Op jonge leeftijd was ik niet weg te slaan van mijn Kuifje, Asterix en Robbedoes strips. Geloof me, mensen hebben het geprobeerd. Toen in het begin van de jaren ’90 werd aangekondigd dat er een heuse Kuifje televisieserie zou komen was ik dan ook helemaal enthousiast. Het enige probleem met de letterlijke vertaling van boek naar beeld werd bij die eerste afleveringen pijnlijk duidelijk: het tempo was te laag en de inhoud was door mijn bekendheid met de strips niet spannend meer. Diezelfde fout zou regisseur Steven Spielberg zo’n 20 jaar later niet maken. Voor de computer-geanimeerde film The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn leende hij elementen uit verschillende Kuifje strips en brouwde er een herkenbaar en tegelijkertijd verfrissend geheel van.

Sterker nog, Tintin is wat mij betreft de meest avontuurlijke film van 2011 geworden. Dat kwam best als een verrassing, want de naam ‘Spielberg’ staat de laatste jaren niet meer garant voor kwaliteit. Veel dingen waar hij aan meewerkt (vooruit, vaak als executive producer, maar dan nog) zijn onder de maat. De serie Falling Skies, die Transformers bullshit, Indiana Jones 4… zelfs Super 8 was niet al te bijzonder. Met Tintin bewijst hij gelukkig nog steeds de skills in huis te hebben om een avonturenspektakel af te leveren dat zowel jong als oud vermaakt. De film is prima gebalanceerd: humor, actie, mysterie en rustmomentjes wisselen elkaar goed af. En het beste? Het geheel voelt ook écht Kuifje-ig.

Het verhaal bevat elementen uit de strips De krab met de gulden scharen, Het geheim van de Eenhoorn en De schat van Scharlaken Rackham. Het gedoe begint allemaal als Kuifje (Jamie Bell, mogelijk bekend als de hoofdrolspeler uit Billy Elliot) op een rommelmarkt een scheepsmodel koopt, en meerdere mensen interesse in datzelfde item hebben. Voor je ‘Rastapopoulus’ kunt zeggen wordt kuifje beschoten, achtervolgd, gekidnapt en meer van dat moois. Het duurt ook niet al te lang voor we kapitein Haddock (Andy ‘Gollum’ Serkis) leren kennen, een full-time dronkelap die als enige character echt een arc gekregen heeft. Haddock is zo’n sterke aanwezigheid dat hij zijn gekuifde collega soms overschaduwt. Kuifje is als character dan ook iets te nobel, braaf en oncorrumpeerbaar. Haddock is een stuk interessanter als een aan lager wal geraakte loser die een hoop (nog onbenutte) potentie tot heldendaden bevat. Gelukkig zijn zowel Kuifje als Haddock niet vies van pistolen en het betere knokwerk. Aangezien Spielberg het qua geweld de laatste jaren nogal op safe speelt is het fijn om te zien dat de gevaarlijke wereld van Kuifje in deze film nergens echt veilig aanvoelt. Andere bekende gezichten zijn de twee stuntelige detectives Jansen en Janssen (Simon Pegg en Nick Frost) wiens capriolen voornamelijk leuk zijn voor de jongere kijkers, en een toffe cameo van Bianca Castafiore.

Qua animatie is Tintin erg indrukwekkend. De gezichten zien er in de screenshots misschien wat vreemd vervormd uit, maar als de characters eenmaal op het scherm rondlopen dan klopt de visuele stijl gewoon. Een goede mix tussen cartoony en realisme. Alle characters bewegen bijzonder vloeiend (dankzij motion capture), de camerahoeken zijn goed gekozen en de actie is heerlijk spectaculair. Dat komt deels door de bijzonder goed toegepaste 3D. Tintin is een film waarvan de kijkervaring met 3D alleen maar fijner wordt, iets dat je me niet vaak hoort zeggen. De combinatie computeranimatie en 3D zorgt voor scènes die in het echhie nooit mogelijk waren, en de makers toveren dan ook een paar hele sterke momenten uit hun mouw. Het absolute hoogtepunt is een lange achtervolging door de straten van het Marokkaanse stadje Bagghar, die in één smoothe beweging wordt gebracht. De gigantische grijns op mijn bakkes tijdens deze scène was vermoedelijk vanuit de ruimte te zien. Wat mij betreft hét filmmoment van 2011.

Na die waanzinnige achtervolging kan de film dat niveau helaas niet meer evenaren. Alles wat hierna volgt voelt daardoor een stukje tammer in verhouding, en de actie-climax van de film is niet zo heel bevredigend. Dat komt deels ook doordat de villain Ivan Sakharine niet echt intimiderend is, ook al voorziet de altijd coole Daniel Craig hem van zijn stem. De laatste minuten lijken voornamelijk bedoeld om mensen hongerig te maken naar een haast onvermijdelijk vervolg. Maar als Spielberg voor een tweede deel net zo enthousiast knipt en plakt uit verschillende Kuifje verhalen om tot zo’n allround geslaagd eindresultaat te komen, hoor je mij echt niet klagen. Een nieuwe Tintin? Heb er zin in!

Het derde seizoen Parks and Recreation heeft een tijdje op zich laten wachten. NBC moest zonodig haar nieuwe “comedy”serie Outsourced in de spotlight zetten, waardoor Parks uit haar reguliere timeslot werd geschopt en een tijd lang niet op de buis zou verschijnen. Fans werden al nerveus, want misschien werd de stekker wel uit de serie getrokken. Dat terwijl er al enkele afleveringen voor het derde seizoen gefilmd waren en de kwaliteit in seizoen twee alleen maar hoger werd. Het wachten was ondraaglijk. Eind januari 2011 kon iedereen weer rustig ademhalen; Parks was terug! En hoe! Dit nieuwe seizoen is gewoon béter dan het vorige. Insane! Hoe doen de makers het toch??

Voor de lezers die niet bekend zijn met de serie of de eerste review hierover gemist hebben: Parks and Rec gaat over Leslie Knope, deputy parks director in het ietwat afwijkende plaatsje Pawnee, en haar collega’s en vrienden. Na een klein maar nog wat awkward eerste seizoen wist de serie zijn balans te vinden in het tweede en hier echt met kop en schouders boven de concurrentie uit te steken dankzij een combinatie van geweldig fijne cast en super gevat schrijfwerk. Je gaat binnen no-time van alle weirde en coole en schattige characters houden, geloof me, en de humor komt nooit geforceerd over. Er is character development, relaties komen van de grond of spatten uiteen, altijd met een menselijke kern. Oei, dat klinkt wel heel erg lame he? Het is ook nog eens funny as balls. Zo. Dat is beter.

De cast is en blijft het allersterkste punt. Iedereen, zonder uitzondering, is perfect. Amy Poehler maakt van Leslie het beste vrouwelijke personage dat op televisie te vinden is. Ron Swanson is nog steeds de mannelijkste man ter wereld die een hekel heeft aan de overheid, mietjes, socialisen en verjaardagen. Truly, an idol for us all. Aziz Ansari’s character Tom is nog even nep-hip en naïef als altijd.
Aan het eind van seizoen twee waren er interessante toevoegingen aan de cast: Rob Lowe als de schandalig positieve Chris Traeger en Adam Scott als de down-to-earth tegenhanger Ben. In eerste instantie leek het alsof ze maar een korte periode in Parks zouden meespelen, maar god zij dank zijn deze twee heren permanent blijven hangen. Alle character-archetypen blijven ook met deze twee toevoegingen nog mooi gebalanceerd,  zodat er geen overbodige rollen zijn. De mix van wacky, serieuze, fijne en onvoorspelbare persoonlijkheden is precies goed. Wat seizoen 3 deels zo fijn maakt zijn de combinaties tussen twee castleden. Zet character X en Y bij elkaar en watch comedy gold unfold. Zo zien we hoe goed Andy en Ron Swanson eigenlijk bij elkaar passen, vormen Ben en Tom een nerd/anti-nerd duo en zijn Andy en April echt schattig samen (als ze geen ruzie maken).

Maar goed, seizoen 2 eindigde met een interessante gebeurtenis; Pawnee raakte failliet. City Hall moest het werk er bij neerleggen, en Leslie Knope komt zo (tijdelijk?) zonder werk te zitten. Een situatie die in haar ogen zo snel mogelijk moet worden veranderd. Er is één initiatief wat in voorgaande jaren altijd geld in het laatje heeft gebracht en zo meteen de waarde van haar afdeling aan kan tonen: het Harvest Festival. De eerste afleveringen van het seizoen zullen draaien om dit initiatief, wat prettig werkt en er voor zorgt dat de characters in contact komen met lokale bedrijven, de politie en de media (alle Pawnee televisieprogramma’s blijven hilarisch) wat altijd leuk is om te zien. Wat mij erg beviel is de mate waarin de setting steeds verder wordt uitgebouwd, waarbij we méér zien van characters en plaatsen die voorheen alleen even tussen neus en lippen door zijn genoemd. Erg tof voor de fans met een goed geheugen. Later in het seizoen zal er voor Leslie een romantisch subplot ontstaan wat normaal een bittere eikel als ik niet zou trekken maar in dit geval wilde ik maar al te graag een uitzondering maken. Ja, deze serie weet af en toe mijn versteende hart weer te laten kloppen. Tussen de lachbuien door.

Iets dat in Parks and Rec ontbreekt dat veel andere comedies in zekere mate hebben is cynisme. Hier lachen we niet om hoe verbitterd bepaalde mensen zijn of hoe grof ze kunnen zijn tegenover anderen, iets dat It’s Always Sunny tot een kunst weet te verheffen. Nee, je lacht omdat je houdt van alle personages ondanks hun rare trekjes of ongebruikelijke beslissingen en het minste wat ze doen al genoeg is om een glimlach op je smoelwerk te laten verschijnen. Parks is ook weer geen handjes-vasthouden-en-kumbaya-zingen hippie-serie of zo, maar het zal je altijd met een goed gevoel achterlaten.

Ondertussen is de serie aan haar vierde seizoen begonnen. Ja, soms worden we op Dorkside afgeleid door andere zaken (onze t-shirt sweatshop werd opgedoekt) en kan een review wat vertraging oplopen. Hoe dan ook is dit één van de weinige comedyseries die ik elk type lezer kan aanraden. Laat die formule-sitcoms met dat nep-publiek lekker voor wat ze zijn en duik onder in de wondere wereld van Pawnee. Dan zie ik je graag terug bij de review van seizoen 4.

Het klinkt als de ergste horrorfilm sinds jaren. Stel je het eens voor. De NS heeft weer eens vertraging. Heeeeeel veeeel vertraging. En je zit in de trein. Zo’n lekker volgepakte, met stinkerige studentjes met de was voor mama, arrogante mobiele kwakers en zelfgenoegzame omaatjes. En als klap op de vuurpijl, weet je dat de trein zodadelijk opgeblazen wordt. Waarna je telkens weer wakker wordt in diezelfde trein. Met dezelfde vertraging en dezelfde ongeschoren backpackers. En acht minuutjes om die ene cruciale, correcte beslissing te nemen. Het overkomt legerkapitein Colter Stevens (Jake Gyllenhaal), die er net zoveel van snapt als jij bij het lezen van deze review. Het laatste wat hij zich herinnerde, was dat hij vrolijk op Afghaantjes aan het schieten was vanaf een helicopter. Raarrrrr. En ineens zit hij in een trein. Keer op keer, waarna hij ontwaakt in een kleine ijzeren tank. Waarop hij weer resoluut in de trein wordt getorpedeerd. Om er een soort Groundhog Day met terroristen te beleven. Is hij aan het tijdreizen? Iets te hevige pilletjes in een paar loze minuutjes op de legerbasis? Welk sinister plot ontvouwt zich hier?

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het lijkt de doodsteek voor elke animatiefilm. De grote studios houden zich immers enkel bezig met het scheppen van een vermakelijk grappencircus vol jolige papegaaitjes. Soms doorspekt met wat meer diepgaande menselijke emoties, maar vaker een achtbaan voor de gulle lach waarin er vooral ruimte moet zijn voor fantasie. Hooguit staat er nog op een filmposter: gebaseerd op deel 1 maar nu met 200% meer pinguins. Mary and Max kiest duidelijk een andere route. Bovendien komt de animatie niet uit een pc, maar koos regisseur Adam Elliott voor ouderwets handwerk, claymotion. Kleipoppetjes boetseren en duizenden fotos maken. Een techniek die, getuige de stroom animaties van Pixar en Dreamworks, hopeloos uit de tijd lijkt en waar enkel studio Aardman commercieel succes mee weet te genereren. Nu heeft Elliott eerder al furore gemaakt met Harvey Krumpet, maar dit is zijn eerste full-length.

Buitenbeentje

Het Australische 8-jarige meisje Mary (Toni Colette) is een buitenbeentje. Gezegend met een bril die zelfs Nana Mouskouri zou dwingen tot contactlenzen, heeft ze geen enkel vriendje. Wat nu, als je er zelf ééntje maakt? Ze scheurt een willekeurige pagina uit een telefoonboek, en schrijft deze persoon een brief. Max. Uit New York. Hij is al ouder. Veel ouder. Maar ook de Joodse Max Jeffrey Horowitz (een weeral weergaloze Phillip Seymour Hoffman) is een loner zonder vriendjes. Hij heeft het syndroom van Asperger, is verslaafd aan chocolade hotdogs en de lotto, en verzamelt dezelfde figuurtjes van een tv-serie als Mary. Er bloeit een levendige vriendschap op tussen de twee, met alle pieken en dalen die daarbij horen. Inderdaad, dit klinkt veel minder hip en stormachtig als robotjes op zoek naar de sleutel tot het universum of pinguins die moeten leren dansen om boosaardige tapdansende leeuwen op afstand te kunnen houden. De penvriendschap tussen de twee door hun leven heen, is feitelijk waar de hele film om draait. Mary and Max stelt dan ook beslist het geduld van liefhebbers van al het CGI-geweld ernstig op de proef. Bovendien voelt de film hopeloos uit de tijd voor jongeren en is doorspekt met zware thematiek als depressie, alcoholisme en zelfmoord. En kennen jongeren eigenlijk nog wel het fenomeen brieven (of penvrienden?) of doen ze alleen nog maar aan emails en Facebook? Wat is in vredesnaam een typemachine en sinds wanneer heeft een telefoon een kabeltje en een draaischijf?

Gitzwart hartverwarmend

Toch is Mary and Max één van die zeldzame animaties die ver boven het genre uitstijgt. De film straalt een gevoel van nostalgie en volwassenheid uit dat vrij ongebruikelijk is in animatiefilms en katapulteert je regelrecht de jaren tachtig terug in. Het filmtempo is trager maar past daardoor prima in het tijdsbeeld dat de film probeert op te wekken door een handjevol slimme tegenwoordig reeds ‘teloorgegane’ begrippen als een brief sturen. Boordevol gitzwarte humor en met een perfect gekozen soundtrack (onder andere het wonderschone Penguin Café Orchestra). Ook de veelvuldig aanwezige ‘verhalende’ voice-over draagt veel aan de sfeer bij. New York mag dan grijs en kil overkomen, de grauwe sepia-tinten in Australië ogen niet aantrekkelijker. Een simpele oplossing voor een gelukkig leven is dus niet eenvoudig te vinden. Elliott weet de tragiek passend in zijn klei-figuren te boetseren en overtuigend over te brengen. Zonder qua boetseerstijl al te veel te lenen van andere ‘grimmigere’ animaties zoals Tim Burton’s gemiddelde werk. Een fantastisch zwart comedydrama in de geest van Amélie, Coraline, of Rain man.  Sympathiek, verbluffend en bovenal, hartverwarmend.

Karton. Welke game is er zijn gloriedagen niet in begonnen? Natuurlijk, tegenwoordig kun je het zo gek niet verzinnen, of er is een Wii-variant van de meest doorgewinterde bordspellen waar van de gamers wordt verwacht dat ze voortaan met harkerig gezwalk een chickendance doen om hun pionnetje over het ganzenbord te manoevreren. Waar zijn de tijden dat je met een ferme zwiep het schaakbord keurig door de huiskamer lanceerde? Dat je in een woede-aanval het Risk-plateau tot duizend snippers recyclede?De makers van And yet is moves.. (AYIM) moeten licht nostalgisch aan die tijden terugdenken, want de gehele game speelt zich af in een verscheurd landschap. Letterlijk. Het doel is een wit mannetje door een bordkartonnen bloemen en krantensnippers-grottenlandschap te loodsen. En uiteraard is de route geplaveid met obstakels die het verhinderen om even simpelweg van snipper naar snipper te springen en door het level te scheuren. Een origami platformspelletje dus.

Staat mijn scherm nou zo recht of ben jij nou zo scheef?

Maar niet zomaar een papiermaché variant van Mario Bros, want AYIM heeft nog een eigenaardig gimmickje in petto.Net als een bordspel, kun je het scherm draaien. Sterker nog. Je MOET het scherm draaien, om je mannetje door het level te kunnen loodsen. Immers, hoe anders krijg je je wandelaartje door het gat in het plafond? Juist, door het plafond tot vloer te bombarderen! De bediening van het spel is onwaarschijnlijk simpel. Je mannetje kan twee kanten uit lopen, springen, en er zijn twee toetsen waarmee je het scherm linksom of rechtsom draaien kan. En dat is feitelijk alles wat je nodig hebt. Je oma kan deze game nog spelen. De moeilijkheid van deze geslaagde combinatie tussen een platformer en een puzzle game, is dat wanneer je te snel draait, je karakter te veel snelheid krijgt en tegen een gekartelde klif uiteenspat. Of dat hij te diep valt. En dat gebeurt al vrij snel. Gelukkig zijn er gaandeweg het level regelmatig ijkpunten waar het spel automatisch even een save-game aanmaakt zodat je niet steeds opnieuw hoeft te beginnen. Ook het aantal levens is oneindig. Wel dien je te beschikken over een flinke dosis geduld voor sommige stukken, en een sterke maag, want het vele draaien van het scherm kan aardig wat symptomen van zeeziekte opwekken!

Confetti en slingers voor AYIM

Hoe dan ook, AYIM is prachtig visueel vormgegeven. Er zijn vier verschillende omgevingen, elk bestaande uit een aantal hoofdstukken en met unieke obstakels, van vallende proppen-rotsen tot krantenknipselhagedissen of heuse zwarte gaten. De speelduur en de herspelbaarheid mogen dan voor fanatieke gamers een tikje beperkt zijn en op een dikke dag uit te spelen, AYIM maakt veel goed met een oogstrelende game en een vernieuwend stukje gameplay. AYIM is een independent game, en dat betekent dat er geen grote game-developers achter zitten. Des te knapper dus dat je met beperkte middelen zoiets weet neer te zetten. Geen grote 3D-fabricage, maar gewoon een goed idee op papier dat de show stelen moet. En zonder papier bovendien. Om doorgewinterde gamers tegemoet te komen prijkt er in ieder geval sindskort een versie ervan ook in de WiiWare-shop, en AYIM leent zich ook bij uitstek wat dat betreft ook voor een uitvoering op de iPad. Wie weet, komt dat bordspel ook nog wel.

Van alle Marvel comics die je kunt verfilmen moet Thor toch wel een van de lastigste kandidaten zijn. Probeer bioscoopgangers van allerlei soorten en maten maar eens op te laten draven voor een verhaal over semi-alien-viking-goden, magische hamers, frost giants en regenboogbruggen. Het mag in stripvorm dan misschien nog lekker weglezen, hetzelfde concept kan compleet instorten bij de vertaling naar het grote doek. Toffe getekende outfits? Risico dat ze in real life overkomen als goedkope LARP pakjes. Op papier heftig lijkende actie met bliksemschichten all over the place? Dat kan net zo goed een rommelig CGI-festijn worden. Genoeg punten waarop Thor keihard kan falen, maar de werkelijkheid is gelukkig anders. Het is niet perfect, maar deze ondertussen vierde in-huis film van Marvel (na de twee Iron Mans en The Incredible Hulk) is een vrij geslaagde mix van actie, visueel spektakel en vliegende hamers geworden. Phew!

Een verhaal als dat van Thor moet je op een juiste manier benaderen. Aan de ene kant heb je al die crazy space-viking weirdness, maar dat moet je weer balanceren met een herkenbaar, menselijk element om al die nieuwe kijkers die de comic nooit hebben aangeraakt niet af te schrikken. We beginnen de film dan ook in Asgard, waar we eerst een korte geschiedenisles krijgen en Thor hierna door papa Odin bijna tot nieuwe keizer wordt gekroond, maar door een serie verkeerde beslissingen wordt verbannen naar de Aarde. Zonder powers mag deze ex-dondergod eens goed nadenken over zijn zonden, en tegelijk gebruikt broer Loki dit moment om zijn eigen plannetjes in gang te zetten. Tsja, het verhaal zal niemand omverblazen. Je zou kunnen zeggen dat deze film een beetje op safe speelt als je al bekend bent met de comic, maar aan de andere kant zijn er genoeg verrassende concepten voor de Thor-groentjes te vinden.
Een van de toffere dingen aan de film is bijvoorbeeld de verblijfplaats van al die mythische personages, het eerder genoemde Asgard. Qua visuals is dit echt een eerbetoon aan Jack Kirby, de man die verantwoordelijk was voor de looks van klassieke Marvel types als de Fantastic Four, Galactus, de X-men, en dus ook Thor. Kirby wist vaak trippy sci-fi te combineren met wilde fantasy-elementen, en het Asgard uit de film ademt dat ook echt uit. Omringd door onbekende planeten en kleurrijke nevels is het een genot om deze nieuwe wereld te ontdekken, al lijkt het zeker na de eerste scènes wat leeg omdat we er dan alleen de hoofdpersonen in rond zien lopen. Ook de wereld genaamd Jotunheim (waar de frost giants, euh, chillen) ziet er aardig uit. Ja, de sets zijn over het algemeen prima in orde. Special effects variëren van een beetje klungelig tot waanzinnig prettig de oogkassen inknallend, en de kostuums zijn in het ene shot overtuigend en in het andere kreeg ik weer Power Rangers flashbacks. Het kon allemaal wat strakker, maar Marvel houdt schijnbaar de hand op de knip waar het op haar films aankomt. Of zou er meer tijdsdruk geweest zijn door de Captain America film die kort hierna uitkomt en de Avengers die in 2012 de bios in zal rollen?

Anyways, wanneer Thor op Aarde terechtkomt blijkt de film ook nog een gevoel voor humor te bezitten, wat zeer welkom is. Het materiaal is soms namelijk een tikkie droogjes en serieus, dus de afwisseling was prettig. Probeer je gegrinnik maar eens in te houden als Thor een dierenwinkel binnenwandelt omdat hij een paard nodig heeft, of mokken kapotsmijt als hij een volgend drankje wil. Ik had nog best meer van dit soort ‘fish out of water’ momenten willen zien, maar het tempo ligt al wat lager rond dit punt, dus is het misschien wel goed dat de komische perikelen beperkt blijven. De film heeft eigenlijk hetzelfde issue als Iron Man 2; na een sterk begin is er niet echt een dreiging meer, waardoor de personages een tikkie doelloos rondzwerven totdat de problemen hen weer op komen zoeken. Het helpt bij Thor ook niet dat de plannetjes van de normaal zo geniepige Loki wat onduidelijk zijn of niet direct veel nut lijken te hebben. Er zijn genoeg plotholes te ontdekken als je meer dan 2 minuten over de motivaties van sommige characters nadenkt, maar bij dit soort popcorn-en-bliksem entertainment is dat allemaal niet zo super belangrijk. Als je maar vermaakt wordt, toch?

Nu valt of staat een film als deze met de invulling van het titel-character. De mensen die verantwoordelijk zijn voor de casting verdienen hiervoor een lintje, want Chris Hemsworth IS gewoon Thor. Hij heeft het charisma om de film te dragen en overtuigt ook fysiek. Je vriendin op sleeptouw nemen is hier misschien niet zo slim, shirtloze Hemsworth zal jou in verhouding flink onaantrekkelijk laten lijken. Damn, zelfs ik zat te soppen op m’n stoel. Ahem. De rest van de film zit vol met mensen die tof zijn om bezig te zien. Anthony Hopkins blijkt een wat serieuze maar geschikte Odin (al hoopte ik destijds dat Brian Blessed de rol zou krijgen). Natalie Portman is Jane Foster, de potentiële love interest die geen grote indruk zal achterlaten maar een degelijke keuze is voor de rol van ‘aantrekkelijke en ietwat quirky dame’ die al dit soort films blijkbaar nodig hebben. Andere opvallende rollen zijn die van Heimdal (de altijd bad-ass zijnde Idris Elba), Stellan Skarsgård’s wetenschapper Erik Selvig die wat extra internationale classyheid levert en een haast frustrerend kleine rol voor het character Hawkeye, gespeeld door Jeremy ‘The Hurt Locker‘ Renner. Waarom Ray ‘Punisher‘ Stevenson nou de normaal olijke en zwaarlijvige Volstagg moest spelen is me alleen niet helemaal duidelijk.
Alles bij elkaar genomen bevat deze film een vrij grote groep characters, en het verbaasde me hoe aardig die nog allemaal werden benut zonder in totale chaos te vervallen. Niet al te veel diepgang, maar als eerste film in een serie met Thor-gerelateerde werkjes is dit een prettige smaakmaker.

Misschien is dat meteen ook wel het grootste nadeel; Thor voelt echt als een begin. Dit komt deels door het gebrek aan écht spetterende momenten, en je eigenlijk als de credits voorbij komen zoeven nog honger hebt naar méér. (Blijf trouwens zitten tot de credits zijn afgelopen, comicfans met geduld worden beloond met een fijne onthulling en een toffe cameo) Of misschien lijkt de volle potentie van de bliksemgooiende blondie nog niet benut.

Thor bewijst dat hij als character bestaansrecht heeft tussen grote namen als Iron Man en Hulk, maar mag de volgende keer wel met een spannender script aan komen zetten wat echt dingen doet die de kijker zal verrassen. Aan de andere kant is het wel tof om te zien hoe het Marvel-movie-universe weer een stukje verder uitgebouwd wordt. Er zijn op het eind van de film nog best wat mogelijke manieren waarop de draad weer kan worden opgepikt, wat deze jongen goede hoop voor de toekomst geeft. Dat de gebeurtenissen uit deze film nog een staartje zullen krijgen, daar kun je dan ook donder op zeggen.

WHITE STRIPES WHITE STRIPES WHITE STRIPES!!!

Zo. We kunnen het maar vast even gehad hebben. Een review zonder die naam te noemen lijkt namelijk niet mogelijk. Eerstgenoemde-band-die-we-vanaf-nu-proberen-te-vergeten is nog maar net uit elkaar geklapt en begraven, als the Kills hun vierde album Blood Pressures uitbrengen. En jawel. Nét als the Blue Dots bestaan zij slechts uit een jongen en een meisje met teveel testosteron in haar aderen.

Speeksel in je oren
Venijnig, gemeen en scherp. Zo kunnen we wel het eerste album van de band kwalificeren. Het heette niet voor niets Keep on your mean side. Alsof er ieder moment iemand vanuit de speakers rechtstreeks op je trommelvlies spugen zou. Zo rauw zouden de opvolgers niet meer worden van de krolse Alison Mosshart en haar compaan Jamie Hince, wanneer de koers zelfs wat ingetogener werd op het prachtige Midnight Boom (2008). Blood pressures wil zich weer ergens tussen die twee uitersten bevinden. Het album opent niet voor niets kranig denderend met Future Start Slow, om daarna nog de garageblues en smerigheid op te voeren in Satellite. Zoals we die ook wel eens hoorden in bandjes-die-beroemd-waren-om-hun-kleurgebruik. Misschien niet zo vreemd, want Karen Mosshart speelt in haar vrije uurtjes natuurlijk vrolijk mee in witte Jack’s Dead Weather.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Waar is Jack?

Zo vuig als bij de Black Circles wordt het nergens. Zo spannend helaas ook niet. Ook al proberen the Kills weer hun geluid wat te verfijnen door te stoeien met synths (Nail in my coffin), een ritmischer en lekker heavy drumgeluid (Future starts slow), een stadiumrocker (Baby says), een geslaagde pianoballad (Wild Charms), en zijn de gruizige gitaren nog minder prominent aanwezig dan op voorganger Midnight Boom. De bloeddruk lijkt voorlopig allerminst in gevaar bij het horen van The Kills nieuwste album, maar kent eveneens een aantal solide rockers zoals Jack-and-Meg ze niet meer maken. Niet zo furieus als bijvoorbeeld Blood Red Shoes, minder uitgebalanceerd als de Yeah Yeah Yeah’s of een vroege Blonde Redhead. En een beetje, omdat we het toch niet kunnen laten:

WHITE STRIPES WHITE STRIPES WHITE STRIPES!!!

Carnaval is aanstaande, en dat schept twee mogelijkheden. De eerste, is het aantrekken van een Tron-wetsuit of jezelf blauw schminken en je oude Vulcan-oortjes nog eens van stal halen, om je te storten in het feestgedruis. De tweede, is eenvoudigweg het gehos te ontvluchten met een lekkere stedentrip. Naar London bijvoorbeeld. Maar heeft London de nerd-anno-2011 wel iets te bieden? Wat dacht je? Zeker wel! Niet voor niets telt Engeland 140 Games Workshops met een slordige omzet van 127 miljoen pond per jaar, waarvan een stuk of 13 in London alleen al. Maar er is meer. Een vruchtbare omgeving voor fantasymeuk, strips en andere nerdness vind je aan het eind van Oxford Street. Het begin van Oxford Street mag dan volledig gepreoccupeerd worden door dure grote merken en warenhuizen van formaat, aan het eind is er vooral in de zijstraatjes genoeg leuks te vinden.

Comicana

Een goed beginpunt voor hardcore-stripliefhebbers is het charmant ogende Comicana op 237 Shaftesbury Avenue, dat eenvoudig valt te bereiken via metrostation Tottenham Court Road Aan het eind van Oxford Street, en dan de straat simpelweg verder af te lopen in dezelfde richting van Oxford Street.
Ook Comicana is zo groot als een luciferdoosje, en wordt gerund door een Samuel Jackson look-a-like inclusief baretje met wie je ongetwijfeld uren kunt debatteren over wie hotter was, Gwen Stacy of Mary-Jane? De vierkante metertjes winkel zijn tot de nok toe gevuld met single issues. En wat voor! Dit is het papieren goud uit de jaren tachtig, verstopt in ouderwetse, stoffige kartonnen dozen.
Er zijn wel enkele schappen met nieuwere Marvel-bundels of DC-omnibussen, en ook hier is er wel een verdwaald actiefiguurtje te vinden, maar de main focus is hier echt strips, strips en nog eens strips. Ouderwetse strips. Mocht je nog een verloren issue zoeken, hier kun je het vinden.

Iets verderop, op 39 Great Russell Street, pakweg schuintegenover het British Museum (waar je sowieso heen moet om te dwalen langs eindeloze vitrines geroofde kunst, krokodillenmummies en –niet gelogen- gedroogde zeemeerminnen) vind je één van de beste stripzaken in London, Gosh Comics.
Check ook zeker hun weblog eens, waarop ze je subtiel influisteren wat de nieuwste ontwikkelingen op graphic novel gebied zijn en wat de moeite is om uit hun schappen te komen halen. Ook hier ligt de focus met name op comics en graphic novels á la Maus, Blacksad en andere eigenzinnige titels. Niet alleen is de staf bijzonder behulpzaam en in voor een praatje, maar onherroepelijk ga je met een leuk extraatje naar huis. Want de meeste nieuwe strips die Gosh verkoopt gaan gepaard met een beperkte oplage gesigneerde ansichten van de striptekenaars. Bijzonder de moeite waard als je af en toe een graphic novel leest.

Het is wel fijn om muziek af te wisselen. Als ik te veel post-rock of gloomy soundtrackmuziek achter elkaar afspeel heeft dat na een tijdje een wat slopend effect. Goed is het allemaal wel, maar echt vrolijk word je er weer niet van. Daarom was de dag ik werd gewezen op de artiest Grum een hele prettige. Vrolijke retro-electro die heerlijk wegluistert? Precies wat ik nodig had om al die doom en gloom mee weg te spoelen!

Grum is het eenpersoonsproject van de Engelse Graeme Shepherd, en het totnogtoe enige album Heartbeats stamt uit mei 2010. Al zou je dat niet echt zeggen bij een eerste luisterbeurt, het geheel lijkt haast een verborgen plaat uit de 80′s te zijn die recent pas ontdekt is. Vocoders, glitter-soundeffects, tamboerijntjes, drums die overduidelijk uit een computer komen rollen, de fameuze ‘double-clap’… er wordt op dit album een blik met retroheid opengetrokken en alle ingrediënten worden met enthousiasme ingezet om uiteindelijk een smakelijk geheel te brouwen.
Ergens doet Heartbeats denken aan Daft Punk’s Discovery, het werk van Les Rhtythmes Digitales of soortgelijke dansbare electrobands als Chromeo, maar dan wel minder complex in elkaar stekend. Opbouw, refreintje of twee, bridge, refreintje, en er is weer een nummer voorbij. De tracks zijn dan misschien wat simpeler en voor diepgaande lyrics hoef je hier niet aan te kloppen, maar daardoor is het totaalpakket niet minder ass-shakingly catchy!

Through The Night is de bijzonder sfeervolle openingstrack die, zodra hij echt op gang komt, je hopelijk meteen overhaalt de rest van het album te checken. Als extra bonus bevat de clip ook nog eens de beste bromance EVAR.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Zo heerlijk fout! Ik vraag me trouwens af waarom er niet echt een vrouwelijke versie van bromance bestaat. Zou dat dan womance zijn? Anyways, moving on.
Opvolgende nummers als Can’t Shake This Feeling, Runaway en Fashion zetten de sfeer gewoon prima door. Toppertje van het album is zonder twijfel de titeltrack Heartbeats. Zodra ik die bliepjes uit de intro hoor krijg ik de neiging om op het eerste de beste stabiele oppervlak te springen en als een idioot mijn spastische dansmoves uit te voeren. Wat een moddervette winnaar is dat zeg!

Soms gaat de eightiesheid net een tikkie te ver. Het nummer Turn It Up is namelijk een té effectieve imitatie die serieus klinkt als iets dat een jonge Madonna of Cindy Lauper back in the day had kunnen maken. Euh, niet dat ik hun muziek goed ken of zo. Ik ben een stoere man natuurlijk, luister alleen brüte metal en snoeiharde drum ‘n bass. Je weet toch.

De afsluitende nummers zijn wat rustiger dan de hoofdmoot van het album, maar daardoor niet minder goed. ‘LA Lights’ is prettig relaxed en ‘Someday We’ll Be Together’ is een heerlijk wegkabbelende laatste track die zowaar een beetje aan Air doet denken. Fijn spul.

Al met al is Heartbeats gewoon een inkoppertje voor electro-fans die houden van bliepjes, vocoders, catchy melodietjes en een dikke schuimlaag van pure 80′s.

De laatste tijd lijken een hoop superhero producties nogal duister en neerslachtig te zijn. Batman is eigenlijk de schuldige hiervoor; niet alleen wordt hij al jarenlang super serieus en grimmig neergezet, maar de door Frank Miller geschreven comic The Dark Knight Returns was zo’n beetje het beginpunt van de trend om superhelden grittier te maken. De tekenfilmserie The Brave and the Bold doorbreekt de sleur en toont aan dat het leven voor onze favoriete vleermuisman ook wel eens kleurrijk en vermakelijk kan zijn. Het eindproduct is intens cheesy maar oh zo leuk.

Elke aflevering van Brave and the Bold heeft min of meer dezelfde structuur; openen met een mini-showdown met een random bad guy waarbij Bats wordt bijgestaan door een andere (vaak minder bekende) DC superheld, dan volgen de opening credits, en daarna begint het échte verhaal. Zo leer je als kijker in een rap tempo best een aantal personages kennen die in latere afleveringen meer aandacht zullen krijgen. De gebruikte characters zijn trouwens ook geinig omdat het niet de bekende heroes en villains zijn. Geen Superman of Riddler te vinden, maar juist types als Blue Beetle, Jonah Hex, Plastic Man (ja, friggin’ Plastic Man!) en hilarische bad guys als Clock King, Kiteman en Gentleman Ghost. Een hoop personages die langskomen zijn nog best obscuur. Zo staat één aflevering in het teken van Bat-Mite. Bat-Mite!! Say whaaat?!? Maar er zijn ook wat algemenere DC referenties, de serie is niet één grote in-joke. Als een klein kind zat ik bijvoorbeeld te kirren tijdens de aflevering ‘The Eyes of Despero!’ die propvol zit met Green Lantern personages. My inner (and outer!) geek approves.

De serie is zo, zo, zó cheesy dat het haast pijn doet, maar daar zit ‘m eigenlijk ook meteen de charme. The Brave and the Bold is onschuldig vermaak met een hele zooi aan referenties en knipogen voor de DC comics kenner. Je hoeft dit niet te kijken voor diepgaande character development of een heftige overkoepelende storyline. De makers hebben duidelijk plezier met de serie, en trekken elke week een verhaal uit hun mouw dat niet had misstaan in de live action Batman televisieserie uit de 60′s. Je kunt Brave and the Bold dan ook zien als een spirituele opvolger hiervan, maar dan met meer superpowers en explosies en hilarisch weirde shit als gorilla’s die op Pterodactyls rondvliegen, samen met Sherlock Holmes een mysterie oplossen (inclusief Batman in 19e eeuws kostuum), onsterfelijke holbewoners en een invasie van killer robot kerstmannen.

Ook al ben ik een oude zak die al bijna de magische leeftijdsgrens van 30 heeft bereikt, dan nog kan ik een serie als deze met plezier kijken. Een klein deel van mezelf schaamt zich er een beetje voor, een veel groter deel zit met een stupide grijns te kakelen als Batman door een vage laserbeam in een gorilla verandert of de Batmobile tegen alle natuurwetten in in een Mechwarrior-achtige robot transformeert. Ik lag serieus dubbel. Het is over the top, intens fout en super awesome tegelijk. Niet alle afleveringen zijn even leuk, maar in de breedte genomen is Brave and the Bold gewoon prima wegkijkende superheldenfun. Aflevering 24 is zelfs opgezet als heuse musical, met Neil Patrick Harris als luidkeels zingende muziekvillain! Hij bewees in Dr. Horrible al een goede stem te hebben, en in getekende vorm wordt het zowaar nog geiniger.

De animatie is niet echt super smooth en qua tekenstijl is de serie ook niet waanzinnig prikkelend, maar dat doet weinig af aan de ervaring. De voice-acting compenseert in ieder geval voor de soms wat simpele visuals. Diedrich Bader doet de stem van Bats en die is precies whimsical en zwaar genoeg. Geen wonder dus dat hij ook de stem van Korgoth uit diens gelijknamige nooit uitgekomen serie verzorgde. Er zitten ook leuke namen tussen de gast-stem-acteurs: Michael Dorn, Jeffrey Combs, Armin Shimerman, Tony Todd, Billy West? De fans weten bij die namen al genoeg lijkt me. Mark Hamill zal in seizoen 2 ook meedoen, al zal hij helaas de rol van Joker niet op zich nemen.
Het gebruikte dialoog is bij vlagen ook geniaal. De puns vliegen je om de oren, en sommige van Batmans uitspraken zijn heerlijk kazig. Fans van flauwe woordspelingen komen hier ook zeker aan hun trekken.

Mensen die de serie een kans willen geven kan ik aanraden om hoe dan ook afleveringen 12 (Deep Cover for Batman!) en 13 (Game Over for Owlman!) mee te pikken. Een hoop personages uit de afleveringen daarvoor komen er in terug, dus de vaste kijker wordt beloond, maar er is zoveel meer! Paralelle realiteiten met evil versies van superheroes! Batman die samenwerkt met de Joker! Alternate universe versies van Batman! Meer explosies dan een exploderende explosie-generator! Deze twee afleveringen waren toevallig de eerste die ik ooit zag, en ook de niet-comic geeks die meekeken vermaakten zich er mee. Komt misschien deels door de geïntroduceerde drinking game waarbij een slok genomen moest worden bij elke explosie of het horen van de naam “Batman”. Snelste halve liter whiskey die ik heb weggewerkt EVER.

Het eerste seizoen Brave and the Bold is bijzonder vermakelijk geworden. Voor serieuzere Batman-kost kun je terecht bij de comics, maar als je een serie zoekt waarbij je steeds met een glimlach een aflevering opzet om vervolgens 20 minuten lang weer even een kind te mogen zijn dan is deze Batman jouw man.