoss. En: Paul Anka covert ook Bon Jovi’s It’s My Life, waar het zinnetje “Like Frankie said, I did it my way” in zit. Die zin is een obvious referentie naar Frank Sinatra’s My Way (je weet wel, dat begrafenis-nummer), oorspronkelijk geschreven door…Paul Anka.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

3) Apocalyptica – Inquisition Symphony (1998)  tracklist

Goed, overzetten naar een ander genre..dat truukje kennen we nu misschien wel. Overzetten naar een ander instrument dan? In 1996 kwamen 4 aan het finse conservatorium afgestudeerden aanzetten met het album Plays Metallica By Four Chellos. Metallica-covers, puur op cello, inclusief de drums..dat dus. Dat beantwoorde gelijk de vraag of gitaren of drums noodzakelijk zijn om metal-muziek te maken. Helaas was de productie wat plat, maar de aandacht van de metal-wereld hadden ze. Gelukkig kwamen ze in 1998 met Inquisition Symphony, en dat album blies me omver. Dat volle cellogeluid, de covers van de betere Metallica songs (One, Nothing Else Matters, For Whom The Bell Tolls), de 3 eigen nummers, de covers van Faith No More, Sepultura en Pantera…alles klopte gewoon. En dan moet je weten dat de titeltrack, Inquisition Symphony van Sepultura, niet alleen Sepultura’s beste nummer is, maar ook het enige thrash-metal nummer dat ik als perfect zou bestempelen. En de Apocalyptica versie is…perfect. Na dit album zou de ‘drummer’ van de band ze verlaten (om vervangen te worden door een echte, waaronder Slayer’s Dave Lombardo als sessiemuziekant!), kreeg de oprichter Eicca Toppinen iets te veel ambities, en leek Apocalyptica de weg kwijt te raken (alhoewel ze nog veel moois maakten). Wat mij betreft evenaren ze dit album toch niet meer. Opvallend: Apocalyptica’s werk is de aanleiding geweest voor Metallica om hun symfonische album S&M op te nemen.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

2) Jimmy the King – Gravelands (1997) tracklist

Nog niet genoeg, Bitter en Cynisch stemmetje? Wat als we de doden nou tot leven wekken? Wat als we Elvis terug brachten, en hem liedjes lieten zingen van andere overleden artiesten, zoals Jimmy Hendrix, Bob Marley, of John Lennon? Goed, het is niet echt Elvis, maar een Elvis-impersonator uit Ierland. Goed de arrangementen hebben soms wat weg van een trouwreceptie bandje, en ja, het is wel heel erg gimmicky. Maar de dude heeft Come As You Are van Nirvana gecovered! Opvallend: de beste man is in het dagelijkse leven postbode, en z’n echte naam? James Brown. Dat verzin je toch niet!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Ook in het Japans! Er zijn schijnbaar nogal wat verschillende albumversies met verschillende bonustracks in omloop.

1) Richard Cheese – Tuxicity (2002) tracklist

Als we dan toch voor het humoreffect gaan..kunnen we gelijk over naar een full-time muzikale comedy act, Richard Cheese & Lounge Against the Machine. Een act die rap/rock/metal nummers omzet naar lounge of swing/big band. En ze zijn…verdomd loungy en lekker! Ik heb gekozen voor hun tweede album Tuxicity omdat het zo veel leuke hard rock covers bevat (personal preference), maar, en ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, elk nummer heeft een frisse insteek lijkt het. Chop Suey half in het frans? Een vrolijke versie van One Step Closer To The Edge? Uberhaupt een lounge-versie van Insane in the Membrane? Het helpt dat de nummers kort genoeg ingekort worden om het interessant te houden, en het geregeld afgewisseld wordt met live sketches. Opvallend: de bandleden hebben allemaal een kaas-gerelateerde naam (zoals Frank Feta en Billy Bleu), en fans van Richard Cheese worden ook wel ‘dicks’ genoemd, want een andere naam voor Richard is ‘Dick’. Juist.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Honorable mention: Pat Boone – In a Metal Mood: No More Mr. Nice Guy (1997) tracklist

Tja, deze moest gewoon nog in de lijst, ook al vind ik hem niet super, en is het metalgehalte waar in de titel aan gerefereerd wordt van dubieus niveau. Dit is gewoon zo’n historisch moment geweest. Niet alleen is dit album waarschijnlijk de inspiratie geweest voor Paul Anka’s album (en voor meerdere artiesten om meer te doen met covers van nummers in andere genres), maar het verhaal er achter is hilarisch: Pat Boone, groot geworden door covers te doen van ‘zwarte’ R&B en gospelmuziek, bekend als groots family-values man..deed opeens rock/metal covers, gekleed in zwartleren kleding? De shock voor z’n christelijk-conservatieve fans was zo groot dat hij spontaan uit het programma Gospel America van Trinity Broadcasting, het christelijke family values-tv-netwerk in de VS, werd gekicked. Pas nadat hij, begeleid door de president van de zender en z’n pastoor, op tv z’n excuses had aangeboden en uitgelegd had dat hij zichzelf had geparodieerd, mocht hij terug. De muziek zelf is niet heel spannend: wederom jazzy bigband arrangementen, en niet erg metallig; afgezien van de covers van metal-grootheden Judas Priest (You’ve Got Another Thing Coming), Dio en Ozzy is het meer (hard) rock. Enter Sandman van Metallica is ook vrij tam, precies zoals je zou kunnen verwachten. Maar de albumhoes an sich…pure gold. Opvallend: ter promotie van het album verscheen hij ook bij de American Music Awards, in zwart leer, en met hondenriem om. Dit was z’n eerste hit-album in 35 jaar.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Zo, Bitter en Cynisch Stemmetje, ik hoop dat je nu tevreden bent gesteld! Wacht, wat is dat? Je had gehoopt dat ik nog even Van Canto zou noemen? Het is ook nooit goed..ik vermaak me wel met willekeurige Nirvana-covers hoor.

Recensies kunnen heel zwart-wit zijn. Iets is goed of slecht. Deze ook. Ik wind er geen doekjes om. Koop deze game en ga spelen. Geloof me, niets wat volgt zal zinnig genoeg zijn om je te overtuigen om dit spel te spelen. Eigenlijk kan ik er alleen afbreuk aan doen en voorkomen dat je Limbo gaat spelen. Of kostbare tijd opslokken die je ook had kunnen spenderen aan het spelen ervan. En dat zou toch stiekem zonde zijn. Goed, laat me een poging wagen als je me niet gelooft.

Er was eens.. een bos

Om te beginnen is er een klein jongetje dat wakker wordt in een duister bos. En om deze review nog een stuk spannender te maken, is dat ook meteen alles wat je als speler weet bij het begin. Geen spannende beginfilmpjes. Geen uitleg over het bos of het eenzame jochie. Niets. Hij is er. Hij loopt. Hij springt. Spannend, non? Heb ik je al overgehaald om dit vehikel te installeren op je pc? Goed, poging twee. De game is volledig in zwart-wit. Geen enkel kleurtje. En weinig overweldigende 3D effecten of visueel spektakel. De game is zwart. En wit. En wat grijstintjes. Nu kan ik superlatieven op elkaar stapelen dat de game er verbluffender uitziet dan een 3D network graph dat aantoont hoe topbedrijven als Apple geld richting belastingparadijzen sluizen, maar goed. Zien is geloven, en de gemiddelde lezer/gamer haakt af bij ‘zwart-wit’, of ze moeten bekend zijn met zo’n andere visuele parel.

Nog eens

Poging drie dan maar. Limbo is een platformgame á la Mario Bros vol puzzles. De speelduur is beperkt tot 24 chapters en – indien je zenuwen het toelaten – een gameplay van een paar uren dus. In een dikke avond uit te spelen. Ook dat nog. Het is een betrekkelijk korte game dus. En (poging vier), Limbo oogt bedrieglijk eenvoudig en kent een sterk intuïtieve gameplay. De gameplay beperkt zich tot wat pijltjestoetsen en een actie-button. Zonder verdere informatie (niet nodig ook) begin je meteen met spelen. En ook de grafische, kleurloze wereld ziet er simpel uit, maar is toch visueel indrukwekkend en laat op alle fronten veel ruimte voor je fantasie. De puzzles beginnen kinderlijk eenvoudig. Maar schijn bedriegt, en al snel ben je blij dat er al wat walkthroughs beschikbaar zijn. En toch (poging vijf?), het jongetje bevindt zich in één van de meest onheilspellende platformpuzzle-games die ik ooit heb gezien. In stijlvolle art noir décors baant het knulletje zich een onzekere weg op zoek naar.. ja.. naar wat eigenlijk? En toch, de macabere sfeer (hij wordt nogal eens onthoofd door een cirkelzaag of opgeslokt door spinnen) gemengd met de euforie bij het ontfutselen van een oplossing van één van die tergende puzzles, werkt enorm verslavend.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Bijna helemaal goed

Enige minpuntje is wellicht dat de spanningsboog en hoge verwachtingen waarmee het spel onmiddellijk de toon zet, niet tot het eind toe worden vastgehouden. Het bos, waar het weerloze jongetje begint, voelt als Bambi die zojuist per ongeluk in een slachthuis is binnengestapt en een loopband vol koeien steeds meer dichterbij ziet komen. Maar daarna ontwikkelt Limbo zich iets meer als een traditionele platformer, waarbij wel een enkele keer vondsten uit andere games (And yet it moves bijvoorbeeld) worden toegepast, maar toch. De focus ligt dan meer op puzzles en minder op backstory. Het is de makers vergeven, want Mario zagen we nooit zo heerlijk door een cirkelzaag glijden en de intuïtieve gameplay zagen we slechts bij Journey vloeiender uitgevoerd. Het aantal levens is daarbij oneindig en met de beperkte maar intense speelduur kun je je er geen buil aan vallen. Dus… waar wacht je nog op? Zo’n zwart beeld schetsten we toch niet van deze game?

Grote risico’s en de grootste comic uitgevers gaan niet zo goed samen. Op safe spelen en comics verkopen gaat boven grote veranderingen die mogelijk vaste lezers wegjagen. Daarom was het zo verrassend en gewaagd wat DC comics eind 2011 deed. Of wanhopig. Al haar series werden namelijk gereboot. Tientallen jaren aan verhalen en warrige continuïteit werden voor een groot deel terzijde geschoven. Niet minder dan 52(!) series werden de schappen in geknald met een shiny issue 1. We hebben een deel van deze eerste issues al in een vorige review bekeken, maar toen was het nog erg moeilijk te zeggen of deze massa-reboot op de langere termijn een goede keuze was. Ondertussen zijn we meer dan een jaar verder en is het een goed moment om terug te kijken naar de eerste 12+ issues van een zooi The New 52 series. Euh, als je even de tijd hebt tenminste, want dit is weer zo’n typische ‘veel te lange door Bartelen geschreven comic review’.

Justice League.  De vlaggenschiptitel van DC wist vorig jaar met het eerste nummer weinig indruk te maken, en na twaalf issues is dat niet echt veranderd. Er is wat vooruitgang, maar deze serie wist mij als cynische comiclezer nergens echt te verrassen of boeien. De eerste issues introduceren een grootschalige dreiging in de vorm van Darkseid, die in zijn vrij goofy nieuwe outfit langskomt om de Aarde onder zijn snowboots te vertrappen. De superpipo’s die later de Justice League gaan vormen moeten samenwerken om dit tegen te houden. Jim Lee’s tekenwerk is lekker overdreven en stoer, en zo best geschikt voor het ‘veel actie, weinig intellect’ type verhaallijn dat we hier vinden. Maar ja, datzelfde verhaal (van Geoff ‘Green Lantern’ Johns) speelt constant op safe en maakt gewoon geen indruk. Deze Justice League voelt ook nergens als een echt team, wat eigenlijk funest is voor een comic over.. nah ja, hét DC team. Zonde. Score: 4/10

Action Comics. Grant Morrison die Superman onder z’n hoede neemt pakte al eerder erg goed uit, en hem in The New 52 meer speelruimte geven was een hele interessante keuze. Zijn Action Comics legt de focus op de periode waarin Superman nog maar kort actief is en Lex Luthor (uiteraard) bezig is met plannen om deze buitenaardse indringer te vernietigen. Gelukkig is dat oeroude concept niet de essentie van dit eerste jaar. Ergens in Deep Space is namelijk iets geheimzinnigs op weg naar onze planeet om deze te vernietigen, met als gevolg dat bepaalde aliens voor die tijd op Aarde nog snel even wat acties willen ondernemen nu het nog kan. Tussendoor is er ruimte voor time travel shenanigans, een uitstapje naar een parallel universum en getraumatiseerde hamsters.
Action Comics is voor mij een bijzonder geslaagde serie geworden, al is het tekenwerk van Rags Morales soms érg slordig en andere keren weer super sfeervol. Maar goed, ik ben zowaar geïnteresseerd in de grote storylines die nog gaan komen en de serie is doorspekt met die typische Morrison freakyheid. (Jammer dat hij na issue 16 stopt) Actie gecombineerd met onvoorspelbare sci-fi concepten en een emotionele kern. Meer van dit graag! Score: 8,5/10

Aquaman. Ja, het is schrijver Geoff Johns en tekenaar Ivan Reis gelukt; ik ben Aquaman cool gaan vinden. Achievement unlocked. Dit team wist me jaren geleden al helemaal wild te maken over Green Lantern, dus ik had wel wat hoge verwachtingen bij deze nieuwe serie over een van de minst populaire DC personages. Het voornaamste probleem is dat je snel door de comics heen zult werken; een issue is echt in no-time uitgelezen. Toch was elke reveal best geslaagd, werden er interessante characters geïntroduceerd, is de actie smooth en ziet de comic er gewoon gelikt uit. In de eerste issues komt een groep levensgevaarlijke visbeesten op land nieuw voedsel zoeken, en kort hierna wordt een ‘secret history’ achtig verhaal geïntroduceerd dat meer relevante backstory van Aquaman onthult en actie en avontuur goed combineert. Sure, het is wat grim en dark soms, maar voor lighthearted Aquaman hebben we altijd nog de versie uit de Brave and the Bold cartoon. Score: 7/10

Batman. Deze comic begon vrij degelijk en werd in de issues daarna steeds beter. Bruce Wayne komt namelijk achter het bestaan van een geheime organisatie die zich The Council of Owls noemt en al jaaaren achter de schermen de touwtjes in Gotham in handen heeft. Of is dit allemaal onzin en is de Council niet meer dan een legende? De zoektocht naar antwoorden is nice, maar dingen worden rond issue 5 écht interessant. Batman die in een freaky doolhof onder de stad vast komt te zitten waar hij gedrogeerd is en een mysterieuze moordenaar hem compleet gek probeert te maken? Oh hells yeah.
Uiteindelijk zal deze eerste grote storyline 11 issues in beslag nemen, en is de tweede helft hiervan toch iets meer standaard superhelden-werk. Het komt best vaak voor dat Batman te makkelijk terugkrabbelt van confrontaties die een normaal mens compleet hadden gesloopt. Aan de ene kant; het is the goddamn Batman. Aan de andere kant haalt het de spanning wel deels weg. Een laatste twist die leidt tot een onnodige showdown maakt deze storyline net iets te langdradig. Toch waardeerde ik de semi-epische feel, ook dankzij het feit dat andere Bat-series ook één of twee nummers lang in deze ‘Night of the Owls’ storyline betrokken werden. Het tekenwerk van Greg ‘Spawn’ Capullo is daarbij misschien een tikkie cartoony maar over het algemeen best in orde. En wie houdt er nou niet van semi-zombie ninja’s in uil-thema outfits? Score: 8/10

Batman – The Dark Knight. Simpel samen te vatten als ‘kinderachtige onzin’. Sure, het tekenwerk van David Finch ziet er best aardig uit als je houdt van die ‘alles is overdreven’ stijl, maar het verhaal is lame as shit. Van de hak op de tak springen zonder plot threads af te handelen, elk issue eindigen met een flauwe cliffhanger waarin wéér een andere villain opduikt en dialoog dat minder indruk maakt dan een Middle-Earth elf op een sneeuwvlakte. Leuk voor je 10-jarige neefje misschien. Score: 3/10

Batman and Robin. We hebben op Dorkside al eerder kunnen lezen over Bruce Wayne’s team-up met zijn fanatieke zoon Damian. De band tussen deze twee wordt in gevaar gebracht als Morgan, een oude kennis van Bruce, neerstrijkt in Gotham. Morgan en Bruce hebben een problematisch verleden en nu komt deze gast (gekleed in een coole outfit) langs om iets onvervangbaars van Bruce af te nemen: zijn zoon. Een zeer degelijk eerste verhaal dat de status quo goed neerzet en wat meer van Wayne’s verleden onthult. Na een korte en niet echt boeiende crossover met de ‘Night of the Owls’ storyline uit de reguliere Batman serie eindigen we met een kort verhaal waarin getraumatiseerde Bat-slachtoffers samen gaan werken om alles waar hij voor staat te vernietigen.
Deze B&R serie is een hele fijne mix tussen gave designs, degelijke storylines en vloeiende actie. Kleurrijk en entertaining met een duister randje. Want ja. Het blijft Batman. Score: 7,5/10

Wonder Woman. Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven. De rebooted Wonder Woman comic is… goed? Nee, méér dan goed. Ben ik in een of ander mirror universe terechtgekomen waar alles omgedraaid is?? Brian Azzarello (100 Bullets, Hellblazer) weet een niet al te boeiend character nieuw leven in te blazen en legt de focus op iets wat mijn innerlijke kind altijd blij maakt; Griekse mythologie. Wonder Woman komt namelijk opdagen als blijkt dat Hera, de vrouw van Zeus, wraak wil nemen op een jongedame die het bed met haar man heeft gedeeld en zwanger is geraakt. Zeus himself is verdwenen en de sterkste Griekse goden zien plots een kans om zijn troon in te nemen. Het feit dat Wonder Woman ook een dochter van Zeus blijkt te zijn is een interesssante nieuwe insteek die zorgt voor genoeg plot hooks. Mocht haar oersaaie personage in de Justice League titel een zure nasmaak achterlaten, geef dan deze comic een kans. Het dynamieke tekenwerk, gecombineerd met gevat dialoog, het achterbakse gedrag van de (verfrissend vormgegeven) goden en sfeervolle/badass momenten zorgt voor een prima weg te lezen totaalpakket. Nee, echt! Score: 8/10

Green Lantern. Vóór de DC comics reboot was de lijn met Green Lantern gerelateerde comics me erg goed bevallen, met Blackest Night als fijn punt waarop een hoop storylines samenkwamen. Hierna kwam nog één Lantern crossover uit, War of the Green Lanterns, maar die was niet echt boeiend en sla ik lekker over. De Lantern comics, samen met Batman, gaan min of meer verder waar ze voor de DC reboot gebleven waren dus new reader friendly zijn al deze comics niet echt.
De serie Green Lantern draait om Hal Jordan die zonder Power Ring op Aarde rondhangt, hij is namelijk door zijn roekeloze gedrag uit het Corps geschopt. Sinestro, ooit leider van het concurrerende Sinestro Corps, is tegen zijn wil in weer gerekruteerd als Green Lantern. Een interessante status quo. In de eerste storylines zien we Sinestro de hulp van Jordan inschakelen om zijn thuiswereld te bevrijden van zijn voormalige onderdanen die allemaal denken dat hij overgelopen is naar de vijand, zullen we daarna iets meer inzicht krijgen in de mysterieuze collega’s van de Indigo Tribe, en komt het nare meneertje Black Hand ook weer opdagen.
Het eerste jaar Green Lantern heeft een paar gave individuele momenten maar werkt voornamelijk toe naar een grotere storyline die nu nog niet uit de (groene) verf komt. Score: 6/10

Green Lantern Corps. Mijn favoriete Lantern serie is na de reboot helaas flink veranderd. Waar deze voorheen ging over een gevarieerde groep alien Corpsleden is de focus nu verschoven naar het duo Guy Gardner en John Stewart. De ‘oude’ cast is deels naar de achtergrond verschoven of spontaan verdwenen, en dat is echt zonde. De serie wist in haar eerste issues ook niet echt indruk te maken dankzij een nieuwe groep tegenstanders die me weinig deed, gecombineerd met vrij neutraal tekenwerk. Dat was best een omslag na de meer cartoony, kleurrijke stijl die ik zo fijn vond werken bij deze comic. De latere issues worden wat interessanter wanneer de Alpha Lanterns een van de main characters beschuldigen van moord, wat leidt tot een hoop geknok en het afsluiten van een subplot dat al een paar jaar liep. Al met al is de serie wel ok, maar echt geen must-have. Score: 6/10.

Green Lantern: New Guardians is een serie die leden van alle Corps-varianten bij elkaar gooit. Iemand heeft één lid van elk Corps vermoord, en de Power rings van die slachtoffers duiken ineens op bij Kyle Rayner. Samenwerking tussen individuele leden van elk getroffen Corps blijkt noodzakelijk om de dader op te sporen. Een comic over zo’n soort multicolorbrigade is in theorie leuk, de verschillende Lantern groeperingen waren voorheen ook gaaf om samen in actie te zien. Het grote probleem met New Guardians is dat het verhaal niet boeiend is en ook nog eens van de hak op de tak springt. Wat begint als een murder investigation schakelt ineens om naar een grootschalige dreiging inclusief cheesy overpowered tegenstander en twee issues later wordt een van de Lantern homeworlds binnengevallen door aliens out of nowhere. Een comic die voornamelijk gaat voor kleurrijke actie is op zich prima, maar niet als het schrijfwerk zo oppervlakkig is en er ook steeds andere tekenaars aanschuiven. Na 12 issues was ik nooit echt geprikkeld. Jammer, want het tweede jaar lijkt een stukje boeiender te worden wanneer Kyle alle Lantern kleuren tegelijk gaat channelen. Score: 5/10

The Flash
Ik heb nooit een speciale interesse in het Flash character gehad. Superheroes die snel kunnen rennen zijn in principe geinig, maar Barry Allen kan als The Flash zó bizar veel meer: door molekulen heen vibreren, door trillingen dingen laten ontploffen, en zelfs zó hard rennen dat hij door de tijd kan reizen. Overpowered much? Maar goed, in The New 52 krijgen tekenaar/schrijver Francis Manapul en co-schrijver Brian Buccellato een kans om me alsnog over te halen. Qua visuals is ze dat sowieso al gelukt: gave layouts, een ‘zachte’ tekenstijl, kleurrijke momenten en een hoop leuke visuele trucjes maken Flash een prettig ogend geheel.
Het ironische aan deze comic over de snelste man ter wereld is alleen dat ‘ie verhaaltechnisch… te snel gaat. Na een niet zo’n heel spannende storyline die de eerste 5 issues in beslag neemt switchen we naar kortere verhalen die rushed annvoelen. Motivaties van personages zijn soms vaag (“Oh, hij was blijkbaar al die tijd een baddie? I guess?”), het is niet duidelijk hoeveel tijd tussen issues verstrijkt (best veel, zo blijkt) en potentieel gave insteken voor verhalen (zoals de onthulling dat Flash z’n brein ook gebruik kan laten maken van de Speed Force) worden niet consistent gebruikt. Bijna elk issue wordt er een andere villain geïntroduceerd die kort gedag komt zeggen, waarbij duidelijk is dat de schrijvers toewerken naar het moment waarop al deze losse pipo’s samen gaan werken.
De potentie is er, althans, zo voelt het. Maar om nou te zeggen dat dit eerste jaar Flash me naar de winkels laat rennen om de nieuwste issues te halen… Nee, nog niet. Score: 6,5/10

Animal Man. OH GOD YES. Ik had niet verwacht dat Animal Man, van alle New 52 series, zo keihard ass zou kicken. Dit is een must-buy voor fans van body horror, want de visuals zijn monsterlijk en trippy as balls. Duivelse entiteiten die in de huid van onschuldige mensen zijn gekropen, daar uit scheuren en daarna op vlezige tentakels rondzompen? Eh, ja, dat is hier de reguliere gang van zaken. En dat in een mainstream comic, wauw. Maar Animal Man is méér dan alleen maar Cthulhu-achtige pulserende hompen protoplasma met scherpe tanden, deels omdat hoofdpersoon Buddy Baker een sympathiek personage is. Gewoon een aardige gast in een normale woonwijk met een normaal, liefhebbend gezin. Oh ja, en de power om eigenschappen van dieren over te nemen. Uiteraard. De comic intoduceert het concept The Red, de (abstracte) verzameling van alle vlees-gerelateerde levensenergie op Aarde. Deze wordt bedreigd door The Rot, die om de zoveel eeuwen een poging doet om de hele boel over te nemen. Baker’s 4-jarige dochter Maxine is de enige die dit tegen zou kunnen houden, ze blijkt namelijk een avatar van The Red te zijn. Agenten van The Rot proberen haar nu uit te schakelen voor ze sterk genoeg wordt om terug te kunnen vechten.
Schrijver Jeff Lemire zet een hele sterke en prikkelende basis neer die tekenaar Travel Foreman op een perfecte manier tot leven brengt. De panel-layouts zijn soms bijzonder cool, het verhaal is een page-turner en de familiedynamiek van de Bakers zorgt voor een goede emotionele kern. Dit is echt het soort comic dat voor 100% aansluit bij wat een weirdo als ik graag lees. Score: 9/10

Swamp Thing vormt samen met Animal Man een mooi horror-totaalpakket. Als je de één trekt, check dan zeker de ander, want de storylines gaan elkaar kruisen in het 2e jaar. Waar Animal Man dieper ingaat op het vlezige The Red ligt de focus in Swamp Thing op het plantaardige Green. In de eerste issues leren we meer over de achtergrond van hoofdpersoon Alec Holland. Ik was niet echt bekend met het Swamp Thing concept, maar nieuwe lezers worden redelijk snel up to speed gebracht. Het helpt ook wel dat het verhaal zo’n typisch ‘good versus total evil’ concept is, met Alec Holland als man die met rust gelaten wil worden maar door The Green constant wordt gepushed om zich aan hen over te geven en de rol van de groene avatar Swamp Thing op zich te nemen. Er is haast bij, want The Rot is een comeback aan het maken. De naaare entiteit Sethe is opgestaan en is van plan een rottend koninkrijk in de dorre woestenij van West-Amerika uit de grond te stampen. De horror-elementen zijn vrij brütal, Sethe’s minions zijn bijvoorbeeld mensen die door dode materie zijn overgenomen en nu met half kapotgerukte hoofden als zombies ronddwalen. Smakelijk eten. Score: 8/10

Stormwatch. Ik heb altijd al een zwak gehad voor verhalen over Black Ops superhero-teams. In het nieuwe DC universum is Stormwatch de groep die deze taak voor z’n rekening neemt, en ons planeetje beschermt tegen elk soort buitenaardse dreiging. De line-up van Stormwatch bestaat voor een deel uit de cast van de comic The Authority  (die tussen 1999 en 2008 onder DC’s sublabel Wildstorm werd uitgegeven) zoals het nu-nog-geen-koppel Apollo en Midnighter (denk: Superman en Batman met een crush op elkaar), Jack Hawksmoor als de man die met steden kan praten, en Jenny Quantum, de personificatie van de 21e eeuw en alle vage powers die daar bij horen. Deze groep is aangevuld met drie nieuwe characters en de welbekende Martian Manhunter, die door de reboot iets meer shady is geworden.
Stormwatch is een tricky aanrader. De cast bestaat namelijk uit types met uiteenlopende en soms flink abstracte powers, het dialoog neemt de lezer vaak bij het handje, en een hoop wereldbedreigende situaties lijken een beetje random en chaotisch. Als je al bekend bent met The Authority is het fijn om enkele teamleden weer terug in actie te zien, maar nieuwe lezers zullen vermoedelijk met een hoop vragen zitten en die maar mondjesmaat beantwoord zien. Score: 6,5/10

Conclusie (finally!)
Dit is maar een kleine sampling van wat DC te bieden heeft, maar om nou al die tientallen comics bij te houden en hier te bespreken.. dat gaat zelfs voor mij wat ver. Sinds de start van The New 52 zijn er ook meerdere series gecancelled en weer vervangen. Schrijvers zijn soms na 6 of 12 issues van een serie afgehaald, tekenaars zijn gewisseld en aan het eind van het eerste jaar kwam er van elke serie een issue #0 uit, wat moest fungeren als opstappunt voor nieuwe lezers (euh, was The New 52 dat sowieso al niet?) en tegelijk meer achtergrondinformatie moest geven over specifieke characters. Door de reboot is nog steeds wat vaag welke oude storylines nu wel en niet in de huidige continuïteit thuishoren.

Terugkijkend op een jaar aan comics zijn de resultaten niet al te schokkend. Er zijn minder nieuwe lezers bijgekomen dan DC had gehoopt, en het uitbrengen van 52 verschillende series per maand in een periode waarin mensen niet zó veel geld uit willen geven was achteraf ook niet al te handig. Door de line-wide reboot is mijn aandacht wel getrokken; waar ik voorheen alleen Green Lantern en Batman volgde zijn daar nu meerdere nieuwe series bijgekomen. Comics waarvan ik niet had verwacht ze zo fijn te vinden (b.v. Aquaman en Wonder Woman). Aan de andere kant is de Lantern-lijn ingekakt en dat is voor mij wel een bittere pil. Maar goed, als Animal Man en Swamp Thing op dit niveau door blijven gaan is dit hele circus het mogelijk al waard geweest. Maar ja, er kan veel in een jaar veranderen! Daarom zal het tweede jaar aan DC comics in een volgende review ook nog besproken worden. Met mijn tempo zal dat ergens in 2015 gaan gebeuren. Tot dan!

Weet je nog? Toen George Lucas die Star Wars nieuw leven inblies met the Phantom Menace? Zo is er dit jaar My Bloody Valentine dat na 21 (!!) jaar toch ineens weer een album uitbrachten. Nooit gedacht, en ja hoor, daar is ie. Zomaar op een zaterdagavond.

Loveless

In 1991 bracht de Britse noisesensatie rondom studiogenie Kevin Shields Loveless uit, vol waaierende gitaren en pakkende popsongs in een ondoorgrondelijk zwevend jasje. Het betekende de doodsteek voor het shoegaze-genre, want welke gitaarband kon hier qua effectengebruik nog tegenaan. Bovendien lagen er ijzersterke songs onder de effectendeken verstopt. De iconische status moet ook verlammend hebben gewerkt aangezien Shields en consorten zich daarna uit het oog van de muziekwereld verstopten, tot zij twee jaar geleden plots een reuniëtour deden voor grote, uitverkochte zalen. De vonk voor het voltooien van een opvolger moet toen toch feller zijn gaan branden, met MBV nu als wapenfeit.

De wens is de vader van de gedachte

Critici wereldwijd mogen dan lovend MBV omarmen, toch vliegen mijn gedachten een beetje richting Phantom Menace bij de eerste luisterbeurten. Goed, MBV kan een groeiplaat blijken. Loveless was ook niet instant te doorgronden. Maar toch. Het tempo op alle songs ligt aanzienlijk trager. De energie die van het officiële debuut Isn’t Anything spatte, is hier ver te zoeken. Terwijl Loveless het hoogtepunt bleek van experimentele noise die in dancehalls en discos draaibaar bleek, lijkt MBV een bewuste breuk hiermee. MBV bevat soundscapes, galmende Jaguargitaren, en hypnotiserende effecten. Maar het is meer zwoel bezweren dan overtuigend bekeren. Op She Found Now en Who Sees You golven de gitaren bijna als vanouds waarna op Is This And Yes gas wordt teruggenomen voor een rustpunt vol saaie keyboards, en de geest van zielsverwanten Stereolab in de verte doorwasemt. New You is dan weer de pakkendste popsong op MBV, maar niet zo goed als Soon op Loveless. Zo lijkt My Bloody Valentine wat stuurloos van start te gaan, en meer een verzameling afgekeurde Loveless B-sides. Het duurt tot de B-kant van de LP (plastic plak nostalgie voor music-nerds) om iets nieuws te vinden, als er gestoeid wordt met drum and bass loops, keyboards en gitaren. De laatste trits nummers zijn vooral repetitief en eigenwijs, maar daardoor ook meteen de meest interessante van het album. Het venijn zit hem dus in de staart, en dat is dan ook meteen een torenhoge, meterslange sliert vol taaie schubben en scherpe vinnen.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Fijn startschot voor zolderkamers wereldwijd

Al met al, MBV is de moeite, maar tegelijk ook wat te ingetogen en voelt zelfs bij vlagen gedateerd. Loveless blijft het betere broertje, maar tegen de status van zulke voorgangers valt ook niet op te boksen. Het is vooral prettig te constateren dat My Bloody Valentine er nog is. Het geluid is er. Nu de songs onderscheidender of radicaler over die nieuwe boeg. Toegegeven, MBV wijkt lichtjes af van zijn voorgangers maar nog niet genoeg om over de gehele linie te bekoren. Anderszijds, een evidente Jar-Jar Binks deceptie staat er ook weer niet op en dit niet-perfecte album zou zomaar het shoegaze-genre ook weer wat ‘New Hope’ kunnen inblazen.

Een goede parodie met bijdehante humor, daar kun je me altijd voor wakker maken. Euh, niet letterlijk, want deze engerd heeft zijn beauty sleep hard nodig en ik wil niet dat je om 3 uur ‘s nachts ineens in mijn slaapkamer staat. Maar een serie die qua humor precies aansluit bij je voorkeuren is altijd een fijne ontdekking. Childrens Hospital is er voor mij zo een: niet alleen steekt deze uit vier seizoenen bestaande serie heerlijk de draak met die veel te serieuze en/of van relatie-drama doordrenkte ziekenhuisseries, het heeft ook nog eens een geweldige cast die de gortdroge, random en gevatte humor bijzonder goed weet neer te zetten. Tijd om eens in te checken dan.

Childrens Hospital begon als een project van funnyman Rob Corddry met 10 webisodes van 5 minuten per stuk. Dit semi-seizoen heeft nog een beetje een simpele opzet zonder al te veel toeters en bellen (op de cliniclowns na) maar toonde al aan hoe heerlijk fout en gevat de makers uit de hoek konden komen. De serie werd hierna opgepikt door de Amerikaanse zender Adult Swim en ging zo vanaf haar tweede seizoen verder in een 10-minuten format. Een slimme beslissing, want de langere duur zorgt voor iets minder randomheid in de afleveringen en meer verhaal. Nah ja, “verhaal” is een betere noemer.

De serie draait om de dysfunctionele medewerkers van Childrens Hospital, gesticht door ene meneer Childrens. Dr. Cat Black (Lake Bell) is bij aanvang van de serie het meest hoofdpersonerig, haar interne monologen zijn een heerlijke parodie op de soortgelijke bullshit uit Greys Anatomy, een serie die ik door omstandigheden destijds gedwongen was twee seizoenen lang te volgen en oh god waarom geef ik dit toe what is happening. Dr. Blake Downs (Rob Corddry) is een constant falende cliniclown in een sociaal isolement. Dr. Lola Spratt (Erinn Hayes) is Cat’s vriendin en vindt zichzelf helemaal het bommetje. Dr. Glenn Richie (Ken Marino) en Dr. Owen Maestro (Rob Huebel) zijn de populaire doktoren maar beide min of meer gigantische idioten. Deze groep incompetente pipo’s staat onder leiding van de ultra-gehandicapte Chief van het ziekenhuis (Megan Mullally) die toevallig ook Chief heet. Uiteraard. Oh, en in seizoen 2 komt de ridiculously gorgeous Dr. Valerie Flame (Malin Åkerman) de cast aanvullen samen met Sy Mittleman (Henry “The Fonz” Winkler). Good times.

Maar met een verzameling leipe personages ben je er nog niet. Gelukkig zijn de storylines even weird en onvoorspelbaar en hilarisch over the top. Wat dacht je van een personage dat gedurende een aflevering besluit over te stappen naar een spin-off serie, een politieagent die undercover gaat in een geïsoleerde afdeling vol psychopatische kinderen, of het duivelse plot om met snoep volgepropte kinderen als menselijke piñatas te gebruiken. Seizoen 2 heeft soms wat terugkerende plot threads maar deze meuk in een random volgorde kijken is alsnog prima te doen. Een hoop afleveringen die weinig of geen voorkennis vereisen zijn overigens online te vinden  zoals deze geweldige uit seizoen 2. Na seizoen 1 is er ook een duidelijke boost qua budget waardoor het geheel er een stuk slicker uitziet en er meer ruimte is voor creatieve onzin: een aflevering die als toneelstuk is opgezet, een die zich in de 70′s afspeelt, een Engelse variant met een compleet andere cast en een live uitgezonden aflevering waar (uiteraard) het nodige in mis gaat. De serie experimenteert best vaak en is dus niet elke week hetzelfde riedeltje. Grappig blijft het in ieder geval altijd.

Childrens Hospital scoorde bij mij extra bonuspunten door de in-jokes, zoals het opzettelijk niet volgen van enige interne continuïteit waar het de personages betreft, of het feit dat de serie zich in Brazilië af zou moeten spelen maar het overduidelijk gewoon in Amerika is opgenomen (sterker nog, op de set van Scrubs!), om vervolgens in één aflevering overdreven veel op locatie in Rio te filmen. Droog. Of het idee dat de serie eigenlijk al gruwelijk veel seizoenen achter de rug heeft. Daarnaast zijn er ook flink wat gave cameos te vinden, zoals Nick “Ron Swanson” Offerman als badass politieagent, Brian Huskey als ongemakkelijk weirde ambulancechauffeur, en het geweldige moment wanneer de Party Down crew een catering event mag verzorgen in het ziekenhuis. Oh, en de bijdehante omroeper die elke aflevering gortdroge opmerkingen over de intercom knalt? Michael Cera. De onvoorspelbaarheidsfactor per aflevering, samen met de super solide vaste cast en gave ‘hey verrek, is dat niet..?’ gastoptredens vormt gewoon een gouden combinatie.

Overigens hoeft de ziekenhuisserie-parodie-fun hier niet op te houden. Mocht je graag een 80′s sfeertje hierin terugvinden dan is de kort maar krachtige Garth Marenghi’s Darkplace een geweldige aanrader. Maar de koning blijft wat mij betreft toch echt Childrens Hospital. Kijk deze serie alleen met mate! Te veel exposure in een te korte periode kan je lachspieren zó onder druk zetten dat je daarna zelf een bezoekje aan het ziekenhuis moet brengen. Ironie!

Een hersluitbaar folietje rondom je plakjes vleeswaar. Een apparaat dan instant acceptabele espressos produceert. Een slim lipje op een pak vruchtensap. Van die stomme uitvindingen die je ineens doen afvragen hoe je ooit zonder hebt gekund en waarom dit niet eerder kon worden bedacht? De mogelijkheden waren er al veel langer, maar nu is dan ineens de tijd rijp. In dit straatje valt de film ´The Lost Coast tapes´ ook enigszins. Want hoeveel films zijn er eigenlijk over de mythische Sasquatch, aka Bigfoot? Verder dan deze gruwel kwam ik zo even niet.

He doesn’t like to be called a hoax

De filmposter opent zo nog hoopvol. In the Lost Coast tapes wordt dan ook voortgeborduurd op het ´found footage´ genre. Oftewel, groepje slachtvee X heeft een camera bij en legt de laatste momenten vast via cameras. In dit geval trekt een groepje studentikoos overkomende documentairemakers erop uit om met hun laatste centjes een documentaire te maken waarin ze ene Brybeck willen ontmaskeren als een idiote oplichter. Brybeck (Frank Ashmore, o.a. The Guild) beweert namelijk in het bezit te zijn van een stoffelijk overschot van een heuse Bigfoot. Voor een flinke som geld, mag het groepje filmmakers langskomen.

Cultklassieker?

Tot zover klinkt de insteek best vermakelijk en zou het zelfs een goede horror kunnen opleveren. Spannende setting in duister, ondoordringbaar bos vol torenhoge sequoia´s, check. Creepy dude die moeilijk valt te peilen maar waarvan de groep al snel afhankelijk raakt, check. Angstaanjagende geluiden ´s nachts, check. Origineel mythische figuur en vaag indianen verhaal met een originele twist, check, check, check. Klassieker in de dop dan dus? Helaas. Diverse keuzes van de regisseur doen het vehikel al snel kantelen in de ongunstige zin van het woord. Found footage werkt niet zo overtuigend als de camera te vaak nieuwe perspectieven kiest. De cameradrager kan immers niet meerdere hoeken tegelijk kiezen. Het geheel ziet er uiteindelijk te gelikt en te ge-edit uit voor het genre. De hectiek van pakweg Rec of, vooruit, Grave Encounters ontbreekt volledig. Regisseur Corey Grant heeft het te mooi en too easy on the eyes willen doen. Daarbij, wanneer de pleuris echt uitbreekt, worden de cameras dan ineens heel heftig geschud zodat er eigenlijk nergens iets duidelijk valt waar te nemen.

Bigfoot met kromme tenen

De cast tergt bovendien de grenzen van de geloofwaardigheid en zorgt regelmatig voor kromme tenen. Ik tast nog altijd in het duister rondom de toevoeging van paragnost/vriendin Robyn Conway (Ashley Wood) die zonder schroom bomen knuffelt. Zelfs haar eigen crew gelooft niet in haar. De ongelofelijk sukkelige Kevin (Noah Weisberg) die zich rap ontpopt als de Jar-Jar Binks van het horrorgenre. Afgezien van het bijzonder matige acteerwerk maken daarbij de karakters zonder uitzondering wel heel ongeloofwaardige zetten. In plaats van met bonzende harten diep weg te duiken, stormen de boerse teamleider Sean (Drew Rausch) en zijn kompanen bijvoorbeeld gniffelend en joelend zich op de deur waar zojuist een groot wezen tegen schuurde en de hut deed beven. En ja, Kevin´s solo actie – zal hem niet weggeven – doet een vlucht uit de realiteitszin van de scriptschrijvers vermoeden.

Tragisch lot voor Bigfoot

Zo smoort Conway een originele insteek en aanvankelijk leuk concept vakkundig in de kiem. The Lost Coast tapes wil te toegankelijk blijven voor een groter publiek en vergeet de horrorfans te pleasen. Er zijn wel wat redelijke schrikmomenten, maar de irritatie rondom de personages maakt dat het je als kijker niet zoveel kan schelen of er iemand aangaat of niet. En het ´hoe´ blijft te vaak gissen. Zo laat de film je met teveel vraagtekens zitten. Was er nu wel of niet een Sasquatch? Hoe zat het nou met dat vage Indianenverhaaltje? Hopelijk doet er iemand binnenkort een beter geslaagde poging want de ingrediënten waren wel potentieel aanwezig voor een toffe horror, Loch Ness dan maar, iemand?

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Tarantino, meester van het door elkaar gooien van filmgenres, kwam eind 2012 aanzetten met een Blaxploitation Western. Say what? Nou ja, vooruit, het concept was niet helemáál uniek, maar fris genoeg om in ieder geval mijn aandacht vanaf de eerste aankondiging te trekken. De verwachtingen zijn bij een nieuwe Tarantino sowieso hooggespannen, al leek de inhoud van Django Unchained voor het Amerikaanse publiek wel op het randje te zitten. Een regisseur die soms gruwelijk onsubtiel uit de hoek kan komen gaat de slavernij in het racistische zuiden van de Good Ol’ U.S.A. in de 19e eeuw onder de loep nemen? Wordt dat super awkward, of zit er zowaar een goede film in dit concept verborgen? Wat dat laatste betreft kan ik volmondig ‘JA!’ antwoorden want ye gods wat is Django een super werkje geworden zeg! Een ideale balans tussen spanning, humor en idioot gewelddadig geweld. Wat wil een mens nog meer? Benieuwd of collega Egregius daar hetzelfde over denkt…

Egregius: Spanning, humor en idioot gewelddadig geweld is waar ik ‘s middags m’n bed voor uit kom, en Tarantino films ga kijken! En deze film zit wel heel erg in zijn straatje: een uit de mode geraakt genre (in dit geval western), waar hij zijn heel eigen draai aan geeft, en waarbij Tarantino zegt: ‘Screw alle film conventies die ik zelf niet wil gebruiken!’. Tarantino is misschien ook de enige regisseur die het voor elkaar krijgt om een epische scene neer te zetten waarbij ku klux klan leden ‘s nachts met fakkel en te paard een heuvel af stormen onder begeleiding van Verdi’s Requiem-Dies Irae…om vervolgens over te schakelen naar 10 minuten er voor, toen diezelfde lui nog ontzettend zaten te kutten met de witte zakken met ooggaten die de vrouw van één van de leden voor ze gemaakt had .

Overigens waren dit niet echt ku klux klan leden, maar leden van ‘The Regulators’, voorlopers van de KKK die het heft in eigen handen namen. De KKK werd namelijk pas na de burgeroorlog die de slavernij afschaftte opgericht, en deze film gaat juist over een veel over het hoofd gezien historisch feit: er was namelijk niet alleen slavernij in  het Zuiden voor de burgeroorlog, maar ook het Wilde Westen. Interessant concept om er vervolgens een ‘wraak-film’ van te maken, a la het bewust historisch niet erg accurate Inglorious Basterds. Speaking of which, komen we gelijk bij m’n eerste kritiekpunt: Christopher Waltz, die in die film zo meesterlijk de SS officier Hans Landa neerzette, speelt in Django Unchained de premiejager Dr. King Schultz (weer van duitse origine), die de zwarte Django nodig heeft bij een aantal bounty hunts, maar…Hans Landa wordt qua screen-presence niet geëvenaard. Noch is Jamie Foxx een evenknie voor Brad Pitt/Samuel L. Jackson/Harvey Keitel. Don’t you agree, Bartelen?

Bartelen: Wacht, jij durft de term ‘kritiekpunt’ te gebruiken wanneer je het over de performance van Waltz hebt? Stokslagen! Ik vond zijn welbespraakte en (voor het tijdskader) tolerante premiejager bijzonder prettig om te volgen. So charming it hurts. En zijn Schultz personage heeft ook nog eens ‘n badass kant, wat we bij aanvang van de film al zien wanneer hij met het nodige bloedvergieten Django weet te bevrijden. En ja, dat bloedvergieten… De film is zeker geen non-stop actie, maar wanneer de pistolen en shotguns voor de dag komen spat het bloed echt alle kanten op. Ridiculous? Yes. Gaaf? Yessss. Het maakt in ieder geval extra duidelijk dat deze film niet serieus genomen moet worden.

Egregius: Goed, ik geef toe, ik heb eigenlijk wel erg genoten van zijn Dr Schultz. Sowieso een mooie move van Tarantino om de enige niet-racistische blanke in de film een duitser te maken! En hoe Jamie Foxx als Django een ietwat wereldvreemde (maar snel lerende!) voormalige slaaf neerzette was, alhoewel niet consistent, wel humor. Maar ik was blij toen Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson in beeld kwamen om hun ‘flamboyante’ karakters neer te zetten.

Bartelen: Oh god ja, de hele cast is ZO FREAKING GOED! Waltz en Foxx zijn een vrij geslaagd duo, maar als die eenmaal samen gaan werken en het hoofdgegeven van de film wordt onthuld (het opsporen en bevrijden van Django’s vrouw die als slaaf verkocht is) komen de memorabele characters pas echt tevoorschijn. Don Johnson als super foute plantage-eigenaar bijvoorbeeld. Toch stelen DiCaprio en Jackson de show. Leo als Calvin Candie, de verrassend intimiderende eigenaar van de meest beruchte plantage in het Zuiden en organisator van ‘Mandingo-fights’, genadeloze gevechten tussen slaven. Jackson speelt Stephen, zijn hoofd-bediende wiens onderdanige gedrag mogelijk iets heel anders verbergt… Veel scènes met deze personages hebben die ongemakkelijke spanning die ik in Inglorious Basterds ook zo prettig vond, wat goed en wel begint wanneer Waltz en Foxx onder valse voorwendselen zich in Candie’s wereld weten te begeven. Een beerput aan nare shit wordt opengetrokken en als kijker kunnen we niet wachten tot elk smerig, door en door verrotte personage krijgt wat hij verdient.

Egregius: Mandingo fights ja.. je had het al over over-the-top geweld and spattend bloed. Iets wat ik van zowel Django Unchained als Inglorious Basterds moet zeggen is dat Tarantino me soms een beetje ongemakkelijk maakt met z’n geweld. Hij gebruikt het tot goed effect, dat zeker, en waarschijnlijk ook om een goed punt te maken. Maar ik heb er ook wat moeite mee dat hij zo makkelijk historische feiten met niet-historische feiten mengt, zodat het onduidelijk wordt waar hij precies een punt over maakt. Dan heb ik het bij IB voornamelijk over de ontknoping (het concept van een Joodse wraakgroep achter de linies vond ik wel cool), en bij DU heb ik het dan over de mandingo-fights. Er is namelijk geen enkele indicatie dat die ooit hebben plaatsgevonden, en we lijken wel geconfronteerd te worden met hoe gruwelijk het allemaal niet is. Maar misschien dat jij het me beter kan uitleggen, Bartelen?

Bartelen: Oh, dus het feit dat ik ooit mijn kelder had omgebouwd tot arena waarin bedreigde diersoorten elkaar te lijf gingen maakt mij ineens een betrouwbare informatiebron over dit soort narigheid? Het zal hoe dan ook te maken hebben met het boek Mandingo, en vooral de verfilming waar Tarantino nogal enthousiast over is. Zijn liefde voor het Blaxploitation genre komt in Django sowieso sterk naar voren, met typisch kleurgebruik in flashback scènes, een dikke knipoog naar Shaft en gave (en soms ook amazingly onverwachte) muziekkeuzes. En ja, of dit alles nou echt een punt heeft… De film laat ons walgen van de monsterlijke slavernij-praktijken, maar geeft ons daarna wel weer de bevrediging die we zoeken wanneer de schuldigen in hilarisch overdreven bloedfonteinen aan hun eind komen. Sfeer, setting en entertainmentwaarde hebben wat mij betreft de overhand. In de film refereert Dr. Schultz naar een Duitse legende die een avontuurlijke Heroes’ Journey beschrijft waarvan de details niet zo uitmaken. Django Unchained is dat op zijn beurt ook een beetje, maar dan met een filmmaker achter het stuur die écht houdt van de genres waarmee hij speelt. Dat enthousiasme druipt er wat mij betreft van af en maakte de film voor deze jongen onweerstaanbaar. It’s off the chain, man!

Egregius: Goed, misschien neem ik de film te serieus. Misschien moet ik de film accepteren voor wat het is: over-the-top actie en humor, met slimme dialogen (minder uitvoerig zoals we in z’n oude werk gewend zijn though) en spanningsmomenten, zoals alleen Tarantino het kan. Zelfs de soundtrack is over-the-top: niet alleen de meester van spaghetti-western-soundtracks Ennio Morricone, maar ook Luis Bacalov die de soundtrack van de oorspronkelijke Django deed, klassieke muziek en hiphop van onder andere RZA. Say what? Maar het werkt. De film zelf ook: bij vlagen iets te gewelddadig voor mijn smaak en net niet het niveau van Tarantino’s eerdere werk, maar het werkt. Vrij goed zelfs, historical inaccuracies be damned.

Het is maar goed dat mijn buren maanden geleden zijn verhuisd. In hun woorden “vanwege de stank die uit dat huis van die nerdy gast komt”. Mooi, want zo hebben ze niet steeds mijn geschreeuw gehoord zodra ik een nieuwe Scalped comic las. Ik kon het niet laten om elke paar pagina’s weer eens keihard “NEE! Niet doen!” te roepen. Stom natuurlijk, maar dat krijg je als je zó begaan bent met personages in een fictieve vertelling die steeds dieper in de problemen raken. De eerste drie volumes zijn al eerder besproken, maar dat is al veel te lang geleden. Deze serie verdient beter, dus hoog tijd om dieper in de gritty, duistere wereld van Scalped te duiken.

We volgen in deze serie enkele inwoners van het Prairie Rose reservaat in South Dakota, een van de grotere shitholes in Amerika waar werkloosheid, drugshandel en alcoholmisbruik de dagelijkse gang van zaken zijn. Chief Red Crow is de man aan de top die profiteert van alles wat er op ‘the rez’ gebeurt. Sinds een incident in de 70′s waarbij twee FBI agenten op Prairie Rose werden gescalpeerd probeert Special Agent Nitz het ideale moment te vinden om hoofdverdachte Red Crow te arresteren. Die heeft zich alleen ingedekt in de jaren daarna en presenteert zich nu naar de buitenwereld als een zakenman met de beste bedoelingen voor zijn mede-Indianen. Maar als boze jongeman Dashiel Bad Horse na jaren afwezigheid terugkeert naar de rez en een baan aangeboden krijgt door Red Crow gaat dat uiteindelijk de levens van iedereen veranderen. Niet zo gek, want Dashiel is eigenlijk een undercover FBI agent in dienst van Nitz die zich nu in een levensgevaarlijk wespennest bevindt. Oh shiiiit.

Volume 4, The Gravel In Your Guts
Een foute beslissing kan hele heftige gevolgen hebben, zeker voor de personages in deze comic. De beslissing in kwestie lijkt op het moment zelf voor de betrokkenen de beste of zelfs enige optie en dat maakt de ellende die zich hierna ontvouwt alleen maar wranger. Dit vierde deel staat er bol van. Het begint al met hoofdpersoon Dashiel die door een sterfgeval in de familie en de ‘ik kan elk moment vermoord worden’ stress van zijn dubbele agenda zich zwaar ellendig voelt. Zijn fucked-up relatie met Red Crow’s dochter Carol draagt daar ook niet aan bij, zeker als harddrugs ineens de kop opsteken. Red Crow krijgt een bezoekje van het oude baasje Mr. Brass, een afgevaardigde van de Hmong crime lords die zijn nieuwe casino hebben bekostigd en nu de boel in de gaten komt houden. Maar Mr. Brass is een goddamn psychopath. En de jongeman Dino Poor Bear, een van de weinige personages die met een beetje geluk nog iéts van zijn leven kan gaan maken, wordt verleid om voor Red Crow’s dealers te gaan werken.
De manier waarop deze verhalen door elkaar gaan lopen en elkaar indirect beïnvloeden zijn weer monsterlijk goed. Als lezer begin je zowaar een beetje sympathie te voelen voor de genadeloze Red Crow, best een prestatie. Een super intense climax maakt dit vierde deel weer een toppertje van een gestoord hoog niveau.

Volume 5, High Lonesome
Het was me nog niet te binnen geschoten tot ik eenmaal begon in dit deel, maar in een serie die deels draait om Red Crow’s nieuwe casino was één specifieke verhaallijn nog niet opgedoken: de casino heist! Volume 5 verandert dat. Maar verwacht geen Ocean’s Eleven-achtige quirky fun. Nee, een plot-element als dit is (net als Scalped zelf) sober, genadeloos en ongemakkelijk. Wesley is een professionele leugenaar en dief die door omstandigheden gedwongen is om in afgelegen stinkcasino’s de boel te belazeren om rond te kunnen komen. Dingen lijken in Prairie Rose te heet onder zijn voeten te worden tot blijkt dat hij het casino van Red Crow kan beroven met de hulp van… Dashiel? Die is ondertussen in een neerwaartse spiraal terechtgekomen die niet goed kan aflopen. Naast dit overkoepelende verhaal vinden we hier ook twee losse issues die meer achtergrond geven over wannabe-Indiaan en full-time asshole Diesel, en ontdekken we waarom Agent Nitz zo gebrand is om de daders van de slachtpartij in 1975 te achterhalen. En ja, de laatste vragen die er nog waren omtrent die cruciale gebeurtenis worden in dit volume eindelijk beantwoord, met de nodige dramatische impact.
High Lonesome’s enige nadeel is het tekenwerk in 2 issues van Davide Furnò (erg ruw en soms slordig) en Francesco Francavilla (te simpel). In andere comics zou hun werk vast beter overkomen, maar gesandwiched tussen de fantastische visuals van R. M. Guéra voelt het helaas als een stap terug. Uiteindelijk is dit 5e deeltje Scalped een goede combi geworden tussen heftig character drama, uitdiepen van de setting en nagelbijt-momenten. Na die laatste pagina is het onmogelijk om niet meteen volume 6 te willen halen. En terecht!

Volume 6, The Gnawing
Ik ben altijd fan geweest van de televisieserie The Shield. Een politieserie waarin we voornamelijk een groep corrupte agenten volgen wiens methoden flink dubieus zijn, maar zij er wel dingen mee voor elkaar krijgen die voor ‘echte’ wetshandhavers onmogelijk zijn. En ook al zijn het eigenlijk eikels, dan nog word je nerveus als ze weer eens extreme shit moeten uithalen om hun eigen nek te redden. Dat paniekerige “oh shit we moeten NU iets doen anders gaat het mis aaah!” gevoel is in dit volume van Scalped constant aanwezig, and I love it. Het hele circus komt op gang als Red Crow vermoedt dat er een undercover agent op zijn rez rondhangt. De man die hij inschakelt om deze infiltrant op te sporen en uit te schakelen? Dashiel zelf. Oh shit!. Diezelfde Red Crow schiet kort daarna ook een gast op zijn Rez neer wat niet alleen kan leiden tot een grootschalige oorlog tussen twee criminele groepen maar Agent Nitz ook nog eens het bewijsmateriaal kan geven om hem voor altijd achter tralies te stoppen. Als de enige ooggetuige van dit incident tenminste geen “ongelukje” krijgt…
Ik snap echt niet hoe schrijver Jason Aaron er in slaagt om elk volume gewoon beter te maken dan het vorige. The Gnawing is een non-stop opeenstapeling van intense of impact makende momenten. Super.

Je móet deze comic lezen als je gelukkig wordt van crime drama’s vol morele dilemma’s en personages die je zowel positief als negatief kunnen verrassen. Guéra’s tekenwerk is super sfeervol, het dialoog is grittier dan de gemiddelde kattenbak en het verhaal verzamelt steeds meer momentum. Zorg alleen dat je buren niet thuis zijn als je aan deze serie begint. Geloof me, je doet ze een plezier.