Het derde seizoen Parks and Recreation heeft een tijdje op zich laten wachten. NBC moest zonodig haar nieuwe “comedy”serie Outsourced in de spotlight zetten, waardoor Parks uit haar reguliere timeslot werd geschopt en een tijd lang niet op de buis zou verschijnen. Fans werden al nerveus, want misschien werd de stekker wel uit de serie getrokken. Dat terwijl er al enkele afleveringen voor het derde seizoen gefilmd waren en de kwaliteit in seizoen twee alleen maar hoger werd. Het wachten was ondraaglijk. Eind januari 2011 kon iedereen weer rustig ademhalen; Parks was terug! En hoe! Dit nieuwe seizoen is gewoon béter dan het vorige. Insane! Hoe doen de makers het toch??

Voor de lezers die niet bekend zijn met de serie of de eerste review hierover gemist hebben: Parks and Rec gaat over Leslie Knope, deputy parks director in het ietwat afwijkende plaatsje Pawnee, en haar collega’s en vrienden. Na een klein maar nog wat awkward eerste seizoen wist de serie zijn balans te vinden in het tweede en hier echt met kop en schouders boven de concurrentie uit te steken dankzij een combinatie van geweldig fijne cast en super gevat schrijfwerk. Je gaat binnen no-time van alle weirde en coole en schattige characters houden, geloof me, en de humor komt nooit geforceerd over. Er is character development, relaties komen van de grond of spatten uiteen, altijd met een menselijke kern. Oei, dat klinkt wel heel erg lame he? Het is ook nog eens funny as balls. Zo. Dat is beter.

De cast is en blijft het allersterkste punt. Iedereen, zonder uitzondering, is perfect. Amy Poehler maakt van Leslie het beste vrouwelijke personage dat op televisie te vinden is. Ron Swanson is nog steeds de mannelijkste man ter wereld die een hekel heeft aan de overheid, mietjes, socialisen en verjaardagen. Truly, an idol for us all. Aziz Ansari’s character Tom is nog even nep-hip en naïef als altijd.
Aan het eind van seizoen twee waren er interessante toevoegingen aan de cast: Rob Lowe als de schandalig positieve Chris Traeger en Adam Scott als de down-to-earth tegenhanger Ben. In eerste instantie leek het alsof ze maar een korte periode in Parks zouden meespelen, maar god zij dank zijn deze twee heren permanent blijven hangen. Alle character-archetypen blijven ook met deze twee toevoegingen nog mooi gebalanceerd,  zodat er geen overbodige rollen zijn. De mix van wacky, serieuze, fijne en onvoorspelbare persoonlijkheden is precies goed. Wat seizoen 3 deels zo fijn maakt zijn de combinaties tussen twee castleden. Zet character X en Y bij elkaar en watch comedy gold unfold. Zo zien we hoe goed Andy en Ron Swanson eigenlijk bij elkaar passen, vormen Ben en Tom een nerd/anti-nerd duo en zijn Andy en April echt schattig samen (als ze geen ruzie maken).

Maar goed, seizoen 2 eindigde met een interessante gebeurtenis; Pawnee raakte failliet. City Hall moest het werk er bij neerleggen, en Leslie Knope komt zo (tijdelijk?) zonder werk te zitten. Een situatie die in haar ogen zo snel mogelijk moet worden veranderd. Er is één initiatief wat in voorgaande jaren altijd geld in het laatje heeft gebracht en zo meteen de waarde van haar afdeling aan kan tonen: het Harvest Festival. De eerste afleveringen van het seizoen zullen draaien om dit initiatief, wat prettig werkt en er voor zorgt dat de characters in contact komen met lokale bedrijven, de politie en de media (alle Pawnee televisieprogramma’s blijven hilarisch) wat altijd leuk is om te zien. Wat mij erg beviel is de mate waarin de setting steeds verder wordt uitgebouwd, waarbij we méér zien van characters en plaatsen die voorheen alleen even tussen neus en lippen door zijn genoemd. Erg tof voor de fans met een goed geheugen. Later in het seizoen zal er voor Leslie een romantisch subplot ontstaan wat normaal een bittere eikel als ik niet zou trekken maar in dit geval wilde ik maar al te graag een uitzondering maken. Ja, deze serie weet af en toe mijn versteende hart weer te laten kloppen. Tussen de lachbuien door.

Iets dat in Parks and Rec ontbreekt dat veel andere comedies in zekere mate hebben is cynisme. Hier lachen we niet om hoe verbitterd bepaalde mensen zijn of hoe grof ze kunnen zijn tegenover anderen, iets dat It’s Always Sunny tot een kunst weet te verheffen. Nee, je lacht omdat je houdt van alle personages ondanks hun rare trekjes of ongebruikelijke beslissingen en het minste wat ze doen al genoeg is om een glimlach op je smoelwerk te laten verschijnen. Parks is ook weer geen handjes-vasthouden-en-kumbaya-zingen hippie-serie of zo, maar het zal je altijd met een goed gevoel achterlaten.

Ondertussen is de serie aan haar vierde seizoen begonnen. Ja, soms worden we op Dorkside afgeleid door andere zaken (onze t-shirt sweatshop werd opgedoekt) en kan een review wat vertraging oplopen. Hoe dan ook is dit één van de weinige comedyseries die ik elk type lezer kan aanraden. Laat die formule-sitcoms met dat nep-publiek lekker voor wat ze zijn en duik onder in de wondere wereld van Pawnee. Dan zie ik je graag terug bij de review van seizoen 4.

Het was voor mij een beetje moeilijk om te accepteren, maar ja, de eerste (en laatste?) Green Lantern film viel vies tegen. Zonde, want mensen die bij aanvang niet zo bekend waren met het character zullen zich waarschijnlijk niet geneigd voelen om méér van hem op te sporen. Net nu de Lantern comics die we hier op Dorkside op chronologische volgorde bespreken in hun allervetste periode aan zijn gekomen!

Waar de film de grenzeloze mogelijkheden van de space-setting niet wist over te brengen op de kijker doen de comics dat al jarenlang helemaal prima. De serie die gaat over de organisatie zelf, Green Lantern Corps, heeft een hele brede focus. Veel kleurrijke characters, missies in alle uithoeken van het universum, en het ziet er allemaal nog lekker slick uit ook. Een hele fijne mix die liefhebbers van actie gemixed met sci-fi eigenlijk niet mogen missen. Als je meer over de Corps wil weten of gewoon een goed beginpunt wil hebben om met de comic te beginnen dan verwijs ik u met liefde en plezier naar Recharge, de eerste bundeling van de serie-herstart. Enjoy! Wij gaan hier in ieder geval verder waar we gebleven waren. Een grote oorlog is maar net afgerond of de volgende dreiging begint al de kop op te steken. Never a dull day in space!

Ring Quest

Het is voor de Green Lantern organisatie een tijd van wederopbouw. Na de ellende die veroorzaakt werd door de evil collega’s in het Sinsestro Corps zijn de verliezen groot en is de schade enorm. Hoofdpersonen Guy Gardner en Kyle Rayner hangen rond op Aarde, onzeker over hun toekomst. Maar ja, kiezen voor een baantje op onze planeet of chillen op de Lantern homeworld waar elke dag weer wat onverwachts gebeurt… dat is eigenlijk geen keuze, toch? En zo besluiten Gardner en Rayner permanent op de wereld Oa te gaan wonen. Komt mooi uit, want ze worden kort daarna samen met andere elite-leden bijeengeroepen voor een belangrijke missie. Iets die te maken heeft met ringen. Een… Ring Quest, if you will.

De leiders van de Green Lanterns, de kleine blauwe mannekes die zichzelf de Guardians noemen, zijn bezorgd om al die gele Sinestro Corps ringen die dagelijks het universum doorzoeven op zoek naar nieuwe gastheren. Het elite-team wordt nu op pad gestuurd om de nieuwe dragers in één specifieke regio op te sporen en uit te schakelen voordat ze op de lange termijn problemen gaan veroorzaken. Goed bekeken van die ruimtesmurfen. Die missie blijkt alleen een stuk gevaarlijker te zijn wanneer een gele ring, die dragers zoekt die goed zijn in angst inboezemen, in bezit gekomen is van space-tiran Mogul. Uh oh..

Ring Quest, geschreven door Peter J. Tomasi, zit als brokje space-entertainment weer helemaal prima in elkaar. We krijgen kort te zien wat de belangrijkste Corpsleden doen om bij te komen na de recentste ellende, maar ze worden snel genoeg weer in de actie gegooid. We zagen Mogul voor het laatst in de comic Revenge of the Green Lanterns, en het voelt logisch dat hij hier nu weer terugkeert. Hij is dan ook een ideale keuze voor een gele ring, al zal Mogul zich niks aantrekken van de rest van Sinestro’s Corps en asociaal z’n eigen ding gaan doen. De actie is flitsend, de schaal is lekker groot, en er zijn zelfs een paar horror-achtige momentjes verspreid over deze comic. Het begint al met het ontdekken van een wereld die compleet omringd is door dode organische materie en dingen worden alleen maar creepier vanaf dat punt. De visuals van Patrick Gleason zijn zoals gewoonlijk weer perfect voor het verhaal en hebben door goede panel layouts soms een claustrofobisch effect.

Helaas overleeft niet iedereen de confrontatie met Mogul, en een van de coolere Lantern characters zal het veld moeten ruimen. De serie blijft haar grimmigheid behouden, en dat trek ik eigenlijk wel prima. Het mag dan kleurrijk en avontuurlijk zijn, de dood ligt in het DC universum nog steeds overal op de loer. Al met al is Ring Quest gewoon een no-brainer voor Lantern fans. Zelfde geldt voor het deeltje dat er op volgt…

Sins of the Star Sapphire

Er zijn al eerder hints langsgekomen in andere Green Lantern comics over het bestaan van nieuwe organisaties die een ander deel van het kleurspectrum onder hun controle hebben. Waar de Lanterns kracht putten uit groen gekleurde wilskracht maken hun voornaamste tegenstanders in het Sinestro Corps gebruik van geel, wat gelijk staat aan angst. Maar zij zijn niet de enigen: de laatste tijd is er een helder violet licht op de planeet Zamaron zichtbaar. Juist, een nieuw Corps heeft zijn intrede gemaakt. Eentje dat niet gedreven wordt door wilskracht of angst, maar… liefde. Oh god, als dit maar geen lovey-dovey bullshit wordt!

De Guardians zijn van nature niet agressief, en omdat niemand weet wat die Zamarons nou precies van plan zijn wordt besloten een diplomatische missie op te zetten. Hey, eindelijk eens een probleem wat niét met een hoop geknok op te lossen is! Het blijkt dat de Zamarons een eigen Power Battery hebben die een serie ringen van energie voorziet. De dames in dit Corps noemen zichzelf de Star Sapphires en zij hebben zo hun eigen plannetjes om het universum te redden. En die plannen lopen niet rechtlijnig met hun groene collega’s…

Tegelijkertijd wordt de wilskracht van de Green Lanterns met een omweg ondermijnd. Sinestro Corps aliens zoeken familieleden van Lanterns op hun thuiswerelden op en slachten ze af, wat een hoop leden nerveus maakt. En alsof dingen niet erg genoeg zijn zoekt de creepy Sinestro agente Cryb Lantern families op met kleine kinderen, doodt de ouders en steelt de baby’s om ze zo op haar eigen manier op te voeden. De zoektocht naar Cryb zal voor de meeste actie in deze trade zorgen, en het is een vrij effectief geheel geworden. Cryb is qua design een freaky organisme met nare powers.

Er zijn een paar kleine verwijzingen naar dingen die in die ándere Lantern comic, genaamd Green Lantern, plaatsvonden. Zo wordt de naam ‘Aplha Lanterns’ even genoemd en blijken de Guardians een nieuwe regel in het Book of Oa te hebben geplaatst die alle Corpsleden in staat stelt nieuwe dingen te doen. Omdat de twee series onderling overlap hebben is de leesvolgorde soms even tricky, al kun je deze hier besproken comics lezen zonder dingen gespoilered te krijgen of cruciale info te missen. Plus zullen we in een volgende review de Green Lantern issues bespreken waar we hier niet aan toe kwamen.

Sins of the Star Sapphire bevat in ieder geval weer fijne dingen voor de fans. De mix van actie en dialoog is dik in orde en er zijn interessante onthullingen die de mythologie van de setting wat uitbreiden. Ook interessant hoe één specifieke Guardian, die in de strijd tegen het Sinestro Corps verminkt is geraakt, haar eigen plannetjes lijkt te hebben… De afhandeling daarvan zien we snel genoeg, in de mega crossover genaamd Blackest Night. Maar zo ver is het nog niet helemaal. Het tekenwerk van Patrick Gleason is weer compleet awesome. Twee issues in deze bundeling zijn getekend door nieuwkomer Luke Ross en zijn aardig maar nergens echt spetterend.

Al met al zijn deze Green Lantern comics zeer prettig weglezende brokjes entertainment geworden. Er wordt langzaam maar zeker naar iets heftigs toegewerkt, en nu het universum naast groen en geel er ook een violet schijnsel bij heeft gekregen belooft het in ieder geval een kleurrijk geheel te gaan worden. Het zou echt zonde zijn om deze sci-fi fun te laten liggen. Ja, mensen die na het zien van de matige film deze comics een kans durven geven… dat zijn de types met échte wilskracht. Zal de Corps leuk vinden.

‘Vieze mond!’, riep de tweejarige telg in ontzetting uit bij het zien van de cover van het boek dat deze reviewer zat te lezen. Inderdaad, Charlaine Harris is op zijn minst even grafisch in haar vampierenserie TrueBlood als de kaft doet vermoeden, waarop een tong sensueel langs bebloede lippen glijdt. De cover vat de drie eerste delen uit de vampierenreeks prima samen. Grafisch. Seksueel getint. En vol vampieren. De serie wordt ook gekscherend de Sookie Stackhouse novels genoemd. Sookie, de hoofdpersoon, is een serveerster in een duf diner in het ingeslapen dorpje Bon Temps ergens in de VS. Zo’n stadje vol inteelt en houthakkers. Tot er een vampier in het stadje komt wonen. Vampieren hebben namelijk een ‘coming-out’ beleefd, en in het Sookie universum zoekt de mensheid naar een nieuw evenwicht om samen met hun ondode evenknieën te kunnen leven zonder louter als snacks te worden gezien. Al snel ontstaat er een romance tussen Sookie en één van de vampieren, de zwijgzame krachtpatser Bill, waarna Sookie in een wereld wordt gezogen die ze nooit voor mogelijk had gehouden.

Nepbloed?

TrueBlood is genoemd naar de flessen Namaakbloed die voor de nieuwe vampierengemeenschap worden gefabriceerd om hun dorst enigszins tijdelijk te kunnen stillen, en die in het Nieuwe Amerika even grif over de toonbank gaan als een simpel biertje. Onder vampieren dan. Uiteraard. Vampieren beheren er nachtclubs en zelfs vastgoed, en staan toeristentripjes in hun midden toe. In Harris’ wereld zijn de vampieren niet slechts graaf of baron, maar eenvoudige lui die op de verkeerde plek waren op de verkeerde tijd. De serie is mateloos populair in Amerika, en inderdaad, dit zijn de boeken achter de even succesvolle later-ooit-nog-eens-hier-te-bespreken-HBO-serie TrueBlood. De omnibus bevat de eerste drie delen uit de reeks:Dead until dark, Living dead in Dallas, en Club Dead. In elk deel komt Sookie telkens stukje bij beetje in aanraking met de vampierenwereld, maar ook achter het bestaan van andere mystieke gedrochten. Harris tovert een ogenschijnlijk fabeltastische wereld die achter het menselijk oog onttrokken ligt. Wat Harry Potter magische wereld met een strikte scheiding van Dobbies en dreuzels voor kinderen moet zijn, zo boetseert Harris een samenleving die naïef gelooft dat er écht alleen vampieren zijn, terwijl er nog veel meer onder de oppervlakte borrelt. Maar je moet in het vampiersche verkeren om er kennelijk achter te komen.

Quick & Dirty

True Blood is vooral vermakelijk zonder al te veel diepgang. Sterker nog, in de eerste drie delen bespeur je zovaak de intentie van Sookie om met een andere partner de lippen te willen zetten op een ander dan haar werkelijke partner, dat bij vlagen het niveau kasteelroman-met-vampieren op de loer ligt. Interessant is wel de stukjes en beetjes die steeds meer duidelijk worden hoe de samenleving reageert op de aanwezigheid van vampieren. Van commerciële initiatieven als gebotteld TrueBlood tot een Amerikaanse PVV (People die Vampieren Verketteren). De hypothetische ‘wat-als’-insteek werkt zo best geslaagd, al had er best wat meer diepgang in de novels gekund. Wanneer was de eerste coming out van de vampieren? Hoe bevochten zij een plekje in de samenleving? De grotere thematiek laat Harris achterwege (..of bewaart ze voor latere delen). Anderszijds gaat Harris liever voor het predicaat entertainment dan voor een geloofwaardig, hypothetisch epos hoe de mensheid reageren zou ‘als..’. De vampieren zijn er gewoon en Sookie wordt telkens in een moordmysterie gedompeld waar de serverende detective gewapend met tenenkrommende one-liners op zoek gaat naar het missende stukje in de puzzel.

Easypeasy

Harris schrijft vrij eenvoudig met veel korte zinnen, het Engels is dan ook prima te volgen en leest net zo snel weg als dat een vampier smelt in het zonlicht. Schroom dus niet de originele tekst op te pakken. De schrijfstijl ligt ergens tussen J.K. Rowling en Stephen King. Een nieuwe Anne Rice of Bram Stoker is dit niet, maar de verhalen zijn beslist goed genoeg om je van wat nachtelijke uurtjes te beroven. De Sookie Stackhouse novels zijn luchtige, humoristische Vampieren-thrillers waarmee je uitstekend een avondje (on)dood met de broodnodige bloedige slachtpartijen en orgies. Had die tweejarige het toch goed gezien.

Het is er langzaam ingeslopen, maar ik ben blijkbaar steeds kritischer geworden over welke comedyseries ik een kans wil geven. De eisen waar een nieuwe kandidaat aan moet voldoen worden steeds strenger: geen laughtrack, de serie moet kansen durven nemen, zichzelf steeds verder (en logisch) uitbouwen, en aansluiten bij mijn specifieke en vrij tricky soort humor. Niet te bijdehand, niet te oppervlakkig, een tikkie nerdy en als het kan lekker onvoorspelbaar. Dat is best een waslijst. Ben ik een comedyserie-snob of wat? Je zou denken dat er niets door deze selectieprocedure heenkomt, maar het is de laatste weken in ieder geval één serie gelukt om me positief te verrassen. Community is the name, and being awesomely funny is the game.

Nah ja, het duurde bij aanvang een paar afleveringen voor de serie me wist te grijpen, maar na dat punt was het een sweet-ass ride to the finish. Het tweede seizoen is in mei dit jaar afgelopen, maar een derde is al aangekondigd. Gelukkig maar, want ik ben ondertussen echt wel van de dysfunctionele cast gaan houden. Het begint allemaal met ene meneer Jeff Winger (Joel McHale), een advocaat die zijn diploma had gefabriceerd en nu gedwongen wordt om alsnog een opleiding af te maken. Hij doet dit op Greendale, een verre van hoogstaand community college, waar zijn oog valt op Britta (Gillian Jacobs). Zijn ‘ik heb een studiegroep voor Spaanse les, wil je aanschuiven? Oh de rest kwam niet opdagen, huh huh’ versierpoging loopt uit de hand wanneer andere mensen binnenstappen die werkelijk geïnteresseerd zijn in het vormen van een studiegroep. Nu zit Jeff opgescheept met een mix rare figuren en lijken zijn kansen bij Britta ook verkeken… en huppa, Community kan van start gaan!

Zoals gezegd wist de serie me niet vanaf het eerste moment te grijpen. Achteraf gezien wijken de oudste afleveringen qua inhoud en stijl wel een beetje af van wat later de typische Community-flavor zou worden. Persoonlijk moest ik ook even wennen aan hoofdpersoon Jeff, hij is in den beginne namelijk best wel een egoïstische eikel en dat kan soms wat frustrerend zijn. De rest van de cast begint ook wat gewoontjes en hun rare trekjes en ongewone interacties komen iets later echt goed op gang. Jeff’s studiegroep bestaat naast Britta uiteindelijk uit Shirley (Yvette Nicole Brown), moeder van twee en streng gelovig, de racistische en naast z’n schoenen lopende Pierce (Chevy Chase), overcompenserende control freak Annie (een schandalig smokin’ Alison Brie, die Mad Men fans bekend voor zal komen), de coole en tegelijk kinderlijke Troy (Donald Glover) en de Asperger’s hebbende pop-culture freak Abed (Danny Pudi).

Community scoort bij mij waanzinnig hoog op de originaliteits-schaal. Zeker in seizoen 2 werd ik regelmatig verrast door het uitgangspunt van een aflevering of de presentatie ervan. Seizoen 1 heeft dat nog niet zo sterk, en hier komen afleveringen vaak neer op ‘Personage X doet een egoïstisch ding of kwetst een ander en beseft zich uiteindelijk dat vriendschap/respect belangrijker is’. Dat is allemaal wel feelgoody en schattig, maar is geen reden om te blijven kijken. De vriendschap tussen de studiegroep-leden blijft altijd de kern, maar al snel blijkt dat er in Community veel meer fijns aan de hand is. Het begon voor mij een beetje in seizoen 1, aflevering 7, waarin Abed op een Halloween feestje verkleed als Batman opduikt. Maar Abed is een beetje ‘n rare jongen die werkelijkheid en fictie niet zo goed uit elkaar weet te houden als hij een andere rol aanneemt, en als enige lijkt te beseffen dat hij in een televisieserie speelt.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Maar het blijft niet bij een pop-culture cameo hier of daar. Aflevering 21 is bijvoorbeeld een geweldige Goodfellas parodie die heerlijk wegkijkt, en bij aflevering 23 (“Modern Warfare”) was ik compleet om. Het gaat hier namelijk om een paintball episode. …Ja, dat klinkt op zich niet zo boeiend he? Maar als je deze serie kijkt en je bent na een aflevering of 5 nog steeds niet om, dan raad ik je aan om deze nog wel mee te pakken. De paintball episode is namelijk een gruwelijk indrukwekkende 20 minuutjes televisie geworden. Hier gebeurden dingen die ik niet eerder in televisiecomedies voorbij zag komen, en de vrij hoge production values komen hier prima tot z’n recht. Vol met knipogen naar bekende actiefilms en de eerste échte hint dat deze serie risico’s durft te nemen en nieuwe dingen probeert.

Die risico’s zijn voor de ene kijker helemaal geweldig, maar ik kan me voorstellen dat een ander er juist iets pretentieus in ziet. Maar ja, hoeveel comedyseries kunnen nou zeggen dat ze een heuse claymation aflevering hebben gedaan? Of een Halloween episode die zowaar uitloopt op een zombie-uitbraak? En de RPG freaks onder ons zullen vast helemaal week in de knietjes worden van de Dungeons and Dragons aflevering. Zijn het gimmick concepten? Misschien. Maar ye gods, het leidt wel tot hele fijne televisie. Ik hoop alleen maar dat het creatieve niveau even hoog kan blijven in latere seizoenen. Het zou waanzinnig zonde zijn als de serie al haar kruit al verschoten heeft. Aan de andere kant is er een gevaar dat Community de lat voor zichzelf te hoog heeft gelegd en hierna juist té ver gaat met die wilde concepten en zo geforceerd over gaat komen. Een taaie opgave, maar ik heb goede hoop dat de makers met een prima derde seizoen aan komen zetten dat de wacky stuff balanceert met meer character-driven verhalen.

Community komt uit de creatieve koker van ene meneer Dan Harmon, die ook werkte aan The Sarah Silverman Program en de pilot van de bizarre serie Heat Vision and Jack. Het grappige is dat het uitgangspunt van Community gebaseerd is op Harmon’s eigen ervaringen, hij kwam ook op latere leeftijd terecht in een studiegroepje op een community college en vormde een band met zijn compleet afwijkende studiegenoten. Nu zijn de characters in deze serie expres overdreven weird, aandoenlijk naïef en fascinerend bijdehand, realisme hoef je dus niet echt te verwachten. En dankzij de fantastische cast komt elk dysfunctioneel personage mooi tot z’n recht, met Troy en Abed als hoogtepunt. Deze twee gasten zijn niet alleen het leukste duo dat ik de laatste jaren heb gezien, ze bewijzen ook nog eens dat geekiness en coolheid prima samengaan. Plus zijn ze eigenlijk best wel schattig met z’n tweeën. Toffe bijrollen zijn verder de compleet gestoorde leraar Spaans genaamd Señor Chang (Ken Jeong) die helaas in seizoen 2 wat doellozer lijkt te worden, en de alcoholistische psychologieprofessor Ian Duncan (de uit de Daily Show bekende John Oliver).

Al met al kan ik Community van harte aanraden als je op zoek bent naar iets anders dan die standaard sitcoms die eigenlijk elke aflevering meer van hetzelfde bieden. Als je het soort humor van andere series als Parks and Recreation of Spaced wel trekt en weirde (en soms licht eikelige) personages goed kan hebben dan is dit een uitstekende toevoeging aan je comedy-assortiment. Geef het een paar afleveringen de kans en voor je het weet ben je ook helemaal om en heeft dat weirde studiegroepje een plekkie in je hart veroverd. Damn, je zou er bijna zin van krijgen om terug naar school te gaan. Bijna, maar niet helemaal. Zo gek ben ik gelukkig ook weer niet.

Er komt een punt in ieders jeugd waarin sprookjes hun magische aantrekkingskracht verliezen. Dit is meestal ook de periode waar je bedplassen afleert, voor het eerst ontdekt dat er laat in de avond wel héle aparte reclames op televisie te zien zijn en je ‘echte’ literatuur onder ogen krijgt zoals The Lord of the Rings of Storm strips. Ineens zijn die betoverde prinsessen en op witte knollen langshuppelende prinsen een stuk tammer dan je dacht. En hupla, weer een periode uit je jeugd voor altijd afgesloten, een bittere nasmaak achterlatend op de teleurstellende weg naar ouderdom en irrelevantie. Alhoewel… als comic uitgever Vertigo (die bekend staat om producties voor een volwassen doelgroep) aan komt zetten met een serie die Fables heet, blijkt dat sprookjes tóch nog prima door de beugel kunnen bij bittere recensenten die al lang hun kindertijd achter zich hebben moeten laten.

Fables stamt al weer uit 2002 en komt uit de pen vloeien van Bill Willingham. Vanaf de eerste paar pagina’s was ik al gecharmeerd van de stijl en het uitgangspunt, de setting staat dan ook bol van de potentie. Wat is namelijk het idee? Het blijkt dat al die personages die we kennen uit sprookjes, legenden en klassieke literatuur allemaal echt bestaan. Ze noemen zichzelf Fables en komen uit allerlei verschillende werelden waar wij als gewone mensen het bestaan niet van vermoeden. Een groep van deze Fables is echter op de vlucht en in ‘onze’ wereld gesettled, en verblijven nu in een woonwijk te New York die ze omgedoopt hebben tot Fabletown. Deze emigratie was nodig omdat in de magische sprookjeswerelden, oftewel de Homelands, een evil pipo is opgestaan die langzaam maar zeker steeds meer werelden verovert en zo griezelig machtig is geworden. Deze tegenstander wordt The Adversary genoemd, maar niemand weet wie hij nou écht is en hoe lang ze aan zijn aandacht kunnen ontsnappen.

Bij aanvang van issue 1 leren we de inwoners van Fabletown kennen, en dat zijn een hoop bekende figuren. Sneeuwwitje is bijvoorbeeld assistent van de burgemeester, Bigby (oftewel de grote boze wolf) fungeert als Fabletown sheriff, Jack (die gozer van de bonenstaak) is een aan lager wal geraakte loser die altijd op zoek is naar een get rich quick plannetje, Prince Charming is met zo’n beetje elke Fable prinses getrouwd geweest maar kon zijn ‘magische staf’ nooit in de broek houden, Goudlokje is een anarchistische psycho bitch, Blauwbaard is de rijkste Fable wiens betrouwbaarheid nooit 100% zeker is, etc. Het is leuk en verfrissend om die bekende koppen nu eens in een minder brave variant terug te zien, ook al is de essentie dan natuurlijk gewoon gejat. Toch weet Willingham de personages genoeg diepgang te geven om ze méér te laten zijn dan ‘oh ja die prinses uit verhaal X’ en ‘dat gastje dat ik nog ken van sprookje Y’. Nu zullen Nederlandse lezers niet alle typetjes herkennen, zo wist ik zelf bijvoorbeeld niet dat sneeuwwitje blijkbaar een zus had die Rose Red heet, en zei Boy Blue me ook niet zo veel. Gelukkig doet het niet kennen van alle verwijzingen niet af aan het leesplezier.

De eerste 11 trades vormen samen een min of meer afgerond verhaal. Juist, 11 trades. Dat neemt nogal wat ruimte in je kast in. Het is niet dat er een gruwelijk strakke verhaallijn vanaf de eerste nummers al wordt opgebouwd, en de eerste paar trades zijn voornamelijk gericht op het uitdiepen van de Fables setting en zorgen voor wat leuke connecties en conflicten tussen de characters. Er is liefde, verraad, rebellie en mysterie. Vanaf de 4e trade wordt de dreiging van de Adversary relevanter en gaat de serie iets meer richting het opstellen van oorlogsplannen en het anticiperen van een nog onbekende vijand. Dit gaat in een vrij sloom tempo, en alleen in de laatste paar delen gaan dingen in een stroomversnelling. Af en toe dacht ik echt ‘Whoa whoa gebeurt dit serieus nu allemaal hier? Slow down people!’, maar dat kwam deels omdat ik me altijd goed vermaakte met de serie.  Te snel door het materiaal heengaan is dan een beetje zonde wat mij betreft. Aan de andere kant zijn 11 vrij dikke gebundelde delen qua prijskaartje ook niet echt misselijk, dus de lezer met een budget wil ook weer niet té veel moeten neerleggen om waar voor z’n geld te krijgen. Sure, er zitten soms wat mindere issues tussen, maar over de breedte genomen stelt Fables zeker niet teleur. Zeker niet als je het in de verzamelde trades leest en meer materiaal hebt om door te werken. Ik kan me voorstellen dat als je de serie destijds maandelijks volgde het geheel frustrerend langzaam ontvouwde. In issue 40 ontdekken we bijvoorbeeld pas de identiteit van de Adversary. Voordat er goed en wel heftige dingen op gang komen zijn we een heel stuk verder. Maar die oorlog met de Adversary en zijn gigantische legers zou niet de reden moeten zijn om de serie te volgen, al is het een hele sappige bonus.

Waarom is Fables dan leuk? Voornamelijk vanwege de personages. Het is grappig om typetjes te herkennen uit die verhalen die je als kind las, en ze bezig zien met weer ándere bekende namen is gewoon vermakelijk. Ook worden er leuke nieuwe insteken bedacht voor de characters: zo was de grote boze wolf blijkbaar actief tijdens de Tweede Wereldoorlog (hij wordt hiermee nog meer Wolverine-achtig, mgoed), worden de gouden eieren van Die Ene Gans gebruikt om een heel spionagenetwerk te financieren en besluit bonenstaak-Sjakie dat Hollywood dé plek is om rijk te worden. Ook tof hoe gebruik wordt gemaakt van de andere Fable-werelden. Zo staat een storyline in het teken van Duizend-en-één-nacht inclusief Djinns, vliegende tapijten en culturele misverstanden. Afwisseling is er zo genoeg, en de hele serie blijft het leuk om ‘spot the reference’ te spelen. Zo is er bijvoorbeeld ook een toffe cameo van de Where The Wild Things Are monsters.

Het tekenwerk is gedurende de serie door verschillende mensen gedaan, maar Mark Buckingham is verantwoordelijk voor het merendeel van de visuals. Zijn stijl is bijzonder geschikt voor het materiaal; luchtig, kleurrijk en de actie is altijd duidelijk. Niet alle andere tekenaars zijn even geschikt voor het materiaal, maar je hoeft nooit lang te wachten tot Buckingham het geheel weer overneemt. Oh, en als dikke bonus zijn daar nog de bloed- en bloedmooie covers van James Jean. Op visueel vlak is er over deze serie dan ook weinig te klagen.

Fables is zo’n serie waar elk soort lezer wel wat in kan vinden, op de grootste zuurpruim na dan. Als je eenmaal begint wordt het vermoedelijk lastig om te stoppen met lezen. De koek is na de 11e trade nog niet op, al lijkt dé grote storyline waar veel tijd in werd gestopt wel afgesloten te zijn. Dat betekent niet dat er geen toffe insteken meer mogelijk zijn op dat punt, dus dit sprookje zal nog wel even doorgaan. Deze jongen leest daarom nog lang en gelukkig verder.

Hollywood heeft heel af en toe de neiging een film te willen maken met een nieuw onderwerp, iets wat nog niet gedaan is. En dan bedoel ik iets wat nog niet gedaan is in een mainstream film, want er zal vast altijd wel ergens een avant-gardistische fransman zijn geweest die het en-passant al behandeld heeft. Maar dan heb ik het nu in ieder geval over BDSM.

Want BDSM is.. voor veel mensen raar. Onbegrepen. Personen die het leuk vinden geslagen of vastgebonden te worden? Voor veel een ver-van-het-bed-show.

BDSM is een samengescruncht acroniem dat staat voor Bondage&Discipline, Domination&submission, en Sado-Masochism, alhoewel velen alleen het laatste gedeelte en het vastbinden kennen. The Secretary gaat nou juist over het middelste gedeelte, D&s, met een snufje Discipline.

Lee Holloway (Maggie Gyllenhaal) is recentelijk uit een gesticht ontslagen. Er wordt nooit expliciet gemaakt waarom ze daar zat, maar iedere keer als ze onder stress staat, bijvoorbeeld wanneer haar vader weer terug naar de fles grijpt, doet ze aan zelf-pijniging. Je ziet haar een heel ritueel door gaan, van haar spullen pakken, uitstallen, en dan met een zelf-geslepen voorwerp kort haar beenhuid doorboren. Maak je geen zorgen, het wordt niet uitgebreid in beeld gebracht.

Uiteindelijk, omdat ze toch aan het normale leven wil deelnemen, doet ze een type-cursus, waar ze zowaar goed in blijkt te zijn, en vervolgens solliciteert ze bij een advocaat met z’n eigen kantoor. Maar deze Mr Grey (James Spader) blijkt een zonderling figuur te zijn; hij raad haar de baan af (“It’s very dull work.”), maar Lee wil deze voor haar eerste baan erg graag (“I like dull work”). Ze wordt aangenomen. En dit zet eigenlijk de toon voor de film.: Mr Grey geeft haar taken, en Lee stelt zich tot fascinatie van haar baas maar al te dienstbaar op.

Haar leven gaat nog steeds niet bepaald op rolletjes. Haar vader is weer aan de drank, en Lee ziet er uit als een zielig meisje dat steeds weer teruggrijpt naar haar auto-mutilatie ‘kit’. Tot Mr Grey hier lucht van krijgt, en haar de opdracht geeft beter voor de dag te komen, en te stoppen met zichzelf te pijnigen. Lee blijkt hier opvallend goed op te reageren, die aandacht van haar baas. En de (verbale) straffen als ze te ver gaat geven voor haar blijk van die aandacht. Tot op een gegeven moment ze te veel typefouten maakt, en Mr Grey verder gaat..

James Spader die Mr Grey speelt, zet de rol van autistische advocaat die worstelt met z’n neigingen tot Dominantie (in de BDSM context, niet als bazig mannetje) briljant neer, like a boss. Misschien speelt hier meer achter, want Spader speelde ook al in Crash (waar hij in de scene van mensen met een car-crash fetish duikt) en Sex, Lies and Videotape. Maar z’n blikken naar Maggie…oei. Maggie Gyllenhaal op haar beurt draagt de rest van de film. Je ziet haar, heel subtiel, ontwikkelen van miezerig meisje tot sterke vrouw die haar sullige middelbare school-vriendje weg stuurt omdat ze weet dat ze voor een leven onder Mr Grey(‘s gezag) gaat.

Uit m’n eigen onderzoek naar het fenomeen BDSM en van degene die me de film aanraadde heb ik mogen vernemen dat de film een accurate weergave is van een mogelijke invulling van het hele D&s gebeuren (alhoewel Spader’s spank-techniek te wensen over schijnt te laten), en misschien is dat de reden dat veel mensen deze film niet goed trekken. Voor mensen voor wie een relatie altijd een relatie tussen volstrekt gelijken is, zal de relatie tussen Lee en Mr Grey als heel vreemd overkomen. Maar in de kern is deze film eigenlijk een geslaagde film over liefde, met een kinky insteek, en billen die gespanked worden.

De Selexyz Donner in Rotterdam heeft een uitgebreide kelder met strips, manga’s en bordspelen waar ik vaak te gast ben. Zo nu en dan, als het gat in mijn hand jeukt en als er op dat moment geen nieuwe delen uit zijn van lopende series die ik verzamel, vraag ik aan medewerker Peter om advies. Peter, zelf een graficus en stripfanaat, is iemand van verfijnde smaak en heeft me op deze wijze aan vele leuke series geholpen, zoals Path of the Assassin, Vampire Loves, Battle Angel Alita en the Sword. Zo was het eenzelfde moment dat hij mij Scott Pilgrim’s Precious Little Life voorstelde, het eerste deel van een indie-comic, geschreven en geïllustreerd door de toen nog onbekende Brian Lee O’Malley.

Scott Pilgrim is een 23-jarige leegloper die in het Canadese Toronto woont. Hij heeft geen baan en bespeelt een van zijn broer geleende basgitaar in een indierockband genaamd Sex Bomb-omb. Hij verspilt zijn dagen achter videogames, comics en misbruikt zijn zieligheid om bij zijn vrienden gratis eten, drank en andere diensten los te peuteren.

Het verhaal begint met de ophef die Scott veroorzaakt onder zijn vrienden als ze erachter komen dat hij een relatie heeft met een 17-jarige Chinese van een Katholieke Highschool. Deze relatie loopt al snel op de klippen als een mysterieuze koerier op rollerskates letterlijk in Scott’s dromen voorbij komt rijden. Als Scott merkt dat deze vrouw van zijn dromen echt bestaat weet hij haar al snel aan de haak te slaan, maar Ramona Flowers is niet alles wat ze lijkt. Ramona heeft de wraak van haar zeven kwaadaardige exen op haar hals gehaald en Scott moet deze exen verslaan om haar de zijne te mogen noemen. Wat begint als een grappige boy-meets-girl story loopt al snel uit in een groot gevecht voor Ramona’s liefde, waarin Scott Pilgrim een kung-fu meester blijkt te zijn en waarin O’Malley’s visie van Toronto alles op videogame-logica werkt.

Een van de leuke dingen aan Scott Pilgrim is de grote supporting cast. Dit zijn allemaal ronde karakters die ook allemaal complexe relaties met elkaar onderhouden. De drumster van Scott’s band, Kim Pine, was weer zijn vriendin in highschool en heeft nog veel wrok jegens Scott over de manier waarop het uitging de gitarist/zanger Stephen Stills (die dezelfde naam heeft als de gitarist van het trio Crosby, Stills and Nash) vormt weer de drijvende kracht achter de band. Zijn knipperlichtvriendin Julie Powers is een dominante bitch, die wel de grootste feesten van de stad gooit, waar weer héél veel van Scott’s netwerk plaatsvind. Stills’ huisgenoot “Young” Neil Nordegraf (referentie naar singer/songwriter Neil Young) vormt Sex Bomb-Omb’s eerste fans, samen met Scott’s kersverse ex Knives Chau, die de afwijzing van Scott niet goed opvat en een obsessieve haat voor Ramona cultiveert. Dan is er Wallace Wells, Scott’s homofiele huisgenoot, die ook soms voor Scott’s ene helft van zijn geweten speelt en keer op keer de vriendjes weet te verleiden van Stacey Pilgrim, Scott’s meer volwassen, jongere zus en andere helft van zijn geweten.

In de graphic novel is Scott’s extensieve vriendenkring een bron veel van de humor, maar ook mooie en intieme momenten. Het is een leuke mix van persoonlijkheden die voor mij zéér natuurlijk en echt overkomt met een dynamiek die normaal ook voorkomt in vriendenkringen. De interactie tussen de karakters voelt ook héél natuurlijk aan. Soms zijn dit bijdehante one-liners (If your life had a face I’d punch it) scherpe woordenwisselingen maar ook momenten van brute eerlijkheid. Er worden dingen gedeeld, er worden dingen verzwegen, relaties vormen en gaan weer over. Bijna ieder karakter heeft zo zijn eigen arc en ontwikkelt ieder zich in zijn of haar eigen manier. Ook al is Scott het middelpunt van de strip en is zijn verhaal en ontwikkeling een centraal element van het plot, zijn vriendenkring beweegt zich voort om Scott heen en leer je ook veel van de ontwikkelingen doormiddel van de messcherpe dialogen. Het nadeel van Brian Lee O’Malley’s tekenstijl is dat veel van de bijrollen op elkaar lijken en soms moeilijk uit elkaar te halen zijn. Hierdoor is het soms nodig om een scene een tweede keer door te lezen om er helemaal achter te komen wie wat nou zei, hoe, waarom en waarover.

v.l.n.r.: Scott, Ramona, Young Neil, Knives, Kim, Stephen

In de film, Scott Pilgrim vs. the World, daarentegen komt dit niet voor. Ook al is er te weinig tijd om alle karaktersubplots goed te uit te werken was het een goede move van regisseur Edgar Wright (Shaun of the Dead, Hot Fuzz) om O’Malley zelf mee te laten beslissen over de castleden en ook de gekozen acteurs te coachen voor hun rollen. De titelrol wordt in de vertolkt door Michael Cera, die ondertussen sinds zijn rol in Superbad (2007) een typecast is geworden voor slungelige anti-machos met nerderige trekjes. Mary Elizabeth Winstead zet een ietsje te gesloten Ramona neer, niet helemaal zoals ik haar had voorgesteld. Vooral Ellen Wong weet een overtuigend irritante/aanhankelijke/jaloerse Knives te vertolken en weet Alison Pill de onderliggende woede van Kim Pine goed uit te beelden. Kieran Culkin zet een zeer geloofwaardige Wallace Wells neer en weet net de juiste hoeveelheid homo aan zijn rol te voegen zonder in handtasjesnichterij te vervallen.

Naast de bestaande teksten uit de strip bevat de film ook zijn eigen, zeer geestige momenten. Zoals je in de trailer al had kunnen zien, zegt Wallace op een gegeven moment tegen Scott dat hij “the L-word” moet gebruiken, waarop Scott vraagt “Lesbian?” Als Wallace zegt dat hij een ander L-woord bedoeld vraagt Scott “Lesbians?” Deze grap op zich was al leuk genoeg, maar later verspreekt Scott zich en zegt op een cruciaal moment tegen Ramona “I’m in lesbians with you”. De videogame-geïnspireerde kung-fu gevechten zijn in de film goed gechoreografeerd met het kleine beetje CGI opgeleukt om er net ietsjes gelikter uit te zien, wat ze zeer ten goede komt.

Ik vond het grootste nadeel van de film dat, vergeleken met de strips, de relatie tussen Scott en Ramona sterk onderbelicht werd. In de strip wordt er duidelijk wat de klik is tussen Scott en Ramona en wat ze aan elkaar hebben. De relatie tussen Scott en Knives krijgt in de film weer te veel screentime en speelt uiteindelijk zelfs een cruciale rol in de film’s climax. Omdat de klik die Scott met Ramona heeft niet duidelijk genoeg wordt, komt ook de hele worsteling waar Scott doorheen moet naar mijn smaak niet zo goed uit de verf als in de strip. Ik zat aan het eind van de film met een onvoldaan “is dit het?” gevoel. Dit kwam omdat er in de strips die nog uitkwamen tijdens het maken van de film een ander einde was gepland Scott zou aan het eind alsnog voor Knives kiezen, I.P.V. Ramona wat uiteindelijk geveto’d is door O’Malley toen zijn laatste deel van de strip uitkwam.

Ook, door de tijdslimiet van de film is een hoop van de symboliek verloren gegaan. Een goed voorbeeld is dat in de strip Negascott de letterlijke incarnatie van Scott’s schaamte en schuldgevoel is. Scott vecht tegen zijn schaamte en schuld in een videogame-cliché battle als symbool van zijn kinderachtigheid en zijn weigering volwassen te worden. In de film blijft Negascott slechts een verwijzing naar videogameclichés en meer niet.

In het algemeen is Scott Pilgrim een leuk verhaal vol met geeky referrenties naar comics en videogames. Brian Lee O’Malley manga-achtige versie van Toronto waar een “battle of the bands” letterlijk uitloopt in fysiek geweld en iedereen een doorwinterd vechterbaas is of een magisch wapen binnen handbereik heeft, lijkt gericht op de generatie die in z’n kindertijd naar Transformers heeft gekeken of in z’n tienertijd was verknocht aan X-Men comics. Maar door veel van de geeky verwijzingen heen zit toch een zeer oprechte analyse van moderne relaties onder jongeren, volwassen worden en je plaats vinden in deze wereld. Uiteindelijk verteld Scott Pilgrim een verhaal over twee mensen die elkaar hebben gevonden en door hun worstelingen voor en door elkaar betere mensen weten te worden. Voor deze eerlijkheid kan ik Brian Lee O’Malley alleen maar prijzen en hoop ik dat, naast de stripserie (die nu in het Nederlands wordt uitgegeven door De Bezige Bij), de film na zéér tegenvallende resultaten in de bioscoop, op z’n minst een bestseller wordt op DVD.

Herinnert u zich misschien Les Rhtythmes Digitales nog? Nee? Nummers als Sometimes en (Hey You) What’s That Sound? Zeg alsjeblieft ‘ja’ anders voel ik me een oude zak. Anyways, de drijvende kracht achter LRD was Stuart Price, een muzikant/producent die volgens zijn Wikipediapagina druk aan de weg timmert in de muziekwereld en nu een van de peilers vormt van de door Adam en Johnny Blake opgezette band Zoot Woman.
Het eerste, uit 2001 stammende album getiteld ‘Living In A Magazine’ was tegelijk een knipoog naar en ode aan Kraftwerk en een zeer smooth wegluisterend geheel met een paar waanzinnig fijne uitschieters. De titeltrack in het bijzonder zou in geen enkele mp3 lijst mogen ontbreken. Opvolger ‘Zoot Woman’ was een tikkie ingetogen en wat minder vrolijk, maar lag nog steeds prima in het gehoor. Het duurde even, maar 6 jaar later kan ik mijn vettige vingers dan eindelijk over de nieuwste Zoot Woman laten glijden; Things Are What They Used To Be.

In de liefde falende geeks opgelet; veel nummers op het album gaan over het net niet kunnen krijgen van Dat Ene Meisje. Normaal goed voor een dramatisch tranentrekker-album (I’m looking at you, Kings of Convenience!) maar Zoot Woman gooit het over een andere boeg en levert dikke, dampende danstracks. Zo kun je je tegelijk klote voelen én je skinny ass wat heen en weer shaken. Works for me!
Ik bedoel maar; die éérste seconde van de opener ‘Just a Friend of Mine’? Voor je goed en wel beseft hoe geniaal dat klinkt begint die fijne beat samen met de lyrics en het besef komt je brein ingeknald met Warp factor 6; dit is vette meuk! Ik heb dat nummer de laatste tijd zó vaak gedraaid dat het grijzer is dan een Britse bureaucraat, en nóg krijg ik er geen genoeg van. En dat is dan nog maar track 1! Hierna volgt meteen het bijna-net-zo-fijne ‘Lonely By Your Side’ dat ook flink wat billen zal laten bewegen met die schattige bliep-y beat en fantastische melodie.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Things Are What They Used To Be zit over de breedte qua dansbaarheid bijzonder goed in elkaar. Wat me voor Zoot Woman begrippen opviel waren de vele momenten waarin een nummer opbouwt naar een ‘spring uit je stoel and dance, baby!’ moment. Die korte pauze voordat die beat weer zijn welkome terugkeer maakt, net ietsje energieker dan daarvoor. Ideale voorbeelden hiervan zijn nummers als ‘Things Are What They Used To Be’ (die extra lang opbouwt, des te zoeter de pay-off), ‘Live In My Head’ en ‘Saturation’.

Het album is nu ook weer geen constante party-rit, er zijn dan ook wat kalmere tracks die het momentum een beetje negatief beïnvloeden. ‘Take You Higher’ (track 5) laat je echt even gas terug nemen, en opvolgers ‘Witness’ en ‘Lust Forever’ krijgen het tempo nog niet direct terug. Tegen het eind van het album is daar ook nog ‘Blue Sea’, wat wel mooi is op die armen-in-de-lucht-en-wieg-ze-heen-en-weer manier, maar je net zo goed in slaap kan sussen als je in een feeststemming bent.

De nieuwste Zoot Woman zit misschien niet complex in elkaar, en kan fans die een wat uitdagender album hadden verwacht wat teleurstellen. Wat mij betreft onnodig; dit is gewoon hele catchy en opzwepende electro-pop die op elk feestje opgezet kan worden en een onweerstaanbare invloed heeft op de lagere regionen. En als de lyrics wat pijnlijk relevant zijn met betrekking tot je huidige non-romance situatie dan kun je die frustraties in ieder geval op een goede manier afreageren. Ook al heb je dan geen Woman, dit alternatief is zeker net zo Zoet.

Platenmaatschappijen raken maar niet uitgeklaagd over het Grote-Kwaad-Dat-Internet-Heet. Ondertussen downloadt de consument naar hartenlust de harde schijf van zijn iPod vol. In plaats van klagen zouden platenmaatschappijen juist dankzij die consument op een belangrijke kostenpost kunnen besparen: de duurbetaalde scouts die nieuw talent moeten ontdekken. Want waar voorheen deze speurhonden muzikanten in een vroeg stadium konden maken of breken, doet de markt dat nu zelf door artiesten als Lily Allen of Arctic Monkeys uit de anonimiteit te tillen.

Van aftandse kelder tot Alice in Wonderland

Dat gebeurde ook met het Amerikaanse Owl City. Nietsvermoedend knutselde Adam Young in de kelder van zijn ouders in Owatonna, Minnesota aan een bundeltje songs. Onder artiestennaam Owl City werden de songs op MySpace gezet, en spoedig verspreidde de song Hello Seattle zich onder de internet-community. Al snel diende het grote platenlabel Universal zich aan om Adam aan hun stal toe te voegen. En zo mocht Owl City een bijdrage leveren voor de soundtrack van de hippe Tim Burton film Alice in Wonderland, staan tours door de VS, Australië en Europa gepland en prijkte de single Fireflies wekenlang bovenaan alle hitlijsten.

Tandeloze smurrie

Maar waar eerdere MySpace-helden een welkom fris geluid lieten horen, kunnen er ditmaal vraagtekens bij de keuze van de internetcommunity worden gesteld. De electronische pop van Owl City klinkt alsof Snow Patrol hun songs door een blender hebben gehaald om alle scherpe randjes te verwijderen. Softe tienerpop dus, tjokvol bliepjes en harmonieuze synthesizer-riedeltjes. Door echter elk nummer te verbergen achter eindeloos gecomputeriseerd gepriegel, klinkt het album Ocean Eyes opvallend flets en egaal. Het zomers bedoelde Dental Care bijvoorbeeld doet nergens écht de zon doorbreken, en op discopoging Tip of the Iceberg strandt slechts de zin tot dansen.

Vocoders

Tot overmaat van ramp verstopt Adam zijn vocalen voortdurend achter een vocoder, een apparaat dat niet alleen valse zanglijnen rechtsmeert met een robot-achtige zang tot gevolg, maar tevens na enkele nummers erg storend begint te werken. Ach ja, wat deze recensent er ook van moge vinden, zelfs in moderne tijden is binnen de platenindustrie één wetmatigheid overeind gebleven: 50 million Elvis-fans can’t be wrong!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Valentijnsdag. Het jaarlijkse commercieel feestje werd in het zuiden des lands hier volledig ondergesneeuwd door polonaise-plebs op Jos met de zachte G en harde L en het New Kutlied. En dat terwijl nu net de Queen of Candlelight een nieuw album uit heeft. Inderdaad, Sade is terug! De groep rondom de Nigeriaanse zangeres Helen Folasade Adu is bekend van tijdloze klassiekers als Smooth Operator en The Sweetest Taboo. Sinds de doorbraak in 1984 werden slechts vijf albums aan het repertoire toegevoegd. Tussen het zojuist verschenen Soldier of Love en de matige voorganger Lovers Rock zat maar liefst tien jaar. Waar pessimistische recensenten dan spreken van luie artiesten, meent Adu zelf dat zij enkel een album wil uitbrengen als ze iets te zeggen heeft. Maar de vraag is: willen knuffelgrage stelletjes nog altijd horen wat ze te zeggen heeft?

Luisteren?

Ze doen er verstandig aan, Sade heeft de tand des tijds namelijk goed doorstaan. Adu lijkt, zoals op de hoes van haar album valt te zien, wel eeuwig vijfentwintig, en ook muzikaal is het Sade ten voeten uit. Zwoel, kalm en jazzy. En toch zit er binnen de nummers stiekem best wat variatie. Opener The Moon and the sky is pompeuze soul, Babyfather kent subtiele reggae-invloeden, en Bring me home bevat lekker lome jazz, perfect voor een zondagochtend. Hoe geschikt Sade ook moge zijn als achtergrondmuziek voor kaarslicht en geknuffel op de sofa, opmerkelijk genoeg viert tekstueel de romantiek niet altijd hoogtij. Zo wordt bijvoorbeeld in Skin een relatie koelbloedig beëindigd met: ”Now as I begin to wash you off my skin, I’m gonna peel you away, ‘Cause you’re not right within.”  Terzijde, in datzelfde nummer prijkt een geinige referentie naar Michael Jackson, één van haar grootste inspiratiebronnen.

Nu-Soul

Titeltrack Soldier of Love is één van de weinige up-tempo nummers en opvallend gelaagd. Soft scheurende gitaren, marsritmes, blazers, en flamenco-gitaren, het komt allemaal voorbij. In de studio van Peter Gabriel is dan ook twee jaar aan het moderne, warme geluid geschaafd dat Sade zowel toegankelijk voor jong, alsook herkenbaar maakt voor trouwe fans. Sade is bovenal zichzelf gebleven, ook al hebben de bandleden een vet nu-soul-jasje aangetrokken. Was ik nu maar niet gehuld als Avatar-Smurf door de straten getrokken, ik moet een fijne avond vol glazen goede wijn en glazig gestaar in de ogen van mijn liefste Smurfin zijn misgelopen.

Clip van Soldier of Love

Klik hier om de embedded video te bekijken.