Horror is een tricky genre, zeker in boekvorm. Ik vind het altijd een knappe prestatie als iemand met alleen tekst een emotionele reactie in me teweeg kan brengen, en dat is David Wong (echt naam Jason Pargin) deels gelukt in zijn boek John Dies At The End.

Nah ja… ik kan dit boekwerk geen straight-up horror  noemen, het is eerder een freaky, ranzige en absurde horror-comedy die bijzonder eigenwijs en onverwacht uit de hoek kan komen. Klinkt al meteen een stuk interessanter, toch? Het ontstaan van dit boekwerk is overigens iets waar alle beginnende schrijvers van dromen. Wat namelijk in 2001 begon als een serie losse hoofdstukken die online werden gepubliceerd is door word-of-mouth uitgegroeid tot een mini-culthit, met uiteindelijk dus een boek en zelfs een verfilming gepland voor 2012. Niet slecht voor iemand zonder schrijf-achtergrond die in z’n vrije tijd wat dingen online gooide om een creatieve uitlaatklep te hebben die in zijn hersendode baan niet te vinden was. Dat dit boek überhaupt een film gaat worden vind ik bijzonder knap, want John Dies At The End lijkt op het eerste gezicht onverfilmbaar.

Het begint allemaal als een jongeman genaamd David Wong tijdens een concert van zijn vriend John een vreemde gast met dreadlocks  tegen het lijf loopt die unieke gaven lijkt te bezitten, en een drug verkoopt die deze gaven zou overdragen. John en Dave krijgen (door wisselende omstandigheden) beide deze drug genaamd “Soy Sauce” binnen, en dan begint de trippy shit. Het blijkt dat Soy Sauce je vreemde dingen laat zien, dingen die voor ‘normale mensen’ onzichtbaar blijven. Alsof er een sluier voor je ogen wordt weggehaald en je de realiteit ziet zoals ‘ie echt is. David vindt het moeilijk om te accepteren, tot hij encounters heeft met pratende honden, aangevallen wordt door de vliegende snor van een niet-bestaande politieagent en instructies ontvangt via een braadworst. Dingen worden niet minder weird als blijkt dat er meer jongeren Soy Sauce hebben genomen en de meeste van hen op dit moment niet meer leven. Nare wezens zijn nu op de hoogte van het bestaan van David en John, en hun simpele levens zullen nu voor altijd getekend zijn door bizarre en levensgevaarlijke gebeurtenissen.

Nah ja, een boek met 466 pagina’s in een alinea beschrijven is zo makkelijk nog niet. Zeker als het zo veel kanten opgaat als John Dies At The End. De proloog is het eerste deel dat Wong heeft geschreven en vormt zo een typische cold open die je wel vaker op televisie ziet. De rode draad door het boek heen is een interview dat David heeft met een journalist, die constant op het punt staat om weg te lopen van deze geflipte jongeman en zijn ongelooflijke anecdotes. De 160 pagina’s na de proloog vormen een verhaal op zich, dat een opbouw en climax heeft. Hierna begint een tweede verhaal dat een stuk langzamer op gang komt maar qua schaal ook meteen een stuk groter is. Het is wel apart om dit tijdens het lezen te ervaren, alsof je twee boeken direct achter elkaar afwerkt. Het eerste deel is qua pay-offs en sfeer iets sterker dan het tweede, maar beide delen hebben zo hun sterke punten.

I turned to see what was so compelling as to draw a room full of frozen stares.
Robert the pseudo-Jamaican’s body was curled up on the floor, twitching. He was saying, “I’m okay, I’m okay, mon! Just give me a minute now! I’m feelin’ better!”
His words would have been more reassuring if his head hadn’t been separated from his body, laying a good two feet away from the shredded pink stump of his neck.

David Wong doet meerdere dingen in zijn boek erg goed. De weirdheidsfactor ligt bijzonder hoog. Regelmatig ging een wenkbrauw van me een stukje omhoog, en dacht ik ‘ok, dat is.. ongebruikelijk‘. Wat in ieder geval helpt is dit boek niet al te serieus nemen. Sommige monsters zijn nogal apart (hoeveel dodelijke wezens ken jij die een pruik dragen?) en er zijn een hoop absurde momenten die je maar moet accepteren voor wat ze zijn. Een ‘go with the flow’ houding is aan te raden bij het lezen. Toen ik dat eenmaal deed vermaakte ik me meteen een stuk beter hiermee.
En ja, vermakelijk is het zeker. De humor zit echt wel snor hier, en dan heb ik het niet over die vliegende snor. Zo zijn demonische entiteiten gevoelig voor power-ballads, blijkt het échte McDonalds logo een stuk naarder te zijn en na het innemen van Soy Sauce krijgen de meeste nummers die je op de radio hoort ineens racistische en vulgaire teksten. De soms ranzige gebeurtenissen versterken de aanwezige absurde humor. Zo hangt de uitkomst van een showdown die het lot van al het leven op onze wereld zal beïnvloeden af van een hond die op het ideale moment last moet krijgen van explosieve diarree. Eet u smakelijk.
De horror wisselt een beetje. Een hoop individuele momenten verliezen wat van hun kracht door de eerder genoemde weirdheidsfactor, maar andere zaken zijn echt indrukwekkend goed getroffen. Dit is een van de eerste keren dat de immense macht van een soort demonische entiteit á la Cthulhu écht goed op me werd overgebracht. Ook wordt er op een waanzinnig vette manier gespeeld met het concept ‘iemands bestaan wordt compleet gewist’.

Er zijn wat nadelen aan het boek. In het begin worden een hoop zaken geïntroduceerd die we voor lief moeten nemen. Een deel daarvan wordt later in een bepaalde context gebracht die de overkoepelende storyline wat sterker maakt, maar toch blijven er een hoop zaken vaagjes. Dit kan een beetje frustrerend zijn. Het voelt soms alsof David Wong, euh, Jason Pargin is gaan schrijven en niet al te vaak terugkeek naar het werk dat al af was. In een bepaalde passage schrijft hij bijvoorbeeld “I reached out and, with a small move of my body, did something that would change my life forever. I gently moved Amy aside and stepped down ahead of her, putting myself between her and the shadows”. Na uitlezen van het boekwerk heb ik niet kunnen achterhalen hoe die beslissing van de hoofdpersoon zijn leven voor altijd anders heeft kunnen maken. Kleine slordigheidjes die mogelijk alleen een zeikerd als ik wat uitmaken.

John Dies At The End voelt echt als een horror-boek voor een nieuwe, jongere generatie. Het durft risico’s te nemen, verdraait pop-culture op een geinige manier en is doordrenkt van zelfspot. Ook al vormt het geen literair meesterwerk, dan nog wilde ik constant verder lezen, benieuwd naar wat voor ongebruikelijke shit er nog ging plaatsvinden. En ik heb echt geen idee hoe ze dat allemaal in die aankomende film willen gaan stoppen. Een vervolg is al gepland en ik ga dat zeker checken. Of John bij aanvang van dat tweede boek nog leeft zul je alleen zelf moeten ontdekken. Ik ga geen spoilers weggeven over John Dies At The E- oh, wacht. Oeps.

Het zal je maar overkomen: je bent een niet echt noemenswaardige Japanse tiener die van dag tot dag leeft, en in een periode van luttele minuten wordt alles op z’n kop gegooid en kom je terecht in een wereld vol onzekerheden, monsterlijke wezens en is ‘gruwelijk dood kunnen gaan’ een dagelijks terugkerend probleem. Dat is tenminste wat Kei Kurono overkomt als hij zijn jeugdvriend Masaru Kato in een metrostation tegenkomt en ze dankzij lullige omstandigheden door een metro worden gedood. The end? Nee, juist het begin. Het begin van een hele freaky manga-, anime- en filmserie die Gantz heet.

Kurono en Kato materialiseren in een huiskamer die gedomineerd wordt door een grote zwarte bol. Er zijn ook andere gedesoriënteerde mensen aanwezig die vermoeden dat ze ook overleden zijn en naar deze kamer zijn gebracht. Al snel hierna verschijnt er tekst op de zwarte bol die vertelt dat hun levens nu van Gantz zijn, en ‘hij’ opdrachten voor ze heeft. Doe niet wat Gantz vraagt, en je sterft alsnog. Maar volg zijn orders op en overleef de obstakels die zullen volgen, dan is er een kans om je leven terug te verdienen. Het enige wat men hoeft te doen is specifieke op Aarde rondlopende aliens te doden binnen een tijdslimiet, en om dit te vergemakkelijken zijn er speciale outfits en freaky wapens beschikbaar. The hunt is on!

Anime
Ik was bij aanvang van de anime serie (die uit 26 afleveringen bestaat) zeer te spreken over het concept er achter. Je bent dood, maar toch niet helemaal, en moet nu vechten tegen freaky en gruwelijk dodelijke wezens? Die nare bol die jouw leven nu beheert en waarvan geen ontsnappen mogelijk is? Ja, dat trek ik wel. Gantz heeft een interessante horror-basis die zeker in die eerste paar afleveringen een heel naar sfeertje neerzet. Hierna volgen verschillende missies, waarbij de characters die overleven na een aantal dagen weer terug naar de Gantz kamer worden gebracht om een nieuwe missie te krijgen. Dit blijft gebeuren, tot je tijdens de missie of in de downtime er tussendoor wordt gedood. Brrr.

Het allergrootste nadeel, en een dat het kijkplezier echt wel kan beïnvloeden, is het tempo. Afleveringen voltrekken zich bijzonder traag en er is veel dialoog tussen actie-momenten door wat dingen nogal oprekt en de bad guys ook nog eens erg sloom laat lijken. Als een simpel lijkende missie zo’n 5 afleveringen in beslag neemt dan kan dat wel vervelend gaan worden, maar de ‘downtime’ afleveringen tussendoor waarin de overlevenden niet op jacht hoeven zijn ook niet altijd even boeiend. De serie heeft wel regelmatig frustrerend spannende cliffhangers, dus het zal lastig worden niet steeds verder te willen kijken, maar de flow van het geheel is alsnog niet zo heel smooth.
Daarnaast zijn er ook wat kleine ergernissen. Moeten alle vrouwelijke personages nou zulke achterlijk grote borsten hebben? En kon de inhoud niet iets minder oversekst zijn? Hoofdpersoon Kurono wordt voornamelijk neergezet als hitsige egoïst en komt niet echt sympathiek over. Andere personages worden beperkt uitgediept en/of voegen weinig toe als ze eenmaal het veld in worden gestuurd.

Wat ik dan wel weer prima vond is de haast nihilistische kant die de serie opgaat. De mensen die uit de dood worden geplukt zijn haast random. Ik moest even een lach onderdrukken toen bij een missie een oma en haar kleinkind ook in de kamer met de bol verschenen. Je zou het bijna met ze te doen krijgen. Personages gaan gedurende de serie op gruwelijke manieren dood, niemand is echt veilig, en als de missie geslaagd is en Gantz alle overlevenden weer terug teleporteert worden zij lichamelijk weer helemaal opgelapt, ongeacht hoe erg ze er aan toe waren, wat meer mogelijkheden geeft om characters nare shit te laten overkomen. Voor de menselijke personages is wat zij meemaken oneerlijk, gemeen en soms sadistisch. Er is niet zo veel relativerende humor aanwezig, dus wees gewaarschuwd.

Al met al is de anime serie een tricky aanrader. Er zijn namelijk genoeg ergernissen te vinden die kijkers af kunnen stoten. Je moet in ieder geval geen probleem hebben met bloederige situaties, wat seks, weirde tegenstanders en een sloom tempo. Ook moet je niet al te veel antwoorden verwachten op de vragen die tijdens het kijken mogelijk opkomen. Dingen blijven vaag, maar dat heeft ook wel z’n charme.

Film
In 2010 werd in Japan de eerste Gantz film uitgebracht, in 2011 volgde een nieuwe. Deze eerste film omvat in grote lijnen de anime serie, maar dan is het tempo precies omgekeerd. In iets meer dan 2 uur knallen we door de materie heen, en dat leidt tot wat aanpassingen in het script. Als je het type bent dat boos wordt wanneer filmadaptaties niet 100% aansluiten bij het bronmateriaal zul je bij de Gantz film je bloeddruk goed in de gaten moeten houden. Het aantal personages is flink gekrompen, bepaalde aliens vallen af of zijn maar in één soort gedaante terug te zien, en de interactie tussen de hoofdpersonen blijft beperkt. Tegelijkertijd doet de film ook een hoop dingen erg goed.

Het is hoe dan ook prettig dat het tempo nu lekker hoog ligt. We hoeven als kijker niet lang te wachten of de personages worden weer op een nieuwe missie gestuurd en Gantz dumpt ze haast náást de alien in kwestie. De missies zijn echt een stuk korter geworden, vooral de encounter met de robot-achtige alien. De coolste showdown uit de anime is nog redelijk goed bewaard gebleven, gelukkig.
Dat hoge tempo zorgt er helaas wel voor dat de vaagheden zich nog sneller opstapelen. Als ik de film als eerste Gantz-gerelateerde mediavorm had gezien was ik vermoedelijk compleet in de war geraakt. Je krijgt maar amper de tijd om stil te staan bij de vreemde reveals voor de film weer verder raast. Bekend zijn met het verhaal is dus wel aan te raden, of je moet houden van een hoge WTF-factor.

Het acteerwerk is niet echt noemenswaardig te noemen, de CGI is soms wat minder sterk, maar de actie vloeit prima en het is bijzonder cool om zaken uit de anime in live-action vorm te ervaren. Toch is de film niet echt bevredigend, het voelt zeker niet als een afgerond geheel. Hopen dat het tweede deel (Gantz: Perfect Answer) op de juiste manier voortborduurt op wat er hier is neergezet.

Manga
Ik kan nog geen goed onderbouwde mening geven over de manga, want ik heb nog maar een klein deel hiervan mogen lezen. Dat gekke ding heeft ondertussen al 350 chapters! Dayam. Wat ik al wel kan zeggen is dat de manga van alle Gantz-producties het sterkst is. De sfeer is grimmiger, de setting wordt stukken beter uitgebouwd, bloed en gore spat je om de oren en het horrorgevoel is sterker aanwezig. Het tekenwerk van Hiroya Oku is dik in orde, de man weet vooral hele goede omgevingen neer te zetten. Architectureel verantwoord dus. Zijn fascinatie met RETARDEDLY HUGE borsten is alleen wel een stuk duidelijker. Zullen de 14 jarige mannelijke lezertjes vast niet erg vinden.

Dus…
Al met al heb ik me vermaakt met het Gantz concept. Begonnen met de anime, daarna de film gezien en nu dus met de manga aan het stoeien. Dit is mogelijk de beste volgorde als je een doorzetter bent en de zwakkere punten van de anime en film voor lief kan nemen. Dan heb je de dope manga als beloning op het eind. Dit verhaal krijgt zeker nog een staartje. Als ik tenminste niet door een lullig ongeluk ineens in een kamer met een zwarte bol verschijn…

Het is niet altijd een makkelijke klus, Marvel comics op een soort van logische volgorde reviewen. Je hebt de grote crossovers die elk jaar door zo’n beetje alle series lopen, comics over characters die je eigenlijk niet zo gaaf vindt die toch belangrijk blijken te zijn, toffe comics die in de big picture juist weinig verschil maken, series die voortijdig eindigen, etc. Lastig om daar een keuze in te maken zonder Dorkside te overspoelen met Marvel meuk. Maar bij sommige comics bestaat geen twijfel. Die grijpen je bij de strot en schieten meteen omhoog in je ‘nog te reviewen’ lijstje. Helemaal als het een serie is die dieper ingaat op wat er achter de schermen in het Marvel universum speelt. Geheimen, intrige, spionage en heftige onthullingen staan je te wachten als je besluit om Secret Warriors te gaan lezen. Get ready for a helluva ride.

Secret Warriors is geschreven door Jonathan Hickman, met in de eerste issues assistentie van Brian Michael Bendis. Hickman is de perfecte keuze voor deze serie, want de man is zeer sterk in het uitbouwen van grootschalige storylines vol met fijne twists en turns. Voor we van start gaan met de eerste trade volgt hier nog even een korte samenvatting van alles wat vooraf ging…
Nick Fury was jarenlang leider van de organisatie die de wereld beschermt tegen een wijd scala aan dreigingen, S.H.I.E.L.D. geheten. Na een internationaal incident (in de comic Secret War) waarbij Fury zonder toestemming van de Amerikaanse overheid het land Latveria overhoop gooide om een terroristisch plot te verijdelen, dook hij onder. Op de vlucht voor zijn ex-werknemers ontdekte Fury dat de superhero community door de buitenaardse Skrulls geïnfiltreerd was. Hierna begon hij in het grootste geheim een team met superpowers-hebbende jongeren samen te stellen (voor het eerst te lezen in Mighty Avengers issue 13). Toen de Skrulls zich eenmaal onthulden (in de crossover Secret Invasion) kwam Fury met dit team in actie, schopte een hoop alien kontjes, en dook toen weer onder. Maar ja… voor hoe lang? En wat is Fury nu van plan?

Volume 1 – Agent Fury, Agent of Nothing (issues 1 – 6)
Al sinds het eerste issue van Secret Warriors was ik compleet verkocht, en zelfs na de 4e leesbeurt ben ik nog onder de indruk van de entertainmentwaarde. De lezer wordt overspoeld met een mix van kick-ass actie, toffe twists, vet dialoog en oogstrelende visuals van Stefano Caselli. Het helpt dat aan het eind van issue 1 een onthulling plaatsvindt die bij deze jongen insloeg als een bom en zo’n beetje heel het Marvel universum in een nieuw daglicht plaatst, áls de onthulling dat de organisatie S.H.I.E.L.D. al jarenlang eigenlijk onderdeel van Hyrda was blijkt te kloppen tenminste. Echt zo’n “I can’t believe this just happened!” moment.
Het tempo van de eerste trade ligt heerlijk hoog, het tekenwerk is krankzinnig goed en het is indrukwekkend hoeveel zaken er al in die eerste 6 issues zijn gestopt. De lezer zal een hoop vragen hebben die gedurende de serie langzaam beantwoord worden. For better or worse, dat wel. Ik denk niet dat alle reveals namelijk even bevredigend zullen zijn, maar op dit punt in de serie is het al fijn genoeg om Hickman’s storyline te volgen. Je zult je koppie er wel bij moeten houden, er zijn een hoop flashbacks, personages (waaronder een tof character uit de moddervette Enemy of the State comic) en er is best veel info om te verwerken. Het eind van issue 1 bevat bijvoorbeeld database-entries over de terroristische organisatie Hydra, de locaties van Fury’s schuilplaatsen, S.H.I.E.L.D. agenten, etc. Niet alles hiervan is relevant, maar het laat al wel zien hoeveel werk er in de backstory van deze serie gestopt is. Al met al is die eerste trade wat mij betreft een toppertje die de Marvel-fan bij de strot zal grijpen en niet zo snel los zal laten.

Volume 2 – God of Fear, God of War (issues 7 – 10 en de one-shot issue The List – Secret Warriors)
Een probleem dat Secret Warriors in zijn hele run zal hebben is de beperkte ruimte om de leden van Nick Fury’s team goed uit te diepen. In een serie waarin achter de schermen zúlke grootschalige dingen plaatsvinden is het lastig om die 22 pagina’s per maand te spenderen aan kleine, persoonlijke plotlijnen. Deze tweede trade focust op het jongste teamlid Alexander, codenaam Phobos. Deze jongeman is de zoon van Ares, de Griekse oorlogsgod die in de serie Mighty Avengers in de spotlight is komen staan. Alex is de god van de angst, en zijn powers zijn gewild bij Fury. Enige probleem; Ares is niet zo blij dat zijn zoontje in een black ops team zit dat ook nog eens lijnrecht tegenover zijn eigen opdrachtgever (de nieuwe leider van S.H.I.E.L.D., Norman Osborn) staat.
Deze tweede trade haakt in op gebeurtenissen uit een andere Marvel serie, Thunderbolts. Beetje jammer, omdat lezers die alleen Secret Warriors lezen zo een beetje buiten de boot vallen. Gelukkig kan ome Bartelen je up to date houden! In eerdere Thunderbolts issues zagen we dat Norman Osborn zijn team dankzij een hoop media-spin positief onder de aandacht wist te brengen. Nu hij zo’n beetje de top cow van de Marvel setting is geworden na de gebeurtenissen in Secret Invasion zijn die Thunderbolts leden doorgegroeid naar zijn (Dark) Avengers team. Een nieuwe groep psychopaten is geselecteerd voor het Thunderbolts team, die voornamelijk missies uit moeten voeren die het daglicht niet kunnen verdragen. De Thunderbolts comic is op dit punt alleen niet zo heel boeiend, dus je mist weinig. Één van de nieuwe leden bleek een verrader te zijn, namelijk de undercover opererende Black Widow. Op het punt dat deze tweede trade begint is de Widow op de vlucht voor de ‘Bolts, tijdelijk onder leiding van Ares, en vraagt ze Fury om hulp.
Anyhoo, deze tweede trade is in z’n totaliteit minder enerverend. Deels omdat de vader/zoon relatie tussen Ares en Phobos niet zo gruwelijk boeiend is vergeleken met de normale storyline, en deels omdat het tekenwerk van Alessandro Vitti niet zo sterk is.

Volume 3 – Wake the Beast (issues 11 – 16)
We gaan bij aanvang van deze derde trade meteen een versnelling hoger. Mooi zo, want al dat geneuzel met Thunderbolts en goddelijke familie-issues leidde alleen maar af van de échte storyline. We kregen in volume 2 al een teaser over een groep die Leviathan heet, maar hier zien we ze voor het eerst in actie. We leren ook dat Leviathan een van de grote organisaties is naast Hydra en S.H.I.E.L.D. en nu na een lange afwezigheid zijn terugkeer maakt en dat Nick Fury meerdere teams tegelijk in het veld heeft.
Dit derde deeltje bevat weer alle dingen die ik zo fijn vind aan Secret Warriors; Stefano Caselli terug op artwork, meer onthullingen, flashbacks die je een steeds beter beeld van The Big Picture geven, toffe gevechten en boeiende twists. De introductie van Leviathan gooit de status quo voor de grote partijen lekker overhoop en dingen lijken naar een grote confrontatie toe te gaan werken. Er is voornamelijk opbouw en nog steeds weinig payoff, dus hopelijk stoort dat niet te veel. Ook lijkt Hickman altijd een paar stappen op de lezer voor te lopen, en wordt de storyline met elke nieuwe flashback of twist weer een stukje complexer. Dit heeft wel een nadeel; het is lastig om goed op een rijtje te houden wie nou wat deed op welk moment, en vooral waarom. Er worden naar zaken gerefereerd die pas in de laatste issues van de serie een uitleg krijgen en het lijkt soms wel of Hickman de lezer expres aan het lijntje houdt om zo meer comics te verkopen. Dit is niet helemaal waar, de serie is zelfs ingekort: het initiële plan was om meer dan 40 issues uit te geven en dit is uiteindelijk teruggebracht naar 28. Ik vind het wel verfrissend om een serie echt z’n benen te zien strekken en meer te werken aan een lange-termijnplan dan de afgeronde uit 6 issues bestaande storylines die de norm zijn.

Secret Warriors zal niet voor iedereen zijn. Het zal voornamelijk een indruk maken op lezers die bekend zijn met de geschiedenis van de Marvel setting, Hydra en S.H.I.E.L.D. in het bijzonder. Maar als je een (voor Marvel begrippen) complex gestructureerde comic aandurft die bol staat van intrige, sneaky plannetjes, verraad, spionage en Nick Fury op z’n meest badass, dan ga je deze Warriors heel erg fijn vinden. De coolheid van deze comic hoeft van mij in ieder geval geen geheim te blijven.

Het is best wel apart om te beseffen dat er een hele generatie kids opgegroeid is met de Potter franchise. Verwende nesten zijn het! Tsja, in MIJN TIJD (want ik ben een oude zak hooi) hadden we geluk als onze videoband met Olivier B. Bommels ‘Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel’ niet door overmatig gebruik versleten was en in de videorecorder uit elkaar knalde van ellende. Die latere generatie is ondertussen flink verpest met hun Potter boeken, films, special edition DVD’s vol extra’s, hoge production values, speelgoed en al dat soort ongein. Nu kan ik een beetje plezier halen uit het feit dat ‘hun’ epische jeugdfranchise dan eindelijk zijn einde heeft bereikt, als de jaloerse eikel die ik ben.

Ik was best te spreken over Deathly Hallows part one, deels door de hele fijne cinematografie, het goed overgebrachte sfeertje van uitzichtloosheid, een paar creepy momenten en… nah ja, het feit dat het wat tegenvallende boek nog best goed naar film vertaald was. We gaan bij aanvang van deeltje 2 in ieder geval meteen verder waar we vorig jaar ophielden. Voldemort heeft nu zijn Wand of I Am The Greatest (+3 fire damage), Potter en friends zijn tijdelijk veilig maar zonder duidelijk plan van actie. Het is voor de luitjes die alleen de films kijken misschien weer even geleden, maar de kids zijn dus op zoek naar Horcruxes, items die stukken van Voldemort’s libido/ziel met zich meedragen. Er zijn er ‘n paar gesloopt, en nog een aantal te gaan om zo de Godmode van eindbaas Voldy te deactiveren. De zoektocht naar het volgende item leidt tot een toffe inbraak en opeenvolgende ontsnapping (inclusief de beste CGI draak die ik tot nu heb gezien), en vervolgens zal de film voornamelijk in en om Hogwarts plaatsvinden, waar er mooi wordt toegewerkt naar een epische showdown.

En wat voor showdown! Een hoop films sinds Lord of the Rings bevatten fantasylegers die wild schreeuwend elkaar tegemoet stormen, maar de strijd die rond Hogwarts plaats gaat vinden heeft wat meer zwaarte. Dit komt voornamelijk omdat we ondertussen bekend zijn met dat magische schoolkasteelgebouwding en de pipo’s die daar rondhangen. Plus is het gewoon goed entertainment. Giants! Reusachtige spinnen! Rondvliegende Death Eaters! Ja, daar kwam deze jongen voor. Als deze aanval dan tijdelijk wordt stopgezet wordt dit spektakel later in de film niet meer geëvenaard, en opvolgende actiemomenten zijn wat minder meeslepend. De climax van de film bevindt zich daarom eigenlijk op de helft, en ik merkte dat ik tegen het eind van het hele circus een beetje op m’n stoel zat te schuifelen omdat wat er op het scherm gebeurde niet meer zo waanzinnig fascinerend was. Dit kwam deels ook door het lezen van de boeken; ik wist wat er nog zou komen en de hele laatste act vond ik bij het lezen al tegenvallen. Ook al is de final showdown met Voldebro opgeleukt door er een hectische vliegscène aan toe te voegen en mag de slang Nagini wat meer in actie komen blijft het wat mij betreft geen geweldige aflsuiter, en het epiloog is al helemáál suffig. “OK, alle characters zijn getrouwd en hebben kinderen en die gaan nu ook naar school en iedereen is blij, ain’t that nice?”. Een beetje te… makkelijk allemaal.

Zoals in elke Potter film zijn er dingen uit de boeken weggelaten of aangepast. Een hoop characters krijgen weinig screentime, we zien de Hogwarts leraren bijvoorbeeld amper in beeld, er is weinig tijd om stil te staan bij de doden die vallen en ik kan me voorstellen dat kijkers die de boeken niet hebben gelezen met best wat vragen zullen achterblijven. Motivaties van bepaalde personen zijn onduidelijk en verwacht geen bevredigende conclusie voor een hoop redelijk belangrijke characters. Wel fijn om te zien dat Neville, als je het mij vraagt een van de toffere characters wiens groei in voorgaande films helaas wat ondergesneeuwd is, nu wél genoeg kansen krijgt om badass te zijn.

Ongeacht wat je van het einde van het boek zelf vond is er genoeg fijns in de film gestopt voor zowel casual als hardcore fans. Het is erg prettig om oude locaties uit vorige delen terug te zien, wat het gevoel van consistentie in de setting echt flink versterkt. Er is zelfs een scène die in de boeken ontbreekt en inhaakt op Chamber of Secrets, een toffe toevoeging. En zo zien we uit elk boek wel zaken terugkeren, waardoor dit laatste deel echt voelt als een afronding van alles wat daarvoor kwam. En voor elke scène die wat sloom is (Potter die een vrouwelijk spook ondervraagt, booo-ring) krijgen we er een die de perfecte toon weet te zetten (Potter die de herinneringen van Een Bepaald Character te zien krijgt, misschien wel het beste moment uit de film).

De acteurs die ooit begonnen als kleine ukkies zijn ondertussen opgegroeid en weten te overtuigen in hun rollen. Ook de rest van de cast doet wat we van ze gewend zijn zonder al te veel gekke uitschieters. Ralph Fiennes vermaakt zich alleen iets te veel met de rol van Voldemort, wat soms tot overacteerwerk leidt. Oh, en mag ik Voldy bij deze nomineren als Meest Incompetente Bad Guy van de afgelopen jaren? Geinig als je terugkijkt op al die films en bedenkt hoe omslachtig de plannen van de zogeheten meest evil wizard of all time wel niet waren. Als ik in zijn schoenen had gestaan was de hele planeet al na 3 weken een door mij geregeerde hell on earth geworden. Ja, mijn ouders hebben me goed opgevoed.

Al met al is Deathly Hallows Part Deux een aardige afsluiter geworden die mij persoonlijk niet echt heel bevredigd achter heeft gelaten maar voor echte Potterfans vermoedelijk een positieve ervaring zal zijn. Het was wat mij betreft net allemaal te rommelig en inconsistent. Met een speelduur van twee uur (opvallend kort, voor deze franchise) wordt er soms iets te snel door de materie heen geraasd en blijven te veel toffe personages op de achtergrond of zijn ze helemaal niet aanwezig. De essentie is hoe dan ook wel bewaard gebleven, en in z’n totaliteit is de hele filmreeks best indrukwekkend te noemen. En tsja, ergens is het wel balen dat het voorbij is, moet mijn innerlijke koter toegeven. Maar waar het doek voor de ene franchise valt, zal een volgende generatie kids opgroeien met iets totaal anders. Hm, misschien het perfecte moment om een zekere Olivier B. Bommel storyline uit de mottenballen te trekken?

De beste manier om Misfits kort en krachtig te omschrijven is “Heroes, maar dan met hangjongeren. Oh ja, en niet shitty”. Dit is echt zo’n serie waarbij je de eerste aflevering aanzet en je meer dan 4 uur later pas weer bewust wordt van je omgeving, omdat je na elke episode meteen de volgende móest zien. Een hoge verslavingsfactor dus, in dit geval omdat de serie een hele fijne mix is van fout jongerengedrag, superpowers en interessante gebeurtenissen. Een dikke aanrader.

Seizoen 1, eind 2009 uitgezonden op den Engelschen televisie, bestaat uit zes afleveringen van 45 minuten per stuk. We volgen vijf jonge delinquenten die allemaal om verschillende redenen gearresteerd zijn en nu verplicht vrijwilligerswerk mogen uitvoeren vanuit een nabijgelegen community centre. Op de eerste dag gaat er alleen iets mis; een freaky storm steekt de kop op, en na een blikseminslag blijken de hoofdpersonen weirde powers te bezitten. Dingen lopen uit de hand en voor je het weet zijn er twee doden gevallen die weggemoffeld moeten worden. Nu wordt het zaak om de politie uit de buurt te houden en om te leren gaan met die vage nieuwe abilities. Alsof normaal opgroeien al niet lastig genoeg was.

Een serie als deze valt of staat met de cast. Die is lekker afwisselend en vrij tof om bezig te zien. Zo is er de typisch dommige semi-gabber-chick die de naam Kelly draagt (gespeeld door Lauren Socha), atleet Curtis (Nathan Stewart-Jarrett) die door één domme fout zijn carriére in rook zag opgaan, de sletterige Alisha (Antonia Thomas) die alles met haar looks bereikt, en de introverte en creepy jongeman Simon (Iwan Rheon) die echt perfect een typetje neerzet dat de haren op je nek overeind doet staan. De hekkensluiter is Nathan (Robert Sheehan) die voor mij toch wel de zwakste schakel was. Nathan is namelijk een gruwelijk irritant character. Echt zo’n gastje dat met iedereen ruzie zoekt en bijdehant als de neten is. Sympathiek wordt hij amper en dat is ergens wel jammer, omdat de acteur zelf het wel goed brengt.

Qua production values zit de serie best prima in elkaar. Het ziet er nergens goedkoop uit, het kleurenpalet is wel prettig ingetogen, en camerawerk is gewoon ok, al is er een terugkerende neiging om een blurry effect op een deel van het beeld toe te passen. De soundtrack is pretty damn awesome, het lijkt wel of dat een vereiste is van alle Engelse series. De introtune (Echoes van The Rapture) zet al meteen een toffe sfeer neer die goed wordt vastgehouden.

Een probleem van Misfits kan zijn dat je voornamelijk een groep, nah ja, semi-eikels volgt. Types waar je normaal niet mee zou optrekken (althans, dat hoop ik niet voor je) met eigenlijk alleen Curtis en Kelly als sympathieke figuren. Nu had het erger gekund; de hangjongeren bij mijn lokale supermarkt Jopie Goedkopie zijn een stuk agressiever en asocialer. De Misfits zijn dan in verhouding nog redelijk normaal, al zullen sommige personages best wel heftige meuk gaan doen gedurende de 6 afleveringen.
En ja, daar zit ‘m het tweede probleem; het is zo snel voorbij! Ik had graag gezien dat de characters meer tijd namen om hun powers te leren begrijpen, maar daar is weinig aandacht voor. Ook lijken de jongeren vrij makkelijk te accepteren dat ze super-goddamn-powers hebben, een doel dat ik al mijn hele leven wanhopig probeer te bereiken. Je wil niet weten door hoeveel radioactieve dieren ik mezelf al heb laten bijten, met alleen een lekkende blaas als resultaat. Ergens dus jammer dat hier wat makkelijk over wordt gedaan, een beetje meer realisme was niet erg geweest, maar je moet de serie hoe dan ook niet al te serieus nemen. De makers bewijzen af en toe een gitzwart gevoel voor humor te hebben, plus zijn er zowaar een paar creepy momenten her en der te vinden. Afwisseling genoeg in ieder geval. Leuk trouwens dat de meeste characters powers krijgen die inhaken op hun persoonlijkheid. De stille Simon kan bijvoorbeeld onzichtbaar worden en de sensuele Alisha wekt lust op bij iedereen die haar aanraakt. En dingen worden extra interessant wanneer er andere mensen blijken te zijn die óók vage powers hebben gekregen.

Als je de serie een kans geeft en hij werkt toch niet helemaal voor je, dan wil ik je graag aanraden om hoe dan ook aflevering 4 nog mee te pakken. Een zeer prettige verrassing voor fans van time-travel verhalen, maar überhaupt een van de beste stand-alone afleveringen van een serie die ik in tijden heb gezien. Op dit punt ging mijn mening over Misfits ook van ‘best nice!’ naar ‘waanzinnig tof!’. En tsja, dan is het zuur dat er maar 6 afleveringen in een seizoen zitten, want de koek is zo wel héél snel op. Eind 2010 is het tweede seizoen uitgezonden, en een derde is aangekondigd. Goed zo. Ik hoop dat de Misfits kids nog langer op het verkeerde pad blijven.

Series die gecancelled worden; het is iets waar elke televisiefan mee moet leren leven. Het is frustrerend, voelt vaak oneerlijk en lijkt veel te vaak voor te komen. En soms… soms is het gerechtvaardigd. De Battlestar Galactica prequel-serie Caprica deed een poging om science fiction te combineren met (familie)drama, filosofie en religie. Dat klinkt allemaal leuk en aardig, maar de realiteit bleek anders. De serie wilde maar niet op gang komen en was bij vlagen zelfs saai en frustrerend. Het eerste seizoen is daardoor ook het enige seizoen geworden. Vanaf Caprica’s eerste uitzending was het al een bergopwaartse klim, en de makers hebben zich het überhaupt niet al te makkelijk gemaakt met de manier waarop de serie benaderd werd. Laten we het in een paar kernpunten bekijken.

Het is geen Battlestar Galactica.
De Battlestar Galactica serie uit 2004 wist mij als kijker vanaf de pilot meteen bij de strot te grijpen. Spannend, mysterieus, en allemaal op gang gebracht door een grootschalige ramp waar een klein groepje mensen aan ontkomt dat nu met de vijand op de hielen moet rennen voor hun leven. De personages waren gritty, verre van perfect en een plezier om te volgen. Elke reveal was schokkender dan de vorige. Vooruit, het kaartenhuis wankelde wat in seizoen 4 en stortte aan het eind van de laatste aflevering redelijk pijnlijk in, maar zeker 80% van BSG was gewoon uitstekende en enerverende science fiction.
En dan komt schrijver en producent Ronald D. Moore met Caprica. Een prequel die 58 jaar voor de val van de 12 koloniën plaatsvindt. De pilot spetterde niet echt en bleek al snel een heel ander beestje te zijn dan de action-packed capriolen van ieders favoriete Battlestar. Kijkers die BSG voornamelijk leuk vonden dankzij de constante dreiging van de Cylons, de space battles en het gritty drama zullen met Caprica echt even een omslag moeten maken. Van killer robots en wanhopige survival naar.. soap-opera achtig tienerdrama? Oh my. Wie is dan precies de doelgroep? De mensen die hopen op spacebattles worden teleurgesteld, en de mensen die juist gaan voor een dramaserie zullen weinig aansluiting vinden bij de sci-fi setting. Caprica valt tussen wal en ruimteschip op deze manier. Oh, en wat is de deal met die intro? Pijnlijk obvious symboliek en campy as hell.

Zwak uitgangspunt.
Waar BSG in één zin wel te omschrijven is laat Caprica zich wat moeilijker vangen. Het voornaamste nut van de serie lijkt om de kijker te laten zien hoe dingen zich in de koloniën en vooral Caprica hebben ontwikkeld tot de situatie bij aanvang van de BSG miniserie. Er is geen specifieke focus op een groep personages met hetzelfde doel, en het duurt even voor er connecties ontstaan tussen de onderlinge pipo’s.
Zoals gezegd speelt de serie een aantal decennia voor het hele zootje naar de tering wordt genuked door de Cylons. We volgen voor het overgrote deel gebeurtenissen op Caprica; een wereld waar luxe, technologie en hedonisme samenkomen. Tof detail dat homoseksualiteit en polygamie blijkbaar in deze setting vrij normaal zijn. Anyways, op het eerste gezicht is Caprica het schoolvoorbeeld van een stabiele samenleving, maar schijn bedriegt. De grootste dreiging voor de gemiddelde burger komt van de Soldiers of the One, een groepering die het polytheïsme van de koloniën afwijst en in één almachtige god gelooft. Deze STO is verantwoordelijk voor bomaanslagen op Caprica omdat… euh… omdat mensen blijkbaar monotheïstisch worden zodra er bommen ontploffen? De motivaties en werkwijze van de STO zijn vrij vaag en slecht uitgewerkt, wat de verhaallijnen die hierop inhaken automatisch ook vrij zwak maakt.
De jeugd in de koloniën is tegelijkertijd vrij blasé over seks en geweld dankzij hun uitstapjes in V-world, een levensecht lijkende combinatie van internet en virtual reality. Zoe, de dochter van een rijke ingenieur, heeft een manier ontdekt om een zelfdenkende virtuele avatar te maken die een vrij nauwkeurige kopie is van het origineel. Deze jongedame heeft plannen om iets met dat concept te gaan doen op de planeet Gemenon, maar een onverwachte situatie gooit de levens van alle betrokkenen omver.
En.. tsja.. dat is het wel. Het lukt Moore niet om gedurende de pilot de potentie van dit concept goed aan te tonen. Het is tof om voor het eerst een Cylon te zien, maar de voornaamste reden om te blijven kijken lijkt op dit punt nog de vraag ‘hoe leidt dit allemaal tot de situatie die ik ken uit BSG?’ te zijn.

Te veel oninteressante personages en storylines.
Een sci-fi serie waarin de focus niet ligt op ruimteschepen en aliens maar meer op een geavanceerde samenleving en de ontwikkeling hiervan is in principe een dapper gegeven. Een concept waarin de personages de stuwende kracht vormen van de conflicten, en niet het door de ruimte zoevende voertuig waar ze in verblijven en de vage space anomalies die wekelijks worden ontdekt. Caprica hád dik kunnen scoren met dit idee, ware het niet dat er grote fouten gemaakt worden met de personages die we volgen en het tempo waarop alles ontvouwt.
De voornaamste rol is die van Daniel Graystone, gespeeld door een best goed gecaste Eric Stoltz. Daniel is de directeur van Graystone Industries, het bedrijf dat aan de wieg stond van V-world en daar dik aan verdient. Bij aanvang van de pilot is Daniel bezig met het verkrijgen van een overheidscontract voor het ontwikkelen van effectieve gevechtsrobots, maar zijn Cybernetic Lifeform Nodes (oftewel Cylons) zijn nog verre van nuttig. Zijn vrouw Amanda (Paula Malcomson) is bij aanvang nog zijn steun en toeverlaat, maar als Daniel steeds heftigere stappen gaat nemen om zijn Cylons te laten werken en een familie-tragedie de gezinssituatie verwoest wordt haar leven steeds zwaarder. Waar Daniel’s ontwikkeling best gaaf is om te volgen zal Amanda’s personage weinig toevoegen. Als de schrijvers dan haar uit het niets de geest van haar overleden broer laten zien (een plotelement wat nergens heen gaat) en onthullen dat ze een tijd in een gesticht heeft gezeten met nu jankbuien en ongelukkig zijn als gevolg maakt dat een oninteressant karakter alleen maar vervelender.
Dochter Zoe Graystone (Alessandra Torresani) en voornamelijk haar avatar zijn de stuwende kracht van de eerste paar afleveringen, maar de storylines hierover verdwijnen al snel weer naar de achtergrond. Zonde, want mevrouw Torresani is ridiculously hot en toch een reden geweest om door te blijven kijken. I’m weak, what can I say. Zoe’s vriendin Lacey is dan weer een intens nutteloos character waarbij mijn brein automatisch de switch naar sleep mode maakte zodra ze in beeld kwam. Ugh.
“Maar dit is een prequel, toch? Waar zijn de directe connecties met BSG?” hoor ik de creepy stem in mijn hoofd vragen. Worry no more, creepy stem! Er wordt namelijk een blik met Adamas opengetrokken die de serie nog een beetje kleur weten te geven. De voor criminelen werkende advocaat Joseph Adama (Esai Morales) met zijn zoon Willie, en het vermoedelijk coolste personage in de vorm van gangsterbroer Sam (Sasha Roiz). De Adamas vormen een link naar de planeet Tauron en de cultuur van haar bevolking, iets wat de serie interessanter maakt maar te weinig deed. Bouw wat meer van die 12 werelden uit please! Maar nee, we krijgen maar één andere planeet te zien en de eerste scènes daar verliezen al hun kracht door belachelijk matige CGI-achtergronden. Great job! De CGI in de pilot is overigens ook wel zwak, maar trekt al snel bij tot een acceptabele middenmoot.
Over zwak gesproken; het meest irritante personage is vermoedelijk Sister Clarice (Polly Walker) die met haar slaapverwekkende STO terreur-gedoe me constant op de zenuwen zat te werken. Even saai als een plotlijn die rond de helft van het seizoen in V-world afspeelt en ook weer véél te veel tijd inneemt.
Het duurt serieus tot aflevering 14 voordat ik écht geïnteresseerd raakte in wat er op mijn scherm gebeurde. Voor die tijd gingen de meeste storylines trager vooruit dan een depressieve slak, een richting in die me niet echt kon boeien. De season/series finale schiet dan juist weer op een te hoog tempo door naar een relatief bevredigende conclusie. De laatste minuten zijn een epiloog over dingen die hierna zouden plaatsvinden en doet z’n prequelwerk beter dan de hoofdmoot van de serie zelf. Niet alle vragen worden beantwoord, maar onder de omstandigheden wordt er het best mogelijke eind aan gebreid.

Weinig kijkers.
Tsja, het is waar een serie zijn bestaan aan moet danken, maar de manier waarop Caprica werd uitgezonden heeft zeker niet geholpen. Ten eerste was er daar een uitgebreide pilot die kort na het afronden van BSG op DVD te verkrijgen was. Negen maanden later werd de serie pas op Syfy uitgezonden, en was ingepland op vrijdagavond. Er is een reden dat dit tijdstip de ‘Friday Night Death Slot’ wordt genoemd, want wie ligt er op dat moment nou thuis voor de televisie? Je hoort dan juist bij vrienden bezig te zijn met indrinken voor een avondje wild stappen! (Ik laat terecht achterwege op welke ‘spannende’ manieren ik mijn vrijdagen normaal spendeer) Caprica trok geen indrukwekkende hoeveelheid kijkers, en dit is in de periode daarna niet beter geworden. Na negen afleveringen ging de serie even op pauze en verdween zo meer dan een half jaar van de buis. Toen deze eenmaal weer verder ging werd na zes afleveringen aangekondigd dat het zootje gecancelled werd, en de laatste vijf (The Final Five, ha, ha, ha!) zijn daarna niet eens fatsoenlijk uitgezonden. Meer dan een maand later ragde Syfy deze laatste afleveringen er in één avond door. Classy move, Syfy. Ga vooral zo door. Eikels.

Maar.. maar.. the good stuff?
Vooruit, Caprica is nou ook weer niet zó slecht dat er niets positiefs te melden valt. Het is sowieso een soort science fiction serie dat we niet zo vaak eerder zijn tegengekomen. Een laag tempo is gedurfd al was er in dit geval gewoon niet genoeg boeiends om dit te rechtvaardigen. Wel krijgen BSG fans wat interessante blikken in de setting en de manier waarop de personages leven. Geinig om eens een Pyramid-wedstrijd in actie te zien bijvoorbeeld. Tussendoor zien we flitsen van televisieprogramma’s met brokjes achtergrondinfo, al worden deze niet altijd goed gebruikt. Zo is er van de een op andere aflevering ineens een burgeroorlog op Tauron. Hm. Gebruik die nieuwsberichten dan om op tijd al hints te geven over onrust op deze wereld, denk ik dan. Dit wordt weer gecompenseerd door de aanwezigheid van supernerd Patton Oswalt als populaire talkshowhost. Een toffe toevoeging, en grappig dat hij nu deel uitmaakt van een prequel terwijl hij in zijn stand-up werk daar eerder niet al te veel positiefs over te zeggen had.
Een goed iets is dat er niet té veel connecties zijn met de BSG personages zelf. We zien wel een jonge versie van Doctor Cottle en het woord ‘skinjob’ wordt even genoemd, maar verder worden er geen onnodige connecties geforceerd. Het Caprica sfeertje is trouwens best tof. Iedereen is gekleed in retro 50′s stijl met classy regenjassen en hoedjes, en dat is een mooie clash met de futuristische omgevingen. En over sfeer gesproken; de muziek van Bear McCreary is nog steeds erg vetjes en geeft toch wel een beetje dat fijne BSG gevoel wanneer de visuals dat niet altijd doen.

Nieuwe poging?
Caprica mag dan niet helemaal geworden zijn wat ik gehoopt had, maar Moore krijgt alsnog een kans om te leren van zijn fouten. De fans die toch liever meer pew pew in hun sci-fi zien en BSG een warm hart toedragen kunnen namelijk terecht bij de aankomende serie Blood and Chrome, die tijdens de eerste Cylon oorlog zal plaatsvinden en een jonge Bill Adama in de hoofdrol heeft. Gaat dat juist de compleet andere kant op, met meer explosies maar minder ruimte voor het ontwikkelen van de hoofdpersonen? Misschien wordt dit nieuwe project nu juist wél een ideale mix van actie, spanning, mysterie en toffe personages, net als BSG. Hoe ging die uitspraak ook weer? “All of this has happened before and all of it will happen again.” De tijd zal het zeggen.

De Selexyz Donner in Rotterdam heeft een uitgebreide kelder met strips, manga’s en bordspelen waar ik vaak te gast ben. Zo nu en dan, als het gat in mijn hand jeukt en als er op dat moment geen nieuwe delen uit zijn van lopende series die ik verzamel, vraag ik aan medewerker Peter om advies. Peter, zelf een graficus en stripfanaat, is iemand van verfijnde smaak en heeft me op deze wijze aan vele leuke series geholpen, zoals Path of the Assassin, Vampire Loves, Battle Angel Alita en the Sword. Zo was het eenzelfde moment dat hij mij Scott Pilgrim’s Precious Little Life voorstelde, het eerste deel van een indie-comic, geschreven en geïllustreerd door de toen nog onbekende Brian Lee O’Malley.

Scott Pilgrim is een 23-jarige leegloper die in het Canadese Toronto woont. Hij heeft geen baan en bespeelt een van zijn broer geleende basgitaar in een indierockband genaamd Sex Bomb-omb. Hij verspilt zijn dagen achter videogames, comics en misbruikt zijn zieligheid om bij zijn vrienden gratis eten, drank en andere diensten los te peuteren.

Het verhaal begint met de ophef die Scott veroorzaakt onder zijn vrienden als ze erachter komen dat hij een relatie heeft met een 17-jarige Chinese van een Katholieke Highschool. Deze relatie loopt al snel op de klippen als een mysterieuze koerier op rollerskates letterlijk in Scott’s dromen voorbij komt rijden. Als Scott merkt dat deze vrouw van zijn dromen echt bestaat weet hij haar al snel aan de haak te slaan, maar Ramona Flowers is niet alles wat ze lijkt. Ramona heeft de wraak van haar zeven kwaadaardige exen op haar hals gehaald en Scott moet deze exen verslaan om haar de zijne te mogen noemen. Wat begint als een grappige boy-meets-girl story loopt al snel uit in een groot gevecht voor Ramona’s liefde, waarin Scott Pilgrim een kung-fu meester blijkt te zijn en waarin O’Malley’s visie van Toronto alles op videogame-logica werkt.

Een van de leuke dingen aan Scott Pilgrim is de grote supporting cast. Dit zijn allemaal ronde karakters die ook allemaal complexe relaties met elkaar onderhouden. De drumster van Scott’s band, Kim Pine, was weer zijn vriendin in highschool en heeft nog veel wrok jegens Scott over de manier waarop het uitging de gitarist/zanger Stephen Stills (die dezelfde naam heeft als de gitarist van het trio Crosby, Stills and Nash) vormt weer de drijvende kracht achter de band. Zijn knipperlichtvriendin Julie Powers is een dominante bitch, die wel de grootste feesten van de stad gooit, waar weer héél veel van Scott’s netwerk plaatsvind. Stills’ huisgenoot “Young” Neil Nordegraf (referentie naar singer/songwriter Neil Young) vormt Sex Bomb-Omb’s eerste fans, samen met Scott’s kersverse ex Knives Chau, die de afwijzing van Scott niet goed opvat en een obsessieve haat voor Ramona cultiveert. Dan is er Wallace Wells, Scott’s homofiele huisgenoot, die ook soms voor Scott’s ene helft van zijn geweten speelt en keer op keer de vriendjes weet te verleiden van Stacey Pilgrim, Scott’s meer volwassen, jongere zus en andere helft van zijn geweten.

In de graphic novel is Scott’s extensieve vriendenkring een bron veel van de humor, maar ook mooie en intieme momenten. Het is een leuke mix van persoonlijkheden die voor mij zéér natuurlijk en echt overkomt met een dynamiek die normaal ook voorkomt in vriendenkringen. De interactie tussen de karakters voelt ook héél natuurlijk aan. Soms zijn dit bijdehante one-liners (If your life had a face I’d punch it) scherpe woordenwisselingen maar ook momenten van brute eerlijkheid. Er worden dingen gedeeld, er worden dingen verzwegen, relaties vormen en gaan weer over. Bijna ieder karakter heeft zo zijn eigen arc en ontwikkelt ieder zich in zijn of haar eigen manier. Ook al is Scott het middelpunt van de strip en is zijn verhaal en ontwikkeling een centraal element van het plot, zijn vriendenkring beweegt zich voort om Scott heen en leer je ook veel van de ontwikkelingen doormiddel van de messcherpe dialogen. Het nadeel van Brian Lee O’Malley’s tekenstijl is dat veel van de bijrollen op elkaar lijken en soms moeilijk uit elkaar te halen zijn. Hierdoor is het soms nodig om een scene een tweede keer door te lezen om er helemaal achter te komen wie wat nou zei, hoe, waarom en waarover.

v.l.n.r.: Scott, Ramona, Young Neil, Knives, Kim, Stephen

In de film, Scott Pilgrim vs. the World, daarentegen komt dit niet voor. Ook al is er te weinig tijd om alle karaktersubplots goed te uit te werken was het een goede move van regisseur Edgar Wright (Shaun of the Dead, Hot Fuzz) om O’Malley zelf mee te laten beslissen over de castleden en ook de gekozen acteurs te coachen voor hun rollen. De titelrol wordt in de vertolkt door Michael Cera, die ondertussen sinds zijn rol in Superbad (2007) een typecast is geworden voor slungelige anti-machos met nerderige trekjes. Mary Elizabeth Winstead zet een ietsje te gesloten Ramona neer, niet helemaal zoals ik haar had voorgesteld. Vooral Ellen Wong weet een overtuigend irritante/aanhankelijke/jaloerse Knives te vertolken en weet Alison Pill de onderliggende woede van Kim Pine goed uit te beelden. Kieran Culkin zet een zeer geloofwaardige Wallace Wells neer en weet net de juiste hoeveelheid homo aan zijn rol te voegen zonder in handtasjesnichterij te vervallen.

Naast de bestaande teksten uit de strip bevat de film ook zijn eigen, zeer geestige momenten. Zoals je in de trailer al had kunnen zien, zegt Wallace op een gegeven moment tegen Scott dat hij “the L-word” moet gebruiken, waarop Scott vraagt “Lesbian?” Als Wallace zegt dat hij een ander L-woord bedoeld vraagt Scott “Lesbians?” Deze grap op zich was al leuk genoeg, maar later verspreekt Scott zich en zegt op een cruciaal moment tegen Ramona “I’m in lesbians with you”. De videogame-geïnspireerde kung-fu gevechten zijn in de film goed gechoreografeerd met het kleine beetje CGI opgeleukt om er net ietsjes gelikter uit te zien, wat ze zeer ten goede komt.

Ik vond het grootste nadeel van de film dat, vergeleken met de strips, de relatie tussen Scott en Ramona sterk onderbelicht werd. In de strip wordt er duidelijk wat de klik is tussen Scott en Ramona en wat ze aan elkaar hebben. De relatie tussen Scott en Knives krijgt in de film weer te veel screentime en speelt uiteindelijk zelfs een cruciale rol in de film’s climax. Omdat de klik die Scott met Ramona heeft niet duidelijk genoeg wordt, komt ook de hele worsteling waar Scott doorheen moet naar mijn smaak niet zo goed uit de verf als in de strip. Ik zat aan het eind van de film met een onvoldaan “is dit het?” gevoel. Dit kwam omdat er in de strips die nog uitkwamen tijdens het maken van de film een ander einde was gepland Scott zou aan het eind alsnog voor Knives kiezen, I.P.V. Ramona wat uiteindelijk geveto’d is door O’Malley toen zijn laatste deel van de strip uitkwam.

Ook, door de tijdslimiet van de film is een hoop van de symboliek verloren gegaan. Een goed voorbeeld is dat in de strip Negascott de letterlijke incarnatie van Scott’s schaamte en schuldgevoel is. Scott vecht tegen zijn schaamte en schuld in een videogame-cliché battle als symbool van zijn kinderachtigheid en zijn weigering volwassen te worden. In de film blijft Negascott slechts een verwijzing naar videogameclichés en meer niet.

In het algemeen is Scott Pilgrim een leuk verhaal vol met geeky referrenties naar comics en videogames. Brian Lee O’Malley manga-achtige versie van Toronto waar een “battle of the bands” letterlijk uitloopt in fysiek geweld en iedereen een doorwinterd vechterbaas is of een magisch wapen binnen handbereik heeft, lijkt gericht op de generatie die in z’n kindertijd naar Transformers heeft gekeken of in z’n tienertijd was verknocht aan X-Men comics. Maar door veel van de geeky verwijzingen heen zit toch een zeer oprechte analyse van moderne relaties onder jongeren, volwassen worden en je plaats vinden in deze wereld. Uiteindelijk verteld Scott Pilgrim een verhaal over twee mensen die elkaar hebben gevonden en door hun worstelingen voor en door elkaar betere mensen weten te worden. Voor deze eerlijkheid kan ik Brian Lee O’Malley alleen maar prijzen en hoop ik dat, naast de stripserie (die nu in het Nederlands wordt uitgegeven door De Bezige Bij), de film na zéér tegenvallende resultaten in de bioscoop, op z’n minst een bestseller wordt op DVD.

Het is weer even geleden sinds de laatste comic-update over ieders favoriete groep gemuteerde mensachtigen. Euh, op de Ninja Turtles na. De laatst besproken X-men comic was Rise and Fall of the Shi’ar Empire en die recensie stamt al weer uit 2009, dus we hebben een flinke periode om in te halen. En omdat er meerdere mutant-gerelateerde series zijn is het best makkelijk om de draad kwijt te raken, vooral als er dan ook nog eens crossovers worden uitgegeven waar al die series in samenkomen. Oh my… Om je goed voor te bereiden op de komende storm van mutant-mania zijn er twee Marvel producties die in de spotlight mogen; Academy X en Supernovas.

New X-Men: Academy X (New X-Men issues 1 -46)

Het is een beetje lullig om deze (ondertussen afgeronde) serie te bespreken, omdat hij bijzonder lastig is om in printvorm op te sporen. De eerste paar trades in het bijzonder lijken nergens meer te vinden. Op zich niet zo’n ramp dat de oudere zut wat zeldzamer is, de serie had namelijk een issue of 20 nodig om echt momentum te krijgen en veranderde daarmee van ‘mwah, wel geinig maar waarom lees ik dit?’ in ‘Whoaly balls dit is echt vetjes!’.

Academy X begint vóór de gebeurtenissen in de crossover House of M, en legt de focus op de nieuwe lading met mutante jongeren die naar de X-mansion komen om daar opgeleid te worden. Juistem, weer een Marvel serie over jonge superheroes in wording á la Young Avengers en Runaways, al werd deze uitgegeven vóór die andere twee. We volgen nu een vrij grote cast aan characters in een relatief veilige school-omgeving, met alle gevolgen van dien. Deze comic krijgt in het begin dan ook een teenage soap opera smoel wat me niet direct wist te boeien. Als ik behoefte heb aan tiener-drama lees ik de ingezonden brieven in de Hitkrant wel. Wacht, bestaan de Hitkrant nog? Nu twijfel ik.. Tsja, ben al een ouwe zak he? Anyways! De cast op dit punt in de serie is wel aardig, er zijn characters met potentie en een paar van de geïntroduceerde mutant powers zijn best cool. Favoriet was Prodigy, de jongeman die non-mutante talenten van anderen over kon nemen zolang hij bij ze in de buurt stond. Geinig, right? Naast Cyclops werd hij een effectieve leider, bij Beast rondhangen veranderde hem in een science whizzkid. Leuk werd het pas als hij bij beiden stond en zo dubbel effectief werd. Een van de beste eerste storylines gaat over het scenario waarin Prodigy de ‘geleende’ powers permanent zou houden en hij dus na een tijd de meest alwetende en efficiënte mens op de planeet zou worden. Nice!
Ik was benieuwd hoe de serie om zou gaan met de fallout na de House of M crossover, waardoor het grootste deel van de mutants hun powers verliezen. Nou, dat was nogal een omslag.

Van jonge liefde en competitieve school-shenanigans gaat er een switch om na issue 20, en zal de comic ook de naam Academy X in de titel verliezen. Vanaf dit punt wordt de serie bijzonder duister en onverwacht grimmig; naast een groot deel van de cast dat z’n powers verliest en daarom geen reden meer heeft om in het X-men landgoed te verblijven beginnen er ook doden te vallen. De kids die voorheen alleen met tiener-gerelateerde problemen te maken krijgen worden vanaf dat punt door een mangel gehaald waar de grootste emo-douchebag zelfs nog voor terugdeinst.
De cast wordt rond dit punt aangevuld met een jongedame met codenaam X-23. Zij had ooit een miniserie met dezelfde titel waar ze voor het eerst werd geïntroduceerd. Wat blijkt nou? X-23 is een jonge, vrouwelijke kloon van Wolverine. Ja, I know, dat klinkt zooo kazig en fout, maar het personage wordt vrij goed neergezet. Het is voor de andere mutant kids ook wel verontrustend om ineens een hardcore killing machine met een laag EQ in hun midden te hebben. Haar aanwezigheid is zeker nuttig, wat wil je als je tegenstand in de storylines die nog volgen bestaat uit een leger religieuze moordenaars onder leiding van William Stryker (ook de villain uit de 2e X-men film en Wolverine Origins), een mutant-killer robot uit de verre toekomst, en een shitload aan demonen wanneer de kids letterlijk in de hel terechtkomen.
Het tekenwerk is van wisselende kwaliteit, maar het schrijfwerk van Craig Kyle and Christopher Yost vanaf issue 20 compenseert er zeker voor.
Al met al was deze New X-men run een tijdje mijn favoriete mutant-gerelateerde comic. De cliffhangers zijn tof, een aantal personages waren bijzonder geinig/interessant, en je hebt het echt met die kids te doen. De comic is te vergelijken met al die matige goth nu-metal zangeresjes; een beetje emo, maar wel lekker.

Supernovas (X-men issues 188-199)
Wat ik zelf het liefst in een X-men storyline zie is een afwisselende mix van personages, mutant powers die op originele manieren gebruikt worden, heftige baddies die onverslaanbaar lijken, en als het kan graag ontwikkelingen die ook voor de lange termijn belangrijk zijn. Wat dat betreft wordt ik met de oversized hardcover getiteld ‘Supernovas’ best verwend. Deze bundeling bevat 3 verschillende storylines die netjes in elkaar overlopen en eigenlijk voldoen aan alle bovenstaande eisen.

Het 6-delige verhaal Supernovas begint kort na de crossover House of M. Mutanten zijn een bedreigde soort geworden, dus als Cerebra plots een zwak signaal oppikt wordt een groepje X-men op pad gestuurd om een kijkje te nemen. Zij stuiten op een verborgen lab waar de telepathische Lady Mastermind en half-robot Omega Sentinel worden bevrijd. Vragen over wie hier achter zit zullen tot de volgende storyline moeten wachten, want voor de rust goed en wel is wedergekeerd duikt Sabretooth plots halfdood op voor de poorten van het X-mansion met een waarschuwing; een groep hypergeëvolueerde mensen is na M-day vroeger dan gepland wakker geworden uit een vreemd soort stasis en vormt nu een bedreiging voor de hele planeet. Jeej! En wat is dat vage ding dat vanuit de ruimte zich met een bizar hoge snelheid naar de Aarde begeeft?

De tweede storyline, Primary Infection, bestaat uit 3 issues en draait om de kidnapping van X-woman Rogue door een mysterieuze science duderino. De rest van het team mag een reddingspoging ondernemen, maar deze lijkt vanaf het begin al gedoemd te mislukken.
Red Data is de 3-delige afsluiter die (op kleine schaal) lekker trippy en apocalyptisch wordt. Het gaat niet goed met Rogue na de gebeurtenissen in Primary Infection, en ze wordt verplaatst naar een door Cable opgerichte natie in de vorm van een drijvend eiland genaamd Providence (wat werd gesticht in zijn eigen serie genaamd ‘Cable & Deadpool’). Hier worden dingen al snel erger als een psychische parasiet ontdekt wordt en het vage ding dat we in de eerste storyline door de ruimte zagen schieten nu ons planeetje bereikt.

Klinkt best aardig, toch? Deze Supernovas bundeling is zeker de moeite waard als je een relatief op zichzelf staande serie verhalen zoekt met afwisselende inhoud, een toffe cast en weirde villains. Er zijn slechts een paar verwijzingen naar eerdere ontwikkelingen zoals de crossover House of M, we zien Northstar weer terug die voorheen in de intense bad-ass comic Enemy of the State nog tot evil semi-zombie werd omgetoverd, en een paar kids uit Academy X zijn hier ook te zien. Consistentie go!
De line-up van dit X-men team was ook wel aardig: Rogue, Iceman, Cannonball, Mystique, Sabretooth en Cable. De aanwezigheid van Sabretooth en Mystique is verfrissend, en de ware intenties van deze twee types zijn nooit écht zeker. Ook is Rogue voor het eerst in lange tijd weer interessant en worden de powers van Iceman nog een stukje vetter. Omega Sentinel en Lady Mastermind sluiten zich ook bij het team aan, maar zullen niet al te veel indruk maken. Of je moet houden van Mastermind’s sletterige outfit.

Het tekenwerk is voornamelijk van Chris Bachalo en Humberto Ramos. Beide heren hebben een ongebruikelijke stijl die misschien even wennen is. Bachalo’s actiemomenten zijn soms wat chaotisch, en Ramos heeft een cartoony stijl met nogal overdreven lichaamshoudingen en gezichtsuitdrukkingen die normaal 90% van de spieren in je hoofd zouden vernaggelen. Maar goed, hoe realistisch wil je je artwork in comics waarin mensen in ijs veranderen of zichzelf als projectiel kunnen lanceren? Mike Carey is verantwoordelijk voor de geschreven inhoud, en die is zoals eerder gezegd dik in orde.

Als je denkt dat de mutants het nu als uitstervende soort al moeilijk hebben, dan staat je nog wat te wachten. We zijn zeker nog niet klaar met deze kleurrijke groep gene-freaks. Next up: het mutated-balls-to-the-wall crossover-festijn genaamd Messiah Complex. Zie je dan!

If it’s not broke, don’t fix it!’ schamperden de leden van Monty Python al zeker vier decennia terug. En inderdaad, met het aanraken van mijn allereerste Fantastic Four en het overwinnen van diverse jeugdsentimentele snikken, blijkt er weinig veranderd in het Marvel-wereldje rondom Het Fantastische Viertal! Johnny Storm maakt nog steeds ruzie met the Thing, aka Ben Grimmig. Reed en Sue Richards proberen nog altijd het zootje zo goed en kwaad als het gaat bij elkaar te houden, al dan niet door er een elastische arm omheen te knopen. Het is natuurlijk Marvel eigen om superhelden zo identiek en herkenbaar mogelijk te laten. Zo blijft Spiderman of Wolverine al decennia populair. Je zou je kunnen voorstellen dat je na twee decennia geen FF-comic te hebben aangeraakt, binnenstapt in een volstrekte onherkenbare wereld, en een superheldenteam met diverse nieuwe leden. Immers, Avengers ken ik amper meer terug, Spidey had geen zwart maar rood kostuum, en Batman is alweer aan zijn tiende Robin toe, zo lijkt het. Maar de FF, die zijn precies hetzelfde als toen ik ze achterliet toen ik comics inwisselde voor gefriemel in het fietsenhok.

Een warm bad

En op zich heeft dat wel iets, zo’n warm bad gevuld met fijne jeugdherinneringen. Flesh & Stone, een bundeling van een paar van Fantastic Four’s beste comics rondom de milleniumwisseling, biedde precies wat te verwachten valt van een FF-comic. Een te braaf superheldenteam met familyvalues. Geen op hol geslagen Wolverine die een slipstream aan bloed achterlaat en lijken stapelt als superhelden-Duplo. Geen Batman die in ingewikkelde moordscenarios verwikkeld raakt. Neen, gewoon ouderwets een robbertje vechten met een extreem evil baddie met een mierzoet einde. Het verhaal heeft evenveel om het lijf als dat het pakje van Sue verhult [Beavis & Butthead mode off]. Johnny en The Thing maken weer eens ruzie in de thuisbasis van de FF, als er een mysterieus pakje arriveert. Een immense spiegel. En nog voor Johnny er zijn ego in heeft kunnen bewonderen, stapt een ouderwetse aartsvijand eruit, de Alchemist, die van de thuisbasis een portaal naar de hel wil maken. En de FF zouden de FF niet zijn als de dat niet zouden proberen te verhinderen. Al snel lijkt de Alchemist heer en meester over de FF te worden, als dat maar goed afloopt?

Spoiler:

Ja helaas, dat had ik al verraden. Natuurlijk loopt het goed af! Maar hoe, daar zit hem dan wel de fun in bij de Funtastic Four. Er kan en mag niet teveel veranderen. Echter, zelfs Stan heeft ingezien dat als er onder de andere superhelden interessante karakterverwikkelingen komen, dat de FF dan niet al te zeer kan achterblijven. En zo raakt de financiële crisis (wow, vooruitziende blik van profeet Stan Lee?) ook de FF, die hun thuisbasis noodgedwongen moeten verpatsen, en gebeurt er tegen het eind wel iets interessants met één van de FF-leden, dat in vervolgstrips wel een cool vervolg zou kunnen krijgen. Voeg daarbij een aantal imposante vijanden (Alchemist, Grey Gargoyle) en een ontmoeting met de Avengers toe, en je hebt in ieder geval een paar uur fijn leesplezier met de Flabtastic Door. Toch, waar Jeph Loeb van Batman’s Long Halloween betoverde tot een fijn episch verhaal, blijft Flesh & Stone qua niveau een beetje steken op de wekelijkse stroom knokwerk. Oppervlakkig entertainment. Bovendien klagen de fans over de teksten, die  scherpe oneliners missen. Een uitmuntende verhaallijn kan dat compenseren, maar daarin slaagt Loeb niet. Wat resteert is een fijne nostalgische ervaring zonder al te veel impact, en aan het eind zul je niet op het puntje van je stoel zitten wat het volgende deel zal brengen. Carlos Pacheco tekende voor het tekenwerk (huhuh- flauw, maar leuk – huhuh- … had ik die niet uitgezet??). En hoe modern slick hij ook tekeer gaat, de matte papierprint en de felle kleuren geven een aangename eighties-oldschool gevoel aan Flesh & Stone. Voor oudgedienden als ondergetekende een prettige constatering.

Feest der herkenning

Flesh & Stone is een tikje routineuze exercitie, vooral interessant voor fans, en vormt een aardig instapje voor sentimentele bastaards die de FF de afgelopen 20 jaar niet meer gevolgd hebben. Persoonlijk vond ik de kleine wijzigingen die de verwikkelingen in deze comic in het FF-universum probeert aan te brengen wel geslaagd. En wat er veranderen gaat, is ook weer niet van die orde dat het hele universum overboord gaat. Ergo, er blijft nog steeds genoeg ‘the same’. Mijn ogen zijn net losgerukt van de paginas, maar mijn elastische arm is nochtans al op weg om het vervolg uit de schappen te plukken. Al was het maar om over 20 jaar een review te pennen om te kunnen constateren dat de tijd nog altijd stil heeft gestaan in New York. Now for nothing completely different.

Ik zag er een beetje tegenop om de nieuwste Harry Potter film, de eerste helft van ‘the Deathly Hallows’, te gaan zien. Ik zat er dan ook fysiek ver doorheen. Al twee weken lang ging ik voor mijn doen veel te laat m’n nest in (allemaal dankzij Fallout New Vegas), diezelfde dag tijdens de lunchpauze nog bijna in slaap gesukkeld, en het vooruitzicht van Harry P. anderhalf uur lang in een tentje te zien kamperen terwijl er eigenlijk helemaal niks gebeurt vulde me niet meteen met de grootste hoeveelheid enthousiasme. Ik was zowaar bang voor het eerst in mijn leven tijdens een bioscoopbezoek in slaap te vallen. Dat kon haast niet goed gaan…

Laat ik maar meteen met de deur in huis verschijnselen; het grootste probleem van de film zit hem in ‘t bronmateriaal. Dat zevende boek vond ik dan ook wel een beetje weak en langdradig, met een climax die me ook niet zo veel deed. Rowling was vermoedelijk tijdens het schrijven afgeleid door dagdromen over dat fallusvormige buitenzwembad gevuld met vloeibaar goud dat ze ging kopen van de opbrengsten.
Er waren gewoon te veel zwakke punten; de manier waarop die deathly hallows ineens het verhaal in worden gepropt, de focus op een klein aantal personages die zonder plan van aanpak op de vlucht gaan en vervolgens wekenlang zitten te neuspeuteren, en dat terwijl er wel allerlei interessante dingen gebeuren waar we alleen met een omweg wat over horen. Gemiste kansen alom, als je het mij vraagt. Maar goed, de film is gelukkig het boek niet, en ik ben eigenlijk nog vrij aangenaam verrast door het eindresultaat. Hairy Plotter and the Deadly Gallows is zowaar een interessant werkje geworden, en weet het kinderfilm-imago compleet van zich af te schudden.

Kudos zijn op z’n plaats voor regisseur David Yates, ook al de man achter de vorige twee films. Henry Panther and the Dandy Warhols is namelijk opvallend rustig en ingetogen geworden. Bij vlagen zelfs lichtelijk deprimerend. De kleuren zijn grijs en grauw, de soundtrack is niet al te aanwezig, en we worden als kijker niet gebombardeerd met rondfladderende ADHD-computercrap. Ik vond Half-blood Prince al prettig wegkijken door de meer natuurlijk aanvoelende omgevingen en fijne cinematografie, en die lijn wordt hier netjes doorgezet. Sommige scènes zijn nu met een handheld camera opgenomen, er zijn adembenemende en tegelijk kille establishing shots van afgelegen locaties, en het tempo gaat ook een stukje omlaag. Ik was serieus diep onder de indruk van één passage die haast post-apocalyptisch aandeed, met een stem op de radio die namen opnoemt van vermiste wizards terwijl we zien hoe de hoofdpersonen door verlaten gebieden reizen. Respect. Als je een Potterfilm kijkt voor de overload aan pratende schilderijen of magische regenboog-splosies of whatever dan zul je hier van een koude kermis thuiskomen.

Niet dat er geen spektakel is in Barrie Potlood en de Daily Elbows. Sterker nog; deze film heeft enkele van de beste actiemomenten uit de hele serie. De ontsnapping van Potter waar de film mee opent is hectisch maar deed me echt even rechtop zitten in m’n stoel. Een encounter met een vermomde slang is een prima combinatie geworden van creepy en stressvol. En een achtervolging in een kil bos tegen het eind van de film maakte een grote indruk door de keuze om er geen pompende muziek overheen te gooien; in plaats daarvan is het eng ingetogen, met alleen het gehijg van de opgejaagde personages dat de stilte verbreekt. Deze momenten zijn voor mij, als tegenstander van al dat bombastische blockbuster-geneuzel, zeer welkom. De film zal daardoor wel als geheel minder entertaining zijn. De replaywaarde lijkt me in dit geval ook minder hoog, maar dit deel schroeft de fun-factor ook expres een stuk omlaag. Dat hele ‘it’s always darkest before the dawn’ idee. Personages leggen het loodje, al is er iets te weinig tijd om de hoofdpersonen echt te laten reageren op het slechte nieuws waardoor de impact van deze relatief pijnlijke momenten wat ver te zoeken is. Ondanks dat moest er toch iemand in de bioscoopzaal huilen toen Dobby stierf. Hilarisch. Teenage girls these days…

Toch is het jammer dat we een hoop terugkerende personages in dit deel moeten missen. Hogwarts blijft in z’n totaliteit achterwege, en ergens is het irritant om constant het gevoel te hebben dat je veel interessantere scènes mist die niet om Harry en consorten draaien en zich ergens anders afspelen. Nu blijven we als kijker in het donker over wat er in de wizard-wereld gebeurt, al vind ik het alsnog hilarisch hoe lame Voldemort’s plannetjes zijn. “OK, Dumbledore is dood, Potter is out of the picture, de wereld is rijp om… te.. laten zoals het.. is.. terwijl ik wekenlang.. niets doe”. Sheesh, Doctor Claw was nog pro-actiever. Pas in de laatste 10 seconden van de film doet deze bozo iets wat geïnterpreteerd kan worden als ‘een slimme zet’. Niet de meest intense climax om mee te eindigen, al lijdt de hele film aan het ‘de follow-ups komen in het vervolg, geloof me!’-syndroom. Verwacht dus niet super bevredigd de zaal weer uit te lopen. De antwoorden op enkele grote vragen komen nog, al zullen die uiteindelijk niet echt super boeiend zijn als je het mij vraagt.

Hello Kitty and the Delft-y Rainbows is uiteindelijk vrij goed bevallen bij deze jongen. Misschien komt het wel omdat ik zo’n cynische eikel ben. Weg zijn de kleurtjes, weg is de levensvreugde, ellende en onzekerheid alom! De film is bij vlagen zelfs creepy. Mwahaha! Kijkers die de boeken niet hebben gelezen zullen zich misschien afvragen waarom de personages zo moeilijk doen om bepaalde plot-elementen of juist geen gebruik maken van opties die in andere films aan bod zijn gekomen, maar de grote lijn is op zich wel duidelijk. Het scheelt dat er nu een hele film de tijd is om maar een half boek naar het scherm te brengen en alsnog de minst boeiende stukken achterwege te laten. Ben je fan van de andere delen dan kun je deze natuurlijk niet missen, ook al is het eindresultaat wat subtieler en slomer dan je misschien zou willen. Maar je hoeft in ieder geval niet bang zijn dat je in de zaal in slaap sukkelt. Dat kan ik garanderen.