“Wat die andere Seth kan moet ik ook kunnen”, zal Seth Green over z’n collega Seth MacFarlane’s Star Wars spoof gedacht hebben. Want in hetzelfde 2007 dat MacFarlane met z’n Family Guy/Blue Harvest ‘film’ kwam, deed Green met Robot Chicken een Star Wars parodie episode.

Robot Chicken? Voor wie het niet kent, sinds 2005 (en al 6 seizoenen lang) de stop-motion creatie van Matthew Senreich, mogelijk bekend van z’n andere stop-motion serie Titan Maximum, en Seth Green. In Robot Chicken wordt met klei-animaties en aktie-figuren (van oud transformers-speelgoed tot barbies tot G.I. Joe) korte absurdistische sketches of parodiën vol (pop-)cultuur referenties uitgespeeld. Van de robot die alles humpt (wasmachines, Herbie; geen onderscheid) tot een gevecht in het bejaardentehuis a la Neo in The Matrix 2 tot het concept ‘Bordspel-verfilmingen’ (denk bad-ass Hungry Hungry Hippos). Kortom van flauw tot melig, en van hoog-conceptueel tot ontzettend puberaal. Meestal het laatste overigens, maar vaak wel leuk. Voor deze Dorksider tenminste.

En nu Star Wars! Bij de eerste special zit een stukje waar de makers hun zegje doen, waar ze vertellen dat dit al lange tijd hun droom is geweest. En ze George Lucas bedanken voor het niet sue-en. Ongetwijfeld is er ook een beetje one-upmanship tussen de Seths gaande, al zal het vriendschappelijk zijn: Seth Green doet namelijk Chris Griffin’s stem in Seth MacFarlane’s Family Guy, en MacFarlane doet verschillende stemmen voor Green’s Robot Chicken, waaronder hier de stem van Emperor Palpatine:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

De shows zijn natuurlijk niet te vergelijken: Family Guy doet de films integraal parodiëren, en Robot Chicken doet sketches van random momenten, geplukt uit/gebaseerd op stukjes uit alle (maar voornamelijk de oude) films door elkaar heen. Zo wordt een Cloud City weerbericht kort er op gevolgd door een yo’ mama-fight op de Deathstar tussen Luke en Palpatine (“Your mama is so fat, that Ben Kenobi said: ‘That’s no moon…that’s yo’ mama!’“). Er zit een wat gedateerde sketch tussen waar George W. Bush fantaseert dat hij jedi is (inclusief revelatie aan z’n dochter dat hij toch echt haar vader is, en een light-sabre gevecht met Abraham Lincoln), en gezegd moet worden: er wordt meer dan 1 sketch gerecycled uit de reguliere serie waar ze deze parodiën al eens tussengestopt hadden. Maar dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door een scène waar Boba Fett aan het glunderen is tegen een bevroren Han Solo, met creepy ondertonen. Serieus, ik lag dubbel, zo mooi is het gedaan.

Afijn, het beviel zo goed dat ze in 2008 en 2010 nog twee Star Wars specials hebben gedaan, die ook beiden met een flink stuk extra materiaal op DVD zijn uitgebracht. Deel 2 is uiteindelijk op een uur uitgekomen, deel 3 op 44 minuten, waar reguliere Robot Chicken eps normaal 22 minuten zijn. Oh en dit keer geen gerecyclede stukjes; win.

Deel 2 en 3 zijn ook een stuk sterker omdat ze, behalve de random bits (en dit keer ook meer over de prequel films) een aantal sketches ophangen aan een centraal thema: in deel 2 dat de emperor bounty hunters inhuurt (deze kant van Boba Fett, Dengar of Bossk heb je nog niet gezien!), en in deel 3, wanneer de emperor een diepe schacht in wordt gegooid door Vader, kijkt Palpatine terug op z’n leven en vraagt zich af hoe het toch zo heeft kunnen komen. Zo zien we sketches over de jonge Anakin, waarbij de emperor z’n twijfels uit over z’n uiteindelijke keuze voor second-in-command. Ah, de prequels op indirecte wijze belachelijk maken.. I love it.

Iets moet wel gezegd worden van de Robot Chicken crew: they know their shit.. Ze maken grappen over ultra-obscuur Star Wars speelgoed, zoals de Orrimaarko action figure. Wie? PRUNEFACE! Er is een obscure referentie naar de eerste film van George Lucas, en zelfs een grap die je pas volledig waardeert als je de dialoog uit de film herinnert (iets met Toshi Station en power converters). Maar ook bijvoorbeeld een stukje waar gebeld wordt naar een obviously verlaten appartement met rottend voedsel op verschillende plekken; het antwoordapparaat gaat aan: “Greedo, this is your mother. You didn’t show up for dinner last sunday, and I’m worried.”

Er zitten een aantal scènes in over de ‘slachtoffers’ van de goodguys waar gekeken wordt naar hun kant van het verhaal. Sommige hier van gaan iiiets te lang door, maar misschien ben ik gewoon een harteloze bastard en laten we wel wezen: het relaas van een een-armige Wompa die probeert te tanken is mooi verfilmd. Er zit anders zat andere scherpe stukjes tussen om het goed te maken. Oh, en de stemmen van onder andere Mark Hamill, Carrie Fisher, George Lucas himself(!), Joey Fatone (heh, look him up) en Conan O’Brian. James Earl Jones hebben ze wel geprobeerd te krijgen, maar kregen ze niet voor elkaar helaas. Een van de specials op de DVDs is trouwens beelden van een showing op de George Lucas ranch.

Als final words hier ga ik hier de 3 specials aanraden, MET een caveat. Koop de DVDs, er zit zat bonus materiaal op. Maaarr….er is een versie, die uhhh..rondzweeft op de internetten..waar iemand alledrie de specials aan elkaar ge-edit heeft, en alle scènes op chronologische volgorde heeft gezet. Dit kijkt zo veel fijner dan van film naar film te springen, en dit is de versie die ik aanraad. Maar wel eerst de DVDs kopen natuurlijk, mede voor de special features, de commentary, de extra scènes, en de alternatieve sound-takes…en om het legaal te maken, in deze tijden van ophef over kopiëren. Of course.

Horror is een tricky genre, zeker in boekvorm. Ik vind het altijd een knappe prestatie als iemand met alleen tekst een emotionele reactie in me teweeg kan brengen, en dat is David Wong (echt naam Jason Pargin) deels gelukt in zijn boek John Dies At The End.

Nah ja… ik kan dit boekwerk geen straight-up horror  noemen, het is eerder een freaky, ranzige en absurde horror-comedy die bijzonder eigenwijs en onverwacht uit de hoek kan komen. Klinkt al meteen een stuk interessanter, toch? Het ontstaan van dit boekwerk is overigens iets waar alle beginnende schrijvers van dromen. Wat namelijk in 2001 begon als een serie losse hoofdstukken die online werden gepubliceerd is door word-of-mouth uitgegroeid tot een mini-culthit, met uiteindelijk dus een boek en zelfs een verfilming gepland voor 2012. Niet slecht voor iemand zonder schrijf-achtergrond die in z’n vrije tijd wat dingen online gooide om een creatieve uitlaatklep te hebben die in zijn hersendode baan niet te vinden was. Dat dit boek überhaupt een film gaat worden vind ik bijzonder knap, want John Dies At The End lijkt op het eerste gezicht onverfilmbaar.

Het begint allemaal als een jongeman genaamd David Wong tijdens een concert van zijn vriend John een vreemde gast met dreadlocks  tegen het lijf loopt die unieke gaven lijkt te bezitten, en een drug verkoopt die deze gaven zou overdragen. John en Dave krijgen (door wisselende omstandigheden) beide deze drug genaamd “Soy Sauce” binnen, en dan begint de trippy shit. Het blijkt dat Soy Sauce je vreemde dingen laat zien, dingen die voor ‘normale mensen’ onzichtbaar blijven. Alsof er een sluier voor je ogen wordt weggehaald en je de realiteit ziet zoals ‘ie echt is. David vindt het moeilijk om te accepteren, tot hij encounters heeft met pratende honden, aangevallen wordt door de vliegende snor van een niet-bestaande politieagent en instructies ontvangt via een braadworst. Dingen worden niet minder weird als blijkt dat er meer jongeren Soy Sauce hebben genomen en de meeste van hen op dit moment niet meer leven. Nare wezens zijn nu op de hoogte van het bestaan van David en John, en hun simpele levens zullen nu voor altijd getekend zijn door bizarre en levensgevaarlijke gebeurtenissen.

Nah ja, een boek met 466 pagina’s in een alinea beschrijven is zo makkelijk nog niet. Zeker als het zo veel kanten opgaat als John Dies At The End. De proloog is het eerste deel dat Wong heeft geschreven en vormt zo een typische cold open die je wel vaker op televisie ziet. De rode draad door het boek heen is een interview dat David heeft met een journalist, die constant op het punt staat om weg te lopen van deze geflipte jongeman en zijn ongelooflijke anecdotes. De 160 pagina’s na de proloog vormen een verhaal op zich, dat een opbouw en climax heeft. Hierna begint een tweede verhaal dat een stuk langzamer op gang komt maar qua schaal ook meteen een stuk groter is. Het is wel apart om dit tijdens het lezen te ervaren, alsof je twee boeken direct achter elkaar afwerkt. Het eerste deel is qua pay-offs en sfeer iets sterker dan het tweede, maar beide delen hebben zo hun sterke punten.

I turned to see what was so compelling as to draw a room full of frozen stares.
Robert the pseudo-Jamaican’s body was curled up on the floor, twitching. He was saying, “I’m okay, I’m okay, mon! Just give me a minute now! I’m feelin’ better!”
His words would have been more reassuring if his head hadn’t been separated from his body, laying a good two feet away from the shredded pink stump of his neck.

David Wong doet meerdere dingen in zijn boek erg goed. De weirdheidsfactor ligt bijzonder hoog. Regelmatig ging een wenkbrauw van me een stukje omhoog, en dacht ik ‘ok, dat is.. ongebruikelijk‘. Wat in ieder geval helpt is dit boek niet al te serieus nemen. Sommige monsters zijn nogal apart (hoeveel dodelijke wezens ken jij die een pruik dragen?) en er zijn een hoop absurde momenten die je maar moet accepteren voor wat ze zijn. Een ‘go with the flow’ houding is aan te raden bij het lezen. Toen ik dat eenmaal deed vermaakte ik me meteen een stuk beter hiermee.
En ja, vermakelijk is het zeker. De humor zit echt wel snor hier, en dan heb ik het niet over die vliegende snor. Zo zijn demonische entiteiten gevoelig voor power-ballads, blijkt het échte McDonalds logo een stuk naarder te zijn en na het innemen van Soy Sauce krijgen de meeste nummers die je op de radio hoort ineens racistische en vulgaire teksten. De soms ranzige gebeurtenissen versterken de aanwezige absurde humor. Zo hangt de uitkomst van een showdown die het lot van al het leven op onze wereld zal beïnvloeden af van een hond die op het ideale moment last moet krijgen van explosieve diarree. Eet u smakelijk.
De horror wisselt een beetje. Een hoop individuele momenten verliezen wat van hun kracht door de eerder genoemde weirdheidsfactor, maar andere zaken zijn echt indrukwekkend goed getroffen. Dit is een van de eerste keren dat de immense macht van een soort demonische entiteit á la Cthulhu écht goed op me werd overgebracht. Ook wordt er op een waanzinnig vette manier gespeeld met het concept ‘iemands bestaan wordt compleet gewist’.

Er zijn wat nadelen aan het boek. In het begin worden een hoop zaken geïntroduceerd die we voor lief moeten nemen. Een deel daarvan wordt later in een bepaalde context gebracht die de overkoepelende storyline wat sterker maakt, maar toch blijven er een hoop zaken vaagjes. Dit kan een beetje frustrerend zijn. Het voelt soms alsof David Wong, euh, Jason Pargin is gaan schrijven en niet al te vaak terugkeek naar het werk dat al af was. In een bepaalde passage schrijft hij bijvoorbeeld “I reached out and, with a small move of my body, did something that would change my life forever. I gently moved Amy aside and stepped down ahead of her, putting myself between her and the shadows”. Na uitlezen van het boekwerk heb ik niet kunnen achterhalen hoe die beslissing van de hoofdpersoon zijn leven voor altijd anders heeft kunnen maken. Kleine slordigheidjes die mogelijk alleen een zeikerd als ik wat uitmaken.

John Dies At The End voelt echt als een horror-boek voor een nieuwe, jongere generatie. Het durft risico’s te nemen, verdraait pop-culture op een geinige manier en is doordrenkt van zelfspot. Ook al vormt het geen literair meesterwerk, dan nog wilde ik constant verder lezen, benieuwd naar wat voor ongebruikelijke shit er nog ging plaatsvinden. En ik heb echt geen idee hoe ze dat allemaal in die aankomende film willen gaan stoppen. Een vervolg is al gepland en ik ga dat zeker checken. Of John bij aanvang van dat tweede boek nog leeft zul je alleen zelf moeten ontdekken. Ik ga geen spoilers weggeven over John Dies At The E- oh, wacht. Oeps.

Comedyseries met sterk schrijfwerk en sympathieke personages zijn niet in gruwelijk grote hoeveelheden te vinden. Ik kreeg het een tijd terug even benauwd toen het derde seizoen Parks and Recreation tijdelijk werd uitgesteld. Een van mijn favoriete series die misschien van de buis zou verdwijnen? Nasty. Er zat niets anders op dan afwachten en hopen dat NBC de serie later alsnog zou uitzenden. De makers van de serie zaten met hetzelfde probleem, maar zijn in die periode niet stil blijven zitten. Met al die extra tijd zijn ze gaan werken aan het boek Pawnee, The Greatest Town In America, wat afgelopen oktober uiteindelijk aan te schaffen was. Dat is nog eens een goede investering van je tijd!

Een boek over een comedyserie… dat is een ongebruikelijk concept. Het is namelijk geen behind the scenes analyse over het maken van Parks and Recreation, maar een volledige geschiedenis en in-depth analyse van het fictieve plaatsje Pawnee. Het boek zit vol met in-jokes, verwijzingen naar en verdiepingen over zaken uit de serie. Als je (nog) geen fan bent van Parks and Rec dan zal dit boek 62% minder grappig zijn. En ja, dat is een precies berekend percentage. We hebben de beste humor-wetenschappers er voor ingeschakeld. Voornamelijk clowns. Als je de serie wél volgt (iets wat iedereen sowieso zou moeten doen!) en kunt waarderen, dan is dit boek een fantastische aanschaf. Het typische Parks gevoel voor humor is overal terug te vinden en er is duidelijk tijd en moeite ingestopt.

Het hele boek is door hoofdpersoon Leslie Knope geschreven. Nah ja, de makers van de serie zelf hebben dat natuurlijk gedaan, maar het wordt in character op de typische Leslie manier gebracht. Passages als de volgende zijn dan ook echt ‘typisch Leslie’:
The Author was really excited to refer to herself as “The Author” throughout this book, because it just seemed so official and kickass and cool, but now, when The Author has read back over the Acknowledgements on the previous pages, it seems stilted and weird. So from now on, I’ll just call myself Leslie. I hope everyone is cool with that.

Lesie neemt de lezer mee op reis door Pawnee, en je krijgt zo’n beetje alles wat je over een stadje te weten kunt komen op je bord: van haar dubieuze ontstaansverleden, de vele, vele, VELE wandaden tegen de Wamapoke indianenstam en de lijst met Miss Pawnee winnaressen tot het drankjesmenu van de Snakehole Lounge. Een van de leukste dingen zijn de vele bijdragen van de overige characters uit de serie. Andy Dwyer geeft bijvoorbeeld zijn professionele mening over het aanbod in concertruimtes, Jean-Ralphio analyseert de vijf heetste clubs in Pawnee en Ron Goddamn Swanson schrijft een typisch Swanson-stijl verslag over zijn 30 dagen durende verblijf in een blokhut.

Als je regelmatig om de serie zelf moet lachen zal dit boekwerk hetzelfde effect op je hebben. Er komen misschien wel wat dingen langs die letterlijk ook zo in de serie zijn genoemd, maar dan nog is 95% van alles wat je hier leest gewoon nieuw materiaal. Het boek is full-color en zit vol met hilarische afbeeldingen. De humor is af en toe lekker zwart, bijvoorbeeld bij de beschrijvingen van de gruwelijke manieren waarop Kernston familieleden (bekend van de Kernston’s Rubber Nipples fabriek) door de jaren heen aan hun einde zijn gekomen. Of wat dacht je van de super evil ontstaansgeschiedenis van snoepproducent Sweetums? Wat wil je, met hun vroegre slogan “No One Can Eat Just One – Because They Have Drugs In Them”. Gelukkig is er ook veel aandacht besteed aan de rivaliteit met de naburige high-society stad Eagleton:
One of Pawnee’s favorite pastimes is crapping on Eagleton. For a while there, Pawnee’s favorite pastime was literally crapping on Eagleton, but there was a huge police crackdown, so now we just like to make fun of them.
Er is bijna geen element uit de televisieserie dat niet hier in printvorm nog eens langskomt en verder wordt uitgewerkt. Mocht je de serie net aan het volgen zijn dan kan ik je aanraden om dit boek pas te gaan lezen als je in het begin van seizoen 4 bent beland. Op die manier worden er geen zaken al onthuld die in de serie zelf op een uitstekende manier werden geïntroduceerd.

Kun je geen genoeg krijgen van de Parks & Rec characters en die prettig gestoorde omgeving waar ze zich in bevinden? Dan is de aanschaf van Pawnee, The Greatest Town In America een no-brainer. Hiermee heb ik in ieder geval de beste manier gevonden om toch nog mijn Knope-fix te krijgen, mocht een volgend seizoen weer worden opgeschoven.

Er is een hele fijne lijn tussen ‘campy’ en ‘fouter dan je bejaarde buurvrouw in een bikini’. Ik vind genoeg dingen leuk waar ik me stiekum voor schaam: Jersey Shore, Nip-Tuck, de hilarisch kinderachtige lyrics van artiest Blowfly, the list goes on. Echt foute boeken heb ik daarentegen nog niet echt mee mogen maken. Tot de dubieuze dag dat ik per toeval Shatnerquake ontdekte. Ooh boy.

Ja, The Shat himself. Wie houdt er nou niet van die ronde, olijke, geflipte ex-Starfleet captain? Of je nou zijn muziek luistert, zijn boeken leest of hem als cameo in veel te veel dingen tegenkomt, je moet toegeven dat de man nog steeds goed bezig is. Dat vond schrijver Jeff Burk ook, die een heus boek schreef dat voor 80% uit pure Shatner bestaat. Nah ja, eerder een boekje dan een boek, want Shatnerquake heeft een schamele 83 pagina’s en een relatief groot lettertype. En Jeff Burk, kennen we die misschien ergens van? Grote kans van niet. Dit boek was zijn eerste, daarna verscheen Super Giant Monster Time en binnenkort is Cripple Wolf te lezen, over een gehandicapte weerwolf. Je raadt het al, dit zijn geen literaire meesterwerkjes. Maar dat hoeft niet altijd erg te zijn, toch?

Shatnerquake speelt zich af in een freaky nabije toekomst. William Shatner is een van de populairste acteurs op de wereld, en arriveert bij aanvang dan ook op ShatnerCon, een groots event wat zich afspeelt in een gigantisch conventie-centrum. Dingen zouden smooth moeten gaan ondanks de horden met sociaal zwakzinnige Trekkies en dergelijke fanboys, maar een groep Campbellians (gestoorde Bruce Campbell aanhangers) probeert met een Fiction Bomb hem volledig uit de realiteit te wissen. Dit gaat niet helemaal zoals gepland, en het gevolg is nu dat elk character dat Shatner ooit heeft gespeeld tot leven komt. Een agressieve en flink zwetende Captain Kirk, onbetrouwbare Boston Legal advocaat Denny Crane, de ramptoerist uithangende Rescue 911 Shatner, etcetera. Chaos volgt, en de bodycount stijgt ontzettend snel. Kan de échte Bill heelhuids aan ShatnerCon ontsnappen?

Laat het duidelijk zijn; dit is een boek voor een specifieke doelgroep. Niet alleen Trekkies (al zullen zij een hoop in-jokes kunnen waarderen) maar een breed scala aan Shat-fans kunnen zich hier mee vermaken. Wees wel gewaarschuwd: de humor is grof, de schrijfstijl is simpel, afgescheurde ledematen vliegen je om de oren en constant zul je denken “waarom léés ik dit?” tot er weer iets hilarisch fouts gebeurt en je de pagina gretig omslaat. Het overgrote deel van de personages is gruwelijk oppervlakkig en dient voornamelijk als slachtvlees voor de vele hectische situaties en bloederige confrontaties. Shatner zelf is dan weer hilarisch neergezet. Zijn dialoog heeft zelfs precies die overdreven pauzes waar hij zo bekend om is! Je leest deze passages dan ook echt met zijn stem in je achterhoofd. Funny stuff.

De uitgever van dit boekwerk is Eraserhead Press. Als je denkt dat een werkje als Sharnerquake bizar en leip is, dan heb je nog niks gezien. Van dezelfde uitgever komen ook titels als: The Baby Jesus Butt Plug, Dead Bitch Army, It Came From Below The Belt, The Haunted Vagina en Adolf In Wonderland. Dit zijn allemaal bestaande boeken. Wauw.

Mensen die de integriteit en kwaliteit van literatuur hoog in het vaandel hebben staan zullen hun neus ophalen met Shatnerquake. Die vinden het een piece of shit. Maar mensen met een gevoel voor foute, zwarte humor en een zwak voor die ene mollige acteur met die vreemde manier van praten? Die vinden het gegarandeerd een piece of Shat.

Het derde seizoen Parks and Recreation heeft een tijdje op zich laten wachten. NBC moest zonodig haar nieuwe “comedy”serie Outsourced in de spotlight zetten, waardoor Parks uit haar reguliere timeslot werd geschopt en een tijd lang niet op de buis zou verschijnen. Fans werden al nerveus, want misschien werd de stekker wel uit de serie getrokken. Dat terwijl er al enkele afleveringen voor het derde seizoen gefilmd waren en de kwaliteit in seizoen twee alleen maar hoger werd. Het wachten was ondraaglijk. Eind januari 2011 kon iedereen weer rustig ademhalen; Parks was terug! En hoe! Dit nieuwe seizoen is gewoon béter dan het vorige. Insane! Hoe doen de makers het toch??

Voor de lezers die niet bekend zijn met de serie of de eerste review hierover gemist hebben: Parks and Rec gaat over Leslie Knope, deputy parks director in het ietwat afwijkende plaatsje Pawnee, en haar collega’s en vrienden. Na een klein maar nog wat awkward eerste seizoen wist de serie zijn balans te vinden in het tweede en hier echt met kop en schouders boven de concurrentie uit te steken dankzij een combinatie van geweldig fijne cast en super gevat schrijfwerk. Je gaat binnen no-time van alle weirde en coole en schattige characters houden, geloof me, en de humor komt nooit geforceerd over. Er is character development, relaties komen van de grond of spatten uiteen, altijd met een menselijke kern. Oei, dat klinkt wel heel erg lame he? Het is ook nog eens funny as balls. Zo. Dat is beter.

De cast is en blijft het allersterkste punt. Iedereen, zonder uitzondering, is perfect. Amy Poehler maakt van Leslie het beste vrouwelijke personage dat op televisie te vinden is. Ron Swanson is nog steeds de mannelijkste man ter wereld die een hekel heeft aan de overheid, mietjes, socialisen en verjaardagen. Truly, an idol for us all. Aziz Ansari’s character Tom is nog even nep-hip en naïef als altijd.
Aan het eind van seizoen twee waren er interessante toevoegingen aan de cast: Rob Lowe als de schandalig positieve Chris Traeger en Adam Scott als de down-to-earth tegenhanger Ben. In eerste instantie leek het alsof ze maar een korte periode in Parks zouden meespelen, maar god zij dank zijn deze twee heren permanent blijven hangen. Alle character-archetypen blijven ook met deze twee toevoegingen nog mooi gebalanceerd,  zodat er geen overbodige rollen zijn. De mix van wacky, serieuze, fijne en onvoorspelbare persoonlijkheden is precies goed. Wat seizoen 3 deels zo fijn maakt zijn de combinaties tussen twee castleden. Zet character X en Y bij elkaar en watch comedy gold unfold. Zo zien we hoe goed Andy en Ron Swanson eigenlijk bij elkaar passen, vormen Ben en Tom een nerd/anti-nerd duo en zijn Andy en April echt schattig samen (als ze geen ruzie maken).

Maar goed, seizoen 2 eindigde met een interessante gebeurtenis; Pawnee raakte failliet. City Hall moest het werk er bij neerleggen, en Leslie Knope komt zo (tijdelijk?) zonder werk te zitten. Een situatie die in haar ogen zo snel mogelijk moet worden veranderd. Er is één initiatief wat in voorgaande jaren altijd geld in het laatje heeft gebracht en zo meteen de waarde van haar afdeling aan kan tonen: het Harvest Festival. De eerste afleveringen van het seizoen zullen draaien om dit initiatief, wat prettig werkt en er voor zorgt dat de characters in contact komen met lokale bedrijven, de politie en de media (alle Pawnee televisieprogramma’s blijven hilarisch) wat altijd leuk is om te zien. Wat mij erg beviel is de mate waarin de setting steeds verder wordt uitgebouwd, waarbij we méér zien van characters en plaatsen die voorheen alleen even tussen neus en lippen door zijn genoemd. Erg tof voor de fans met een goed geheugen. Later in het seizoen zal er voor Leslie een romantisch subplot ontstaan wat normaal een bittere eikel als ik niet zou trekken maar in dit geval wilde ik maar al te graag een uitzondering maken. Ja, deze serie weet af en toe mijn versteende hart weer te laten kloppen. Tussen de lachbuien door.

Iets dat in Parks and Rec ontbreekt dat veel andere comedies in zekere mate hebben is cynisme. Hier lachen we niet om hoe verbitterd bepaalde mensen zijn of hoe grof ze kunnen zijn tegenover anderen, iets dat It’s Always Sunny tot een kunst weet te verheffen. Nee, je lacht omdat je houdt van alle personages ondanks hun rare trekjes of ongebruikelijke beslissingen en het minste wat ze doen al genoeg is om een glimlach op je smoelwerk te laten verschijnen. Parks is ook weer geen handjes-vasthouden-en-kumbaya-zingen hippie-serie of zo, maar het zal je altijd met een goed gevoel achterlaten.

Ondertussen is de serie aan haar vierde seizoen begonnen. Ja, soms worden we op Dorkside afgeleid door andere zaken (onze t-shirt sweatshop werd opgedoekt) en kan een review wat vertraging oplopen. Hoe dan ook is dit één van de weinige comedyseries die ik elk type lezer kan aanraden. Laat die formule-sitcoms met dat nep-publiek lekker voor wat ze zijn en duik onder in de wondere wereld van Pawnee. Dan zie ik je graag terug bij de review van seizoen 4.

Films zijn dol op zombies. En zombies op cameracrews, dus een win-win situatie nietwaar? Toch zijn er ernstige filmische misbaksels te vinden. Alles lijkt dan ook al geprobeerd met zombies. Zo was er het onvergetelijke Zombi2 (deel 1 bestaat overigens niet eens!) met een heus gevecht tussen een zombie en een haai.  En wat te denken van zoiets fraais als zombiebikerchickstrippers of een airbus vol dolers (Flight of the living dead). Zelfs Romero zelve slaagt er maar niet in een waardige opvolger te smeden van zijn klassieke trilogie.

Er was eens… in een heelal..

Then again, heel veel science fiction zombie-films zijn er dan weer niet. Des te meer reden voor de grootgraaiers van Lucas’ evil empire om de zombies eens op wat stormtroopers en fluffy Ewoks los te laten in het Star Wars universum. Joe Schreiber (o.a. zombiethriller Chasing the dead) probeerde het eens met zijn novel Death Troopers. Ongeveer een jaar voor de verwikkelingen van A New Hope, als de Empire nog stevig in het ruimtezadel zit, zweeft gevangenisschip Purge door de ruimte. Twee smokkelende broertjes, Kale en Trig Longo, hebben er zojuist hun vader verloren, en staan op het punt eveneens het loodje te leggen door de moordlustige vechtersbaas Aur Myss. Terwijl zij zich proberen staande te houden temidden van de verschrikkingen van de dagelijkse werkelijkheid, zweeft er plots een verlaten Star Destroyer op het pad van de Purge. Maar een boardingparty ontketent al snel fatale gevolgen en stort de broertjes in een overlevingstocht temidden van dolende Imperial Guards samen met een handjevol overlevenden.

Rotte stormtroopers

Death Troopers leest als een gemiddelde zombieslasher. Dat wil zeggen, een befaamd tien-kleine-vleesburgertjes-scenario waarvan het maar de vraag is of er meer dan drie de eindstreep halen (vaak niet). Maar waar veel films de aandacht je eerder doen smachten naar de eerste keer dat de zombies hun tanden in de domme blondine mogen zetten, weet Schreiber iets meer inlevingsvermogen te genereren. De verwikkelingen volgen zich in zeer hoog tempo op, en bij vlagen is het dan even onduidelijk wat er nu precies met wie is gebeurd, al wordt dat vaak al snel helder omdat de personages elkaar dan wel even inlichten. Het resultaat is dat het verhaal hierdoor meer een natuurlijk verloop volgt, en we niet altijd precies op de hoogte zijn wat er met afzonderlijke leden gebeurt als de grote groep zich splitst. Hinderlijk is dit niet. Bovendien houdt het de vaart en hectiek lekker in het verhaal. Na enkele karakterschetsen tuimelen de hoofdpersonages namelijk met lightspeed in een stresserig rampscenario waaruit geen enkele ontsnapping mogelijk lijkt.

Zombies in spacesuits?

Grootste euvel voor Death Troopers zijn wel een paar grote plotholes waar de Star Destroyer zelf in had kunnen parkeren, en de befaamde Lucas-misvatting: Meer-en-groter-en-meer-is-vast-spannender. Daardoor wordt het ongeloofwaardig wie er nu wel/niet waarom worden bekeerd tot de zombieheid of ander  naars. Gelukkig staat ertegenover dat de Purge en Star Destroyer ook wel weer erg fijne décors vormen voor een apocalyptisch en beklemmend horrorscenario, en zijn er een paar coole twists. Zo is Death Troopers meer dan de gemiddelde zaterdagavond zombieslasher geworden. Een spannende science fiction horror in een omgeving die er zich prima voor leent. Misschien moet iemand Romero en Lucas eens in één kamer brengen?

Mensen met een passie voor de jaren tachtig of vliegtuigspotters, zullen zich de Concorde nog wel kunnen herinneren. Een supersonisch passagiersvliegtuig dat bliksemsnel van Parijs naar New York kon vliegen, en dat er bovendien uitzag als een spitse havik op speed.  Ook in Nieuw-Zeeland hoorde men van het vliegtuig. Bret McKenzie en Jemaine Clement in ieder geval wel. Als je iets wilt worden in het leven, zijn de uitgestrekte schapenweides rondom Wellington, Nieuw Zeeland niet de meest voortvarende plek om dat te bereiken. Snel op die Concorde hoppen en wegwezen van hier!

The dancing duo

Zo belanden Bret McKenzie en Jemaine Clement in New York. Ze beginnen een band, die ze liefkozend Flight of the Conchords noemen. De gelijknamige comedyserie van kwaliteitszender HBO draait volledig om het komische duo en de ontwikkeling van de band en de verwikkelingen in hun persoonlijk leven. Al snel pikken ze hun eerste groupie op, Mel (Kristin Schaal), die hen als een ware stalker volgt tijdens hun optredens en in de tijd ertussen. Soms met haar man die schaapachtig achter haar aan sjokt, soms zonder. Bret en Jemaine worden in hun kruistocht naar het grote succes bijgestaan door Murray (Rhys Darby), een veertiger van de Nieuw-Zeelandse ambassade in een midlifecrisis en gezegend met een rotsvast geloof in zijn eigen managerscapaciteiten (‘jongens, volgende week heb ik een toffe gig voor jullie, het verdient zelfs tien dollar! In de kiosk om de hoek op dinsdagmiddag. Oh. En of je even de volgende reclametune wilt instuderen: Krant, krant, koop een krant voor in je hand!’).

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Muzikaal onnavolgbaar

Op de gigs van de heren mag dan ook steevast gemiddeld twee man publiek zijn gedurende de hele serie, Flight of the Conchords blijken wel fabelachtige muzikale whizzkids. De knulligheid van de karakter en hun verwikkelingen zijn weliswaar al de moeite om de serie een keer te kijken, maar waar Flight of the Conchords werkelijk in excelleert, zijn de muzikale uitstapjes. Elke aflevering zijn er twee passages waarin een moment in het dagelijks leven van Bret en Jemaine wordt vertolkt middels een videoclipje. De songs bevatten onnavolgbare dolkomische teksten en zitten bomvol van alle muziekclichés die je maar kunt verzinnen. Daarbij trachten Bret en Jemaine elke aflevering twee nieuwe stijlen uit de popmuziek te persifleren in die songs, iets wat ze bovenmatig goed afgaat. Elk liedje wordt al snel een klein museumpje van de popmuziek waarin de heren met de vaart van een Concorde vliegen van rock’n’roll naar soul naar pop naar electronica naar trance naar R&B in drie minuten. De jaren tachtig vol pastichekleurtjes en maatkostuums en foute kapsels komen langs, er wordt gerapt in foute trainingspakken in de gangsta-folk-crossover Hiphopopotamus vs. Rhymenoceros, en de serie zou natuurlijk niet compleet zijn zonder een metalfolkrap-hommage aan Frodo (geinig detail: Bret figureerde in Lord of the Rings). Bret en Jemaine lijken op die momenten wel een krankzinnig gemutileerde acht-armige versie van onze eigen Vliegende Panters of een Weird Al Jankovic mét songschrijftalent.

Nooooooooo….!

Na twee seizoenen is de koek op. Dan besluiten de heren dat het genoeg is geweest en trekken ze er zelf de stekker uit. Niet uit de band of het duo, wel uit de tv-serie. De serie wordt met prijzen overladen, en al snel zien we Flight of the Conchords figureren in Tim and Eric Awesome Show, David Letterman of zelfs the Simpsons. Een derde seizoen zal er niet komen. Laatst zagen we zelfs verschillende personages uit de serie rollen spelen in Hollywood (Dinner for Schmucks). Die carrière lijkt zonder dat derde seizoen toch welverdiend als een Concorde de lucht in te schieten. Al hoopt deze muzikale gek nog altijd op een toegift van zijn favoriete nieuwe band, maar of ze dat cliché zullen waarmaken?

Voor de liefhebbers hun grootste hit, de kartonnen robotboogie ‘Humans are dead’ (incl. binaire solo. Uiteraard)

Klik hier om de embedded video te bekijken.

‘Vieze mond!’, riep de tweejarige telg in ontzetting uit bij het zien van de cover van het boek dat deze reviewer zat te lezen. Inderdaad, Charlaine Harris is op zijn minst even grafisch in haar vampierenserie TrueBlood als de kaft doet vermoeden, waarop een tong sensueel langs bebloede lippen glijdt. De cover vat de drie eerste delen uit de vampierenreeks prima samen. Grafisch. Seksueel getint. En vol vampieren. De serie wordt ook gekscherend de Sookie Stackhouse novels genoemd. Sookie, de hoofdpersoon, is een serveerster in een duf diner in het ingeslapen dorpje Bon Temps ergens in de VS. Zo’n stadje vol inteelt en houthakkers. Tot er een vampier in het stadje komt wonen. Vampieren hebben namelijk een ‘coming-out’ beleefd, en in het Sookie universum zoekt de mensheid naar een nieuw evenwicht om samen met hun ondode evenknieën te kunnen leven zonder louter als snacks te worden gezien. Al snel ontstaat er een romance tussen Sookie en één van de vampieren, de zwijgzame krachtpatser Bill, waarna Sookie in een wereld wordt gezogen die ze nooit voor mogelijk had gehouden.

Nepbloed?

TrueBlood is genoemd naar de flessen Namaakbloed die voor de nieuwe vampierengemeenschap worden gefabriceerd om hun dorst enigszins tijdelijk te kunnen stillen, en die in het Nieuwe Amerika even grif over de toonbank gaan als een simpel biertje. Onder vampieren dan. Uiteraard. Vampieren beheren er nachtclubs en zelfs vastgoed, en staan toeristentripjes in hun midden toe. In Harris’ wereld zijn de vampieren niet slechts graaf of baron, maar eenvoudige lui die op de verkeerde plek waren op de verkeerde tijd. De serie is mateloos populair in Amerika, en inderdaad, dit zijn de boeken achter de even succesvolle later-ooit-nog-eens-hier-te-bespreken-HBO-serie TrueBlood. De omnibus bevat de eerste drie delen uit de reeks:Dead until dark, Living dead in Dallas, en Club Dead. In elk deel komt Sookie telkens stukje bij beetje in aanraking met de vampierenwereld, maar ook achter het bestaan van andere mystieke gedrochten. Harris tovert een ogenschijnlijk fabeltastische wereld die achter het menselijk oog onttrokken ligt. Wat Harry Potter magische wereld met een strikte scheiding van Dobbies en dreuzels voor kinderen moet zijn, zo boetseert Harris een samenleving die naïef gelooft dat er écht alleen vampieren zijn, terwijl er nog veel meer onder de oppervlakte borrelt. Maar je moet in het vampiersche verkeren om er kennelijk achter te komen.

Quick & Dirty

True Blood is vooral vermakelijk zonder al te veel diepgang. Sterker nog, in de eerste drie delen bespeur je zovaak de intentie van Sookie om met een andere partner de lippen te willen zetten op een ander dan haar werkelijke partner, dat bij vlagen het niveau kasteelroman-met-vampieren op de loer ligt. Interessant is wel de stukjes en beetjes die steeds meer duidelijk worden hoe de samenleving reageert op de aanwezigheid van vampieren. Van commerciële initiatieven als gebotteld TrueBlood tot een Amerikaanse PVV (People die Vampieren Verketteren). De hypothetische ‘wat-als’-insteek werkt zo best geslaagd, al had er best wat meer diepgang in de novels gekund. Wanneer was de eerste coming out van de vampieren? Hoe bevochten zij een plekje in de samenleving? De grotere thematiek laat Harris achterwege (..of bewaart ze voor latere delen). Anderszijds gaat Harris liever voor het predicaat entertainment dan voor een geloofwaardig, hypothetisch epos hoe de mensheid reageren zou ‘als..’. De vampieren zijn er gewoon en Sookie wordt telkens in een moordmysterie gedompeld waar de serverende detective gewapend met tenenkrommende one-liners op zoek gaat naar het missende stukje in de puzzel.

Easypeasy

Harris schrijft vrij eenvoudig met veel korte zinnen, het Engels is dan ook prima te volgen en leest net zo snel weg als dat een vampier smelt in het zonlicht. Schroom dus niet de originele tekst op te pakken. De schrijfstijl ligt ergens tussen J.K. Rowling en Stephen King. Een nieuwe Anne Rice of Bram Stoker is dit niet, maar de verhalen zijn beslist goed genoeg om je van wat nachtelijke uurtjes te beroven. De Sookie Stackhouse novels zijn luchtige, humoristische Vampieren-thrillers waarmee je uitstekend een avondje (on)dood met de broodnodige bloedige slachtpartijen en orgies. Had die tweejarige het toch goed gezien.

Time loops. Wat zijn die dingen toch vervelend. Het ene moment ben je lekker aan het relaxen in de tuin, op je studeerkamer een internetreview aan het typen of boodschappen aan het doen bij de plaatselijke vuilnisbelt, en huppa. Voor je het weet kom je langs een plek waar spacetime niet zo heel stabiel is, kom je terecht in een time loop, eindig je ergens in het verleden of de toekomst en moet je je uiterste best doen om die loop te doorbreken zonder het hele universum te laten exploderen. Althans, dat is ongeveer wat de personages in de film Frequently Asked Questions About Time Travel overkomt. Drie heren die denken ongestoord een avondje te kunnen drinken in een engelse pub? Nee hoor. Time loops.

Onze drie main characters zijn niet echt de meest succesvolle typetjes op de planeet. Chris “IT Crowd” O’Dowd is de nerdy en zojuist ontslagen Ray, Marc Wootton is Toby, de man die vol zit met de meest leipe ideëen, en Dean Lennox Kelly is de relatief ‘normale’ Pete. Dingen lijken die avond verre van spannend te gaan worden tot Ray de jongedame Cassie ontmoet, die beweert uit de toekomst te komen om in het heden een probleem te fixen en tegelijk even met een van haar idolen te babbelen; Ray himself. Als hij even later weer terug aanschuift bij zijn maten doen die wat lacherig over de hele situatie, tot blijkt dat er in de pub echt een zwakke plek in space/time is die de heren nog flink wat hoofdpijn zal bezorgen.

Regisseur Gareth Carrivick had vermoedelijk niet al te veel budget om mee te werken (handig dat 85% van de hele film gewoon in de pub plaats kan vinden) maar Frequently Asked Questions About Time Travel heeft gelukkig geen grote explosies en fancy schmancy presentatie nodig om z’n essentie te bewaren. Die simpelheid is eigenlijk wel schattig en geeft de film wat meer charme, al zijn de paar momenten dat men iets duurs in beeld wil brengen niet altijd geslaagd. De film neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus, ook al is de humor soms een beetje simpel en de cast net niet charismatisch genoeg om er goed mee weg te komen. Een paar andere concepten, zoals Pete die wekenlang heeft moeten overleven in een gruwelijke toekomst zijn vrij interessant maar worden een beetje onder het tapijt geveegd. De film is zodoende meer ‘tell’ dan ‘look’, en dat moet je niet erg vinden. Gelukkig zijn er genoeg geinige momenten, zoals hints die de oplettende kijker al informatie geven over wat er later in het verhaal komen gaat, toffe cause-and-effect relaties, of scènes die enkele voorgaande dingen weer in een nieuw daglicht brengen. Dat soort zaken maakt tijdreisfilms in ieder geval voor mij altijd de moeite waard.

Er zijn wel wat kleine minpuntjes in het verhaal. Waarom hebben bijvoorbeeld alleen Ray en zijn vrienden last van het door de tijd springen als andere mensen in dezelfde pub precies dezelfde dingen doen? En het feit dat Cassie uit de toekomst opduikt om de tijdslijn te fixen haalt ook wat van de spanning weg. Als de personages lang genoeg zouden wachten zou alles weer offscreen moeten worden opgelost, toch? Als de drie gasten hun situatie zonder hulp van buitenaf hadden moeten oplossen was de uitkomst wat minder zeker geweest. Maar goed, misschien let alleen een zeikerd als ik daar op. Het eindresultaat is hoe dan ook een lekker wegkijkend filmpje dat nergens echt mindblowing is maar zeker gewaardeerd zal worden door fans van-

Time loops. Wat zijn die dingen toch vervelend. Het ene moment ben je lekker aan het relaxen in de tuin, op je studeerkamer een internetreview aan het typen of.. Hey. Hm. Vaag. Even een déjà vu momentje.

Sommige cocktails, zoals de gevaarlijke klinkende B52, bevatten laagjes. Je kent ze wel. Van die sneaky materie die je rechtstreeks je torpederen in je eigen film Hangover 666: The aftermath of horrors. Sommige drank laat zich nu eenmaal moeilijk mengen. Hoe zou dat zijn met comedy? Bijvoorbeeld, een samenwerkingsverband tussen Engelse en Amerikaanse comedytalenten dat door het leven gaat als Paul?
Aan de kant van de Engelsen vinden we Simon Pegg (o.a., Shaun of the Dead en Spaced), die met zijn passie voor zombies en sci-fi altijd een speciaal plekje op Dorkside krijgt. Maar aan Amerikaanse kant is er dan.. ehm… Seth Rogen (jawel jawel, het iets te vadsige, oversekst puberaal ventje uit klassiekers als Knocked Up en The Pineapple Express, maar goed, ook The Green Hornet remake, dus laten we niet ál te snel oordelen). Lukt het om de vulgaire humor van Amerikanen te mixen met de fijnbesnaardheid van de Engelsen?

De diners van Roswell

In Paul volgen we Graeme Willy (Simon Pegg) en zijn jeugdmaatje Clive Golling (Nick Frost, o.a. Shaun of the Dead en Hot Fuzz) die door de VS trekken in een afgeragd campertje op die ene reis die iedereen natuurlijk in de VS ooit wil maken. Het afreizen van dé weg der wegen, de Route der Routes, Route 375, Nevada’s UFO hotspot-route. En terwijl ze gretig fotos nemen van restaurantdiners en verkeersbordjes in het UFO-heartland, komen ze plotseling in aanraking met Paul (Seth Rogen), een heuse alien op zoek naar huis en nét ontsnapt uit een militaire basis. De fanboys slepen Paul semi-gewillig mee in hun busje om hem te helpen in zijn doel, al blijkt Paul niet helemaal wat de nerds van een alien hadden verwacht. Paul blijkt een oversekst, grofgebekt, puberaal schepsel. Natuurlijk worden ze al snel in deze dorkside-roadmovie op de hielen gezeten door de man in het pak die de alien terug wil (Jason Bateman; o.a. het fenomenale Arrested Development).

Brak programmeurswerk

Een vermakelijke roadtrip volgt, maar een aantal elementen weerhouden Paul ervan uit te groeien tot een gedenkwaardige comedy met de impact van, pakweg, een Roswell zelf. Zo is de CGI rondom het personage Paul bij vlagen wel erg matig. Waarom filmmakers de eenvoud van gegrimeerde poppen soms toch niet eens weer ter hand nemen, is een volstrekt raadsel. ET zag er bijvoorbeeld zelfs gelikter en geloofwaardiger uit dan Paul. Tenzij je net zo graag als Graeme en Clive in aliens wilt geloven, is het dan lastig om het personage écht serieus te nemen. Verder wankelt Paul heen en weer tussen vulgaire, hilarische bedoelde sextalk enerzijds en een overdaad aan kleine parodietjes of persiflages op bekender sci-fi werk anderszijds. Alsof de makers geen keuze konden maken.

Vallende sterren of Hollywoodkometen?

Zo blijkt Paul dus wel een vermakelijke roadmovie, aardig om eens te huren en met best een paar goede momenten. Misschien verkeren Pegg en Frost al wel te lang in Hollywood om een stevige Engelse tegenhanger te vormen in het creatieve evenwicht VS-UK. Maar misschien hebben ze een paar aardige stijloefeningen nodig om te komen tot een klassieke comedycocktail. Geen zorg Graeme en Clive. I believe.