Het derde seizoen Parks and Recreation heeft een tijdje op zich laten wachten. NBC moest zonodig haar nieuwe “comedy”serie Outsourced in de spotlight zetten, waardoor Parks uit haar reguliere timeslot werd geschopt en een tijd lang niet op de buis zou verschijnen. Fans werden al nerveus, want misschien werd de stekker wel uit de serie getrokken. Dat terwijl er al enkele afleveringen voor het derde seizoen gefilmd waren en de kwaliteit in seizoen twee alleen maar hoger werd. Het wachten was ondraaglijk. Eind januari 2011 kon iedereen weer rustig ademhalen; Parks was terug! En hoe! Dit nieuwe seizoen is gewoon béter dan het vorige. Insane! Hoe doen de makers het toch??

Voor de lezers die niet bekend zijn met de serie of de eerste review hierover gemist hebben: Parks and Rec gaat over Leslie Knope, deputy parks director in het ietwat afwijkende plaatsje Pawnee, en haar collega’s en vrienden. Na een klein maar nog wat awkward eerste seizoen wist de serie zijn balans te vinden in het tweede en hier echt met kop en schouders boven de concurrentie uit te steken dankzij een combinatie van geweldig fijne cast en super gevat schrijfwerk. Je gaat binnen no-time van alle weirde en coole en schattige characters houden, geloof me, en de humor komt nooit geforceerd over. Er is character development, relaties komen van de grond of spatten uiteen, altijd met een menselijke kern. Oei, dat klinkt wel heel erg lame he? Het is ook nog eens funny as balls. Zo. Dat is beter.

De cast is en blijft het allersterkste punt. Iedereen, zonder uitzondering, is perfect. Amy Poehler maakt van Leslie het beste vrouwelijke personage dat op televisie te vinden is. Ron Swanson is nog steeds de mannelijkste man ter wereld die een hekel heeft aan de overheid, mietjes, socialisen en verjaardagen. Truly, an idol for us all. Aziz Ansari’s character Tom is nog even nep-hip en naïef als altijd.
Aan het eind van seizoen twee waren er interessante toevoegingen aan de cast: Rob Lowe als de schandalig positieve Chris Traeger en Adam Scott als de down-to-earth tegenhanger Ben. In eerste instantie leek het alsof ze maar een korte periode in Parks zouden meespelen, maar god zij dank zijn deze twee heren permanent blijven hangen. Alle character-archetypen blijven ook met deze twee toevoegingen nog mooi gebalanceerd,  zodat er geen overbodige rollen zijn. De mix van wacky, serieuze, fijne en onvoorspelbare persoonlijkheden is precies goed. Wat seizoen 3 deels zo fijn maakt zijn de combinaties tussen twee castleden. Zet character X en Y bij elkaar en watch comedy gold unfold. Zo zien we hoe goed Andy en Ron Swanson eigenlijk bij elkaar passen, vormen Ben en Tom een nerd/anti-nerd duo en zijn Andy en April echt schattig samen (als ze geen ruzie maken).

Maar goed, seizoen 2 eindigde met een interessante gebeurtenis; Pawnee raakte failliet. City Hall moest het werk er bij neerleggen, en Leslie Knope komt zo (tijdelijk?) zonder werk te zitten. Een situatie die in haar ogen zo snel mogelijk moet worden veranderd. Er is één initiatief wat in voorgaande jaren altijd geld in het laatje heeft gebracht en zo meteen de waarde van haar afdeling aan kan tonen: het Harvest Festival. De eerste afleveringen van het seizoen zullen draaien om dit initiatief, wat prettig werkt en er voor zorgt dat de characters in contact komen met lokale bedrijven, de politie en de media (alle Pawnee televisieprogramma’s blijven hilarisch) wat altijd leuk is om te zien. Wat mij erg beviel is de mate waarin de setting steeds verder wordt uitgebouwd, waarbij we méér zien van characters en plaatsen die voorheen alleen even tussen neus en lippen door zijn genoemd. Erg tof voor de fans met een goed geheugen. Later in het seizoen zal er voor Leslie een romantisch subplot ontstaan wat normaal een bittere eikel als ik niet zou trekken maar in dit geval wilde ik maar al te graag een uitzondering maken. Ja, deze serie weet af en toe mijn versteende hart weer te laten kloppen. Tussen de lachbuien door.

Iets dat in Parks and Rec ontbreekt dat veel andere comedies in zekere mate hebben is cynisme. Hier lachen we niet om hoe verbitterd bepaalde mensen zijn of hoe grof ze kunnen zijn tegenover anderen, iets dat It’s Always Sunny tot een kunst weet te verheffen. Nee, je lacht omdat je houdt van alle personages ondanks hun rare trekjes of ongebruikelijke beslissingen en het minste wat ze doen al genoeg is om een glimlach op je smoelwerk te laten verschijnen. Parks is ook weer geen handjes-vasthouden-en-kumbaya-zingen hippie-serie of zo, maar het zal je altijd met een goed gevoel achterlaten.

Ondertussen is de serie aan haar vierde seizoen begonnen. Ja, soms worden we op Dorkside afgeleid door andere zaken (onze t-shirt sweatshop werd opgedoekt) en kan een review wat vertraging oplopen. Hoe dan ook is dit één van de weinige comedyseries die ik elk type lezer kan aanraden. Laat die formule-sitcoms met dat nep-publiek lekker voor wat ze zijn en duik onder in de wondere wereld van Pawnee. Dan zie ik je graag terug bij de review van seizoen 4.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het lijkt de doodsteek voor elke animatiefilm. De grote studios houden zich immers enkel bezig met het scheppen van een vermakelijk grappencircus vol jolige papegaaitjes. Soms doorspekt met wat meer diepgaande menselijke emoties, maar vaker een achtbaan voor de gulle lach waarin er vooral ruimte moet zijn voor fantasie. Hooguit staat er nog op een filmposter: gebaseerd op deel 1 maar nu met 200% meer pinguins. Mary and Max kiest duidelijk een andere route. Bovendien komt de animatie niet uit een pc, maar koos regisseur Adam Elliott voor ouderwets handwerk, claymotion. Kleipoppetjes boetseren en duizenden fotos maken. Een techniek die, getuige de stroom animaties van Pixar en Dreamworks, hopeloos uit de tijd lijkt en waar enkel studio Aardman commercieel succes mee weet te genereren. Nu heeft Elliott eerder al furore gemaakt met Harvey Krumpet, maar dit is zijn eerste full-length.

Buitenbeentje

Het Australische 8-jarige meisje Mary (Toni Colette) is een buitenbeentje. Gezegend met een bril die zelfs Nana Mouskouri zou dwingen tot contactlenzen, heeft ze geen enkel vriendje. Wat nu, als je er zelf ééntje maakt? Ze scheurt een willekeurige pagina uit een telefoonboek, en schrijft deze persoon een brief. Max. Uit New York. Hij is al ouder. Veel ouder. Maar ook de Joodse Max Jeffrey Horowitz (een weeral weergaloze Phillip Seymour Hoffman) is een loner zonder vriendjes. Hij heeft het syndroom van Asperger, is verslaafd aan chocolade hotdogs en de lotto, en verzamelt dezelfde figuurtjes van een tv-serie als Mary. Er bloeit een levendige vriendschap op tussen de twee, met alle pieken en dalen die daarbij horen. Inderdaad, dit klinkt veel minder hip en stormachtig als robotjes op zoek naar de sleutel tot het universum of pinguins die moeten leren dansen om boosaardige tapdansende leeuwen op afstand te kunnen houden. De penvriendschap tussen de twee door hun leven heen, is feitelijk waar de hele film om draait. Mary and Max stelt dan ook beslist het geduld van liefhebbers van al het CGI-geweld ernstig op de proef. Bovendien voelt de film hopeloos uit de tijd voor jongeren en is doorspekt met zware thematiek als depressie, alcoholisme en zelfmoord. En kennen jongeren eigenlijk nog wel het fenomeen brieven (of penvrienden?) of doen ze alleen nog maar aan emails en Facebook? Wat is in vredesnaam een typemachine en sinds wanneer heeft een telefoon een kabeltje en een draaischijf?

Gitzwart hartverwarmend

Toch is Mary and Max één van die zeldzame animaties die ver boven het genre uitstijgt. De film straalt een gevoel van nostalgie en volwassenheid uit dat vrij ongebruikelijk is in animatiefilms en katapulteert je regelrecht de jaren tachtig terug in. Het filmtempo is trager maar past daardoor prima in het tijdsbeeld dat de film probeert op te wekken door een handjevol slimme tegenwoordig reeds ‘teloorgegane’ begrippen als een brief sturen. Boordevol gitzwarte humor en met een perfect gekozen soundtrack (onder andere het wonderschone Penguin Café Orchestra). Ook de veelvuldig aanwezige ‘verhalende’ voice-over draagt veel aan de sfeer bij. New York mag dan grijs en kil overkomen, de grauwe sepia-tinten in Australië ogen niet aantrekkelijker. Een simpele oplossing voor een gelukkig leven is dus niet eenvoudig te vinden. Elliott weet de tragiek passend in zijn klei-figuren te boetseren en overtuigend over te brengen. Zonder qua boetseerstijl al te veel te lenen van andere ‘grimmigere’ animaties zoals Tim Burton’s gemiddelde werk. Een fantastisch zwart comedydrama in de geest van Amélie, Coraline, of Rain man.  Sympathiek, verbluffend en bovenal, hartverwarmend.

Anders dan hun naam doet vermoeden, wordt er al sinds de jaren ’80 gestaag aan de weg getimmerd door ‘the two Johns’ Linnell en Flansburgh, het songschrijverduo achter They Might Be Giants. Met gemengd succes. Natuurlijk, eerdere albums bereikten wel eens een gouden status in de VS, en de band is een graag geziene gast op tribute-albums en soundtracks van teeny collegeschoolseries, maar een écht meesterwerk blijft nog altijd uit, waarmee de naam van de band nog altijd fier overeind staat.

Wetenschappelijke pop

Here comes science belooft in ieder geval een thema-album vol wetenschappelijke geinigheidjes. Een soort van muzikale trip door Big Bang Theory’s Sheldon’s world, zeg maar. Wat te denken van de fraaie openingszin: ‘I like those stories about angels, unicorns and elves. I like those stories as much as anyone else, but when I’m seeking knowledge, even simple or abstract, de facto it’s science, de facto it’s science!’, waarna het heerlijk catchy Science is real uit de speakers knalt. TMBG (geen ingewikkelde scheikundige formule, simpelweg de afkorting om de recensie leesbaarder te krijgen) staat dan ook bekend om grappige, spitsvondige teksten die het goed doen onder studentikoos publiek en collegeradio. Maar dan wel verstopt in een onweerstaanbaar poppy, melodieuze verpakking.

They might be Sheldons

Ook Here comes science staat er weer vol mee. Zo maak je al snel kennis met de elementen waaruit een olifant bestaat (Meet the elements), dat je broer inderdaad een aap is (het Fountains of Wayne-achtige My brother the ape), of maak je een ritje in een meezingbare Electric car. Grappig ook dat er verschillende wetenschappelijke theorieën tegenover elkaar worden gezet in de songs Why does the sun shine? en Why does the sun really shine? En hoewel muzikaal het experiment niet wordt vermeden, van het punky anthem voor paleontologenconferenties (I am a paleontologist) tot de canon-ballad What is a shooting star, blijft de band vaak erg braaf. Muzikaal schurkt het dan ook vaak aan tegen de gladste albums van Fountains of Wayne of the Rembrandts (je weet wel, van de Friends-themesong).

Sesamstraat en youtube

Toch weten de labjassen van TMBG het niveau niet het hele album vast te houden. Bij vlagen lijkt de band zich meer te richten op de aanhang die nog altijd dagelijks de Yippie-dans doet. Inderdaad, de peutertjes die smullen van TMBG’s themesong voor Mickey Mouse’s Clubhouse. Here comes science is dan ook één van TMBG’s educational albums voor children. Bloodmobile had zo in een aflevering van Sesamstraat gepast waar de werking van het hart- en bloedvatenstelsel wordt uitgelegd. Er is een dvd waarop voor elke albumtrack wel een cartoon staat, die je overigens ook op youtube eenvoudig vindt. Daardoor wordt het album wel erg melig en koddiger dan een tiener op een overdosis suiker. Komen we toch nog even terug op die naam hè. They Might Be Giants. Here comes science is in ieder geval nog niet het meesterwerk om die titel om te zetten in They ARE. Die reus-achtige status zit er nog niet in. Misschien die van een uit de klauwen gegroeide ogre? Zo’n groene, van Disney. Ook dat is een vraag waar wetenschappers en popliefhebbers nog jaren over kunnen soebatten terwijl de band vrolijk doorevolueert.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Eindelijk. 2010 zit erop. Een jaar met weinig muzikale verrassingen, geen grote platen, zonder grote knallers van films (Inception is zo ongeveer de meest indrukwekkende release, hetgeen genoeg zegt), en waarin de grootste verrassing hooguit de introductie van de iPad moet zijn geweest. Eén van de vele misperen van 2010 vond ik persoonlijk de éénmalige terugkeer van de Lullo’s op het podium van de HMH. Niet dat ik de heren geen financieel verzetje gun, maar omdat het me niet bracht wat ik ervan verwacht had, namelijk, ouderwets lachen. Nu ligt er ‘Het diner’. Herman Koch’s laatste roman, die alom is geprezen en inmiddels diverse prijzen in de wacht sleepte. Benieuwd of de oud-Jiskefetter een overtuigend nieuw begin heeft weten te maken? Lees verder.

Het verhaal

Paul Lohman en zijn vrouw Claire gaan een avondje uit eten met Paul’s broer Serge en diens muze Babette. Het tijdsbeeld is niet noodzakelijk aangegeven, maar op basis van gespreksstof en een kleurloze omschrijving van de huidige minister-president doen een pre-Rutte tijdperk vermoeden. Sterker nog, een half jaar jaartje pre-Rutte welteverstaan, want Serge is stevig op weg naar het minister-presidentschap. Tot ergernis van zijn broer, die Serge maar een onbeholpen, boerse plompzak lijkt te vinden. In vijf hoofdstukken, toepasselijk getiteld naar vijf gangen van een diner in een dergelijke sjiek restaurant, leert de lezer waarom de twee koppels eigenlijk vanavond bij elkaar zijn gaan zitten. Tussen de bedrijven door zijn er diverse flashbacks naar momenten uit Paul’s leven.

Maar hoe prettig bedacht de vormgeving ook moge zijn (de subtiele dure kreeft op de kaft, een prettig lezende bladspiegel, en de guitig gevonden hoofdstuktitels), de inhoud is stukken minder kunstig. Koch’s schrijfstijl is niet bijzonder literair. Daarmee bedoel ik, dat er geen zinnen van drie bladzijdes staan die op ongeletterde lezers als professioneel Klingonees overkomen. Integendeel, zijn stijl is simpel en to-the-point. Dergelijk millimeterproza kan uiterst doeltreffend werken, zoals Kluun al vaker bewezen heeft, maar indien niet kordaat toegepast, maakt het weinig indruk. Voorts voelde ik persoonlijk geen greintje sympathie of inlevingsvermogen voor de aanvankelijk tamelijk moreel verheven-betweterige Paul, ook al zou dit karakter ook later wat andere kanten van zijn persoonlijkheid laten zien. Babette en Claire voelden slechts als behang voor de twee heren en de te voeren noodzakelijke discussie. Toepasselijk is wel dat, net als bij een goed diner, de eerste gangen weinig behaagden en het hoofdgerecht het leeuwendeel van de lezersmaaltijd bevat.

Prijzen(s)waardig?

Toch begrijp ik de ophef niet, noch de literaire prijzen. Goed, Koch leest even snel weg als de gemiddelde Dorkside-review, maar van een groot literair werk verwacht ik met de snelheid van rocketpacks uit de atmosfeer te worden gelanceerd na het lezen van wéér zo’n prachtige volzin, waarmee de schrijver me in vervoering brengt. Niets hiervan. De verhaallijn verwachtte ik aanvankelijk een aangenaam, sullig komisch relaas (want de roman opent wel met erg belegen grapjes en observaties) á la Sideways, maar helaas. Halverwege ontplooit Het Diner zich plotsklaps als een soort psychologische thriller zonder thrills. Voor mij persoonlijk compenseerden deze verwikkelingen uit de roman  het gebrek aan literaire pracht geenszins, en lichtelijk teleurgesteld liet ‘Het Diner’ mij een beetje onverzadigd achter. Hopelijk smaakt de Jiskefet musical stukken beter dan dit rommelige kliekje onsamenhangende en niet goed combinerende keur aan ingrediënten.

Stel dat je wordt uitgenodigd voor één van onze redactievergaderingen slash toernooitjes Lord of the Rings the cardgame. En terwijl je zojuist Pien wil dwarsbomen met Saruman, is het zover. Langzaam ontdek je dat Dr Clavin wel erg vaak gemeen lacht. Dat Bartelen opvallend vaak kaarten uit zijn mouw tovert, en Grafherrie je al een uur lang tergend sinister aanstaart. Het kan niet anders. De duivel bevindt zich in deze ruimte! Hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, dit is feitelijk het gegeven voor de horrorfilm Devil van regisseur John Erick Dowdle (van ehm.. Quarantine en The Poughkeepsie Tapes). En ja, dat klinkt tamelijk origineel, en niet voor niets is het script dan ook van M. Night Shyamalan (Signs, Sixth Sense). Het is de eerste in de reeks Night Chronicles, bedoeld om nieuwe regisseurs een kans te geven, en het begin is veelbelovend.

Kronieken van Devil

Na een bevreemdend kijkje op de skyline van New York is het zover. Onbekend figuur X valt even hard op een vrachtwagen als Paul de Leeuw’s huidige kijkcijfers.  Dood. Vaag gemompel over hoe de duivel zich doorgaans onder de mensen begeeft, opdat je wel even de rode draad voor de rest van de film alvast even met een reusachtige paplepel binnengegoten krijgt. Vervolgens zijn onze helden op weg naar hun respectievelijke afspraken, en maken de cruciale vergissing om de trap te vermijden en gezamenlijk de lift te nemen. Zo is er Ben (Bokeen Woodbine), een claustrofobische bewaker met een kort lontje, een oud omaatje (Jenny O’Hara, speelde ooit nog in V- the final battle), zenuwlijer in een maatpak zonder naam (Geoffrey Arond), een type stille wateren (Logan Marshall-Greene) en de sexy chick Sarah Caraway (Bojana Novakovic). Al snel wordt duidelijk dat niet slechts Ben’s claustrofobie ieder parten zal spelen, maar dat er meer aan de hand is.

Origineel gegeven

Het concept an sich is aardig bedacht. Een film krijgt doorgaans al meteen bonuspunten in de reviews wanneer het overtuigend lukt om de gehele film op één locatie te houden, á la pakweg Reservoir Dogs, Liar, of 12 Angry Men. Devil probeert dit wel, maar weet dit minder overtuigend te doen. Debet hieraan is dat er teveel wordt gekeken buiten de lift. Naar degenen die via de veiligheidscameras in de lift meekijken. Daardoor wordt het lastig om echt iets voor de afzonderlijke personages te gaan voelen of er een band mee te krijgen, of zelf (je hebt immers een mond vol morzelige pap) alvast te bedenken wie-o-wie. Wat verder ook de geloofwaardigheid van het script niet helpt is dat een overgelovige nachtwaker al meteen vanaf het prille begin over de duivel in een lift rept bijvoorbeeld.

RTL > Cult

Beter had de film zich volledig in de lift afgespeeld. Met ruime stiltes. Personen die elkaar aankijken en proberen in elkaars ziel te kijken. Maar helaas, Devil probeert met een originele insteek toch die vlakke horrorpulp te maken waar Hollywood bekend om staat. Zeg maar, de vrijdagavond RTL 12 tv-film die nooit in de bioscoop te zien is geweest. Devil past naadloos in zo’n rijtje, want zodra er eindelijk bloed vloeit, gaat ineens het licht uit de lift en zo wordt elke bloedige snijpartij kundig ontweken. De acteurs in kwestie valt weinig aan te rekenen, er wordt vrij degelijk acteerwerk verricht. De gaten zitten met name in het voorspelbare script, een matig eind dat samen met de relatief korte filmlengte (amper 80 minuten) doet vermoeden dat er overhaast wat afmoest?

Duivels teleurstellend

Devil bevat te weinig horror of schrikmomenten voor de doorgewinterde griezelfanaten. En een originele insteek had weliswaar een meesterwerk kunnen betekenen, met dit diabolische script is het een wonder dat er nog een krappe voldoende overblijft. Voor mensen die wél op het puntje van hun stoel zaten bij Scream, Paranormal Activity of Final Destination, is Devil nog best het bekijken waard. Die willen immers een horrorfilm zonder horrors of angstaanjagende momenten. Maar ware griezels bevinden zich liever weer eens op onze redactievergadering om er hels met kartonnen monsters te smijten.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Het blijft een groot raadsel. Hoe dat ene anti-sociale, arrogante, zelfzuchtige, egocentrische pestventje de grootste innovatie op internetgebied wist uit te vinden door eigenhandig iets te coderen dat het ultieme sociale netwerk zou worden. Die daarmee de levens van miljoenen wist te raken. Miljoenen mensen, die elkaar eindelijk voortdurend op de hoogte konden houden (en nog steeds doen) van al hun dagelijkse bezigheden en wie waar tegenwoordig zich bevindt. Ontmoet Mark Zuckerberg, de bedenker van Facebook. En over hem, gaat nu deze film.

Uitvinden

Nou ja, bedenker. Dat valt te betwijfelen. De hele film draait om een hoorzitting rondom Mark en enkele gefrustreerde geldeisers en teleurgestelde ex-collega. Mark (Jesse Eisenberg) zal het een worst zijn. Zit de hele hoorzitting begraven in zijn laptop en toont geen enkel respect voor de autoriteit van het justitioneel apparaat of een greintje van de normale omgangsvormen ten opzichte van de rondom hem fulminerende groep mensen. En tussen het gekrakeel door, leert de kijker telkens een stapje meer over hoe Mark Facebook schiep. Van zijn aanvankelijke liefdesverdriet. Van het in contact komen met een groepje elitaire ballen die Mark inlijven om iets voor hen te bouwen dat in de verte iets weg heeft van Facebook, en de kleine schare vrienden die Mark vakkundig als dominostenen uit zijn leven klettert. Een genie moet gefocust zijn nietwaar? Het zal daarom zijn dat de echte Zuckerberg geen enkele interesse lijkt te vertonen in de film gebaseerd op zijn leven en hem weigert te gaan kijken.

Biopic vol poen

Waarom zou je ook. Je weet toch al hoe het afloopt. Onbeschoft vlegeltje blijkt genie, vindt Facebook uit en wordt stinkend rijk. Maar ondanks dat je als kijker eigenlijk dat hele stramien zelf wel kunt bedenken nog voordat je maar iets van de film hebt gezien, blijft de reis naar het einddoel boeiend en sterk neergezet door regisseur Fincher (o.a. The Zodiac, Se7en, Fight Club). Eisenberg acteert de virussen uit zijn laptop en is even bewonderenswaardig en geniaal als meelijwekkend en irritant. Zijn gefrustreerde ex-compaan (Andrew Garfield) is de goedgelovige sul, en is even droevig als plezierige eye-candy for vrouwelijk spul en zelfs Justin Timberlake (als de aalgladde hufter van Napster) weet de kijker stukken overtuigender te kwellen met zijn personage dan met zijn laatste album. Van minder acteertalent is slechts sprake bij de bende rondom de Winkelvosses (of zou het aan het script liggen dat deze ballerige sulletjes voortdurend personificeert als Kwik, Kwek, en Kwakkel door ze continu op het tweede spoor te laten eindigen?).

Wall Street

The social network levert een fraai, vlot gemonteerd sociaal drama over kleine jongens die het grote goud aanboren. En dan alles doen wat mensen niet vreemd is. Verraad. Seks. Jaloezie. Wat dat betreft is The Social Network misschien wel de Wall Street van de huidige generatie. Zelden werden  mensen zó snel succesvol. Het moet de vleesgeworden American Dream zijn, en wie weet dat daarom wel de film hoge ogen gooit bij de Oscars. Hope. Yes we can (code). Al dat dus. Mark is nog maar amper van zijn puistjes af als hij multimultimiljonair is. En er een biografie vanuit Hollywood verschijnt terwijl de legende niet alleen nog steeds in leven is, maar de midlifecrisis nog in moet gaan. Nog altijd zelf geen vrienden op zijn eigen Facebook pagina, maar geld als water en zijn droom in dit stadium van zijn leven al laten uitkomen.

The man and his website

Jammer genoeg richt the Social Network zich wel erg op Zuckerberg zelf, geflankeerd door berichten dat het ‘steeds beter gaat met Facebook want school X doet nu ook mee’. Het persoonlijke verhaal moet het doen. Als kijker begrijp je echter niet waar de jochies nu precies multimiljonair van worden. Reclame-inkomsten? Hoe werkt het nu precies? Vond Zuckerberg misschien ook geniale nieuwe codes uit? Hoe kwam dat tot stand dan? Het twee uur lang kijken naar ogen die naar schermen turen was waarschijnlijk te saai geweest, maar nu verschoof de aandacht wel heel erg naar het persoonlijke verhaal rondom Zuckerberg met een eindeloze reeks vlotte en scherpe dialogen. Die bovendien stukken spannender overkwam door de immer dreigende sfeer die Nine Inch Nails-songwriter Trent Reznor met zijn soundtrack over de film sausde. Alsof er telkens iets ergs ging gebeuren (spoiler: meestal niet). Puike score, dat wel, maar misschien de verkeerde film.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Dus…

The Social Network is een fascinerende film, die ergens zit tussen Good Will Hunting, Wall Street, en een samengevat college van Bill Gates. Het gaat soms wel erg snel (vooral met de ontwikkeling van Facebook) en de vraag blijft wel hoe interessant de film zal zijn voor mensen zonder Facebook-account (then again, ik heb er ook geen) of zonder enig benul wat Facebook precies inhoudt of te begrijpen hoe deze sites heeft ingegrepen in het leven van mensen (en let’s face it, dat wordt ook niet bijzonder in het voetlicht gebracht in deze film). Hier op Dorkside putten we in ieder geval hoop uit het feit dat arrogante, zelfgenoegzame nerds het helemaal kunnen gaan maken. Nu nog miljoenen followers…

Hollywood heeft heel af en toe de neiging een film te willen maken met een nieuw onderwerp, iets wat nog niet gedaan is. En dan bedoel ik iets wat nog niet gedaan is in een mainstream film, want er zal vast altijd wel ergens een avant-gardistische fransman zijn geweest die het en-passant al behandeld heeft. Maar dan heb ik het nu in ieder geval over BDSM.

Want BDSM is.. voor veel mensen raar. Onbegrepen. Personen die het leuk vinden geslagen of vastgebonden te worden? Voor veel een ver-van-het-bed-show.

BDSM is een samengescruncht acroniem dat staat voor Bondage&Discipline, Domination&submission, en Sado-Masochism, alhoewel velen alleen het laatste gedeelte en het vastbinden kennen. The Secretary gaat nou juist over het middelste gedeelte, D&s, met een snufje Discipline.

Lee Holloway (Maggie Gyllenhaal) is recentelijk uit een gesticht ontslagen. Er wordt nooit expliciet gemaakt waarom ze daar zat, maar iedere keer als ze onder stress staat, bijvoorbeeld wanneer haar vader weer terug naar de fles grijpt, doet ze aan zelf-pijniging. Je ziet haar een heel ritueel door gaan, van haar spullen pakken, uitstallen, en dan met een zelf-geslepen voorwerp kort haar beenhuid doorboren. Maak je geen zorgen, het wordt niet uitgebreid in beeld gebracht.

Uiteindelijk, omdat ze toch aan het normale leven wil deelnemen, doet ze een type-cursus, waar ze zowaar goed in blijkt te zijn, en vervolgens solliciteert ze bij een advocaat met z’n eigen kantoor. Maar deze Mr Grey (James Spader) blijkt een zonderling figuur te zijn; hij raad haar de baan af (“It’s very dull work.”), maar Lee wil deze voor haar eerste baan erg graag (“I like dull work”). Ze wordt aangenomen. En dit zet eigenlijk de toon voor de film.: Mr Grey geeft haar taken, en Lee stelt zich tot fascinatie van haar baas maar al te dienstbaar op.

Haar leven gaat nog steeds niet bepaald op rolletjes. Haar vader is weer aan de drank, en Lee ziet er uit als een zielig meisje dat steeds weer teruggrijpt naar haar auto-mutilatie ‘kit’. Tot Mr Grey hier lucht van krijgt, en haar de opdracht geeft beter voor de dag te komen, en te stoppen met zichzelf te pijnigen. Lee blijkt hier opvallend goed op te reageren, die aandacht van haar baas. En de (verbale) straffen als ze te ver gaat geven voor haar blijk van die aandacht. Tot op een gegeven moment ze te veel typefouten maakt, en Mr Grey verder gaat..

James Spader die Mr Grey speelt, zet de rol van autistische advocaat die worstelt met z’n neigingen tot Dominantie (in de BDSM context, niet als bazig mannetje) briljant neer, like a boss. Misschien speelt hier meer achter, want Spader speelde ook al in Crash (waar hij in de scene van mensen met een car-crash fetish duikt) en Sex, Lies and Videotape. Maar z’n blikken naar Maggie…oei. Maggie Gyllenhaal op haar beurt draagt de rest van de film. Je ziet haar, heel subtiel, ontwikkelen van miezerig meisje tot sterke vrouw die haar sullige middelbare school-vriendje weg stuurt omdat ze weet dat ze voor een leven onder Mr Grey(‘s gezag) gaat.

Uit m’n eigen onderzoek naar het fenomeen BDSM en van degene die me de film aanraadde heb ik mogen vernemen dat de film een accurate weergave is van een mogelijke invulling van het hele D&s gebeuren (alhoewel Spader’s spank-techniek te wensen over schijnt te laten), en misschien is dat de reden dat veel mensen deze film niet goed trekken. Voor mensen voor wie een relatie altijd een relatie tussen volstrekt gelijken is, zal de relatie tussen Lee en Mr Grey als heel vreemd overkomen. Maar in de kern is deze film eigenlijk een geslaagde film over liefde, met een kinky insteek, en billen die gespanked worden.

Het is toch een beetje gek om de zaal van Schouwburg de Kring in te lopen, terwijl de artiest al op het podium zit. Nee, we waren niet collectief te laat door de dramatische sneeuwval, hij was gewoon ons allen lekker rustig aan het bekijken. Om daarna in vliegende vaart zijn programma te openen, terwijl het publiek hem mocht gadeslaan met alweer zijn vijfde solo programma, “Cola”. Maar zou Leon’s vijfde theatershow nog zo fris en bruisend zijn als dat zwarte goud, of is de prik er wel een beetje af?

Van der Zanden (leonvanderzanden.nl) heeft na een opleiding filosofie kunstwetenschappen zich op podiumactiviteiten gericht. Wat begon met een solo optreden in een studentencafé, bracht hem 7 cabaretprijzen en een nu al indrukwekkende lijst bezigheden. Zo heeft Leon zich ook al ontpopt als ambassadeur en presentator van Festival Mundial, als heuse Olifantendoder en reist hij voor diverse tv programma’s van Eindhoven tot Afrika.

In ‘Cola’ staat centraal hoe een relatie soms pas diepte krijgt in een ernstige situatie. Zonder de ernst uit het oog te verliezen, wisselt de cabaretier echter in sneltreinvaart tussen onderwerpen. Zo wordt een gevoelige sketch over ongeneeslijke ziektes eenvoudig onderbroken door een bukkende cabaretier die zich kabbelend over koetjes en kalfjes anale traktaties laat welgevallen. En vice versa, plat seksueel geweld kan even innig worden lamgelegd door een gevoelige herinnering aan de relatie met zijn vader. Het is verbazingwekkend dat van de Zanden je zo makkelijk meekrijgt in het gevoel wat hij op dat ene, vaak onverwachte opdoemende moment wil uitdragen. Cola is dan ook een stortvloed aan emoties. Maar voordat je als kijker de kans krijgt je werkelijk tot op het bot mee te leven, is er alweer een sprong naar een andere situatie gemaakt. Dan weer via een monoloog, dan weer via een soort toneelstukje zonder tekst, waarbij Van der Zanden toont hoe sterk hij zijn mimiek beheerst en hoe krachtig hij een idee over kan brengen zonder ook maar een woord te spreken.

Toch is het niet de absurde mix van platte joligheid en menselijk drama, maar de sympathieke Brabander zelf die de show steelt met zijn improvisatietalent. Frequent vraagt Leon gedurende zijn verhaal om commentaar of suggesties vanuit de zaal, hetgeen tot hilarische perikelen leidt, zoals verwarring omtrent het bestaan van een zeker spel, Droomtelefoon (en ja Leon, het blijkt toch werkelijk te bestaan). En, na enige tijd ontstaat er dan ook een sfeer waarin de zaal meent het zich te kunnen permitteren om zich ronduit te bemoeien met de cabaretier op het podium. Dat kan nadelig uitpakken. Immers, één minder geslaagde improvisatie en de sfeer in de zaal kan volledig omslaan en een avond om zeep helpen. Ware het niet, dat de Eindhovense ‘funny man’ dan weer gezegend is met een rustige, sympathieke uitstraling waardoor hij met veel van zijn stiekeme doch snedige opmerkingen wegkomt. Zo zouden weinig cabaretiers toch durven vragen om het zaallicht aan te doen omdat hij anders de negers niet kan zien met wie hij een kort gesprek aan wil knopen?

Alles wat we voor de entreeprijs eruit hadden willen hebben als Oerhollands publiek zijnde, zat in deze show die in Leon-vaart over ons heen denderde. Spontaniteit, oprechtheid, een prettige mix tussen gevoelige onderwerpen en platte grappen, een cabaretier met een open uitstraling (en voor de vrouwelijke toeschouwers ook nog eens een leuk koppie om naar te kijken) met toch af en toe die spiegel de een cabaretier je dient voor te houden. Tot zijn eigen verbazing duurde de show maar liefst een uur en drie kwartier! En dan ook nog even rustig op de foto met al die babbelzieke fans.

Bis Bis!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Er is een reden dat ik niet zo veel nieuwe games speel; die meuk is duur! Voor een nieuwe Fallout ben ik nog wel bereid om mijn spaarpot kapot te slaan, maar 60 euro voor Random Shooter X? Bweh, no thanks. Hoe goedkoper, hoe beter dus. Producent Telltale Games maakt het nu wel héél bont, op de goede manier; hun nieuwe spel kost maar €3,59 op gameplatform Steam! Het gaat hier om een wel hele leuke mix van games en pop culture, getiteld Poker Night at The Inventory. Poker? Hell yeah, poker!

Poker Night at the Inventory (PNatI, wat klinkt als een matig character uit Avatar of zo) is een single player game waarin de speler het in een mini-pokertoernooi mag opnemen tegen vier bijzonder verschillende characters: Strong Bad, de kleine aso in een worstelmasker uit een serie flash cartoons. De Heavy uit de bijzonder fijne shooter game Team Fortress 2. Max, het agressieve en weirde konijn uit de Sam & Max adventure games. En als hekkensluiter is er Tycho, de grofgebekte gamer uit de Penny Arcade webcomic. De inzet is $10.000 per persoon, en de pokervariant is Texas Hold -Em. Heb je de skills om te kunnen winnen van deze weirde game- en internetcelebrities?

Voor een heel serieus potje poker moet je misschien niet bij PNatI zijn. De fun factor zit hem voor de helft in het kaartspelletje zelf, en voor de andere in de interacties van je medespelers. Tijdens het spelen reageren de nog aan tafel zittende typetjes op je acties, maar nog meer op elkaar. Zelfs hele conversaties vliegen voorbij, die gewoon bijzonder grappig zijn als je de personages kent. Zo moest ik grinniken als een idioot toen Heavy beschreef waarom Strong Bad een goede toevoeging zou zijn aan zijn red team, hij heeft immers de Killer Gloves of Boxing aan, dus hij móet wel een stone cold killer zijn! Als je geen Team Fortress 2 speelt of die hele Strong Bad niet kent is zoiets maar beperkt grappig, helaas.
En daar zit ‘m het voornaamste probleem; als je de typetjes niet kent of ze irritant vindt dan blijft er van PNatI weinig overeind. Aangezien het een single player game is, zul je steeds tegen dezelfde characters spelen.

Maar damn, als je bekend bent met alle 4 de personages dan is het spel een glorieuze mix van injokes (bijvoorbeeld Tycho die raar babbelt over giraffes), geinige referenties (Heavy die dreigt van pluizige Max een hoed te maken) en random cross-setting interacties.
Geinig ook hoe elk character een andere speelstijl lijkt te hebben. Tycho is wat terughoudend, de Heavy speelt agressief, Max is moeilijk te voorspellen en Strong Bad lijkt een beetje tussenin te zitten. Wel jammer dat ik in m’n meeste potjes tot nu toe met Tycho en de Heavy overblijf als tegenstand. Ach, zolang ik kan lachen om Heavy opmerkingen als “These cards are weak, like blue baby team!” of “This is whole table of babies!” is het goed. En als ik ongeduldig ben of een gesprek al vaker heb gehoord dan is dialoog te skippen met een simpele rechter muisklik.

Een reden om meer potjes poker te willen spelen is het unlocken van nieuwe speeltafels (Trogdor printje!) of decks kaarten (Team Fortress 2 thema!). Oh, en Team Fortress 2 spelers mogen in de handjes wrijven, want je tegenstanders zetten soms hun unieke item in bij aanvang van een nieuw potje. Zo kan de speler Strong Bad’s slicke Dangeresque zonnebril scoren als hij de persoon is die ‘m het spel uitwerkt. In Team Fortress 2 wordt dit item vervolgens ook beschikbaar. Ik gooide serieus bij mijn eerste unieke item overwinning mijn armen in de lucht met een iets te luide “wooh!” erbij. Dat kwam voornamelijk door de whiskey en niet mijn geeky enthousiasme, eerlijk waar!

Poker Night at the Inventory is z’n geld dubbel en dwars waard wat mij betreft. Mensen die al bekend zijn met poker of het wel eens willen leren in een humoristische omgeving kunnen hier hun lol op, als je bekend bent met een aantal van je digitale medespelers tenminste. Sure, er zijn wat bugs, zo is het bijvoorbeeld gebeurd dat ik maar één kaart in m’n hand zag en pas toen ik er voor koos om te folden kon ik de andere zien, maar de essentie is te leuk om me hier erg aan te storen.
Hopen dat deze game nog een staartje krijgt. Ik zou wel een versie willen zien waarin de tegenstand bestaat uit Duke Nukem, Leisure Suit Larry, Kerrigan en Bender. Damn, dat zou echt een directe aanschaf worden. Euh… als ‘ie uiteindelijk ook minder dan 4 euro kost. Ben namelijk een beetje door m’n geld heen op het moment. Tip; ga niet all-in met een harten 3 en een ruiten 7, want Heavy is goed in het spotten van bluffers.

Vind je James Bond maar een mietje? Is Burn Notice niet grof genoeg voor je? Vond je het grootste gemis van Spycatcher het gebrek aan snappy one-liners? Geen paniek, secret agent fans! Leg die cyanidepil maar weer terug, want de redding is nabij. De animatieserie Archer is precies wat je zoekt.

De serie draait om de vrij incompetente International Secret Intelligence Service (ISIS) en de foute types die er werken. De ster van de show is Sterling Archer, op het eerste gezicht het cliché soort geheim agent: strak gekleed, dodelijk met elk soort wapen en een hedonistisch bestaan tussen missies door. Oh ja, en hij is een huge, huge asshole met een alcoholprobleem en moedercomplex. Sterling is bijdehand, kinderachtig en egocentrisch. Of hij nu in een dronken bui undercover agenten opbelt tijdens kritische momenten of zijn hoogbejaarde butler gebruikt als levend doelwit om een collega te trainen met een pistool, het is haast onmogelijk om niet met een gemene grijns de lullige acties van Sterling te volgen.

De rest van de cast is op hun eigen manier ook flink verknipt. ISIS wordt bijvoorbeeld gerund door mama Malory Archer, een dubieuzere versie van M uit de Bond films die zeker geen Mother of the Year awards zal winnen en het geen probleem vindt om lijken te dumpen in de badkamer van haar irritante high-society buurvrouw. En ze daarna in de fik te zetten. Lana (de ex van Sterling) is de Deadly Hot Spy Chick die nogal agressief uit de hoek kan komen, en tijdens aanvang van de serie een relatie heeft met de saaie accountant Cyrill. Secretaresse Cheryl verandert haar naam constant omdat iedereen haar echte toch vergeet en blijkt nogal wat, euh, kinky voorkeuren te hebben. Krieger is het creepy hoofd van de research afdeling die voornamelijk werkt aan zijn geavanceerde sexrobot Fister Roboto. Etcetera. Ja, Archer is duidelijk geen animatieserie die op Nickelodeon langs zal komen. Gelukkig maar.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Het idee van een verknipte James Bond-type geheim agent is niet nieuw, maar Archer doet genoeg dingen lekker anders om toch nog overeind te blijven tussen al die andere parodieën. Letterlijk, want de serie is best oversekst eigenlijk. Het wordt nergens echt grafisch, maar dat maakt het allemaal niet minder funny. Ook tof is hoe we in elke aflevering veel tijd doorbrengen op de werkvloer. Kantoorhumor in een spionage-setting werkt best prima, zeker als de personages zo twisted uit de hoek kunnen komen.
Maar het sterkste punt van de serie is het bijzonder gevatte dialoog. Het is gewoon een plezier om de cast onderling bezig te zien, zeker als je na een paar afleveringen bent gaan aanvoelen wie nu op welke manier dysfunctioneel is. De gesprekken zitten vol met funny momenten, men gaat niet voor de meest simpele humor, en sommige grappen zijn zelfs flink obscuur. Ook leuk om de terugkerende elementen in de conversaties te ontdekken, zoals Lana’s “Yuuup-s” waarvan ik merk dat ik ze in het dagelijks leven aan het gebruiken ben, en Sterling’s referenties naar Kenny Loggins’ dampende hit Danger Zone. Overigens komt Archer uit de koker van Adam Reed, de man achter de serie Frisky Dingo die ik helaas nog niet heb gezien maar ook bijzonder quotebaar lijkt te zijn. The More You Know…

Voice-acting is een belangrijk deel van het totaalplaatje. De stem van Sterling Archer wordt verzorgd door H. Jon Benjamin. Mocht de naam je niks zeggen; Benjamin is da mán. Dat je ‘t effe weet. Misschien bekend als de zoon van Dr. Katz uit de gelijknamige serie, Coach John McGuirk in Home Movies, en in Aqua Teen Hunger Force verzorgt hij ook een zooi personages. Zijn stem is een beetje neurotisch en lijkt daarom op het eerste gezicht niet super toepasselijk, maar na 5 minuten ben je helemaal om en voegt het juist alleen maar méér awesomeheid toe. De delivery van de meeste stemacteurs is trouwens dik prima, van Sterling’s fragiele butler tot bazige baas Malory heb je het idee dat iedereen het wel naar z’n zin heeft gehad tijdens de opnamesessies.

De animatie is trouwens ook netjes. De visuele stijl is best gaaf, en een mooie middenweg tussen realistisch en cartoony. De actie wordt effectief in beeld gebracht en ik vind het geinig hoe de gezichten soms een beetje 3D-achtig aanvoelen. Niet dat deze serie hele strakke animatie nodig heeft, want het kan prima op zichzelf staan met alleen het dialoog, maar de actiescènes geven het geheel net een stukkie extra coolheid.

Het eerste seizoen van 10 afleveringen leek even ook meteen het laatste te zijn, maar gelukkig krijgt Archer een tweede dat in 2011 van start gaat. Mooi, want de setting is nu wat uitgebouwd en nu kunnen de makers wat vaker voortborduren op eerdere gebeurtenissen. Dit leidde in seizoen 1 al tot de beste afleveringen, (genaamd Skorpio en Job Offer) dus ik ben zeer benieuwd wat de toekomst gaat brengen.

Mocht je op zoek zijn naar een meer adult-oriented serie die het niet zo nauw neemt met subtiliteit of politieke correctheid, kan ik je Archer zeker aanraden. Geef het een aflevering of 3 de kans om een klik te maken, en voor je het weet wordt het ook een gewoonte om elke week languit op de bank de capriolen van ISIS te volgen met een martini in de hand. Shaken, not stirred natuurlijk. Zoals het een echte spion betaamt.