Horror is een tricky genre, zeker in boekvorm. Ik vind het altijd een knappe prestatie als iemand met alleen tekst een emotionele reactie in me teweeg kan brengen, en dat is David Wong (echt naam Jason Pargin) deels gelukt in zijn boek John Dies At The End.

Nah ja… ik kan dit boekwerk geen straight-up horror  noemen, het is eerder een freaky, ranzige en absurde horror-comedy die bijzonder eigenwijs en onverwacht uit de hoek kan komen. Klinkt al meteen een stuk interessanter, toch? Het ontstaan van dit boekwerk is overigens iets waar alle beginnende schrijvers van dromen. Wat namelijk in 2001 begon als een serie losse hoofdstukken die online werden gepubliceerd is door word-of-mouth uitgegroeid tot een mini-culthit, met uiteindelijk dus een boek en zelfs een verfilming gepland voor 2012. Niet slecht voor iemand zonder schrijf-achtergrond die in z’n vrije tijd wat dingen online gooide om een creatieve uitlaatklep te hebben die in zijn hersendode baan niet te vinden was. Dat dit boek überhaupt een film gaat worden vind ik bijzonder knap, want John Dies At The End lijkt op het eerste gezicht onverfilmbaar.

Het begint allemaal als een jongeman genaamd David Wong tijdens een concert van zijn vriend John een vreemde gast met dreadlocks  tegen het lijf loopt die unieke gaven lijkt te bezitten, en een drug verkoopt die deze gaven zou overdragen. John en Dave krijgen (door wisselende omstandigheden) beide deze drug genaamd “Soy Sauce” binnen, en dan begint de trippy shit. Het blijkt dat Soy Sauce je vreemde dingen laat zien, dingen die voor ‘normale mensen’ onzichtbaar blijven. Alsof er een sluier voor je ogen wordt weggehaald en je de realiteit ziet zoals ‘ie echt is. David vindt het moeilijk om te accepteren, tot hij encounters heeft met pratende honden, aangevallen wordt door de vliegende snor van een niet-bestaande politieagent en instructies ontvangt via een braadworst. Dingen worden niet minder weird als blijkt dat er meer jongeren Soy Sauce hebben genomen en de meeste van hen op dit moment niet meer leven. Nare wezens zijn nu op de hoogte van het bestaan van David en John, en hun simpele levens zullen nu voor altijd getekend zijn door bizarre en levensgevaarlijke gebeurtenissen.

Nah ja, een boek met 466 pagina’s in een alinea beschrijven is zo makkelijk nog niet. Zeker als het zo veel kanten opgaat als John Dies At The End. De proloog is het eerste deel dat Wong heeft geschreven en vormt zo een typische cold open die je wel vaker op televisie ziet. De rode draad door het boek heen is een interview dat David heeft met een journalist, die constant op het punt staat om weg te lopen van deze geflipte jongeman en zijn ongelooflijke anecdotes. De 160 pagina’s na de proloog vormen een verhaal op zich, dat een opbouw en climax heeft. Hierna begint een tweede verhaal dat een stuk langzamer op gang komt maar qua schaal ook meteen een stuk groter is. Het is wel apart om dit tijdens het lezen te ervaren, alsof je twee boeken direct achter elkaar afwerkt. Het eerste deel is qua pay-offs en sfeer iets sterker dan het tweede, maar beide delen hebben zo hun sterke punten.

I turned to see what was so compelling as to draw a room full of frozen stares.
Robert the pseudo-Jamaican’s body was curled up on the floor, twitching. He was saying, “I’m okay, I’m okay, mon! Just give me a minute now! I’m feelin’ better!”
His words would have been more reassuring if his head hadn’t been separated from his body, laying a good two feet away from the shredded pink stump of his neck.

David Wong doet meerdere dingen in zijn boek erg goed. De weirdheidsfactor ligt bijzonder hoog. Regelmatig ging een wenkbrauw van me een stukje omhoog, en dacht ik ‘ok, dat is.. ongebruikelijk‘. Wat in ieder geval helpt is dit boek niet al te serieus nemen. Sommige monsters zijn nogal apart (hoeveel dodelijke wezens ken jij die een pruik dragen?) en er zijn een hoop absurde momenten die je maar moet accepteren voor wat ze zijn. Een ‘go with the flow’ houding is aan te raden bij het lezen. Toen ik dat eenmaal deed vermaakte ik me meteen een stuk beter hiermee.
En ja, vermakelijk is het zeker. De humor zit echt wel snor hier, en dan heb ik het niet over die vliegende snor. Zo zijn demonische entiteiten gevoelig voor power-ballads, blijkt het échte McDonalds logo een stuk naarder te zijn en na het innemen van Soy Sauce krijgen de meeste nummers die je op de radio hoort ineens racistische en vulgaire teksten. De soms ranzige gebeurtenissen versterken de aanwezige absurde humor. Zo hangt de uitkomst van een showdown die het lot van al het leven op onze wereld zal beïnvloeden af van een hond die op het ideale moment last moet krijgen van explosieve diarree. Eet u smakelijk.
De horror wisselt een beetje. Een hoop individuele momenten verliezen wat van hun kracht door de eerder genoemde weirdheidsfactor, maar andere zaken zijn echt indrukwekkend goed getroffen. Dit is een van de eerste keren dat de immense macht van een soort demonische entiteit á la Cthulhu écht goed op me werd overgebracht. Ook wordt er op een waanzinnig vette manier gespeeld met het concept ‘iemands bestaan wordt compleet gewist’.

Er zijn wat nadelen aan het boek. In het begin worden een hoop zaken geïntroduceerd die we voor lief moeten nemen. Een deel daarvan wordt later in een bepaalde context gebracht die de overkoepelende storyline wat sterker maakt, maar toch blijven er een hoop zaken vaagjes. Dit kan een beetje frustrerend zijn. Het voelt soms alsof David Wong, euh, Jason Pargin is gaan schrijven en niet al te vaak terugkeek naar het werk dat al af was. In een bepaalde passage schrijft hij bijvoorbeeld “I reached out and, with a small move of my body, did something that would change my life forever. I gently moved Amy aside and stepped down ahead of her, putting myself between her and the shadows”. Na uitlezen van het boekwerk heb ik niet kunnen achterhalen hoe die beslissing van de hoofdpersoon zijn leven voor altijd anders heeft kunnen maken. Kleine slordigheidjes die mogelijk alleen een zeikerd als ik wat uitmaken.

John Dies At The End voelt echt als een horror-boek voor een nieuwe, jongere generatie. Het durft risico’s te nemen, verdraait pop-culture op een geinige manier en is doordrenkt van zelfspot. Ook al vormt het geen literair meesterwerk, dan nog wilde ik constant verder lezen, benieuwd naar wat voor ongebruikelijke shit er nog ging plaatsvinden. En ik heb echt geen idee hoe ze dat allemaal in die aankomende film willen gaan stoppen. Een vervolg is al gepland en ik ga dat zeker checken. Of John bij aanvang van dat tweede boek nog leeft zul je alleen zelf moeten ontdekken. Ik ga geen spoilers weggeven over John Dies At The E- oh, wacht. Oeps.

Het zal je maar overkomen: je bent een niet echt noemenswaardige Japanse tiener die van dag tot dag leeft, en in een periode van luttele minuten wordt alles op z’n kop gegooid en kom je terecht in een wereld vol onzekerheden, monsterlijke wezens en is ‘gruwelijk dood kunnen gaan’ een dagelijks terugkerend probleem. Dat is tenminste wat Kei Kurono overkomt als hij zijn jeugdvriend Masaru Kato in een metrostation tegenkomt en ze dankzij lullige omstandigheden door een metro worden gedood. The end? Nee, juist het begin. Het begin van een hele freaky manga-, anime- en filmserie die Gantz heet.

Kurono en Kato materialiseren in een huiskamer die gedomineerd wordt door een grote zwarte bol. Er zijn ook andere gedesoriënteerde mensen aanwezig die vermoeden dat ze ook overleden zijn en naar deze kamer zijn gebracht. Al snel hierna verschijnt er tekst op de zwarte bol die vertelt dat hun levens nu van Gantz zijn, en ‘hij’ opdrachten voor ze heeft. Doe niet wat Gantz vraagt, en je sterft alsnog. Maar volg zijn orders op en overleef de obstakels die zullen volgen, dan is er een kans om je leven terug te verdienen. Het enige wat men hoeft te doen is specifieke op Aarde rondlopende aliens te doden binnen een tijdslimiet, en om dit te vergemakkelijken zijn er speciale outfits en freaky wapens beschikbaar. The hunt is on!

Anime
Ik was bij aanvang van de anime serie (die uit 26 afleveringen bestaat) zeer te spreken over het concept er achter. Je bent dood, maar toch niet helemaal, en moet nu vechten tegen freaky en gruwelijk dodelijke wezens? Die nare bol die jouw leven nu beheert en waarvan geen ontsnappen mogelijk is? Ja, dat trek ik wel. Gantz heeft een interessante horror-basis die zeker in die eerste paar afleveringen een heel naar sfeertje neerzet. Hierna volgen verschillende missies, waarbij de characters die overleven na een aantal dagen weer terug naar de Gantz kamer worden gebracht om een nieuwe missie te krijgen. Dit blijft gebeuren, tot je tijdens de missie of in de downtime er tussendoor wordt gedood. Brrr.

Het allergrootste nadeel, en een dat het kijkplezier echt wel kan beïnvloeden, is het tempo. Afleveringen voltrekken zich bijzonder traag en er is veel dialoog tussen actie-momenten door wat dingen nogal oprekt en de bad guys ook nog eens erg sloom laat lijken. Als een simpel lijkende missie zo’n 5 afleveringen in beslag neemt dan kan dat wel vervelend gaan worden, maar de ‘downtime’ afleveringen tussendoor waarin de overlevenden niet op jacht hoeven zijn ook niet altijd even boeiend. De serie heeft wel regelmatig frustrerend spannende cliffhangers, dus het zal lastig worden niet steeds verder te willen kijken, maar de flow van het geheel is alsnog niet zo heel smooth.
Daarnaast zijn er ook wat kleine ergernissen. Moeten alle vrouwelijke personages nou zulke achterlijk grote borsten hebben? En kon de inhoud niet iets minder oversekst zijn? Hoofdpersoon Kurono wordt voornamelijk neergezet als hitsige egoïst en komt niet echt sympathiek over. Andere personages worden beperkt uitgediept en/of voegen weinig toe als ze eenmaal het veld in worden gestuurd.

Wat ik dan wel weer prima vond is de haast nihilistische kant die de serie opgaat. De mensen die uit de dood worden geplukt zijn haast random. Ik moest even een lach onderdrukken toen bij een missie een oma en haar kleinkind ook in de kamer met de bol verschenen. Je zou het bijna met ze te doen krijgen. Personages gaan gedurende de serie op gruwelijke manieren dood, niemand is echt veilig, en als de missie geslaagd is en Gantz alle overlevenden weer terug teleporteert worden zij lichamelijk weer helemaal opgelapt, ongeacht hoe erg ze er aan toe waren, wat meer mogelijkheden geeft om characters nare shit te laten overkomen. Voor de menselijke personages is wat zij meemaken oneerlijk, gemeen en soms sadistisch. Er is niet zo veel relativerende humor aanwezig, dus wees gewaarschuwd.

Al met al is de anime serie een tricky aanrader. Er zijn namelijk genoeg ergernissen te vinden die kijkers af kunnen stoten. Je moet in ieder geval geen probleem hebben met bloederige situaties, wat seks, weirde tegenstanders en een sloom tempo. Ook moet je niet al te veel antwoorden verwachten op de vragen die tijdens het kijken mogelijk opkomen. Dingen blijven vaag, maar dat heeft ook wel z’n charme.

Film
In 2010 werd in Japan de eerste Gantz film uitgebracht, in 2011 volgde een nieuwe. Deze eerste film omvat in grote lijnen de anime serie, maar dan is het tempo precies omgekeerd. In iets meer dan 2 uur knallen we door de materie heen, en dat leidt tot wat aanpassingen in het script. Als je het type bent dat boos wordt wanneer filmadaptaties niet 100% aansluiten bij het bronmateriaal zul je bij de Gantz film je bloeddruk goed in de gaten moeten houden. Het aantal personages is flink gekrompen, bepaalde aliens vallen af of zijn maar in één soort gedaante terug te zien, en de interactie tussen de hoofdpersonen blijft beperkt. Tegelijkertijd doet de film ook een hoop dingen erg goed.

Het is hoe dan ook prettig dat het tempo nu lekker hoog ligt. We hoeven als kijker niet lang te wachten of de personages worden weer op een nieuwe missie gestuurd en Gantz dumpt ze haast náást de alien in kwestie. De missies zijn echt een stuk korter geworden, vooral de encounter met de robot-achtige alien. De coolste showdown uit de anime is nog redelijk goed bewaard gebleven, gelukkig.
Dat hoge tempo zorgt er helaas wel voor dat de vaagheden zich nog sneller opstapelen. Als ik de film als eerste Gantz-gerelateerde mediavorm had gezien was ik vermoedelijk compleet in de war geraakt. Je krijgt maar amper de tijd om stil te staan bij de vreemde reveals voor de film weer verder raast. Bekend zijn met het verhaal is dus wel aan te raden, of je moet houden van een hoge WTF-factor.

Het acteerwerk is niet echt noemenswaardig te noemen, de CGI is soms wat minder sterk, maar de actie vloeit prima en het is bijzonder cool om zaken uit de anime in live-action vorm te ervaren. Toch is de film niet echt bevredigend, het voelt zeker niet als een afgerond geheel. Hopen dat het tweede deel (Gantz: Perfect Answer) op de juiste manier voortborduurt op wat er hier is neergezet.

Manga
Ik kan nog geen goed onderbouwde mening geven over de manga, want ik heb nog maar een klein deel hiervan mogen lezen. Dat gekke ding heeft ondertussen al 350 chapters! Dayam. Wat ik al wel kan zeggen is dat de manga van alle Gantz-producties het sterkst is. De sfeer is grimmiger, de setting wordt stukken beter uitgebouwd, bloed en gore spat je om de oren en het horrorgevoel is sterker aanwezig. Het tekenwerk van Hiroya Oku is dik in orde, de man weet vooral hele goede omgevingen neer te zetten. Architectureel verantwoord dus. Zijn fascinatie met RETARDEDLY HUGE borsten is alleen wel een stuk duidelijker. Zullen de 14 jarige mannelijke lezertjes vast niet erg vinden.

Dus…
Al met al heb ik me vermaakt met het Gantz concept. Begonnen met de anime, daarna de film gezien en nu dus met de manga aan het stoeien. Dit is mogelijk de beste volgorde als je een doorzetter bent en de zwakkere punten van de anime en film voor lief kan nemen. Dan heb je de dope manga als beloning op het eind. Dit verhaal krijgt zeker nog een staartje. Als ik tenminste niet door een lullig ongeluk ineens in een kamer met een zwarte bol verschijn…

Er is een hele fijne lijn tussen ‘campy’ en ‘fouter dan je bejaarde buurvrouw in een bikini’. Ik vind genoeg dingen leuk waar ik me stiekum voor schaam: Jersey Shore, Nip-Tuck, de hilarisch kinderachtige lyrics van artiest Blowfly, the list goes on. Echt foute boeken heb ik daarentegen nog niet echt mee mogen maken. Tot de dubieuze dag dat ik per toeval Shatnerquake ontdekte. Ooh boy.

Ja, The Shat himself. Wie houdt er nou niet van die ronde, olijke, geflipte ex-Starfleet captain? Of je nou zijn muziek luistert, zijn boeken leest of hem als cameo in veel te veel dingen tegenkomt, je moet toegeven dat de man nog steeds goed bezig is. Dat vond schrijver Jeff Burk ook, die een heus boek schreef dat voor 80% uit pure Shatner bestaat. Nah ja, eerder een boekje dan een boek, want Shatnerquake heeft een schamele 83 pagina’s en een relatief groot lettertype. En Jeff Burk, kennen we die misschien ergens van? Grote kans van niet. Dit boek was zijn eerste, daarna verscheen Super Giant Monster Time en binnenkort is Cripple Wolf te lezen, over een gehandicapte weerwolf. Je raadt het al, dit zijn geen literaire meesterwerkjes. Maar dat hoeft niet altijd erg te zijn, toch?

Shatnerquake speelt zich af in een freaky nabije toekomst. William Shatner is een van de populairste acteurs op de wereld, en arriveert bij aanvang dan ook op ShatnerCon, een groots event wat zich afspeelt in een gigantisch conventie-centrum. Dingen zouden smooth moeten gaan ondanks de horden met sociaal zwakzinnige Trekkies en dergelijke fanboys, maar een groep Campbellians (gestoorde Bruce Campbell aanhangers) probeert met een Fiction Bomb hem volledig uit de realiteit te wissen. Dit gaat niet helemaal zoals gepland, en het gevolg is nu dat elk character dat Shatner ooit heeft gespeeld tot leven komt. Een agressieve en flink zwetende Captain Kirk, onbetrouwbare Boston Legal advocaat Denny Crane, de ramptoerist uithangende Rescue 911 Shatner, etcetera. Chaos volgt, en de bodycount stijgt ontzettend snel. Kan de échte Bill heelhuids aan ShatnerCon ontsnappen?

Laat het duidelijk zijn; dit is een boek voor een specifieke doelgroep. Niet alleen Trekkies (al zullen zij een hoop in-jokes kunnen waarderen) maar een breed scala aan Shat-fans kunnen zich hier mee vermaken. Wees wel gewaarschuwd: de humor is grof, de schrijfstijl is simpel, afgescheurde ledematen vliegen je om de oren en constant zul je denken “waarom léés ik dit?” tot er weer iets hilarisch fouts gebeurt en je de pagina gretig omslaat. Het overgrote deel van de personages is gruwelijk oppervlakkig en dient voornamelijk als slachtvlees voor de vele hectische situaties en bloederige confrontaties. Shatner zelf is dan weer hilarisch neergezet. Zijn dialoog heeft zelfs precies die overdreven pauzes waar hij zo bekend om is! Je leest deze passages dan ook echt met zijn stem in je achterhoofd. Funny stuff.

De uitgever van dit boekwerk is Eraserhead Press. Als je denkt dat een werkje als Sharnerquake bizar en leip is, dan heb je nog niks gezien. Van dezelfde uitgever komen ook titels als: The Baby Jesus Butt Plug, Dead Bitch Army, It Came From Below The Belt, The Haunted Vagina en Adolf In Wonderland. Dit zijn allemaal bestaande boeken. Wauw.

Mensen die de integriteit en kwaliteit van literatuur hoog in het vaandel hebben staan zullen hun neus ophalen met Shatnerquake. Die vinden het een piece of shit. Maar mensen met een gevoel voor foute, zwarte humor en een zwak voor die ene mollige acteur met die vreemde manier van praten? Die vinden het gegarandeerd een piece of Shat.

Sommige cocktails, zoals de gevaarlijke klinkende B52, bevatten laagjes. Je kent ze wel. Van die sneaky materie die je rechtstreeks je torpederen in je eigen film Hangover 666: The aftermath of horrors. Sommige drank laat zich nu eenmaal moeilijk mengen. Hoe zou dat zijn met comedy? Bijvoorbeeld, een samenwerkingsverband tussen Engelse en Amerikaanse comedytalenten dat door het leven gaat als Paul?
Aan de kant van de Engelsen vinden we Simon Pegg (o.a., Shaun of the Dead en Spaced), die met zijn passie voor zombies en sci-fi altijd een speciaal plekje op Dorkside krijgt. Maar aan Amerikaanse kant is er dan.. ehm… Seth Rogen (jawel jawel, het iets te vadsige, oversekst puberaal ventje uit klassiekers als Knocked Up en The Pineapple Express, maar goed, ook The Green Hornet remake, dus laten we niet ál te snel oordelen). Lukt het om de vulgaire humor van Amerikanen te mixen met de fijnbesnaardheid van de Engelsen?

De diners van Roswell

In Paul volgen we Graeme Willy (Simon Pegg) en zijn jeugdmaatje Clive Golling (Nick Frost, o.a. Shaun of the Dead en Hot Fuzz) die door de VS trekken in een afgeragd campertje op die ene reis die iedereen natuurlijk in de VS ooit wil maken. Het afreizen van dé weg der wegen, de Route der Routes, Route 375, Nevada’s UFO hotspot-route. En terwijl ze gretig fotos nemen van restaurantdiners en verkeersbordjes in het UFO-heartland, komen ze plotseling in aanraking met Paul (Seth Rogen), een heuse alien op zoek naar huis en nét ontsnapt uit een militaire basis. De fanboys slepen Paul semi-gewillig mee in hun busje om hem te helpen in zijn doel, al blijkt Paul niet helemaal wat de nerds van een alien hadden verwacht. Paul blijkt een oversekst, grofgebekt, puberaal schepsel. Natuurlijk worden ze al snel in deze dorkside-roadmovie op de hielen gezeten door de man in het pak die de alien terug wil (Jason Bateman; o.a. het fenomenale Arrested Development).

Brak programmeurswerk

Een vermakelijke roadtrip volgt, maar een aantal elementen weerhouden Paul ervan uit te groeien tot een gedenkwaardige comedy met de impact van, pakweg, een Roswell zelf. Zo is de CGI rondom het personage Paul bij vlagen wel erg matig. Waarom filmmakers de eenvoud van gegrimeerde poppen soms toch niet eens weer ter hand nemen, is een volstrekt raadsel. ET zag er bijvoorbeeld zelfs gelikter en geloofwaardiger uit dan Paul. Tenzij je net zo graag als Graeme en Clive in aliens wilt geloven, is het dan lastig om het personage écht serieus te nemen. Verder wankelt Paul heen en weer tussen vulgaire, hilarische bedoelde sextalk enerzijds en een overdaad aan kleine parodietjes of persiflages op bekender sci-fi werk anderszijds. Alsof de makers geen keuze konden maken.

Vallende sterren of Hollywoodkometen?

Zo blijkt Paul dus wel een vermakelijke roadmovie, aardig om eens te huren en met best een paar goede momenten. Misschien verkeren Pegg en Frost al wel te lang in Hollywood om een stevige Engelse tegenhanger te vormen in het creatieve evenwicht VS-UK. Maar misschien hebben ze een paar aardige stijloefeningen nodig om te komen tot een klassieke comedycocktail. Geen zorg Graeme en Clive. I believe.

Een jonge Harrison Ford als een triggerhappy Lucky Luke trekkend over de prairies. Dat zie ik best voor me. Maar een bejaarde man die op zijn paard getild moet worden? Moet dat onze held worden in de aanstormende film die niemand minder dan Steven Spielberg weldra over ons heenstort? De titel belooft in ieder geval spectakel, want hoe serieus moet je iets nemen dat Cowboys and Aliens heet, en hier niet doelt op illegal aliens in de vorm van indianen? De film kunnen we nog niet zien, maar de comic is er al wel een tijdje.

Pief pief

De cowboytjes en indianen analogie hanteren de meesters zelf ook meteen. Na een korte proloog over de expansiedrift van de VS, zien we zijdelings de expansiedrift van een andere soort: aliens die het op grotere schaal doen, lees, het heelal. Al snel wordt rechtstreeks ingezoom op het oude Westen van 1873, waar een groep stoere proppenschieters vanachter de huifkarren zich verdedigt tegen een horde uitzinnige pijltjeswerpers. Tot er een UFO vlakbij neerstort. Helaas blijken de aliens gezegend met een fervente wens om ook deze planeet maar eens lekker in te lijven bij hun interplanetaire rijkje en voor de cowboys en indianen hun eigen sores kunnen uitvechten, hebben ze er beide een vijand bij.

Seriously..

De comic laat er zo dus geen misverstand over bestaan. Niet al te serieus nemen dus, lijkt het hoofdadvies daaruit. Schrijver Andrew Foley en Fred van Lente zijn aan het creatieve stuur. En van Lente kennen we natuurlijk al van eerder – eveneens niet al te serieus – werk. Luciano Lima hanteerde de pennen. Dat gebeurt allemaal vrij degelijk. Braafjes zelfs. Het tekenwerk is niet bijster opvallend, en soms zelfs behoorlijk ondermaats. Geen spannend kleurwerk, quick & dirty gezichtsexpressies, en aliens zijn ook wel eens spectaculairder als monsters in beeld gebracht.

Yeehaw! Aliens!!

Harrison Ford is niet eens zo’n gekke acteur voor de film waarschijnlijk, want de cowboys stralen ook wel het karakter van de nukkige Indiana Jones uit. Vrijbuiters, morrend, dol op zwepen, en niet overal geliefd. Er zijn wel enkele niet-voor-kids momentjes, maar echt overdreven pekkig of bloedig wordt het ook weer niet, een uitzondering daargelaten. Jammer genoeg ontberen de karakter af en toe een flinke dosis relativerende humor, maar over the top serious wordt het ook nergens. Daardoor domineert de verre van subtiele moralistische boodschap in een middle-of-the-road jasje. Niet superstorend, maar geen hoogvlieger. De dikke honderd paginas lezen weg als een doorsnee Hollywood sci-fi action movie uit het eens-huren-segment. Gelikt, beetje te veel crowdpleasing en vooral niets schokkends of creatiefs. Wat dat betreft, zou de verfilming dus best aardig kunnen uitpakken. Zolang je als kijker tolereert dat er cowboys met lassos aliens met bombastische lasers over de praerie opjagen, that is. De comic barst van de actie, maar bevat weinig substantie of onvoorspelbare wendingen. Een vermakelijk zesje als rapportcijfer, maar ongetwijfeld een dikke acht waard voor mensen die Indiana Jones’ Kristallen Schedel van alle onnodige verhalende opsmuk gestript willen zien.

Met een redactie vol IT-nerds en labjassen verdient een band met bakkebaarden en modieuze, vette retro-zonnebrillen onze redactievergaderingen altijd wat extra aandacht. Zelfs als de band is geformeerd rond de arrogante Liam Gallagher. Na de zoveelste ruzie vertrok broertjelief Noel uit Oasis, waarmee die grote Engelse band ophield te bestaan. Oasis, bekend van de britpophype begin jaren negentig was op dat moment al jaren beruchter om de verwikkelingen rondom de beide broertjes dan om hun songs. Het is dan ook niet moeilijk voor te stellen dat een nieuwe band eindelijk een frisse nieuwe stap betekent in je carrière na twintig jaar gevangenschap in rockmonster Oasis-Rex. Opluchting. Een zucht van verlichting. Liam zou een nieuwe band beginnen, en amper anderhalf jaar na de tumulteuze uiteenspatting, is er dan Different gear, still speeding.

Drugs en hoes-design

Zo afzichtelijk als de hoes wordt de muziek nergens. Zo gewaagd als die hoes overigens ook niet. Beady Eye blijkt namelijk ook eigenlijk in essentie niets meer en minder dan ‘Oasis zonder Noel’. Andere naam, zelfde wijn in het pak. Toch zijn er wel verschillen. Liam is zichzelf meer een zanger dan een zeurdere neuzelaar gaan vinden, en doet werkelijk pogingen om eens te zingen. Ook de productie is bij vlagen luchtiger dan voorheen, hetgeen vooral op meeslepende ballads als Kill for a dream goed werkt. De rocksongs missen dan weer bij vlagen de overdadige bombast waar de albums van Oasis juist vaak aan ten onder gingen.

Beatles, beatles, en beatles

Qua songs is er slechts een minieme koerswijziging waarneembaar. Schurkte Oasis vaker tegen the Beatles aan, Liam zoekt het liever in de jaren zeventig, wanneer de drugs eindelijk grif hun opwachting doen. Het hoekig rockende Wind up dream had van Kula Shaker kunnen zijn bijvoorbeeld, en het opwindende Millionaire is bluesier en rootsier dan Oasis ooit is geweest. Het bijzonder radiovriendelijke The roller, één van de meest catchy nummers op het album, zou zomaar Liam’s Let it be kunnen worden (wel Beatles, toch jaren 70). Al blijven Beatles-referenties volop aanwezig. Verrassend is wel dat de tracks die het meest aan Oasis refereren, niet altijd de meeste succesvolle tracks op het album zijn (zoals de monotone rocker Beatles and stones), al is Four Letter Word een aangename uitzondering.

Noel – Liam: 0 – ehm.. 0,6

Het lijkt of broer Liam zijn ultieme vorm nog moet vinden. Hij zal best een paar albums flink moet stoeien met verschillende stijlen om definitief met zijn verleden te kunnen breken. Different gear, still speeding overtuigt dus niet over de gehele linie. Maar ja, Oasis deed dat sinds What’s the story, morning glory zelf ook al eeuwen niet meer.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Sport is wat mij betreft een van de meest zinloze dingen om veel aandacht aan te besteden. Moeten er nou echt meer dan 10 pagina’s in elke krant worden gebruikt voor reportages over analyses van voetbalwedstrijden tussen FC De Hooligans en Go Ahead Who Gives A Crap? Hoeveel uren is een hardcore sportfan in een leven kwijt aan naar een beeldscherm staren en daar steeds in essentie hetzelfde scenario voorbij zien komen? Gaap! Nee, geef die tafeltennis-spelers een vlammenwerper mee of speel het WK voetbal op een mijnenveld en dan heb je pas m’n aandacht. In Japan hadden de makers van Battlefield Baseball hetzelfde idee. Een sportfilm maken zonder sport, maar mét over the top stupide geweld? Daar zit ik graag voor op de eerste rij.

Voordat je het idee krijgt dat we het hier over een werkje hebben dat cinematografisch verantwoord is moet ik je op het hart drukken dat het hier echt gaat om een intens foute productie. Deze op een manga gebaseerde film heeft een kleiner budget dan de bingoavond van lokale bejaardenhuis De Gammele Galblaas, goed acteerwerk is nergens te bekennen en het is haast shockerend met wat voor crappy dingen de makers weg proberen te komen. Maarrrrr aan de andere kant is het wél een film waarin de hoofdpersoon zó hard kan uithalen dat door de bijkomende luchtverplaatsing een tegenstanders’ huid van zijn lichaam wordt afgeblazen waardoor alleen een skelet overblijft, wiens schedel vervolgens met een uppercut de atmosfeer in wordt gelanceerd. Ayup. Dit is zeker geen Citizen Kane, eerder.. euh.. Citizen Pain. En daar had deze reviewer in dit geval helemaal geen problemen mee.

Het verhaal van Battlefield Baseball is te debiel voor woorden en eigenlijk het noemen niet waard. En hier is het: directeur Kocho van Seido High School ziet dit jaar eindelijk een kans om met zijn baseball team aan het Koshien Stadium Tournament mee te doen. De eerste wedstrijd staan de kids alleen tegenover Gedo High School, wiens team berucht is om het bruut afslachten van hun tegenstanders. En niet op de figuurlijke wijze. Kocho ziet zijn team in seconden aan stukken gescheurd worden door de hangjeugd-nazi-zombie-achtige Gedo aso’s. De nieuwe transferstudent Jubeh is de laatste hoop op een mogelijke overwinning, maar die kan door een jeugdtrauma zijn killer-pitch niet meer voor de geest halen. And then some more retarded stuff happens.

Het is lastig om over te brengen hoe vreselijk fout deze film in elkaar steekt, maar het is een poging waard. Zo is er een freeze-frame moment met een voice-over, waarbij de acteurs duidelijk gewoon stilstaan. Personages gaan dood en komen op achterlijke manieren terug tot leven, waarbij één rol om god weet welke reden steeds door een andere acteur verzorgd wordt. Random groepen mensen duiken uit het niets op. En wat dacht je van dialoog als het volgende:
“What! You were hiding a pitch like that?”
“No, I just didn’t remember… but my dad told me to throw it, when I was dead ten minutes ago.”

Regisseur Yūdai Yamaguchi en producent Ryuhei Kitamura werkten voorheen ook al samen aan de amusante cultfilm Versus, en Kitamura is ook de man achter de al eerder op Dorkside besproken Azumi. Het niveau van die werkjes wordt nergens gehaald, maar dat was vermoedelijk ook niet het uitgangspunt. Battlefield Baseball heeft qua concept wel wat weg van Crows Zero, waar ook middelbare school, geknok en weirde humor terug te vinden waren. Maar waar Crows strak genoeg in elkaar steekt om als ‘echte’ film gezien te worden, daar is Battlefield echt nergens goed te praten. Het Japanse equivalent van een cheap-ass Troma productie, min of meer.

Toch is het jammer dat de film wankelt tussen ‘randomly hilarisch’ en ‘waarom kijk ik dit in hemelsnaam?’. Er zijn een paar (expres over the top) melodramatische momenten die van mij op de reservebank hadden gemogen. De overdreven gedragingen van sommige personages zijn storend. En baseball fans zullen misschien teleurgesteld zijn dat er op geen enkel moment ook werkelijk gebaseballd wordt. Ergens had ik het idee dat een deel van de film gefocused zou zijn op een ‘echte’ wedstrijd waarbij dan een hoop over the top geweld zou plaatsvinden. Niets van dat alles dus. Toch is dit een kijkje waard voor mensen met het beste soort slechte smaak, en ik heb dan ook hard gelachen om de diep matige humor en super karige effecten. Niet voor fijnproevers dus, maar het kijkt hoe dan ook beter weg dan een avondje Studio Sport. En da’s goed genoeg voor deze jongen.

Het is allemaal de schuld van Karate Kid. Karate Kid, je weet wel, Ralph Macchio. Dat irritante autowassertje met zijn stinkende zweetbandjes, werkt tegenwoordig bij Marvel (hey, Stan Lee’s hummer moet nog een beurt knul!), en haalt dan sporadische creatieve onverlaten als Kirkman binnen om de meest maffe comics te verwezenlijken.

In dit geval Marvel Zombies. Oftewel, iets met zombies in het Marvel Universum. Leuk idee, maar Kirkman heeft al de ongelooflijk fantastische Walking Dead op zijn naam, en kan een zombie-comic werkelijk nog beter worden dan zijn post-apocalypto-noir? Kirkman zelf twijfelde ook, blijkt uit de omslagtekst, tot het idee opdoemt om de zombies zelf in de hoofdrol te mikken. Maar het is natuurlijk niet zo spannend om vijf omnibussen lang een fermenterend bundeltje ledematen geestdodend tegen een deur te zien klauwen, dus er moest een originelere insteek komen.  En die kwam er! In Marvel Zombies blijken alle superhelden geïnfecteerd en hongerig voor mensenvlees. Maar omdat ze superhelden zijn (duh!), zijn ze geen eenvoudige dolers. Ze hebben hun krachten en intellectuele capaciteiten nog. Alleen hebben ze honger. Veel honger.

Pekkiger dan een kroketje made-ragout
Kirkman smult van zijn opdracht, en besluit het tot onderste uit de spreekwoordelijke begraafplaats te halen. Zijn doel: er moet elk issue iets gebeuren dat zo pekkig is, dat Stan Lee zelf de beste man op staande voet ontslaat. Alleen, die verdraaide Karate Kid he. Beschermt Kirkman en laat alles maar toe, en niemand bij Marvel durft tegen te sputteren tegen het knulletje dat hen zo het ziekenhuis in kickt. En dus is Marvel Zombies aanmerkelijk minder braaf dan wat je van Marvel gewend bent. Sterker nog, heb je geen sterke maag of feeling voor een fikse portie splattergore vol kannibalistische, ontbindende superhelden, begin er dan niet aan. Want ja, Spider-Man is bijvoorbeeld nog altijd gezegend met komische quotes en vertwijfeling rondom zijn verworven zombieness, alleen stelt hij zichzelf hier de ethische dilemmas terwijl hij met zijn tanden alsnog de darmen van een sappig lijf scheurt.

Snoeperhelden
In volume 1 maken we kennis met de groep, die we de komende issues zullen volgen, tenminste, zolang zombie-Hulk niet telkens een kop van een romp trekt om weer eens te proberen of zombievlees ook niet smaakt. De groep bevindt zich in een andere dimensie, waar ze zijn ingeslingerd door Magneto. Niet voor niets is Marvel Zombies een stiekeme, uit de hand gelopen spin-off van de Ultimate Fantastic Four, waar op een gegeven moment Reed een ontstane verschrikking (lees, zombies) om zeep probeert te helpen. Magneto  denkt er anders over, en helpt de zombies in een parallel universum in de hoop er een leger van te kunnen boetseren, sluit de deur, en bezegelt het lot voor het alternatieve universum, dat nu plots een superhelden-zombie-plaag in hun midden heeft. Dan breekt onvermijdelijk voedselschaarste aan. Maar het Marvel Universum zou geen Universum heten als er niet op meerdere plekken levende vleeskroketten worden geserveerd. Nu alleen nog even korte metten maken met iemand die net zo’n grote honger heeft als de zombies zelf. In de iets mindere opvolger, Volume 2, trekt de groep vrolijk verder door het universum, zich ruimhartig een weg banend door een keur aan planeten en marsmannetjes. Onderwijl proberen de resterende mensen en hun leider Black Panther de boel weer een beetje op te bouwen en zich voor te bereiden op de onvermijdelijke terugkeer van de groep Supergebitten. Zombie-Wasp, eveneens één van de goederikken, doet de verwonderlijke ontdekking dat de honger overgaat, als je maar een eeuw of wat wacht.

Popcorn-comic
Kirkman maakt van Marvel Zombies de ultieme tegenhanger van het serieuze epos Walking Dead. Is die laatste een moderne knipoog naar Romero’s meesterwerk Night of the Living Dead vol menselijk drama en een realistischer perspectief op de zombieplaag, Marvel Zombies is Shaun of the Dead met capes en supergaves. Een popcornslasher vol dolers, en met een freakin’ Captain America-zombie, y’all. Natuurlijk barst het van de gaten in het script (er zijn superhelden of villains die toch niet direct een gave hebben, maar desalniettemin hun intellectuele vermogens behouden als zombie), maar zoals elke horrorliefhebber je zal kunnen vertellen, gaat het om zoveel mogelijk pekkigheid op het beeldscherm in een amusante slasher.

De rest is bijzaak. Maar niet alleen creatief struikelt de lezer in Marvel Zombies over de ene nare vondst na de ander (zoals de Black Panther snack-trommel), ook het tekenwerk knalt van de paginas. En de issues worden afgemaakt met heuse zombie-spotprenten. Klassieke Marvel-kaften die herbewerkt werden door bijvoorbeeld Captain America te vervangen door zijn hongerige equivalent. Leuke toevoeging in de bundels is dat zowel de klassieke prenten als tekenaar Suydam’s fenomenale herbewerkingen ondoodleuk naast elkaar worden gezet. Wel boet het tweede deel iets aan kracht in. De grootste grap, de zombievarianten van superhelden, is immers in deel 1 al verteld, en op een gegeven moment lijdt Kirkman aan George Lucas-itis. Je kunt niet geloofwaardig steeds nog groter en nog absurder gaan.

Sappig smulwerk
Marvel Zombies is een volstrekt ongeloofwaardig bloedbad vol superhelden-gone-mental. En gelukkig maar. De fun-value is er des te groter om. Niet geschikt voor jeugdige lezertjes, al kon ik in de eighties als tienerknul ook tintelende tenen krijgen van John Carpenter’s The Thing, om daarna weer vrolijk Spider-man te lezen of eh… Karate Kid weer eens te kijken. Maar wie zin heeft in een avondje ongedwongen ‘what if..’-nonsens boordevol humoristische gore, kan bij Marvel Zombies zeker zijn honger stillen. Toch op zijn minst to we onze reviewgedachten over delen 3 t/m 5 laten gaan.

De tijd is alweer aangebroken, en zoals elk ander jaar, pleurt Family Guy zo rond de feestdagen, een Star Wars in de ether zowaar! Yes, het is weer zover, er is weer een stroomstoring in huize Griffin, en dan rest er niets anders dan te beginnen aan de flauwe voltooing van hun epische saga (of was het epische voltooiing van de saga). Ofwel, de Star Wars spoof van het laatste noemenswaardige deel uit de Star Wars reeks, Return of the Jedi (ja wijsneuzen, tevens inderdaad feitelijk de laatste Star Wars film in de reeks verhaaltechnisch). Ja hoor, er is weer een stroomstoring, en zonder enige tijdverspilling roept de familie zuchtend: ‘zullen we dan maar?’ De zucht is begrijpelijk, want in de notoire gele letters die volgen volgen al snel de spijtbetuigingen van de makers. Want, zo zeggen ze, Fox wil geld, en de Star Wars spoofs verkopen. Maar de tijdsdruk was zo hoog dat zelfs de Fed-Ex guy die de baby uit de serie voortdurend Steve noemt, een grap mocht schrijven voor deze episode. Dat belooft wat. Hoe dan ook, deze episode duurt wel een dik uur, in vergelijking tot de twee eerdere delen, dus er moet ergens toch wel iets te lachen zijn?

Fox en het slijk

Al snel zien we Luke (nog altijd de papzakzoon uit de serie) zich melden bij het paleis van Jabba om Han en zijn maatjes mee te nemen. Maar niet voordat hij de rancor (de ultrarechtse talkshowhost Rush Limbaugh) heeft geslacht en zijn rebellenvrienden uit de bek van Meg heeft gered. Wat dat betreft moet je Fox toch meegeven dat ze het wel toelaten dat de rechtse conservatieven al drie spoofs lang diep door het slijk moeten. Enfin. Daarna is het, identiek aan de verhaallijn uit het Star Wars origineel, tijd voor een training op Dagobah en een netvliestergend verblijf op de Ewok-dierentuin. En dat netvliestergend kan zelfs letterlijk worden opgevat, want op één of andere manier oogt Dagobah en zijn jungle een tikje amateuristisch. Zou je me vertellen dat sommige van de explosies met plakband op mijn scherm waren bevestigd toen ik even met mijn ogen knipperde, ik zou je geloven. Zo ook de achtergrond van de jungle, die volledig los lijkt te staan van de rest van de animaties.

Buig eens dieper Seth!

Helaas moeten we Seth McFarlane grif(fin) gelijk geven als hij zijn excuses aanbiedt bij de openingscredits. Waarschuwden we hem nog zo voor teveel Amerikanismen, ook in It’s a trap zitten weer een aantal onnodige verwijzingen. Wel leuk is dat er ook weer een aantal verwijzingen naar oldschool Star Wars momenten verborgen zitten, zoals de stem van Carrie Fisher (wie? Princess Leia, ya infidel!). Natuurlijk zijn er weer legio hilarisch en absurde momenten. De aankomst van the Emperor, waarbij alle stormtroopers braaf in een rij staan opgesteld, op ééntje na, die luidskeels verontschuldigend komt aangesprint. Ewoks blijken plots kannibalistisch gemuteerde troetelbeertjes, en Han Solo ontdooit heftig schetend uit zijn ijsblok (tja, het bouwde al een tijdje op, nietwaar). Om nog maar te zwijgen van de karakters die weer eens ijskoud de plotlijn van het origineel fileren. Ackbar, die uitlegt dat feitelijk het plan hetzelfde is als de laatste keer dat ze de Death Star opbliezen, alleen moeten ze nu om onverklaarbare redenen ook op de planeet iets doen. De onnodig toegevoegde 3D-gedrochten toen Lucas ineens betere computers tot zijn beschikking had voor de Star Wars Re-issues. Luid gegniffel bij het zien van ‘de enige andere vrouw uit de hele saga’. En als trekkie kon ik de flauwe voice-overs van Patrick Stewart en Michael Dorn ook wel waarderen wanneer Luke de hulp van de Enterprise oproept in de eindstrijd.

Eigen smoel

Ook wordt het lastig een spoof op een bestaande serie een eigen smoel te geven. Het verhaal ligt in grote lijnen immers al vast. Het trucje van het vervangen van de oude cast door Family Guy personages kennen we na drie delen nu wel. Bovendien, zoals Stewie terecht constateert als er iemand uit een serie van dezelfde makers voorbij komt, lijken de eigen Family Guy karakters ook nog eens op te zijn. En om nu, nét als in de serie, in dit last minute stadium alsnog de krankzinnige flashbacks in te bouwen waar Family Guy bekend om staat en die de serie onderscheiden van, pakweg, the Simpsons of South Park, zou rijkelijk te laat zijn. En dus, na het ontleden van het zwakke verhaallijntje van het originele Star Wars deel, blijft er niet veel meer over. Er zijn momenten, maar niet altijd even geslaagd. Zoals een veel te lang durende hoofdknik-scene die daardoor snel verveelt. En ook het afbranden van de comedytalenten van Seth Green (de stem van Chris Griffin) vormt een herhaling van zetten uit bijvoorbeeld Blue Harvest.

It´s a travesty?

It’s a trap is een waardige finale voor de Laugh it up Fuzball-trilogie, zoals Farlane en consorten hem hebben gedoopt. Wel is het deel aanzienlijk minder sterk dan zijn voorgangers. Blue Harvest was opvallend verrassend en verfrissend destijds, en die vernieuwing is er bij deel drie wel af. Something something.. dark side mocht het doen met het beste scenario van de drie delen en liet enkele valkuilen achterwege (zoals het vervallen in amerikanismen). It’s a trap is beslist vermakelijk en maakt de trilogie fijntjes af, maar de andere delen waren sterker. Was het de schuld van het geldgrage Fox? Geen idee, de Ewoks hadden het origineel ook al lichtelijk besmeurd en als je teveel plotholes opmerkt, blijft niet veel meer overeind. Dat boetseert de Fed-Ex guy niet zo snel even goed natuurlijk.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

De laatste tijd lijken een hoop superhero producties nogal duister en neerslachtig te zijn. Batman is eigenlijk de schuldige hiervoor; niet alleen wordt hij al jarenlang super serieus en grimmig neergezet, maar de door Frank Miller geschreven comic The Dark Knight Returns was zo’n beetje het beginpunt van de trend om superhelden grittier te maken. De tekenfilmserie The Brave and the Bold doorbreekt de sleur en toont aan dat het leven voor onze favoriete vleermuisman ook wel eens kleurrijk en vermakelijk kan zijn. Het eindproduct is intens cheesy maar oh zo leuk.

Elke aflevering van Brave and the Bold heeft min of meer dezelfde structuur; openen met een mini-showdown met een random bad guy waarbij Bats wordt bijgestaan door een andere (vaak minder bekende) DC superheld, dan volgen de opening credits, en daarna begint het échte verhaal. Zo leer je als kijker in een rap tempo best een aantal personages kennen die in latere afleveringen meer aandacht zullen krijgen. De gebruikte characters zijn trouwens ook geinig omdat het niet de bekende heroes en villains zijn. Geen Superman of Riddler te vinden, maar juist types als Blue Beetle, Jonah Hex, Plastic Man (ja, friggin’ Plastic Man!) en hilarische bad guys als Clock King, Kiteman en Gentleman Ghost. Een hoop personages die langskomen zijn nog best obscuur. Zo staat één aflevering in het teken van Bat-Mite. Bat-Mite!! Say whaaat?!? Maar er zijn ook wat algemenere DC referenties, de serie is niet één grote in-joke. Als een klein kind zat ik bijvoorbeeld te kirren tijdens de aflevering ‘The Eyes of Despero!’ die propvol zit met Green Lantern personages. My inner (and outer!) geek approves.

De serie is zo, zo, zó cheesy dat het haast pijn doet, maar daar zit ‘m eigenlijk ook meteen de charme. The Brave and the Bold is onschuldig vermaak met een hele zooi aan referenties en knipogen voor de DC comics kenner. Je hoeft dit niet te kijken voor diepgaande character development of een heftige overkoepelende storyline. De makers hebben duidelijk plezier met de serie, en trekken elke week een verhaal uit hun mouw dat niet had misstaan in de live action Batman televisieserie uit de 60′s. Je kunt Brave and the Bold dan ook zien als een spirituele opvolger hiervan, maar dan met meer superpowers en explosies en hilarisch weirde shit als gorilla’s die op Pterodactyls rondvliegen, samen met Sherlock Holmes een mysterie oplossen (inclusief Batman in 19e eeuws kostuum), onsterfelijke holbewoners en een invasie van killer robot kerstmannen.

Ook al ben ik een oude zak die al bijna de magische leeftijdsgrens van 30 heeft bereikt, dan nog kan ik een serie als deze met plezier kijken. Een klein deel van mezelf schaamt zich er een beetje voor, een veel groter deel zit met een stupide grijns te kakelen als Batman door een vage laserbeam in een gorilla verandert of de Batmobile tegen alle natuurwetten in in een Mechwarrior-achtige robot transformeert. Ik lag serieus dubbel. Het is over the top, intens fout en super awesome tegelijk. Niet alle afleveringen zijn even leuk, maar in de breedte genomen is Brave and the Bold gewoon prima wegkijkende superheldenfun. Aflevering 24 is zelfs opgezet als heuse musical, met Neil Patrick Harris als luidkeels zingende muziekvillain! Hij bewees in Dr. Horrible al een goede stem te hebben, en in getekende vorm wordt het zowaar nog geiniger.

De animatie is niet echt super smooth en qua tekenstijl is de serie ook niet waanzinnig prikkelend, maar dat doet weinig af aan de ervaring. De voice-acting compenseert in ieder geval voor de soms wat simpele visuals. Diedrich Bader doet de stem van Bats en die is precies whimsical en zwaar genoeg. Geen wonder dus dat hij ook de stem van Korgoth uit diens gelijknamige nooit uitgekomen serie verzorgde. Er zitten ook leuke namen tussen de gast-stem-acteurs: Michael Dorn, Jeffrey Combs, Armin Shimerman, Tony Todd, Billy West? De fans weten bij die namen al genoeg lijkt me. Mark Hamill zal in seizoen 2 ook meedoen, al zal hij helaas de rol van Joker niet op zich nemen.
Het gebruikte dialoog is bij vlagen ook geniaal. De puns vliegen je om de oren, en sommige van Batmans uitspraken zijn heerlijk kazig. Fans van flauwe woordspelingen komen hier ook zeker aan hun trekken.

Mensen die de serie een kans willen geven kan ik aanraden om hoe dan ook afleveringen 12 (Deep Cover for Batman!) en 13 (Game Over for Owlman!) mee te pikken. Een hoop personages uit de afleveringen daarvoor komen er in terug, dus de vaste kijker wordt beloond, maar er is zoveel meer! Paralelle realiteiten met evil versies van superheroes! Batman die samenwerkt met de Joker! Alternate universe versies van Batman! Meer explosies dan een exploderende explosie-generator! Deze twee afleveringen waren toevallig de eerste die ik ooit zag, en ook de niet-comic geeks die meekeken vermaakten zich er mee. Komt misschien deels door de geïntroduceerde drinking game waarbij een slok genomen moest worden bij elke explosie of het horen van de naam “Batman”. Snelste halve liter whiskey die ik heb weggewerkt EVER.

Het eerste seizoen Brave and the Bold is bijzonder vermakelijk geworden. Voor serieuzere Batman-kost kun je terecht bij de comics, maar als je een serie zoekt waarbij je steeds met een glimlach een aflevering opzet om vervolgens 20 minuten lang weer even een kind te mogen zijn dan is deze Batman jouw man.