Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. In de film Down Terrace is dat wel een heel dysfunctioneel klokje, merken we al snel. Vader Bill en zoon Karl komen bij aanvang terug thuis na een periode in de bak te hebben gezeten. Deze twee heren zijn terecht gearresteerd; ze maken deel uit van een crimineel netwerk en zijn gepakt omdat iemand bij de politie z’n bek heeft opengetrokken. Vader en zoon moeten zich gedeisd houden, dus de zoektocht naar de verrader in hun lokale kennissenkring zal grotendeels vanuit de woonkamer moeten plaatsvinden. Als familieproblemen geen roet in het eten gooien tenminste.

Toen ik jonger was, waren crime films als Lock, Stock and Two Smoking Barrels het soort dat ik graag keek. Hectisch, over the top, vol overdreven personages die ongeloofwaardig dialoog ophoesten. Nu kan ik daar nog steeds goed mee uit de voeten, maar mijn voorkeur is steeds meer naar het subtielere, het geloofwaardige verschoven. Meer drama-elementen mogen ook best. Wat dat betreft sluit Down Terrace helemaal aan op wat ik tegenwoordig zoek. Voyeuristisch camerawerk, geen bombastische inhoud, een sobere presentatie. We verlaten als kijker het huis van de familie in kwestie maar amper, wat op den duur zelfs wat beklemmend gaat werken. Je moet er maar van houden! En tsja, dat doe ik, en daarom was deze film een fijne verrassing voor me.

Down Terrace is in z’n geheel in 8 dagen opgenomen. Een indrukwekkende prestatie, want het eindproduct komt nooit over als een spoedklus. Nu zijn de meeste scènes voornamelijk dialoog-heavy zonder een hoop fysiek geneuzel, dus dat scheelt. Er zijn wel een paar geweldsuitspattingen, en omdat de film vrij rustig voortkabbelt en zo realistisch overkomt voelen die momenten iets heftiger en ongemakkelijker dan normaal. De kern blijft alsnog een familiedrama met af en toe hele wrange, zwarte humor. Op veel promotiemateriaal wordt de film als een comedy naar voren geschoven, maar dat is echt bullshit. Als je een comedy verwacht kom je hier van een koude kermis thuis.

De cast is helemaal prima en weet echt goed raad met het materiaal. Bill en Karl zijn grappig genoeg ook in het echt vader en zoon en gaan als Robert en Robin Hill door het leven. Ze worden bijgestaan door Julia Deakin (misschien bekend als de huisbaas in de serie Spaced) die vrouw des huizes Maggie speelt. Een heel sterk trio wiens onderlinge communicatie altijd geloofwaardig overkomt. De overige rollen worden ook prima ingevuld, en als kijker zit je constant te twijfelen wie van de kennissenkring mogelijk een verrader zou kunnen zijn.

Het is jammer dat de film in de tweede helft een beetje repetitief wordt, zeker wanneer de familie afrekent met de mogelijke verraders in hun midden. Ook moet je je niet storen aan het feit dat alle characters onsympathiek zijn, al hebben ze wel hun menselijke kanten. Vader Bill heeft geen probleem met het af laten maken van familievrienden, maar is dankzij z’n hippieverleden ook weer geen moordlustige crimineel. (De akoestische muziek die hij samen met enkele maten speelt vormt ook voornamelijk de soundtrack, een fijne keuze) Zoon Karl is een stuurloze jongeman die mentale problemen heeft, een slachtoffer van een kromme opvoeding die het ene moment sympathie en dan weer afkeer opwekt. Het is hier niet allemaal compleet zwart-wit, al neigt men altijd naar de donkere kant van het spectrum.

Regisseur Ben Wheatley heeft voornamelijk gewerkt aan televisie, waaronder de bijzonder fijne comedyserie Ideal, maar deze maand is zijn tweede film Kill List in premiere gegaan. Na het zien van Down Terrace ben ik benieuwd wat hij nog meer in z’n mars heeft. Een subtiel crime-drama met prima acteerwerk is hoe dan ook vrij zeldzaam, en als je net als ik wel houdt van een character-driven verhaal wat niet hoeft te spetteren van de actie is dit een prima wegkijkend geheel. Dat durf ik wel aan de grote klok te hangen.

Time loops. Wat zijn die dingen toch vervelend. Het ene moment ben je lekker aan het relaxen in de tuin, op je studeerkamer een internetreview aan het typen of boodschappen aan het doen bij de plaatselijke vuilnisbelt, en huppa. Voor je het weet kom je langs een plek waar spacetime niet zo heel stabiel is, kom je terecht in een time loop, eindig je ergens in het verleden of de toekomst en moet je je uiterste best doen om die loop te doorbreken zonder het hele universum te laten exploderen. Althans, dat is ongeveer wat de personages in de film Frequently Asked Questions About Time Travel overkomt. Drie heren die denken ongestoord een avondje te kunnen drinken in een engelse pub? Nee hoor. Time loops.

Onze drie main characters zijn niet echt de meest succesvolle typetjes op de planeet. Chris “IT Crowd” O’Dowd is de nerdy en zojuist ontslagen Ray, Marc Wootton is Toby, de man die vol zit met de meest leipe ideëen, en Dean Lennox Kelly is de relatief ‘normale’ Pete. Dingen lijken die avond verre van spannend te gaan worden tot Ray de jongedame Cassie ontmoet, die beweert uit de toekomst te komen om in het heden een probleem te fixen en tegelijk even met een van haar idolen te babbelen; Ray himself. Als hij even later weer terug aanschuift bij zijn maten doen die wat lacherig over de hele situatie, tot blijkt dat er in de pub echt een zwakke plek in space/time is die de heren nog flink wat hoofdpijn zal bezorgen.

Regisseur Gareth Carrivick had vermoedelijk niet al te veel budget om mee te werken (handig dat 85% van de hele film gewoon in de pub plaats kan vinden) maar Frequently Asked Questions About Time Travel heeft gelukkig geen grote explosies en fancy schmancy presentatie nodig om z’n essentie te bewaren. Die simpelheid is eigenlijk wel schattig en geeft de film wat meer charme, al zijn de paar momenten dat men iets duurs in beeld wil brengen niet altijd geslaagd. De film neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus, ook al is de humor soms een beetje simpel en de cast net niet charismatisch genoeg om er goed mee weg te komen. Een paar andere concepten, zoals Pete die wekenlang heeft moeten overleven in een gruwelijke toekomst zijn vrij interessant maar worden een beetje onder het tapijt geveegd. De film is zodoende meer ‘tell’ dan ‘look’, en dat moet je niet erg vinden. Gelukkig zijn er genoeg geinige momenten, zoals hints die de oplettende kijker al informatie geven over wat er later in het verhaal komen gaat, toffe cause-and-effect relaties, of scènes die enkele voorgaande dingen weer in een nieuw daglicht brengen. Dat soort zaken maakt tijdreisfilms in ieder geval voor mij altijd de moeite waard.

Er zijn wel wat kleine minpuntjes in het verhaal. Waarom hebben bijvoorbeeld alleen Ray en zijn vrienden last van het door de tijd springen als andere mensen in dezelfde pub precies dezelfde dingen doen? En het feit dat Cassie uit de toekomst opduikt om de tijdslijn te fixen haalt ook wat van de spanning weg. Als de personages lang genoeg zouden wachten zou alles weer offscreen moeten worden opgelost, toch? Als de drie gasten hun situatie zonder hulp van buitenaf hadden moeten oplossen was de uitkomst wat minder zeker geweest. Maar goed, misschien let alleen een zeikerd als ik daar op. Het eindresultaat is hoe dan ook een lekker wegkijkend filmpje dat nergens echt mindblowing is maar zeker gewaardeerd zal worden door fans van-

Time loops. Wat zijn die dingen toch vervelend. Het ene moment ben je lekker aan het relaxen in de tuin, op je studeerkamer een internetreview aan het typen of.. Hey. Hm. Vaag. Even een déjà vu momentje.

Sommige cocktails, zoals de gevaarlijke klinkende B52, bevatten laagjes. Je kent ze wel. Van die sneaky materie die je rechtstreeks je torpederen in je eigen film Hangover 666: The aftermath of horrors. Sommige drank laat zich nu eenmaal moeilijk mengen. Hoe zou dat zijn met comedy? Bijvoorbeeld, een samenwerkingsverband tussen Engelse en Amerikaanse comedytalenten dat door het leven gaat als Paul?
Aan de kant van de Engelsen vinden we Simon Pegg (o.a., Shaun of the Dead en Spaced), die met zijn passie voor zombies en sci-fi altijd een speciaal plekje op Dorkside krijgt. Maar aan Amerikaanse kant is er dan.. ehm… Seth Rogen (jawel jawel, het iets te vadsige, oversekst puberaal ventje uit klassiekers als Knocked Up en The Pineapple Express, maar goed, ook The Green Hornet remake, dus laten we niet ál te snel oordelen). Lukt het om de vulgaire humor van Amerikanen te mixen met de fijnbesnaardheid van de Engelsen?

De diners van Roswell

In Paul volgen we Graeme Willy (Simon Pegg) en zijn jeugdmaatje Clive Golling (Nick Frost, o.a. Shaun of the Dead en Hot Fuzz) die door de VS trekken in een afgeragd campertje op die ene reis die iedereen natuurlijk in de VS ooit wil maken. Het afreizen van dé weg der wegen, de Route der Routes, Route 375, Nevada’s UFO hotspot-route. En terwijl ze gretig fotos nemen van restaurantdiners en verkeersbordjes in het UFO-heartland, komen ze plotseling in aanraking met Paul (Seth Rogen), een heuse alien op zoek naar huis en nét ontsnapt uit een militaire basis. De fanboys slepen Paul semi-gewillig mee in hun busje om hem te helpen in zijn doel, al blijkt Paul niet helemaal wat de nerds van een alien hadden verwacht. Paul blijkt een oversekst, grofgebekt, puberaal schepsel. Natuurlijk worden ze al snel in deze dorkside-roadmovie op de hielen gezeten door de man in het pak die de alien terug wil (Jason Bateman; o.a. het fenomenale Arrested Development).

Brak programmeurswerk

Een vermakelijke roadtrip volgt, maar een aantal elementen weerhouden Paul ervan uit te groeien tot een gedenkwaardige comedy met de impact van, pakweg, een Roswell zelf. Zo is de CGI rondom het personage Paul bij vlagen wel erg matig. Waarom filmmakers de eenvoud van gegrimeerde poppen soms toch niet eens weer ter hand nemen, is een volstrekt raadsel. ET zag er bijvoorbeeld zelfs gelikter en geloofwaardiger uit dan Paul. Tenzij je net zo graag als Graeme en Clive in aliens wilt geloven, is het dan lastig om het personage écht serieus te nemen. Verder wankelt Paul heen en weer tussen vulgaire, hilarische bedoelde sextalk enerzijds en een overdaad aan kleine parodietjes of persiflages op bekender sci-fi werk anderszijds. Alsof de makers geen keuze konden maken.

Vallende sterren of Hollywoodkometen?

Zo blijkt Paul dus wel een vermakelijke roadmovie, aardig om eens te huren en met best een paar goede momenten. Misschien verkeren Pegg en Frost al wel te lang in Hollywood om een stevige Engelse tegenhanger te vormen in het creatieve evenwicht VS-UK. Maar misschien hebben ze een paar aardige stijloefeningen nodig om te komen tot een klassieke comedycocktail. Geen zorg Graeme en Clive. I believe.

Terwijl ik proestend lachend mijn koffie sproei over het toetsenbord, wordt ik weer eens vreemd aangekeken door mijn omgeving. ‘Jamaar..’, sputter ik de nieuwsgierige omgeving tegen, ‘Ze bestaan nog gewoon! 22-Pistepirkko’. Nog altijd bespeur ik weinig verandering in de blikken van mijn directe omgeving, en ééntje haalt zelfs zijn schouders op. Die smokkel ik straks even een verrassing in zijn koffie!

Gabbertje en Robbie Williams

Het moet begin jaren negentig zijn geweest, ten tijde van Gabbertje, nachtjes wakkerliggen voor de SNES en wedstrijden puistjes uitduwen (en wie het eerste dan de Take That cd van je zusje weet te raken). Wanneer in het indie-genre (lees-nog niet door 3FM uitgekauwde navelstaarderige gitaarbandjes die op het punt van wereldwijde roem stonden) een Finse delicatesse opduikt. Onion soup heet het ding, en de song bleek een aangename mix van pop en electronica. Na twee magere albums verloor ik ze uit het oog. En plots is daar dan Lime green Delorean. Misschien genoemd naar de auto uit Back to the Future? Het zou zomaar kunnen. Dat de spil van de band, de broertjes Asko en Esa, zelf ook ondertussen nostalgisch terugdenken aan hun begintijd. De Finse 15 minutes of fame waren in de nineties, maar de band zelf stamt al uit begin jaren ’80. En dus willen ze wel eens smachtend een stapje in zo’n oldschool tijdreismachine maken. Lukt het ze de luisteraar op de achterbank stilletjes mee te voeren?

Nooit weggeweest

Wikipedia leert al snel dat de band nooit gestopt is. Eigenlijk om de paar jaar wel een nieuw, lauw ontvangen album produceerde. Lime Green Delorean wordt over het algemeen iets beter ontvangen door de muziekpers. En terecht. Waren Zipcode (1996) of Eleven (1998) obscure indie-albums waar zelfs liefhebbers toch een paar keer op de tanden moesten bijten om er doorheen te geraken, Lime Green Delorean is stukken toegankelijker, en voor 22 Pistepirrko is dat niet zo slecht. Krijgen ze misschien net dat beetje meer succes dat je de sympathieke Finnen gunt.
Gebleven is het stenenkolen-Engels waardoor de Britse en Amerikaanse markten nog altijd niet voor het oprapen zullen liggen. In Europa is dat wellicht anders. De dromerige opener Lights by the highway klinkt qua productie beter dan ooit en zet de luisteraar even op het verkeerde been. Want het album is niet over de gehele linie zo filmisch sferisch en ingetogen. Bovendien mag de productie opgepoetst zijn ten opzichte van eerder, rauwer werk, de fragiele zang laveert nog altijd ergens tussen Sigur Ros en Ozard Henry. Verre van toegankelijk. Neemt niet weg dat luchtige, zomerse popsongs als Broken Toys toch een paar nieuwe fans moeten opleveren. En ook op het artistieke vlak heeft de band niet veel ingeboet, getuige de spacey titelrocker vol geslaagde harmonielaagjes, die doet herinneren aan die andere Scandinavische sensatie, Motorpsycho.

Tandenknarsen in Finland

Voornaamste kritiekpunt op de band blijft toch wederom het Engels, met Dream 1987 als tandenknarsend dieptepunt met bovendien een ongelooflijke Mama Appelsap (‘neenee, je kunt niet bij de buslijn’). Waarom deze song pontificaal vooraan het album is geplaatst, en de veel interessantere titeltrack aan het eind, is mij een raadsel. Lime Green Delorean is niet de comeback van de eeuw, maar veeleer een warm onverwachts weerzien met een oud klasgenootje. Zoéén met wie je je nu de komende tien jaar voorneemt écht eens af te spreken. Maar goed, zoals gezegd, de band is nooit weggeweest, slechts deze reviewer. Fijn om te horen dat ze er nog zijn, want in tegenstelling tot de koffie, is Lime Green Delorean best binnen te houden.

Goed… stiekem toch een oudje dan:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Het is best wel apart om te beseffen dat er een hele generatie kids opgegroeid is met de Potter franchise. Verwende nesten zijn het! Tsja, in MIJN TIJD (want ik ben een oude zak hooi) hadden we geluk als onze videoband met Olivier B. Bommels ‘Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel’ niet door overmatig gebruik versleten was en in de videorecorder uit elkaar knalde van ellende. Die latere generatie is ondertussen flink verpest met hun Potter boeken, films, special edition DVD’s vol extra’s, hoge production values, speelgoed en al dat soort ongein. Nu kan ik een beetje plezier halen uit het feit dat ‘hun’ epische jeugdfranchise dan eindelijk zijn einde heeft bereikt, als de jaloerse eikel die ik ben.

Ik was best te spreken over Deathly Hallows part one, deels door de hele fijne cinematografie, het goed overgebrachte sfeertje van uitzichtloosheid, een paar creepy momenten en… nah ja, het feit dat het wat tegenvallende boek nog best goed naar film vertaald was. We gaan bij aanvang van deeltje 2 in ieder geval meteen verder waar we vorig jaar ophielden. Voldemort heeft nu zijn Wand of I Am The Greatest (+3 fire damage), Potter en friends zijn tijdelijk veilig maar zonder duidelijk plan van actie. Het is voor de luitjes die alleen de films kijken misschien weer even geleden, maar de kids zijn dus op zoek naar Horcruxes, items die stukken van Voldemort’s libido/ziel met zich meedragen. Er zijn er ‘n paar gesloopt, en nog een aantal te gaan om zo de Godmode van eindbaas Voldy te deactiveren. De zoektocht naar het volgende item leidt tot een toffe inbraak en opeenvolgende ontsnapping (inclusief de beste CGI draak die ik tot nu heb gezien), en vervolgens zal de film voornamelijk in en om Hogwarts plaatsvinden, waar er mooi wordt toegewerkt naar een epische showdown.

En wat voor showdown! Een hoop films sinds Lord of the Rings bevatten fantasylegers die wild schreeuwend elkaar tegemoet stormen, maar de strijd die rond Hogwarts plaats gaat vinden heeft wat meer zwaarte. Dit komt voornamelijk omdat we ondertussen bekend zijn met dat magische schoolkasteelgebouwding en de pipo’s die daar rondhangen. Plus is het gewoon goed entertainment. Giants! Reusachtige spinnen! Rondvliegende Death Eaters! Ja, daar kwam deze jongen voor. Als deze aanval dan tijdelijk wordt stopgezet wordt dit spektakel later in de film niet meer geëvenaard, en opvolgende actiemomenten zijn wat minder meeslepend. De climax van de film bevindt zich daarom eigenlijk op de helft, en ik merkte dat ik tegen het eind van het hele circus een beetje op m’n stoel zat te schuifelen omdat wat er op het scherm gebeurde niet meer zo waanzinnig fascinerend was. Dit kwam deels ook door het lezen van de boeken; ik wist wat er nog zou komen en de hele laatste act vond ik bij het lezen al tegenvallen. Ook al is de final showdown met Voldebro opgeleukt door er een hectische vliegscène aan toe te voegen en mag de slang Nagini wat meer in actie komen blijft het wat mij betreft geen geweldige aflsuiter, en het epiloog is al helemáál suffig. “OK, alle characters zijn getrouwd en hebben kinderen en die gaan nu ook naar school en iedereen is blij, ain’t that nice?”. Een beetje te… makkelijk allemaal.

Zoals in elke Potter film zijn er dingen uit de boeken weggelaten of aangepast. Een hoop characters krijgen weinig screentime, we zien de Hogwarts leraren bijvoorbeeld amper in beeld, er is weinig tijd om stil te staan bij de doden die vallen en ik kan me voorstellen dat kijkers die de boeken niet hebben gelezen met best wat vragen zullen achterblijven. Motivaties van bepaalde personen zijn onduidelijk en verwacht geen bevredigende conclusie voor een hoop redelijk belangrijke characters. Wel fijn om te zien dat Neville, als je het mij vraagt een van de toffere characters wiens groei in voorgaande films helaas wat ondergesneeuwd is, nu wél genoeg kansen krijgt om badass te zijn.

Ongeacht wat je van het einde van het boek zelf vond is er genoeg fijns in de film gestopt voor zowel casual als hardcore fans. Het is erg prettig om oude locaties uit vorige delen terug te zien, wat het gevoel van consistentie in de setting echt flink versterkt. Er is zelfs een scène die in de boeken ontbreekt en inhaakt op Chamber of Secrets, een toffe toevoeging. En zo zien we uit elk boek wel zaken terugkeren, waardoor dit laatste deel echt voelt als een afronding van alles wat daarvoor kwam. En voor elke scène die wat sloom is (Potter die een vrouwelijk spook ondervraagt, booo-ring) krijgen we er een die de perfecte toon weet te zetten (Potter die de herinneringen van Een Bepaald Character te zien krijgt, misschien wel het beste moment uit de film).

De acteurs die ooit begonnen als kleine ukkies zijn ondertussen opgegroeid en weten te overtuigen in hun rollen. Ook de rest van de cast doet wat we van ze gewend zijn zonder al te veel gekke uitschieters. Ralph Fiennes vermaakt zich alleen iets te veel met de rol van Voldemort, wat soms tot overacteerwerk leidt. Oh, en mag ik Voldy bij deze nomineren als Meest Incompetente Bad Guy van de afgelopen jaren? Geinig als je terugkijkt op al die films en bedenkt hoe omslachtig de plannen van de zogeheten meest evil wizard of all time wel niet waren. Als ik in zijn schoenen had gestaan was de hele planeet al na 3 weken een door mij geregeerde hell on earth geworden. Ja, mijn ouders hebben me goed opgevoed.

Al met al is Deathly Hallows Part Deux een aardige afsluiter geworden die mij persoonlijk niet echt heel bevredigd achter heeft gelaten maar voor echte Potterfans vermoedelijk een positieve ervaring zal zijn. Het was wat mij betreft net allemaal te rommelig en inconsistent. Met een speelduur van twee uur (opvallend kort, voor deze franchise) wordt er soms iets te snel door de materie heen geraasd en blijven te veel toffe personages op de achtergrond of zijn ze helemaal niet aanwezig. De essentie is hoe dan ook wel bewaard gebleven, en in z’n totaliteit is de hele filmreeks best indrukwekkend te noemen. En tsja, ergens is het wel balen dat het voorbij is, moet mijn innerlijke koter toegeven. Maar waar het doek voor de ene franchise valt, zal een volgende generatie kids opgroeien met iets totaal anders. Hm, misschien het perfecte moment om een zekere Olivier B. Bommel storyline uit de mottenballen te trekken?

Al in de eerste song sneuvelt de eerste patient op de operatietafel van St James hospital. Enige ironie kan Hugh Laurie, beter bekend van zijn alter-ego Dr. House, tv’s Sherlock Holmes onder de neurologen, niet worden ontzegd. Maar Laurie maakte dan ook jaren geleden samen met Stephen Fry meesterlijke en vaak cynische sketches vol humor. En hoewel hij ook in het kader daarvan liedjes schreef en inzong, duurde een volledig solo-album toch een decennia of drie. Het zelfvertrouwen voor een heel album was er eerder niet, en nu wel. We kunnen ons er iets bij voorstellen

R&B

Nu ligt er Let them talk in de schappen vol rasechte R&B in de non-gangsta-sense of the word. Het album opent met genre-traditional St James infirmary (o.a. Louis Armstrong, Allen Toussaint, en vele anderen) . Een spannende pianosolo waarna Hugh Laurie de ongeduldige luisteraar beloont met zijn verrassende zang. Waar eerdere acteurs als Bruce Willis of David Hasselhoff tenenkrommende prestaties op het muzikale vlak leverden, slaagt Laurie wel. Met name zijn pianospel steelt de show. Af en toe laat Laurie ook nog even de spotlights stelen door wat gaststerren waar hij zelf fan van is, zoals Irma Thomas (John Henry), Allen Toussaints, Tom Jones (de stoomtreinsong Please make a change) of voodoo-dokter dr John (het prachtige break-up-liedje After you’ve gone). Ze helpen allemaal mee in Laurie’s poging tot een lekker blues-album met louter covers van vergeten meesters uit de Mississipi-delta. Neem Robert Johnson, Memphis Slim of Leadbelly. Zo intens of authentiek als de origineeltjes wordt het album nergens, maar fijne eigentijdse herinterpretaties staan er genoeg op. En die eens te meer de tijdloosheid van de gekozen songs bevestigen.

Van zompig naar zwoel

De songs mogen hun voeten dan in de zompige Mississipi-modder hebben, hij wil zijn dure Nikes niet viesmaken. Neem Swanee River, waarin Laurie lekker de boogie inzet. Hugh mag dan een feestje geven, het is wel een partijtje voor vijftig-plussers. Een warme productie met voldoende plek voor de afzonderlijke instrumenten, Hugh’s soepele, zwoele pianospel voorop. Muzikaal bevat de smeltkroes dan ook ingrediënten uit de keuken van Randy Newman, Ry Cooder, Bill Wyman’s Rhythm Kings, en, zo leert youtube bovendien, Laurie zelf. Zo is uiteindelijk het album te braaf en slick om écht spannende muziek op te leveren, maar een fraaie achtergrondplaat voor op de late avond is ook niet verkeerd. Laurie levert met Let them talk in ieder geval de spoiler van de eeuw af voor House, M.D.-fanaten. Want met zo’n visitekaartje, moet dr. House in seizoen 8 haast wel verhuizen naar een ziekenhuis in de contreien van jazz en blues-mekka New Orleans. Een tv-special van het album, live in New Orleans, staat alvast gepland.

Zombies zijn traag. Vampieren zijn geen sexy tienertjes die bulken van (bloed-getransporteerde) hormoontjes. De omnipotente detective Sherlock Holmes heeft een lange stofjas en leeft in een tijd vol koetsen en pruimtabak. Dr. Clavin houdt van zijn clichés. De BBC niet. Er zijn dan ook al zoveel series en films in Engeland aan Sherlock Holmes gespendeerd, dat een origineler insteek wenselijk is om het concept een nieuw millenium binnen te tillen zonder de schaduw van al dat eerder werk. Zo komt het dat Sherlock niet langer leeft in Victoriaanse tijdperken, maar zich met de metro door een trendy, eigendaags London beweegt. Daar maakt ene uitgerangeerde Irak-veteraan, dr. Watson (Martin Freeman) kennis met een slungelige, dwarse allesweter, Sherlock Holmes (Benedict Cumberbatch).

London 2010

Een opvallende keuze voor het hedendaagse London, al blijkt na enig speurwerk dat de schrijvers het trucje eerder uithaalden met Jekyll & Hyde. Desalniettemin moet het nog wel even een geslaagde combinatie opleveren. Maar laat dat maar over aan Steven Moffatt, Stephen Thompson en Mark Gatiss, die onder meer furore maakten met de doctor Who serie. Cumberbatch zet een overtuigend en pedant verwend detective-kereltje neer, dat al snel verveeld raakt als de puzzel niet uitdagend genoeg is, terwijl Freeman zijn uiterste best moet doen om het denktempo van Sherlock bij te benen. Wel blijkt Watson vernunftiger met technische gadgets en heeft hij wel kennis van popculture. Zo vullen de twee elkaar prima aan, en valt er zelfs regelmatig wat te lachen. De luchtige detectiveserie kent drie afleveringen van elk een dikke 90 minuten. Elk is vlot gemonteerd, goed geschreven, en refereert meer aan hedendaagse thrillers als de Jason Bourne trilogie of Taken dan aan groezelige achtersteegjes waar elk moment Jack the Ripper kan opduiken. De afleveringen zijn er niet minder spannend om. De hippere mantel zit Sherlock als gegoten. In ‘A study in pink’ leren we de karakters vooral kennen, hun vrienden en hun vijanden. Er zijn mysterieuze ontmoetingen die later in de serie pas duidelijker worden. Maar bovenal zitten Sherlock en Watson achter een seriemoordenaar aan. In ‘The blind banker’ wordt Sherlock gevraagd een vreemde inbraak bij de bank te bekijken, en in ‘The great game’ speelt een duistere moordenaar sinistere spelletjes met Sherlock, terwijl we eveneens de broer van de grote detective ontmoeten.

Bezuinigingen?

Eigenlijk is het enige nadeel van Sherlock dat er maar drie afleveringen zijn, die bovendien met een genadeloze cliffhanger eindigen. Natuurlijk, seizoen 2 is aangekondigd voor het eind van dit jaar, maar toch. Drie. Freakin. Afleveringen! Even ben je weer 12 jaar en wordt je verteld dat Sinterklaas over een 345246 nachtjes slapen cadeautjes komt brengen. Je bent gewaarschuwd. Geen stofjas. Geen loep, mantel of hangsnor, maar groezelige metros, dubbeldekkers en moderne mobiele telefoontjes. Maar pas op, zelden werd een cliché zo vakkundig en plezierig om zeep geholpen.

Tja, met zo’n titel eindig je natuurlijk beslist met een review op Dorkside. Rockets baby! Toch is Elbow een beetje laat met het bouwen van een raket. Hun carrière nam vorig jaar met het prachtige The seldom seen kid die vlucht toch al? Daarbij, na jaren van ellebogenwerk (vandaar de bandnaam?) alsnog denken dat je even als een raket zult gaan met je volgende album, klinkt wat naïef. Let’s face it, Elbow was vooral het net-niet bandje uit Manchester nietwaar? In het kielzog van Radiohead met soortgelijk indiepopperig geneuzel komen en stelselmatig albums leveren die niet zo toegankelijk zijn als Coldplay maar dan wel naadloos in hun muzikale straat parkeren. Toch groeide Elbow elk album weer een klein beetje. Er kwamen wat gospelinvloeden. Pianos. Orkesten. Minder massa-rock en een gestaag groeiende fanbasis.

Geen raketten, wel vogeltjes

Anyway, teleurgesteld over de afwezigheid van een dikke Ariana5 op de albumhoes gooien we het album toch maar in de speler. Elbow blijkt de indie-roots niet verloren. Ook Build a rocket boys is weer een logische verdere stap in de ontwikkeling van de band. Tuimelde Seldom seen kid misschien bij vlagen nog door topzware studioproductie, op Build a rocket boys blijkt spaarzaamheid het motief. Orkesten en pianos mogen dan nog regelmatig voorbijkomen, de momenten lijken beter gekozen. De gelaagde opener The Birds is daarvan een fraai voorbeeld. De oplettende luisteraar mist vooral een refrein, maar op het eerste gehoor zal de gemiddelde luisteraar slechts de warme producties opvallen vol sfeer en dwars gitaarwerk. Meeknikken en refreintjes meemompelen kan dan wel weer op single Lippy Kids of With Love, dat zelfs een koor heeft om duidelijk te maken welke stukjes je mee kunt doen. Maar zonder te ontaarden dan weer in een bombastisch meebrulfestijn.

Ellebogen evolueren niet

Elbow bezondigt zich dan ook niet aan opvallende stijlwijzigingen. In tegenstelling tot Radiohead zweren ze de gitaar niet af omwille van electronica, maar brengen ze liever beide in balans. En de liedjes zijn bij vlagen spannender dan Coldplay’s dertien-in-een-dozijn-baksels. Wel is de treurige stem van Guy Garvey niet bepaald toegankelijk voor iedereen, zijn de nummers vaak redelijk lang (hey, Garvey is fan van Genesis en zij kwamen niet eens onder de acht minuten, dus waar hébben we het over!). Daarbij lijdt Elbow nog altijd aan het euvel dat de monotone kadans en gelaagdheid van de nummers al snel een somber indiestempel op de muziek drukt, dat niet iedereen zal kunnen waarderen. De Mancunians zoeken eerder de schoonheid van tragiek dan de ultieme popsong waarop het drie minuten fijn dansen is met een glas alcoholische versnaperingen in beiden handen. Elbow komt eerder om de hoek bij het besef dat de avond erop zit. De verkoopcijfers liegen er in ieder geval niet om. Bereikte Seldom seen kid plekje 39 in de Nederlandse charts, Build a rocket haalde doodleuk plek 5. Kwam die raket toch nog van pas.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

De meesten zullen Britse funnyman Ricky Gervais wel kennen van de originele Office serie. Vóór Gervais hiermee doorbrak bij het  internationale publiek had hij een radioprogramma samen met Stephen Merchant, en ene Karl Pilkington als producer die naarmate de show vorderde steeds vaker achter de microfoon kwam te zitten vanwege zijn idiote uitspraken. Eind 2005 werd een switch gemaakt naar een podcast-formaat, wat bizar succesful was; zo was de show bijvoorbeeld enkele maanden de best gedownloade podcast ter wereld. In 2010 werden highlights hieruit in geanimeerde vorm uitgezonden op HBO, en zo zijn we aangekomen bij de televisie-versie van The Ricky Gervais Show die hier besproken gaat worden. Tot zover de saaie geschiedenisles, let the fun begin!

Eigenlijk is de naam ‘The Ricky Gervais Show’ voor de televisievariant niet super toepasbaar. Sure, Gervais is de grote naam en houdt de afleveringen een beetje in het gareel, maar een betere titel zou ‘The Karl Pilkington Show’ zijn. Karl is namelijk een… uniek persoon, en zijn bizarre inzichten en gedachten maken voor 80% de show zoals ‘ie is. De eerste keren dat je hem hoort babbelen over een random onderwerp denk je vermoedelijk dat het gaat om een man die een rol speelt. Niemand denkt zúlke dingen, onmogelijk! Maar nee, meneer Pilkington is for real. Gervais heeft ooit een interview met Karl opgenomen om mensen kennis te laten maken met deze rondhoofdige pipo en zijn ongebruikelijke denkbeelden, wat je al een beetje voorbereidt op de absurde zut die nog gaat volgen.

Een gemiddelde aflevering (er zijn 2 seizoenen met 13 afleveringen per stuk) heeft geen strakke structuur of opbouw. We krijgen gewoon een 4-tal gesprekken uit de oudere podcasts met meestal Karl als middelpunt. Een hele slimme beslissing was om het geheel te animeren. De Flintstones-achtige visuals zijn sowieso grappig, maar het stelt de makers ook in staat om de vele scenario’s die in de show worden besproken ook werkelijk te laten zien. Effectief, en het houdt de serie lekker fris en afwisselend.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

The Ricky Gervais Show is geen must-see-tv, maar ik vond het wel prettig wegkijken. Gewoon 20 minuten droge humor en je vermaken met de idiote denkbeelden van één specifiek persoon. Ergens voelt het wel sneu dat Gervais en Merchant wat geniepig gemeen zijn tegenover Karl en hard moeten lachen om het meeste wat hij zegt, maar aan de andere kant is het fascinerend om iemand de meest bizarre onzin uit te zien kramen waar hij zelf werkelijk in gelooft. Een random quote van meneer Pilkington, over kwallen: “They are 97% water or something, so how much are they doing? Just give them another 3% and make them water. It’s more useful”. Wauw. Simply.. wauw.

Mensen die na 2 seizoenen van dit alles nog niet genoeg hebben van deze drie heren kunnen terecht bij ‘An Idiot Abroad’, een televisieprogramma waarin Gervais en Merchant hun collega Karl de boze buitenwereld insturen en hem daar laten worstelen met andere culturen en voor hem totaal vreemde concepten. Good times, maar voornamelijk leuk als je hem in de Ricky Gervais Show beter hebt leren kennen.

Normaal ben ik niet zo’n fan van schadenfreude om iemands stupide denkbeelden (plus heb ik zelf ook genoeg idiote dingen gezegd gedurende mijn verre van spectaculaire bestaan) maar deze keer wilde ik graag een uitzondering maken. En ook al wil je niet, de kakelende lach van Gervais is zo aanstekelijk dat je binnen de kortste keren mee zit te grijnzen. Ja, Ricky heeft de lachers ook in dit programma weer op de hand. Daar is ‘ie goed in.

De beste manier om Misfits kort en krachtig te omschrijven is “Heroes, maar dan met hangjongeren. Oh ja, en niet shitty”. Dit is echt zo’n serie waarbij je de eerste aflevering aanzet en je meer dan 4 uur later pas weer bewust wordt van je omgeving, omdat je na elke episode meteen de volgende móest zien. Een hoge verslavingsfactor dus, in dit geval omdat de serie een hele fijne mix is van fout jongerengedrag, superpowers en interessante gebeurtenissen. Een dikke aanrader.

Seizoen 1, eind 2009 uitgezonden op den Engelschen televisie, bestaat uit zes afleveringen van 45 minuten per stuk. We volgen vijf jonge delinquenten die allemaal om verschillende redenen gearresteerd zijn en nu verplicht vrijwilligerswerk mogen uitvoeren vanuit een nabijgelegen community centre. Op de eerste dag gaat er alleen iets mis; een freaky storm steekt de kop op, en na een blikseminslag blijken de hoofdpersonen weirde powers te bezitten. Dingen lopen uit de hand en voor je het weet zijn er twee doden gevallen die weggemoffeld moeten worden. Nu wordt het zaak om de politie uit de buurt te houden en om te leren gaan met die vage nieuwe abilities. Alsof normaal opgroeien al niet lastig genoeg was.

Een serie als deze valt of staat met de cast. Die is lekker afwisselend en vrij tof om bezig te zien. Zo is er de typisch dommige semi-gabber-chick die de naam Kelly draagt (gespeeld door Lauren Socha), atleet Curtis (Nathan Stewart-Jarrett) die door één domme fout zijn carriére in rook zag opgaan, de sletterige Alisha (Antonia Thomas) die alles met haar looks bereikt, en de introverte en creepy jongeman Simon (Iwan Rheon) die echt perfect een typetje neerzet dat de haren op je nek overeind doet staan. De hekkensluiter is Nathan (Robert Sheehan) die voor mij toch wel de zwakste schakel was. Nathan is namelijk een gruwelijk irritant character. Echt zo’n gastje dat met iedereen ruzie zoekt en bijdehant als de neten is. Sympathiek wordt hij amper en dat is ergens wel jammer, omdat de acteur zelf het wel goed brengt.

Qua production values zit de serie best prima in elkaar. Het ziet er nergens goedkoop uit, het kleurenpalet is wel prettig ingetogen, en camerawerk is gewoon ok, al is er een terugkerende neiging om een blurry effect op een deel van het beeld toe te passen. De soundtrack is pretty damn awesome, het lijkt wel of dat een vereiste is van alle Engelse series. De introtune (Echoes van The Rapture) zet al meteen een toffe sfeer neer die goed wordt vastgehouden.

Een probleem van Misfits kan zijn dat je voornamelijk een groep, nah ja, semi-eikels volgt. Types waar je normaal niet mee zou optrekken (althans, dat hoop ik niet voor je) met eigenlijk alleen Curtis en Kelly als sympathieke figuren. Nu had het erger gekund; de hangjongeren bij mijn lokale supermarkt Jopie Goedkopie zijn een stuk agressiever en asocialer. De Misfits zijn dan in verhouding nog redelijk normaal, al zullen sommige personages best wel heftige meuk gaan doen gedurende de 6 afleveringen.
En ja, daar zit ‘m het tweede probleem; het is zo snel voorbij! Ik had graag gezien dat de characters meer tijd namen om hun powers te leren begrijpen, maar daar is weinig aandacht voor. Ook lijken de jongeren vrij makkelijk te accepteren dat ze super-goddamn-powers hebben, een doel dat ik al mijn hele leven wanhopig probeer te bereiken. Je wil niet weten door hoeveel radioactieve dieren ik mezelf al heb laten bijten, met alleen een lekkende blaas als resultaat. Ergens dus jammer dat hier wat makkelijk over wordt gedaan, een beetje meer realisme was niet erg geweest, maar je moet de serie hoe dan ook niet al te serieus nemen. De makers bewijzen af en toe een gitzwart gevoel voor humor te hebben, plus zijn er zowaar een paar creepy momenten her en der te vinden. Afwisseling genoeg in ieder geval. Leuk trouwens dat de meeste characters powers krijgen die inhaken op hun persoonlijkheid. De stille Simon kan bijvoorbeeld onzichtbaar worden en de sensuele Alisha wekt lust op bij iedereen die haar aanraakt. En dingen worden extra interessant wanneer er andere mensen blijken te zijn die óók vage powers hebben gekregen.

Als je de serie een kans geeft en hij werkt toch niet helemaal voor je, dan wil ik je graag aanraden om hoe dan ook aflevering 4 nog mee te pakken. Een zeer prettige verrassing voor fans van time-travel verhalen, maar überhaupt een van de beste stand-alone afleveringen van een serie die ik in tijden heb gezien. Op dit punt ging mijn mening over Misfits ook van ‘best nice!’ naar ‘waanzinnig tof!’. En tsja, dan is het zuur dat er maar 6 afleveringen in een seizoen zitten, want de koek is zo wel héél snel op. Eind 2010 is het tweede seizoen uitgezonden, en een derde is aangekondigd. Goed zo. Ik hoop dat de Misfits kids nog langer op het verkeerde pad blijven.