Vooruit, ik geef het toe. Misschien was het toch wat lastig voor de gemiddelde kijker om vanaf het eerste moment compleet verliefd te worden op het eerste seizoen Boardwalk Empire. Je moest al wel een interesse hebben in het Amerika van de jaren 20 of een geduldige kijker zijn om de wat trage opbouw en soms onduidelijke motivaties van de karakters voor lief te nemen. Nu ik mijn medicatie eindelijk weer eens op reguliere tijden inneem kan ik me dat iets beter voorstellen. Maar voor de twijfelaars en afwachtende types is er goed nieuws! Het tweede seizoen Boardwalk heeft niet alleen een hoger tempo, maar is ook nog eens een stuk heftiger en boeiender geworden. Het is hiermee uitgegroeid tot een bizar sterk crime-drama dat niet bang is om dingen lekker overhoop te gooien. Een zeer bevredigende kijkervaring waar de concurrentie echt nog wat van kan leren. Vanaf dit punt volgen spoilers over seizoen 1!

Het is natuurlijk niet zo dat het eerste seizoen Boardwalk niets te bieden had. Integendeel! De looks, de muziek, de outfits, de uitgebreide cast en de volwassen materie waren allemaal van een hoog niveau. Maar kijkers die een wekelijkse dosis actie verwachtten en hoopten op een Sopranos in de roaring twenties moesten ongetwijfeld even slikken. Nu het tweede seizoen dan achter de rug is blijkt pas hoe belangrijk de opbouw was die eerder plaatsvond. De situatie waar seizoen 1 mee eindigde was dan misschien niet super intens, maar al snel worden dingen een stuk interessanter als hoofdpersoon Nucky Thompson verdacht wordt van verkiezingsfraude, waardoor zijn machtspositie ineens een stuk zwakker wordt. Wie zal hem nog steunen nu dingen de verkeerde kant op lijken te gaan? Zijn als een zoon beschouwde rechterhand Jimmy Darmody in ieder geval niet, die heeft zich aangesloten bij Nucky’s mentor The Commodore. Dit oude fossiel ziet een kans om Atlantic City voor zichzelf te claimen en zo wat oude rekeningen met Nucky te vereffenen. Een heftige showdown lijkt hiermee onvermijdelijk, en als de kogels eenmaal rond gaan vliegen… ooh boy. Bereid je maar voor op een paar grote verrassingen. Na meerdere afleveringen bleef ik geschokt, met open mond achter. Geen wonder dat ik nu zo veel kaakproblemen heb. Maar het was het waard!

De cast is nog steeds indrukwekkend groot en wordt alleen maar groter. Charlie Cox is een zeer welkome toevoeging als de Ierse jongeman Owen Slater die Nucky’s nieuwe muscle man wordt. De classy Julianne Nicholson is de US Attorney genaamd Esther Randolph die druk op Nucky zal zetten vanuit een niet-criminele hoek. Ze is losjes gebaseerd op Mabel Willebrandt, over wie ik in het fijne boek Last Call ook al kon lezen. En petje af voor het genie die dacht aan William Forsythe om de super intimiderende slager/gangster Manny Horvitz te spelen.
De vaste personages worden op goede manieren uitgediept. Nucky en Jimmy zijn nog steeds de sterren van de show, en vooral Jimmy wist mijn aandacht te grijpen. Steve Buscemi is nog steeds een plezier om te bezig te zien, maar Michael Pitt krijgt dit keer gewoon interessantere dingen om te doen. Kelly Macdonald’s personage Margaret komt eindelijk uit haar schulp en voegt nuttige dingen toe. Vooruit, de aflevering waarin ze haar familie opzoekt is een beetje lame, maar een grotere focus op religie en de wrange dingen die daar bij komen kijken vond ik wel interessant. Enzovoort. Er zit geen zwakke rol tussen, maar als ik alle belangrijke castleden langsga dan zit ik hier morgen nog. Hoe dan ook is de tijd die gespendeerd wordt aan de vele personages best goed verdeeld. De types die we het minst zien (zoals Capone en Rothstein) lijken vaak iets boeiender, maar ik vind het juist prettig dat we de focus niet ligt op de figuren die ook echt hebben bestaan. Zo blijft het toch wat spannender wie de eindstreep nu wel en niet gaan halen. En bij deze nog even een respectvolle buiding voor Erik Weiner wiens character Agent Sebso voorheen het loodje legde: zijn op zijn rol gebaseerde nummer is hilarisch en een dikke knipoog naar de serie zelf. (Pas alleen op spoilers bij de Related Videos aan de rechterzijde)

Een fijne verbetering in seizoen 2 is dat we wat vaker de deur uitgaan. Voorheen speelden veel scènes zich af achter gesloten deuren, en als we dan wat frisse lucht gingen happen was het op de steeds terugkerende boardwalk-set. Nu is er meer variatie in de gebruikte locaties en de serie lijkt zo echt z’n benen verder te strekken. Gaaf hoe het Nucky bijvoorbeeld lukt om in Ierland deals te maken waarbij wapens voor drank worden omgewisseld. Boardwalk Empire vergroot hiermee z’n speelveld en houdt mij zonder moeite aan de buis gekluisterd. Dat er daarnaast ook aandacht is voor thema’s als religie, racisme, immigratie en de tegenwoordig primitief lijkende ziekenzorg maakt de serie alleen maar krachtiger.

Seks en geweld zijn nog steeds aanwezig, al is het eerste wat afgenomen en het tweede iets groffer geworden. Het is prettig dat er niet meer zo veel focus ligt op rondhuppelende dames met beperkte kledij, omdat het soms wat afleidt van het materiaal zelf. Het is natuurlijk een slimme manier om de mannelijke kijker elke week terug te lokken, maar de serie heeft het niet (meer) nodig. Ik vermoed dat dit element daarom wat terug is geschroefd, de kijkers die zijn blijven hangen gaan gedurende seizoen 2 echt niet afhaken. Daar is het materiaal gewoon te goed voor. Nah ja, als je bestand bent tegen een paar gewelddadige momenten. Een brute afrekening in een vies café was echt even slikken, en hopelijk ben je niet aan het eten tijdens de realistisch ogende scalpering.

Uiteindelijk heeft Boardwalk Empire zich weten op te bouwen tot een van de grote namen in het huidige televisieaanbod. Dit tweede seizoen staat helemaal in het teken van Jimmy’s rise to power en een in het nauw gedreven Nucky. Een sterk uitgangspunt dat niet gerushed wordt, maar zich op een indrukwekkend fijne manier ontvouwt. En als de laatste aflevering afgelopen is zal de dynamiek van de serie weer heel anders zijn. Een situatie die kijkers nogal verdeelde, maar ik geef de makers graag het voordeel van de twijfel. Hoe dan ook is dit seizoen op zichzelf gezien een extreem sterk stukje televisie geworden. Die roaring twenties mogen van mij nog een stuk langer blijven duren.

Op jonge leeftijd was ik niet weg te slaan van mijn Kuifje, Asterix en Robbedoes strips. Geloof me, mensen hebben het geprobeerd. Toen in het begin van de jaren ’90 werd aangekondigd dat er een heuse Kuifje televisieserie zou komen was ik dan ook helemaal enthousiast. Het enige probleem met de letterlijke vertaling van boek naar beeld werd bij die eerste afleveringen pijnlijk duidelijk: het tempo was te laag en de inhoud was door mijn bekendheid met de strips niet spannend meer. Diezelfde fout zou regisseur Steven Spielberg zo’n 20 jaar later niet maken. Voor de computer-geanimeerde film The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn leende hij elementen uit verschillende Kuifje strips en brouwde er een herkenbaar en tegelijkertijd verfrissend geheel van.

Sterker nog, Tintin is wat mij betreft de meest avontuurlijke film van 2011 geworden. Dat kwam best als een verrassing, want de naam ‘Spielberg’ staat de laatste jaren niet meer garant voor kwaliteit. Veel dingen waar hij aan meewerkt (vooruit, vaak als executive producer, maar dan nog) zijn onder de maat. De serie Falling Skies, die Transformers bullshit, Indiana Jones 4… zelfs Super 8 was niet al te bijzonder. Met Tintin bewijst hij gelukkig nog steeds de skills in huis te hebben om een avonturenspektakel af te leveren dat zowel jong als oud vermaakt. De film is prima gebalanceerd: humor, actie, mysterie en rustmomentjes wisselen elkaar goed af. En het beste? Het geheel voelt ook écht Kuifje-ig.

Het verhaal bevat elementen uit de strips De krab met de gulden scharen, Het geheim van de Eenhoorn en De schat van Scharlaken Rackham. Het gedoe begint allemaal als Kuifje (Jamie Bell, mogelijk bekend als de hoofdrolspeler uit Billy Elliot) op een rommelmarkt een scheepsmodel koopt, en meerdere mensen interesse in datzelfde item hebben. Voor je ‘Rastapopoulus’ kunt zeggen wordt kuifje beschoten, achtervolgd, gekidnapt en meer van dat moois. Het duurt ook niet al te lang voor we kapitein Haddock (Andy ‘Gollum’ Serkis) leren kennen, een full-time dronkelap die als enige character echt een arc gekregen heeft. Haddock is zo’n sterke aanwezigheid dat hij zijn gekuifde collega soms overschaduwt. Kuifje is als character dan ook iets te nobel, braaf en oncorrumpeerbaar. Haddock is een stuk interessanter als een aan lager wal geraakte loser die een hoop (nog onbenutte) potentie tot heldendaden bevat. Gelukkig zijn zowel Kuifje als Haddock niet vies van pistolen en het betere knokwerk. Aangezien Spielberg het qua geweld de laatste jaren nogal op safe speelt is het fijn om te zien dat de gevaarlijke wereld van Kuifje in deze film nergens echt veilig aanvoelt. Andere bekende gezichten zijn de twee stuntelige detectives Jansen en Janssen (Simon Pegg en Nick Frost) wiens capriolen voornamelijk leuk zijn voor de jongere kijkers, en een toffe cameo van Bianca Castafiore.

Qua animatie is Tintin erg indrukwekkend. De gezichten zien er in de screenshots misschien wat vreemd vervormd uit, maar als de characters eenmaal op het scherm rondlopen dan klopt de visuele stijl gewoon. Een goede mix tussen cartoony en realisme. Alle characters bewegen bijzonder vloeiend (dankzij motion capture), de camerahoeken zijn goed gekozen en de actie is heerlijk spectaculair. Dat komt deels door de bijzonder goed toegepaste 3D. Tintin is een film waarvan de kijkervaring met 3D alleen maar fijner wordt, iets dat je me niet vaak hoort zeggen. De combinatie computeranimatie en 3D zorgt voor scènes die in het echhie nooit mogelijk waren, en de makers toveren dan ook een paar hele sterke momenten uit hun mouw. Het absolute hoogtepunt is een lange achtervolging door de straten van het Marokkaanse stadje Bagghar, die in één smoothe beweging wordt gebracht. De gigantische grijns op mijn bakkes tijdens deze scène was vermoedelijk vanuit de ruimte te zien. Wat mij betreft hét filmmoment van 2011.

Na die waanzinnige achtervolging kan de film dat niveau helaas niet meer evenaren. Alles wat hierna volgt voelt daardoor een stukje tammer in verhouding, en de actie-climax van de film is niet zo heel bevredigend. Dat komt deels ook doordat de villain Ivan Sakharine niet echt intimiderend is, ook al voorziet de altijd coole Daniel Craig hem van zijn stem. De laatste minuten lijken voornamelijk bedoeld om mensen hongerig te maken naar een haast onvermijdelijk vervolg. Maar als Spielberg voor een tweede deel net zo enthousiast knipt en plakt uit verschillende Kuifje verhalen om tot zo’n allround geslaagd eindresultaat te komen, hoor je mij echt niet klagen. Een nieuwe Tintin? Heb er zin in!

Ondanks mijn zachtaardige persoonlijkheid ben ik een groot fan van epische gangster-storylines vol verraad, moord en intrige. Films als The Godfather en Goodfellas, televisieseries als The Shield en The Wire… het gaat er allemaal in als koek. Enige minpuntje is dat het allemaal westerse producties zijn en een goede oosterse variant in dit genre was maar niet echt te vinden. En dat terwijl ik Yakuza best interessant vind als concept, en graag meer vette films over ze zie. Blijkbaar heb ik niet goed genoeg gezocht, want in 1973 en 1974 is een serie van 5 films uitgebracht die precies aansluiten bij mijn verwachtingen. Sweet!

Onder de noemer The Yakuza Papers zijn de volgende films verschenen: Battles Without Honor and Humanity (1973), Deadly Fight in Hiroshima (1973), Proxy War (1973), Police Tactics (1974) en Final Episode (1974). Het feit dat deze vijf films in zo’n korte periode zijn gemaakt is niet alleen erg knap, maar het komt de consistentie ook ten goede. De cast is steeds hetzelfde (nah ja, op de vele characters na die het loodje leggen) en qua cinematografie, soundtrack en inhoud vormen alle delen ook echt één geheel. Best een indrukwekkende prestatie van regisseur Kinji Fukasaku, die meerdere gangsterproducties op zijn naam heeft staan en in 2000 ook de beruchte Battle Royale zou maken.

De eerste film, Battles Without Honor and Humanity, was een grote hit en blies nieuw leven in het tot die tijd nobele Yakuza genre. De titel zegt het al: achterhaalde concepten als ‘eer’ en ‘menselijkheid’ zijn hier niet te vinden. Het gaat allemaal om hogerop komen, je machtspositie versterken en alle concurrentie bruut omleggen, het liefst zonder zelf je handen vies te maken. De nobele crimineel bestaat hier niet, en iedereen is een opportunist of wordt door een slimmer iemand ge- of misbruikt.
In deze eerste film leren we Shozo Hirono kennen, een ex-soldaat zonder doel in zijn leven, die kort na de Tweede Wereldoorlog door de straten van Hiroshima struint. Na een gewelddadig incident komt hij in de bak terecht en wordt daar vrienden met de gangster Hiroshi Wakasugi, die hem de Yakuza wereld inhelpt. Shozo begint bij de Yamamori familie onderaan de ladder, maar problemen steken al snel de kop op: verraad, lullige acties, overlopers, etc. Bij wie sluit hij zich aan? Zal zijn keuze gevolgen hebben voor anderen? Is het hoofd van de Yamamori familie wel te vertrouwen? Het leidt hoe dan ook tot een uitgebreide serie moordaanslagen waar The Godfather nog een puntje aan kan zuigen.

Uiteindelijk wist Battles Without Honor and Humanity me nog niet echt omver te blazen. Een deel van de tijd ben je bezig met uitpluizen wie nou precies bij welke familie aangesloten is en hoe de belangenverstrengeling in elkaar zit. Dit is een terugkerend issue, The Yakuza Papers is namelijk vrij complex en heeft een zéér uitgebreide cast. Mensen die snel namen vergeten kunnen deze films beter skippen, want voor je het weet ben je de gewelddadige draad kwijt. Vaak krijg één keer in een flits de naam van een personage te zien en zijn functie binnen een familie, en that’s it. Ezelsbruggetjes bij namen van characters verzinnen is bijna een noodzaak.

Het vervolg, Deadly Fight in Hiroshima, is in grote lijnen vergelijkbaar met het eerste deel, maar het menselijke element is hier beter uitgewerkt. Er zijn meer personages waar je ook werkelijk een moer om geeft, en een romantisch subplot deed het gal eens niét bij me opkomen. Als dikke, dikke bonus vult Sonny Goddamn Chiba de cast aan als psychotische eikel, iets waar hij prima mee uit de voeten kan. Check zeker ook zijn hilarisch badass film The Street Fighter als je hem hier wel kan pruimen.

Proxy War en Police Tactics zijn wat mij betreft het hoogtepunt van de serie en hebben de beste balans tussen character drama en yakuza actie. Het is op dit punt wel duidelijk wat de formule is: een lullig misverstand of een ietwat egoïstische actie van een hooggeplaatst Yakuzalid verzoorzaakt frustraties, wat al snel leidt tot uit de klauwen lopende schermutselingen, moordaanslagen en het onder druk komen van machtsposities. Vaak zijn er vergaderingen of diplomatische missies die tijdelijk de problemen oplossen, maar altijd één of meer partijen onbevredigd achterlaten. Wat later komt het zootje opnieuw tot een kookpunt. De jonge gangsters komen bij bosjes om het leven terwijl de (eikelige) leiders vaak ongedeerd blijven. Best cool in principe, maar ja, steeds hetzelfde concept terugzien… is dat leuk? Persoonlijk heb ik me er prima mee vermaakt, maar deze serie past dan ook precies in mijn straatje qua inhoud. Het helpt ook dat The Yakuza Papers vanuit een technisch oogpunt goed in elkaar steekt. De soundtrack is waanzinnig lekker en kreeg ik maar niet uit m’n kop. De cinematografie is dik in orde: de sobere presentatie van de Yakuza meetings en zakelijke gesprekken clasht mooi met de broeierige atmosfeer in de straatscènes, waarbij de verlichting voornamelijk komt van neonborden en de afgevuurde pistolen felroze lichtflitsen veroorzaken.

Ook al is er niet al te veel variatie in het overkoepelende Yakuza Papers thema, dan nog zijn er wel wat subtiele verschillen in de individuele films. In Proxy Wars wordt het speelveld bijvoorbeeld groter, waarbij gebeurtenissen in andere steden gevolgen hebben voor de families in Hiroshima en omstreken. Grotere families worden in het verhaal betrokken en de allianties tussen de personages worden zo nóg ingewikkelder. In Police Tactics spelen de media en de politie een grotere rol, en komen alle Yakuza onder grotere druk te staan. Het eind van dit vierde deel is ook dik in orde en maakte me echt benieuwd naar de conclusie.

Final Episode heeft als laatste film één groot nadeel: het voelt niet echt als een afsluiter. Er is nergens echt een ‘wow’ moment wat de film memorabel maakt, en het lot van veel characters zal onduidelijk blijven. Nu kan dat inhaken op het idee dat de Yakuza-cyclus van geweld nooit zal ophouden, maar als dat een bewuste keuze was dan is dit thema wel heel oppervlakkig aan bod gekomen. De nieuwe richting die de Yakuza in dit vijfde deel wil inslaan, namelijk het vormen van een politieke coalitie om het gewelddadige imago van zichzelf af te werpen is dan weer een hele interessante. Hier wordt helaas niet zo super veel mee gedaan, het is eerder het raamwerk waar de conflicten door ontstaan. Dat is wel fijn en zo, maar conflicten tussen Yakuzafamilies hebben we al genoeg gehad. Iets meer vernieuwing was op dit punt niet verkeerd geweest.

Ook al mag de serie dan niet helemaal super bevredigend eindigen, dan nog is The Yakuza Papers als totaalplaatje pretty goddamn awesome. Vooruit, er zijn nog enkele andere vervolgen verschenen onder de noemer New Battles Without Honor and Humanity, maar we houden het in deze review gewoon bij de initiële vijf titels. Alle delen kort achter elkaar kijken is overigens niet de slimste keuze omdat je dan wel héél erg het ‘more of the same’ gevoel kunt krijgen, maar als je net als ik wel houdt van gangsters, diplomatiek gerommel, backstabberij en ietwat nihilistische thema’s, dan is dit een hele geslaagde reeks die je innerlijke Yakuza weer even tevreden zal stellen.

De comics industrie is een hele lastige. Prijzen voor printmedia zijn niet echt laag, met comics die bol staan van de advertenties om er nog enigszins wat aan te verdienen als gevolg. Hoge prijskaartjes voor individuele issues (3 dollar, wat soms direct wordt omgezet naar 3 euro) zorgen er ook voor dat mensen minder snel nieuwe of onbekende series uitproberen. En waarom zou je überhaupt helemaal afreizen naar de comic book store als je een digitale comic gratis kunt downloaden met een paar muisklikken? Een hoop redenen voor mensen om af te haken of makkelijkere alternatieven te zoeken. DC comics had het de laatste tijd niet echt makkelijk. Verkoopcijfers vielen tegen en er waren weinig grote successen in de line-up. Daarom werd een hele extreme stap genomen. Een waar ik bij aanvang weinig hoop in had. DC besloot namelijk om vanaf september dit jaar AL HAAR COMICS te rebooten, en er meteen een aantal nieuwe series bij te knallen. De naam van dit initiatief is The New 52, want het gaat hier namelijk om 52 series die met een shiny nieuwe nummer 1 in de schappen liggen.

Deze gigantische comic-universum reboot begon in een crossover event genaamd Flashpoint. The Flash, het character dat zó snel rent dat hij zelfs door de tijd kan reizen, bevindt zich aan het begin van dit event in een veranderde en ellendige realiteit. Iemand heeft met de tijdslijn gerommeld en het is aan Flash om dit weer te herstellen. Flashpoint was vrij nutteloos als verhaal, en het enige wat relevant is (en eigenlijk de enige reden waarom het bestaat) is om het hele DC universum opnieuw te laten beginnen.

Het gevolg: al die jaren aan backstory en complexe Crisis events die om de zoveel jaar de settting omver gooiden zijn gestroomlijnd. Bepaalde ‘big events’ zijn nog wel gebeurd, andere weer niet. In de nieuwe realiteit is de Justice League nog maar 5 jaar actief. Dingen zijn dus compacter en theoretisch minder ingewikkeld geworden. The New 52 zou daarom new reader friendly moeten zijn, plus zijn alle comics voortaan ook digitaal te koop op de dag van uitgave. Al met al een interessante stap voor DC. We pakken de eerste issues van een hoop series er bij en kijken of dat in de praktijk ook een stap voorwaarts is.

Justice League
De DC versie van The Avengers, oftewel de titel waar alle grootste superheld(inn)en in voorkomen. De vlaggeschip-titel die meteen met issue 1 uit de startblokken moet knallen en dikke actie met toffe twists moet bieden. En issue 1 faalt hier meteen compleet in. De comic speelt zich 5 jaar in het verleden af, voordat de Justice League gevormd is. Omdat de rest van de 52 comics wel in het heden speelt (op een enkele uitzondering na) lijkt me dit wat verwarrend voor nieuwe lezers. Maar goed, in Justice League 1 zien we Batman opgejaagd worden door de politie terwijl hij zelf achter een vage alien aanzit. Green Lantern duikt op en ontmoet Bats voor het eerst. Boy oh boy, wat komt Hal Jordan hier over als een douchebag. De alien blaast zichzelf op, en bij gebrek aan antwoorden besluiten de twee heren naar Metropolis te gaan, waar een andere alien rondhangt en die weet vast meer van de hele situatie. Brilliant thinking, guys. Daar aangekomen blijkt die alien Superman te zijn, die Green Lantern aanvalt en vervolgens stoer poseert voor de laatste pagina. To be continued!
Geoff Johns, die normaal ook Green Lantern schrijft, levert een rommelig verhaal wat dankzij Jim Lee’s tekeningen er wel slick uitziet maar op geen enkel punt de lezer prikkelt. Een zeer slecht begin voor het grote DC-vernieuwings-initiatief. Hopelijk wordt de rest beter..

Action Comics is de serie waar Superman ooit in begon, en de reboot hiervan kreeg een hoop aandacht omdat Grant Morrison himself het schrijfwerk ging doen. Morrison, die bewees boeiende dingen te kunnen doen met Batman en met het oudere All-Star Superman een van de beste Supes verhalen ooit neerzette. Ja, dat schept hoge verwachtingen. Action Comics 1 speelt zich ook in het verleden af, wanneer Clark Kent nog maar 6 maanden actief is als superheld. Gekleed in jeans en een S-logo T-shirt is hij rebelser, jonger en cockier dan de normaal zo nobele en brave Superman die we kennen. Ik moet zeggen, het is een verfrissende benadering van het personage en het is haast jammer dat we uiteindelijk een volwassener Clark moeten gaan volgen. Deze eerste comic heeft in ieder geval een hoop Supermanny-stuff, de dingen die je van zo’n comic zou verwachten. Niet al te veel verrassingen, maar als totaalplaatje een zeer fijne start met een toffe conclusie die zorgt dat je nummer 2 ook nog te pakken wil krijgen. Het tekenwerk van Rags Morales wisselt alleen een beetje. Sommige panels zijn super nice, andere weer rommelig met rare gezichtsuitdrukkingen. Maar goed, ben heel benieuwd waar dit allemaal heengaat.
Issue 1 van de Superman comic is alles wat je niet in een comic over dit character wil zien. De focus ligt op de (vernieuwde) Daily Planet crew, Superman zelf lijkt eerder een cameo-rol te hebben in zijn eigen publicatie. Er is wat standaard actie met een groep criminelen, een soort vuur-alien die niet boeit en één pagina die verwijst naar een andere comic en in dit nummer op geen enkele manier iets toevoegt. Heel erg rommelig en, erger nog, saai. De twist dat Louis Lane in de reboot een relatie met een andere dude heeft is het enige noemenswaardige. Gaap.
In Superboy zien we hoe een kloon (samengesteld uit Clark Kent’s DNA en dat van een op dit moment nog onbekend mens) zich in een laboratorium ontwikkelt. Hij bestaat nog maar enkele maanden en leert langzaam zijn powers kennen. Als eerste issue is het allemaal nog wat awkward en niet heel erg aangrijpend. De conclusie doet me ook niet zoveel. Mogelijk alleen interessant als je het Superboy character vóór de reboot al volgde.

Detective Comics was de serie waar Batman ooit in begon, in 1939 al weer. De reboot van deze serie maakt op dit moment alleen nog niet echt veel indruk. Het is een verzameling met Bat-clichès die alleen voor nieuwe lezers nog leuk weglezen. We hebben Joker die Jokerige dingen doet, (een opvallend jonge) Commissioner Gordon, Batman die dingen zegt als “I own the night”, Bruce Wayne die een date moet laten varen omdat hij op jacht moet, Alfred die Alfreddig is, een hoop bloed en bonus ranzige laatste pagina om de jongere doelgroep binnen te halen met een hoge gore factor. Mweh. Ik ben te verwend door goede Bat-comics om dit nog de moeite waard te vinden.
Maar het kan erger! Batman – The Dark Knight staat misschien niet zo bol van de clichès maar compenseert dat met meer domme actie. De tekeningen van David Finch zijn wel donker en sfeervol, maar hij tekent iedereen altijd als misvormde spierbundel. We zien corporate Bruce in actie (zzzz) en daarna blijkt er een uitbraak te zijn in Arkham Asylum. Wat zouteloos geknok later en we komen aan bij één van de stomste cliffhangers uit The New 52. Oei oei oei. Skip this one!
Batman and Robin bewijst gelukkig dat er nog potentie in de vleermuis zit. Een coole mystery villain, een goede introductie van de dynamiek tussen Batman en zijn zoon Damian (die alleen geen verrassingen biedt voor oudere Batman lezers) en een korte maar krachtige showdown. Deze comic heeft hetzelfde creatieve team dat ook aan de Green Lantern Corps serie werkte tijdens haar coolste periode, dus ik ben heel benieuwd wat deze rakkers nog meer uit hun mouw gaan schudden.
Maar er is meer! De comic die simpelweg Batman heet heeft wat overeenkomsten met The Dark Knight. Ook hier is er een uitbraak in Arkham Asylum, en hier kun je mooi zien hoe zo’n situatie wél cool op papier gezet kan worden. Ook hier begeeft Bruce zich in het high society leven, maar lijkt dat een iets boeiendere richting op te gaan. Alle Robins worden in de comic betrokken, er is wat detectivewerk, een moordmysterie en een toffe eindreveal. Helemaal niet verkeerd!
Batwing is misschien wel een van de interessantste titels in de Bat-lijn. Het geheel speelt zich af in Afrika, in de fictieve en corupte stad Tinasha om precies te zijn. Politieagent David Zamvimbi blijkt een vleermuis-thema alter ego te hebben en bezig met het opbouwen van zijn reputatie. In dit eerste nummer valt meteen het bijzonder fijne tekenwerk van Ben Oliver op, maar het verhaal van Judd Winick vloeit best lekker en tegen het eind zul je zeker zin hebben in méér. Ik hoop dat deze comic de mix blijft houden tussen superhero werk en de problemen die horen bij het leven in een corrupte stad. Een soort The Shield met superpowers. Nice!

Green Lantern gaat nog steeds over Hal Jordan, alleen lopen we op Dorkside achter met het bespreken van de grote storylines die in de tussentijd hebben plaatsgevonden dus is zijn status quo wat veranderd. Naast Batman is GL de enige serie waar weinig aan is gesleuteld door de reboot, ze waren vóór Flashpoint dan ook de populairste DC uitgaven. Het eerste nummer van deze nieuwe Lantern reeks is Sinestro-heavy, wat een plezier is om te lezen, maar de Jordan delen zijn niet zo gruwelijk boeiend. Een (te?) rustig set-up nummer.
Voor Green Lantern Corps geldt hetzelfde. Een slome opbouw die de nieuwe status quo aan nieuwe lezers moet introduceren, met een climax die me weinig deed. Komt deels door de niet al te mooie visuals van Fernando Pasarin. De comic lijkt te draaien rond Guy Gardner en John Stewart, wat in principe wel interessant moet worden.
Green Lantern – New Guardians focust op die laatste Aardbewonende Green Lantern, Kyle Rayner. We zien in een flashback hoe hij aan de groene ring kwam en zien in het heden dat hij ongewild de aandacht trekt van alle andere Corps-kleuren. Echt een set-up issue waar je zo doorheen raast en nu nog niet super veel indruk maakt, maar ik denk dat hier potentie in zit. Gedoe met al die andere kleuren Lanterns was voorheen ook altijd leuk om te lezen, hopelijk pikt men hier de draad er weer mee op.
Red Lanterns volgt Atrocitus en zijn groepje door woede gevulde agressievelingen dat we in een recente review hebben leren kennen. De Red Lanterns zijn als concept wel redelijk, maar als hoofdonderwerp van een comic bieden ze te weinig boeiends. In dit eerste issue gebeurt er zo goed als niets en is er op het eind vermoedelijk niemand die denkt ‘holy crap ik MOET weten hoe dit afloopt!’. Kun je skippen.

All Star Western. Jonah Hex die anno 1880 in Gotham samenwerkt met ene Dr. Amadeus Arkham om een serie gruwelijke moorden op te lossen? Aw hells yeah!  Het eerste nummer is ook nog eens extra dik, fijne bonus. Smaakt hoe dan ook naar meer!

Aquaman, zo’n beetje de minst populaire ‘grote naam’ van DC comics, maakt een zeer goede comeback in zijn nieuwe eerste issue. Schrijver Geoff Johns en tekenaar Ivan Reis werkten eerder al samen aan Green Lantern en dit duo heeft altijd mijn aandacht. Aquaman is een hele goede mix tussen character drama, actie en opbouwende narigheid. We zien hoe de gemiddelde DC burger geen hoge pet op heeft van de hoofdpersoon, en vanuit die underdog positie gaat deze comic bewijzen dat Aquaman toch cool kan zijn. I’m on board for another issue!

Wonder Woman deed me nooit zo veel. Niet dat ik problemen heb met vrouwelijke superheldinnen (al lijken de meeste alleen te bestaan voor de horny 14-year old male doelgroep) maar ik vond Wonder Woman niet zo boeiend als concept. Dan is zo’n reboot een goed moment om mij als twijfelaar over te halen. Haar eerste issue is zeker niet slecht, en fans van old school mythologie zullen hier wel mee uit de voeten kunnen. Er zijn mysterieuze gebeurtenissen, Wonder Woman bewijst best badass te zijn en de ‘grote reveal’ heeft zeker potentie. Best nice!

The Flash was ook altijd zo’n personage wat nooit echt mijn aandacht wist te trekken, en Flashpoint hielp ook niet zo veel. Zijn nieuwe serie is eigenlijk.. best ok. Komt voornamelijk door de waanzinnige artwork en pagina lay-outs van Francis Manapul, en de zachte/fijne kleuren van Brian Buccellato. Deze twee heren hebben beide de comic ook geschreven, dat zie je niet zo vaak. Vermoedelijk dat daarom het verhaal zo verwoven is met de beelden. Ditzelfde verhaal is aardig, nergens echt mindblowing, maar als totaalpakket is Flash zeker een kijkje waard.

Demon Knights. Voelt aan als een shitty D&D campaign met flauwe characters. Speelt zich ergens af in het verleden met bla bla wizards bla groot leger bla bla dinosaurussen. Ik ben te oud en bitter voor dit soort onzin.

Animal Man is wat mij betreft dé comic van The New 52. Het character is verre van bekend en het idee van een man die bepaalde powers van dieren kan ‘lenen’ lijkt een beetje kazig, maar de uitwerking hier is freaking amazing. Ten eerste is het tekenwerk van Travel Foreman heel afwijkend en sfeervol, met als bonus ook wat gave panel layouts, al zal deze stijl niet iedereen kunnen bekoren. Het verhaal van Jeff Lemire vult de tekenstijl prima aan. Animal Man is namelijk een horror-comic met een sterke menselijke kern. Ik heb issue 2 al gelezen (ja, ik speel hier een beetje vals) en oh my god de opbouw wordt alleen maar beter. Geef dit een kans als je van freaky shit houdt.

Maar er is méér voer voor horror-fans. Swamp Thing ligt qua thema dicht bij Animal Man, en ik hoop echt dat er een crossover tussen die twee aan zit te komen. Het eerste nummer is voornamelijk set-up en dialoog, wat op zich wel begrijpelijk is. Swamp Thing dook vóór de grote DC reboot heel even op na jarenlange afwezigheid, en het bleek nodig om de achtergrond van hoofdpersoon Alec Holland wat toe te lichten. Ook hier heb ik het tweede issue ook al bekeken en daarin worden dingen echt een stuk interessanter. En naarder. Me likey!

We sluiten af met Stormwatch. Dit was vroeger een superhero-team in het Wildstorm comic universum, wat helemaal op zichzelf stond. Dankzij The New 52 zijn de characters hieruit nu ook opgenomen in de DC status quo. De eerste (nieuwe) Stormwatch comic fungeert echt als introductie-issue, maar het vloeit nog niet zo lekker. Characters moeten door clunky dialoog de lezer duidelijk maken welke powers ze hebben, en het team zit vol vreemde types die nog niet zo goed uit de verf komen. Er zijn meerdere dreigingen, maar een strakke focus ontbreekt. Er is zeker potentie (en ik weet hoe freaky en awesome de storylines met deze characters destijds konden zijn) maar het is nu nog even doorbijten.

Tot zover! Er blijven nog een hoop series over, maar ik neem aan dat niemand zit te wachten op een artikel over alle 52 comic-titels. We moeten ergens een grens trekken natuurlijk! Al met al is de DC reboot redelijk geslaagd. Of het nou echt nodig was is de vraag, maar de gevolgen zijn nu al duidelijk: er is weer interesse in DC. De verkoopcijfers zijn zeker niet verkeerd en een hoop mensen die voorheen nooit een comic aanraakten zijn verleid om ‘het eens te proberen’. Er zit natuurlijk een hoop middelmatig materiaal tussen de (wat mij betreft te grote) stapel met series, het is daarom hopen dat de minder bekende maar goed in elkaar stekende titels het op de lange termijn gaan redden. Only time will tell. Over een jaar gaan we daarom opnieuw kijken naar de status van al die DC titels, dan kunnen we beter inschatten of de reboot écht een goede keuze was. Dat worden dus een hoop issues om te lezen in de tussentijd. Het is zwaar werk joh, comics reviewen…

Het klinkt als de ergste horrorfilm sinds jaren. Stel je het eens voor. De NS heeft weer eens vertraging. Heeeeeel veeeel vertraging. En je zit in de trein. Zo’n lekker volgepakte, met stinkerige studentjes met de was voor mama, arrogante mobiele kwakers en zelfgenoegzame omaatjes. En als klap op de vuurpijl, weet je dat de trein zodadelijk opgeblazen wordt. Waarna je telkens weer wakker wordt in diezelfde trein. Met dezelfde vertraging en dezelfde ongeschoren backpackers. En acht minuutjes om die ene cruciale, correcte beslissing te nemen. Het overkomt legerkapitein Colter Stevens (Jake Gyllenhaal), die er net zoveel van snapt als jij bij het lezen van deze review. Het laatste wat hij zich herinnerde, was dat hij vrolijk op Afghaantjes aan het schieten was vanaf een helicopter. Raarrrrr. En ineens zit hij in een trein. Keer op keer, waarna hij ontwaakt in een kleine ijzeren tank. Waarop hij weer resoluut in de trein wordt getorpedeerd. Om er een soort Groundhog Day met terroristen te beleven. Is hij aan het tijdreizen? Iets te hevige pilletjes in een paar loze minuutjes op de legerbasis? Welk sinister plot ontvouwt zich hier?

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. In de film Down Terrace is dat wel een heel dysfunctioneel klokje, merken we al snel. Vader Bill en zoon Karl komen bij aanvang terug thuis na een periode in de bak te hebben gezeten. Deze twee heren zijn terecht gearresteerd; ze maken deel uit van een crimineel netwerk en zijn gepakt omdat iemand bij de politie z’n bek heeft opengetrokken. Vader en zoon moeten zich gedeisd houden, dus de zoektocht naar de verrader in hun lokale kennissenkring zal grotendeels vanuit de woonkamer moeten plaatsvinden. Als familieproblemen geen roet in het eten gooien tenminste.

Toen ik jonger was, waren crime films als Lock, Stock and Two Smoking Barrels het soort dat ik graag keek. Hectisch, over the top, vol overdreven personages die ongeloofwaardig dialoog ophoesten. Nu kan ik daar nog steeds goed mee uit de voeten, maar mijn voorkeur is steeds meer naar het subtielere, het geloofwaardige verschoven. Meer drama-elementen mogen ook best. Wat dat betreft sluit Down Terrace helemaal aan op wat ik tegenwoordig zoek. Voyeuristisch camerawerk, geen bombastische inhoud, een sobere presentatie. We verlaten als kijker het huis van de familie in kwestie maar amper, wat op den duur zelfs wat beklemmend gaat werken. Je moet er maar van houden! En tsja, dat doe ik, en daarom was deze film een fijne verrassing voor me.

Down Terrace is in z’n geheel in 8 dagen opgenomen. Een indrukwekkende prestatie, want het eindproduct komt nooit over als een spoedklus. Nu zijn de meeste scènes voornamelijk dialoog-heavy zonder een hoop fysiek geneuzel, dus dat scheelt. Er zijn wel een paar geweldsuitspattingen, en omdat de film vrij rustig voortkabbelt en zo realistisch overkomt voelen die momenten iets heftiger en ongemakkelijker dan normaal. De kern blijft alsnog een familiedrama met af en toe hele wrange, zwarte humor. Op veel promotiemateriaal wordt de film als een comedy naar voren geschoven, maar dat is echt bullshit. Als je een comedy verwacht kom je hier van een koude kermis thuis.

De cast is helemaal prima en weet echt goed raad met het materiaal. Bill en Karl zijn grappig genoeg ook in het echt vader en zoon en gaan als Robert en Robin Hill door het leven. Ze worden bijgestaan door Julia Deakin (misschien bekend als de huisbaas in de serie Spaced) die vrouw des huizes Maggie speelt. Een heel sterk trio wiens onderlinge communicatie altijd geloofwaardig overkomt. De overige rollen worden ook prima ingevuld, en als kijker zit je constant te twijfelen wie van de kennissenkring mogelijk een verrader zou kunnen zijn.

Het is jammer dat de film in de tweede helft een beetje repetitief wordt, zeker wanneer de familie afrekent met de mogelijke verraders in hun midden. Ook moet je je niet storen aan het feit dat alle characters onsympathiek zijn, al hebben ze wel hun menselijke kanten. Vader Bill heeft geen probleem met het af laten maken van familievrienden, maar is dankzij z’n hippieverleden ook weer geen moordlustige crimineel. (De akoestische muziek die hij samen met enkele maten speelt vormt ook voornamelijk de soundtrack, een fijne keuze) Zoon Karl is een stuurloze jongeman die mentale problemen heeft, een slachtoffer van een kromme opvoeding die het ene moment sympathie en dan weer afkeer opwekt. Het is hier niet allemaal compleet zwart-wit, al neigt men altijd naar de donkere kant van het spectrum.

Regisseur Ben Wheatley heeft voornamelijk gewerkt aan televisie, waaronder de bijzonder fijne comedyserie Ideal, maar deze maand is zijn tweede film Kill List in premiere gegaan. Na het zien van Down Terrace ben ik benieuwd wat hij nog meer in z’n mars heeft. Een subtiel crime-drama met prima acteerwerk is hoe dan ook vrij zeldzaam, en als je net als ik wel houdt van een character-driven verhaal wat niet hoeft te spetteren van de actie is dit een prima wegkijkend geheel. Dat durf ik wel aan de grote klok te hangen.

Bijna tien jaar oud alweer. Long overdue review? Liggen we al zovér achter op de redactie hier? Niets daarvan, een fraaie reissue en een zowaar Nederlandse vertaling van Hush maken de comic weer actueel genoeg om even in de spotlight te jagen. En geloof me, dat is flink terecht. Het is weer een schimmige nacht als zovelen in Gotham City. Langs de stille kades liggen de vrachtschepen stilletjes te dobberen, alsof ook zij onheil verwachten. In de schaduwen zien we een silhouet van het dak springen. Batman! De vleugels gespreid, een blik koelbloedig op oneindig en klaar voor zijn eerste confrontatie in deze miniserie, met een reusachtige, bloeddorstige Killer Croc.

Maar het zou geen miniserie zijn, als Batman niet vermoedt dat er meer achter de ontmoeting met Killer Croc zit dan het oog toelaat. De detective ontdekt al snel een spannend complot om de Vleermuis te decimeren tot Guano-kruimeltjes. Een plot, waarin DC-favorieten als de Riddler en de Joker even langskomen of zelfs een rol in het web rondom de vleermuis lijken te hebben. Maar waar Batman’s ergste vijand (knijp me if you’ve heard that one before), Hush, vakkundig jacht op hem maakt

Bat-noir

Hush is geschreven door Jeph Loeb, die ook de fraaie Bat-noir novel The Long Halloween op zijn conto heeft staan. In tegenstelling tot die meer uitgesponnen en verhalende novel, ligt het tempo in Hush aanmerkelijk hoger en boordevol heftige actie. Dat is maar goed ook, want daar weet een artiest als Jim Lee natuurlijk als geen ander raad mee. Een beetje Marvel-kenner begint bij het horen van zijn naam spontaan het lichaam rechtop te positioneren, de mondhoeken kwijlend te laten zakken, de handen vooruit en richting bookshop te trekken. Lee maakt namelijk zo ongeveer de meest gedetailleerde, pompeuze, overdadige papieren popcorn die je je maar kunt voorstellen. Vrouwelijke heldinnen hebben steevast een taille waar Adriana Lima een moord voor zou doen en borsten die de plastische chirurgie voor een raadsel zou doen staan. En onze eigen Bas Rutten oogt als een mager scharminkeltje dat je zo het speelkwartier in een vuilnisbak omkiepert vergeleken bij de ronde spiermassas waar Batman mee pronkt dankzij Lee.

Ontdek de detective

‘Vieze mond!’, riep de tweejarige telg in ontzetting uit bij het zien van de cover van het boek dat deze reviewer zat te lezen. Inderdaad, Charlaine Harris is op zijn minst even grafisch in haar vampierenserie TrueBlood als de kaft doet vermoeden, waarop een tong sensueel langs bebloede lippen glijdt. De cover vat de drie eerste delen uit de vampierenreeks prima samen. Grafisch. Seksueel getint. En vol vampieren. De serie wordt ook gekscherend de Sookie Stackhouse novels genoemd. Sookie, de hoofdpersoon, is een serveerster in een duf diner in het ingeslapen dorpje Bon Temps ergens in de VS. Zo’n stadje vol inteelt en houthakkers. Tot er een vampier in het stadje komt wonen. Vampieren hebben namelijk een ‘coming-out’ beleefd, en in het Sookie universum zoekt de mensheid naar een nieuw evenwicht om samen met hun ondode evenknieën te kunnen leven zonder louter als snacks te worden gezien. Al snel ontstaat er een romance tussen Sookie en één van de vampieren, de zwijgzame krachtpatser Bill, waarna Sookie in een wereld wordt gezogen die ze nooit voor mogelijk had gehouden.

Nepbloed?

TrueBlood is genoemd naar de flessen Namaakbloed die voor de nieuwe vampierengemeenschap worden gefabriceerd om hun dorst enigszins tijdelijk te kunnen stillen, en die in het Nieuwe Amerika even grif over de toonbank gaan als een simpel biertje. Onder vampieren dan. Uiteraard. Vampieren beheren er nachtclubs en zelfs vastgoed, en staan toeristentripjes in hun midden toe. In Harris’ wereld zijn de vampieren niet slechts graaf of baron, maar eenvoudige lui die op de verkeerde plek waren op de verkeerde tijd. De serie is mateloos populair in Amerika, en inderdaad, dit zijn de boeken achter de even succesvolle later-ooit-nog-eens-hier-te-bespreken-HBO-serie TrueBlood. De omnibus bevat de eerste drie delen uit de reeks:Dead until dark, Living dead in Dallas, en Club Dead. In elk deel komt Sookie telkens stukje bij beetje in aanraking met de vampierenwereld, maar ook achter het bestaan van andere mystieke gedrochten. Harris tovert een ogenschijnlijk fabeltastische wereld die achter het menselijk oog onttrokken ligt. Wat Harry Potter magische wereld met een strikte scheiding van Dobbies en dreuzels voor kinderen moet zijn, zo boetseert Harris een samenleving die naïef gelooft dat er écht alleen vampieren zijn, terwijl er nog veel meer onder de oppervlakte borrelt. Maar je moet in het vampiersche verkeren om er kennelijk achter te komen.

Quick & Dirty

True Blood is vooral vermakelijk zonder al te veel diepgang. Sterker nog, in de eerste drie delen bespeur je zovaak de intentie van Sookie om met een andere partner de lippen te willen zetten op een ander dan haar werkelijke partner, dat bij vlagen het niveau kasteelroman-met-vampieren op de loer ligt. Interessant is wel de stukjes en beetjes die steeds meer duidelijk worden hoe de samenleving reageert op de aanwezigheid van vampieren. Van commerciële initiatieven als gebotteld TrueBlood tot een Amerikaanse PVV (People die Vampieren Verketteren). De hypothetische ‘wat-als’-insteek werkt zo best geslaagd, al had er best wat meer diepgang in de novels gekund. Wanneer was de eerste coming out van de vampieren? Hoe bevochten zij een plekje in de samenleving? De grotere thematiek laat Harris achterwege (..of bewaart ze voor latere delen). Anderszijds gaat Harris liever voor het predicaat entertainment dan voor een geloofwaardig, hypothetisch epos hoe de mensheid reageren zou ‘als..’. De vampieren zijn er gewoon en Sookie wordt telkens in een moordmysterie gedompeld waar de serverende detective gewapend met tenenkrommende one-liners op zoek gaat naar het missende stukje in de puzzel.

Easypeasy

Harris schrijft vrij eenvoudig met veel korte zinnen, het Engels is dan ook prima te volgen en leest net zo snel weg als dat een vampier smelt in het zonlicht. Schroom dus niet de originele tekst op te pakken. De schrijfstijl ligt ergens tussen J.K. Rowling en Stephen King. Een nieuwe Anne Rice of Bram Stoker is dit niet, maar de verhalen zijn beslist goed genoeg om je van wat nachtelijke uurtjes te beroven. De Sookie Stackhouse novels zijn luchtige, humoristische Vampieren-thrillers waarmee je uitstekend een avondje (on)dood met de broodnodige bloedige slachtpartijen en orgies. Had die tweejarige het toch goed gezien.

Zombies zijn traag. Vampieren zijn geen sexy tienertjes die bulken van (bloed-getransporteerde) hormoontjes. De omnipotente detective Sherlock Holmes heeft een lange stofjas en leeft in een tijd vol koetsen en pruimtabak. Dr. Clavin houdt van zijn clichés. De BBC niet. Er zijn dan ook al zoveel series en films in Engeland aan Sherlock Holmes gespendeerd, dat een origineler insteek wenselijk is om het concept een nieuw millenium binnen te tillen zonder de schaduw van al dat eerder werk. Zo komt het dat Sherlock niet langer leeft in Victoriaanse tijdperken, maar zich met de metro door een trendy, eigendaags London beweegt. Daar maakt ene uitgerangeerde Irak-veteraan, dr. Watson (Martin Freeman) kennis met een slungelige, dwarse allesweter, Sherlock Holmes (Benedict Cumberbatch).

London 2010

Een opvallende keuze voor het hedendaagse London, al blijkt na enig speurwerk dat de schrijvers het trucje eerder uithaalden met Jekyll & Hyde. Desalniettemin moet het nog wel even een geslaagde combinatie opleveren. Maar laat dat maar over aan Steven Moffatt, Stephen Thompson en Mark Gatiss, die onder meer furore maakten met de doctor Who serie. Cumberbatch zet een overtuigend en pedant verwend detective-kereltje neer, dat al snel verveeld raakt als de puzzel niet uitdagend genoeg is, terwijl Freeman zijn uiterste best moet doen om het denktempo van Sherlock bij te benen. Wel blijkt Watson vernunftiger met technische gadgets en heeft hij wel kennis van popculture. Zo vullen de twee elkaar prima aan, en valt er zelfs regelmatig wat te lachen. De luchtige detectiveserie kent drie afleveringen van elk een dikke 90 minuten. Elk is vlot gemonteerd, goed geschreven, en refereert meer aan hedendaagse thrillers als de Jason Bourne trilogie of Taken dan aan groezelige achtersteegjes waar elk moment Jack the Ripper kan opduiken. De afleveringen zijn er niet minder spannend om. De hippere mantel zit Sherlock als gegoten. In ‘A study in pink’ leren we de karakters vooral kennen, hun vrienden en hun vijanden. Er zijn mysterieuze ontmoetingen die later in de serie pas duidelijker worden. Maar bovenal zitten Sherlock en Watson achter een seriemoordenaar aan. In ‘The blind banker’ wordt Sherlock gevraagd een vreemde inbraak bij de bank te bekijken, en in ‘The great game’ speelt een duistere moordenaar sinistere spelletjes met Sherlock, terwijl we eveneens de broer van de grote detective ontmoeten.

Bezuinigingen?

Eigenlijk is het enige nadeel van Sherlock dat er maar drie afleveringen zijn, die bovendien met een genadeloze cliffhanger eindigen. Natuurlijk, seizoen 2 is aangekondigd voor het eind van dit jaar, maar toch. Drie. Freakin. Afleveringen! Even ben je weer 12 jaar en wordt je verteld dat Sinterklaas over een 345246 nachtjes slapen cadeautjes komt brengen. Je bent gewaarschuwd. Geen stofjas. Geen loep, mantel of hangsnor, maar groezelige metros, dubbeldekkers en moderne mobiele telefoontjes. Maar pas op, zelden werd een cliché zo vakkundig en plezierig om zeep geholpen.

Een tikkie gay. Wie had gedacht dat we dat op Dorkside nog eens over een film vol in knalgeel leer gestoken Spandex-supers zouden zeggen. Niet dat X-men: First Class nu boordevol Bearsuits en Politie-en-indianen uniformen zit, of Wolverine innig aan het tongen slaat met Havok. Nee, dat niet. Wel speelt X-men zich af tegen het decor van de jaren zestig, een periode waarin er nog grif gevochten moest worden voor mensenrechten en acceptatie van diverse bevolkingsgroepen. Van rassen onderling, maar ook van politieke opvattingen (communisme) en seksualiteit (homoseksualiteit).

Prequel

Het kan ook niet anders. X-men: First class is een zogeheten prequel, en let’s face it, nadat de roots van Wolverine een eigen filmprent kregen met Wolverine Origins konden de rest van de X-familieleden ook wel een film gebruiken. Niet veel Wolverine dus in deze film, wel alle anderen en zelfs enkele overbodigen. De film begint dus met de gevangenschap van Erik Lensherr (Michael Fassbender) in een Duits concentratiekamp. Zoals de liefhebber wel weet, beschikt Erik echter over magnetische krachten, en zet hij al snel het prikkeldraad van de hekken naar zijn hand. De rechtstreeks uit Inglorious Bastards gerukte kampcommandant Klaus Schmidt (Kevin Bacon) ziet daar wel een interessante kandidaat in voor zijn plannen richting wereldverovering, en besluit de jongen op te leiden met de ruige leerschool vol nazi-tactieken. Jaren later zoekt Lensherr wraak, en komt dan in aanraking met de intellectuele losbol professor Xavier (James McAvoy). De twee beginnen een gedwongen huwelijk wanneer de overheid hen in staat stelt tot het formeren van een plek waar mutanten mogen verzamelen en opgeleid ten behoeve van de militaire diensten van de United States of A. En die de snode plannen van Schmidt moeten zien te dwarsbomen.

Wolveloos

Waar Wolverine echter een plat, donzig borstharengedrocht vol zweterige explosies werd, werkt de prequel insteek voor X-men ‘de rest’ in ieder geval stukken overtuigender. Uiteraard is er de nodige actie, want de nieuwe superhelden in spe moeten natuurlijk wel eventjes hun krachten etaleren hier en daar, maar over het algemeen ligt de nadruk op de achtergronden van de karakters uit de latere X-men trilogie. We zien Mystique transformeren en groeien in een complexe relatie met de andere X-men, leren hoe ieder zijn eerste stappen zette in het proces om te leren omgaan met de supermutaties, en zijn getuige van de moeizame vriendschap tussen Magneto en prof. X. De kijker ontwikkelt zelfs sympathie voor Magneto, die dan wel later de prototypische superschurk zou worden, maar nu toch regelmatig scherp maatschappijkritische argumentatie tentoonspreidt waar het gemiddelde rechtse kabinet zijn vingers bij zou aflikken.

Missers

Het tempo ligt trager dan in de X-men trilogie waar zoevende scheermes klauwen en exploderende vrachtautos elkaar in hoog tempo afwisselen, maar dat maakt deze X-men wel zo prettig om naar te kijken. De film zit boordevol kleine grappigheidjes en de ontwikkeling van de diverse personages komt stukken beter uit de verf. Bovendien zijn de acteurs voor Magneto en prof. X bijzonder goed gecast, en zij dragen een groot deel van de film. Meer dan Kevin Bacon, die een aardige bad guy op het scherm zet, maar nergens zo memorabel wordt als de vurige verbittering die Fassbender continu in Magneto propt (of zo noemenswaardig als zijn eigen bad guy-prestatie uit Mystic River) en die eerst zelf mutanten gaat onderzoeken, waarna hij zelf plots ineens over vage superkrachten beschikt. Wat op internet onder comic-fanaten vooral het bloed doet borrelen is dat zijn personage niet overeenkomt met het dat uit de comics. Een euvel waar meerdere X-men films aan lijden. En verscheidene andere onnodige afwijkingen van de comics, zoals het wegvagen van het internationale karakter van de X-men. Banshee is bijvoorbeeld niet langer Iers, en niets voelt er Schots aan Moira McTaggert. Een comikniesoor die daarop let. Het belangrijkste kritiekpunt is misschien wel de keuze voor het tijdsperk, de roerige jaren ’60 en de instandhouding van de Koude Oorlog tussen Rusland en de VS waar schrijver Bryan Singer (bekend van X-men 1 en 2) de film in positioneert. Nergens weten de karakters overtuigend in het tijdsbeeld te passen, zoals dat wel lukt in intelligentere series als Mad Men. De kapsels zijn te modern, het taalgebruik verre van ‘sixties’, de apparatuur en kledij te hip, en enkele zwart-wit nieuwsberichtjes met president Kennedy veranderen daarin niet zo bijster veel. Al kon de Bond-achtige setting van Shaw’s hoofdkwartier dan weer op enige sympathie rekenen.

Zien?

X-men: First Class is een vermakelijke film geworden die fans van de X-men trilogie die wat meer diepgang zoeken en het geduld kunnen opbrengen hiervoor, zeker kunnen waarderen. Daarbij zet de film misschien wel een hoop lijntjes uit voor mogelijke sequels. Persoonlijk vond ik het door de sterkere nadruk op karakterontwikkeling één van de betere delen uit de X-men reeks, ook al was de karakterontwikkeling hoofdzakelijk beperkt tot Magneto en X (en een vleugje Mystique). Maar goed, als comicnerd wilde ik toch vooral zien hoe hun aanvankelijke vriendschap leidde tot hun kille precaire verhoudingen later. Waren ze dan toch een beetje gay?