De poëtische New Yorkse onderkoning van de alternative muziek die een plaat maakt met de keizers van het metalgenre, het is niet zo vreemd als het klinkt. Metallica experimenteerde eerder al eens – zij het tamelijk artistiek armoedig – met andere stijlen zoals country. En Reed, die bracht in de jaren zeventig al eens een plaat uit die onbeluisterbaar was, Metal Machine Music. Die metalplaat, die zat er ongetwijfeld al jaren aan te komen. Loutellica dook de studio in, en voor de fans konden protesteren, zag Lulu het levenslicht.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Pompende poëzie?

De opening geeft nog even hoop. Tekstueel is Lou best aardig bezig op Brandenburg Gate, al is de combinatie met de pompeuze bombastische metal wel even wennen. Lou excelleert in kleine liedjes, en Metallica juist weer niet. Maar hoezeer je ook een spanningsboog dus verwacht die voelt als het dragen van een Stormtrooper kostuum op een Star Trek conventie, lijkt iedereen zijn schouders op te halen en zijn eigen gang te gaan. Metallica probeert zich wat dienstbaarder op te stellen, maar verliest zich in een hoop moeilijkdoenerij om toch vooral te excelleren wat voor goede muzikanten ze wel niet moeten zijn. Luister naar de afleidende drumpartijen van Pumping Blood. Reed had beter meer moeite gedaan zijn zang in het metalgeweld te laten passen. Poëtische teksten vol suïcide en zelfmutilatie en seksuele uitspattingen zijn niet voldoende om songs overeind te houden. Bovendien lijken de lange nummers hun tol te eisen van zijn teksten, die naarmate het eind van een song nadert vooral beperkt blijft tot het herhaaldelijk monotoon braken van eerdere passages.

Arty metal?

Dat is het grote nadeel van Lulu. Het is niet verfijnd genoeg voor de fans van Lou Reed, wiens zang volledig los van de muziek lijkt te staan. En muzikaal is het dan weer niet de meest overtuigende metal die de Metallica-fanschare gewend zal zijn, waardoor het album eigenlijk tussen twee werelden valt. Het zou kunnen dat beide artiesten worstelen met hun identiteit en een project als Lulu gebruiken om zich los te breken. Lou deed dat ooit door na zijn grootste meesterwerk het experimentele prutsstuk Metal Machine Music uit te brengen. Puur om de fans te provoceren als statement zodat hij niet een leven lang geacht zou worden om dezelfde plaat uit te brengen. Een thematiek waar Metallica zichtbaar mee in het reine probeert te komen in hun documentaire Monster. Maar waar Metal Machine Music een directe rochel in het gelaat van de fans was en aan hun zuurverdiende centjes die ze spendeerden aan de plak vinyl, is er op Lulu best potentie te vinden. Op Little Dog schikt Metallica zich meer naar de song zonder de overdreven riffs of drumslagen en Junior Dad heeft zijn momenten als Lou Metallica meer ruimte geeft. Helaas is zelfs op de beste momenten van de plaat elke song twee keer te lang.

Lulu 2?

Wat een interessante combinatie had kunnen zijn, toont vooral aan waarmee de twee artiesten groot zijn geworden. Hun eigen pad volgen en er niet vanaf wijken. Het lukt dan ook hier slechts matig om die routine achter zich te laten. Het levert niet de iconische, onbeluisterbare stijlbreuk die Metal Machine Music ooit was, en zal ook weinig stof doen opwaaien (behalve onder boze puristen). Vlees noch vis dus. Lou is er wel tevreden mee en kondigde onlangs zelfs een Metallica-loze tournee aan waar hij Lulu integraal zal spelen. Bovendien zinspeelt hij in interviews regelmatig op een deel 2. Het is te hopen dat daarop de muzikanten beter naar elkaar’s ideeën luisteren dan ze klaarblijkelijk op Lulu hebben gedaan.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Het zal je maar overkomen: je bent een niet echt noemenswaardige Japanse tiener die van dag tot dag leeft, en in een periode van luttele minuten wordt alles op z’n kop gegooid en kom je terecht in een wereld vol onzekerheden, monsterlijke wezens en is ‘gruwelijk dood kunnen gaan’ een dagelijks terugkerend probleem. Dat is tenminste wat Kei Kurono overkomt als hij zijn jeugdvriend Masaru Kato in een metrostation tegenkomt en ze dankzij lullige omstandigheden door een metro worden gedood. The end? Nee, juist het begin. Het begin van een hele freaky manga-, anime- en filmserie die Gantz heet.

Kurono en Kato materialiseren in een huiskamer die gedomineerd wordt door een grote zwarte bol. Er zijn ook andere gedesoriënteerde mensen aanwezig die vermoeden dat ze ook overleden zijn en naar deze kamer zijn gebracht. Al snel hierna verschijnt er tekst op de zwarte bol die vertelt dat hun levens nu van Gantz zijn, en ‘hij’ opdrachten voor ze heeft. Doe niet wat Gantz vraagt, en je sterft alsnog. Maar volg zijn orders op en overleef de obstakels die zullen volgen, dan is er een kans om je leven terug te verdienen. Het enige wat men hoeft te doen is specifieke op Aarde rondlopende aliens te doden binnen een tijdslimiet, en om dit te vergemakkelijken zijn er speciale outfits en freaky wapens beschikbaar. The hunt is on!

Anime
Ik was bij aanvang van de anime serie (die uit 26 afleveringen bestaat) zeer te spreken over het concept er achter. Je bent dood, maar toch niet helemaal, en moet nu vechten tegen freaky en gruwelijk dodelijke wezens? Die nare bol die jouw leven nu beheert en waarvan geen ontsnappen mogelijk is? Ja, dat trek ik wel. Gantz heeft een interessante horror-basis die zeker in die eerste paar afleveringen een heel naar sfeertje neerzet. Hierna volgen verschillende missies, waarbij de characters die overleven na een aantal dagen weer terug naar de Gantz kamer worden gebracht om een nieuwe missie te krijgen. Dit blijft gebeuren, tot je tijdens de missie of in de downtime er tussendoor wordt gedood. Brrr.

Het allergrootste nadeel, en een dat het kijkplezier echt wel kan beïnvloeden, is het tempo. Afleveringen voltrekken zich bijzonder traag en er is veel dialoog tussen actie-momenten door wat dingen nogal oprekt en de bad guys ook nog eens erg sloom laat lijken. Als een simpel lijkende missie zo’n 5 afleveringen in beslag neemt dan kan dat wel vervelend gaan worden, maar de ‘downtime’ afleveringen tussendoor waarin de overlevenden niet op jacht hoeven zijn ook niet altijd even boeiend. De serie heeft wel regelmatig frustrerend spannende cliffhangers, dus het zal lastig worden niet steeds verder te willen kijken, maar de flow van het geheel is alsnog niet zo heel smooth.
Daarnaast zijn er ook wat kleine ergernissen. Moeten alle vrouwelijke personages nou zulke achterlijk grote borsten hebben? En kon de inhoud niet iets minder oversekst zijn? Hoofdpersoon Kurono wordt voornamelijk neergezet als hitsige egoïst en komt niet echt sympathiek over. Andere personages worden beperkt uitgediept en/of voegen weinig toe als ze eenmaal het veld in worden gestuurd.

Wat ik dan wel weer prima vond is de haast nihilistische kant die de serie opgaat. De mensen die uit de dood worden geplukt zijn haast random. Ik moest even een lach onderdrukken toen bij een missie een oma en haar kleinkind ook in de kamer met de bol verschenen. Je zou het bijna met ze te doen krijgen. Personages gaan gedurende de serie op gruwelijke manieren dood, niemand is echt veilig, en als de missie geslaagd is en Gantz alle overlevenden weer terug teleporteert worden zij lichamelijk weer helemaal opgelapt, ongeacht hoe erg ze er aan toe waren, wat meer mogelijkheden geeft om characters nare shit te laten overkomen. Voor de menselijke personages is wat zij meemaken oneerlijk, gemeen en soms sadistisch. Er is niet zo veel relativerende humor aanwezig, dus wees gewaarschuwd.

Al met al is de anime serie een tricky aanrader. Er zijn namelijk genoeg ergernissen te vinden die kijkers af kunnen stoten. Je moet in ieder geval geen probleem hebben met bloederige situaties, wat seks, weirde tegenstanders en een sloom tempo. Ook moet je niet al te veel antwoorden verwachten op de vragen die tijdens het kijken mogelijk opkomen. Dingen blijven vaag, maar dat heeft ook wel z’n charme.

Film
In 2010 werd in Japan de eerste Gantz film uitgebracht, in 2011 volgde een nieuwe. Deze eerste film omvat in grote lijnen de anime serie, maar dan is het tempo precies omgekeerd. In iets meer dan 2 uur knallen we door de materie heen, en dat leidt tot wat aanpassingen in het script. Als je het type bent dat boos wordt wanneer filmadaptaties niet 100% aansluiten bij het bronmateriaal zul je bij de Gantz film je bloeddruk goed in de gaten moeten houden. Het aantal personages is flink gekrompen, bepaalde aliens vallen af of zijn maar in één soort gedaante terug te zien, en de interactie tussen de hoofdpersonen blijft beperkt. Tegelijkertijd doet de film ook een hoop dingen erg goed.

Het is hoe dan ook prettig dat het tempo nu lekker hoog ligt. We hoeven als kijker niet lang te wachten of de personages worden weer op een nieuwe missie gestuurd en Gantz dumpt ze haast náást de alien in kwestie. De missies zijn echt een stuk korter geworden, vooral de encounter met de robot-achtige alien. De coolste showdown uit de anime is nog redelijk goed bewaard gebleven, gelukkig.
Dat hoge tempo zorgt er helaas wel voor dat de vaagheden zich nog sneller opstapelen. Als ik de film als eerste Gantz-gerelateerde mediavorm had gezien was ik vermoedelijk compleet in de war geraakt. Je krijgt maar amper de tijd om stil te staan bij de vreemde reveals voor de film weer verder raast. Bekend zijn met het verhaal is dus wel aan te raden, of je moet houden van een hoge WTF-factor.

Het acteerwerk is niet echt noemenswaardig te noemen, de CGI is soms wat minder sterk, maar de actie vloeit prima en het is bijzonder cool om zaken uit de anime in live-action vorm te ervaren. Toch is de film niet echt bevredigend, het voelt zeker niet als een afgerond geheel. Hopen dat het tweede deel (Gantz: Perfect Answer) op de juiste manier voortborduurt op wat er hier is neergezet.

Manga
Ik kan nog geen goed onderbouwde mening geven over de manga, want ik heb nog maar een klein deel hiervan mogen lezen. Dat gekke ding heeft ondertussen al 350 chapters! Dayam. Wat ik al wel kan zeggen is dat de manga van alle Gantz-producties het sterkst is. De sfeer is grimmiger, de setting wordt stukken beter uitgebouwd, bloed en gore spat je om de oren en het horrorgevoel is sterker aanwezig. Het tekenwerk van Hiroya Oku is dik in orde, de man weet vooral hele goede omgevingen neer te zetten. Architectureel verantwoord dus. Zijn fascinatie met RETARDEDLY HUGE borsten is alleen wel een stuk duidelijker. Zullen de 14 jarige mannelijke lezertjes vast niet erg vinden.

Dus…
Al met al heb ik me vermaakt met het Gantz concept. Begonnen met de anime, daarna de film gezien en nu dus met de manga aan het stoeien. Dit is mogelijk de beste volgorde als je een doorzetter bent en de zwakkere punten van de anime en film voor lief kan nemen. Dan heb je de dope manga als beloning op het eind. Dit verhaal krijgt zeker nog een staartje. Als ik tenminste niet door een lullig ongeluk ineens in een kamer met een zwarte bol verschijn…

Met de 31e oktober in het vooruitzicht wordt het horror-genre een stuk relevanter. We hebben recent al gekeken naar een specifiek soort horrorfilm, maar monsters, geesten of camera-gimmicks zijn niet altijd nodig om de kijker zich ongemakkelijk te laten voelen. Een film die een grotere emotionele impact op me had recente horrorwerkjes kreeg dat voor elkaar zonder bovennatuurlijke dreigingen of jumpscares. De uit 1998 afkomstige Franse productie Seul Contre Tous (I Stand Alone) is naarder dan welke geest-, slasher- of monstermovie dan ook. Het kruipt onder je huid en laat je op het eind als ellendig hoopje kijker achter. Dit is pas materiaal voor Halloween zeg!

Philippe Nahon speelt The Butcher, de hoofdpersoon wiens echte naam we niet leren kennen. De opening van de film vertelt ons wat meer over zijn achtergrond: hij heeft een dochter die doofstom is, de moeder heeft hen beide verlaten. Door een misverstand belandde de slager in de gevangenis. Na enkele jaren kwam hij vrij, maar aangezien zijn dochter in een instituut is opgenomen en zijn slagerij overgenomen is, is het vooruitzicht niet positief. Bij gebrek aan opties gaat hij in op de avances van een mollige vrouw die hem kan onderhouden. Ze raakt zwanger en samen verlaten ze Parijs om in te trekken bij haar moeder tot hij een nieuwe slagerij kan beginnen. En daar begint de film, waarna we een non-stop afdaling in de meest duistere krochten van de menselijke ziel gaan meemaken.

Het grootste deel van de film bestaat uit voice-over narratie van de slager. Zijn gedachten, frustraties en cynische observaties worden constant over de kijker uitgestort, en het wordt al snel duidelijk dat het hier gaat om een krom, miserabel persoon. Ergens is het begrijpelijk, want alles in zijn omgeving is ellendig. Zijn onaantrekkelijke vrouw draagt een kind met zich mee dat hij nooit wilde. Er is geen werk te vinden, en geld is schaars. Het kleine dorpje waar hij verblijft is zielloos en beklemmend. Een nieuwe start, dat is wat de slager nodig heeft. Ontsnappen aan de verstikkende situatie waar hij zichzelf in begeeft. Als de focus later naar Parijs verschuift worden de dingen er niet beter op. Hier komt de deprimerende cinematografie tot z’n recht: straten zijn verlaten, verval is overal aanwezig en er hangt een bruin/oranje waas over elke scène. Dit is een Frankrijk waar niets positiefs te vinden is, waar onaantrekkelijke mensen dag in dag uit hun irrelevante bestaan proberen in te vullen met nutteloze dingen.

De inhoud is op bepaalde momenten best schokkend. De slager is dan ook een naar karakter dat hele nare dingen doet om zijn laatste beetje zelfrespect te redden. Hij is een racist, homofoob, en lijkt geen sympathie op te kunnen brengen voor anderen. Als zijn laatste geld op begint te raken wordt hij steeds wanhopiger. Dreigingen duiken overal op. Iedereen lijkt hem tegen te werken, niemand is te vertrouwen. Het lijkt alsof de hele wereld hem kapot probeert te maken. Wat kan hij doen om zichzelf te redden?

Seul Contre Tous is de debuutfilm van Gaspar Noé, die we hier op Dorkside al eerder langs zagen komen in Enter The Void. De man heeft zeker talent, al zal zijn neiging om mensen te shockeren met zijn werk niet door iedereen worden gewaardeerd. In 1991 produceerde hij de 40-minuten durende korte film ‘Carne’ die het levensverhaal van The Butcher in beeld brengt, wat in deze film dus in de eerste minuten wordt beschreven. Het is niet noodzakelijk om Carne gezien te hebben, al maakt het bepaalde motivaties van de hoofdpersoon iets duidelijker. Qua stijl zijn deze twee producties vergelijkbaar, dus als je na Carne al depressief van het dak wil springen zal Seul Contre Tous dingen niet beter maken.

Maar ja, de grote vraag blijft vermoedelijk: waarom zou je een film als deze kijken? Dit is niet iets wat je ziet voor je plezier. De hoofdpersoon is een onsympathiek figuur die overloopt van woede en frustraties, en we worden steeds geconfronteerd met zijn vreselijke gedachten en beslissingen. Toch gaat er iets fascinerends uit van zijn gedrag. Wanneer de slager in het nauw komt neemt de spanning alleen maar toe, en het is moeilijk om niet te willen zien waar dit allemaal toe leidt. De nare momenten zijn ook écht naar, dus de tere zieltjes moeten dit sowieso maar overslaan. Als ‘beloning’ voor je geduld is er ook nog eens een twisted eind, dat geniepig speelt met de verwachtingen van de kijker. Vrij geniaal, op een gitzwarte manier.
De film wordt tegelijkertijd naar een hoger niveau getild door de waanzinnige, agressieve editing. Met een grote knal wisselt de film nogal eens van perspectief, het geheel wordt zo ook erg ‘in yo face’. Het maakte de kijkervaring voor mij alleen maar intenser.

Het blijkt maar weer: het meest verontrustende onderwerp voor een film is de mens op z’n laagste punt. Dat er mensen als The Butcher bestaan is iets dat me in deze Halloween-periode banger zal maken dan welk horror-monster dan ook. Brr.

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. In de film Down Terrace is dat wel een heel dysfunctioneel klokje, merken we al snel. Vader Bill en zoon Karl komen bij aanvang terug thuis na een periode in de bak te hebben gezeten. Deze twee heren zijn terecht gearresteerd; ze maken deel uit van een crimineel netwerk en zijn gepakt omdat iemand bij de politie z’n bek heeft opengetrokken. Vader en zoon moeten zich gedeisd houden, dus de zoektocht naar de verrader in hun lokale kennissenkring zal grotendeels vanuit de woonkamer moeten plaatsvinden. Als familieproblemen geen roet in het eten gooien tenminste.

Toen ik jonger was, waren crime films als Lock, Stock and Two Smoking Barrels het soort dat ik graag keek. Hectisch, over the top, vol overdreven personages die ongeloofwaardig dialoog ophoesten. Nu kan ik daar nog steeds goed mee uit de voeten, maar mijn voorkeur is steeds meer naar het subtielere, het geloofwaardige verschoven. Meer drama-elementen mogen ook best. Wat dat betreft sluit Down Terrace helemaal aan op wat ik tegenwoordig zoek. Voyeuristisch camerawerk, geen bombastische inhoud, een sobere presentatie. We verlaten als kijker het huis van de familie in kwestie maar amper, wat op den duur zelfs wat beklemmend gaat werken. Je moet er maar van houden! En tsja, dat doe ik, en daarom was deze film een fijne verrassing voor me.

Down Terrace is in z’n geheel in 8 dagen opgenomen. Een indrukwekkende prestatie, want het eindproduct komt nooit over als een spoedklus. Nu zijn de meeste scènes voornamelijk dialoog-heavy zonder een hoop fysiek geneuzel, dus dat scheelt. Er zijn wel een paar geweldsuitspattingen, en omdat de film vrij rustig voortkabbelt en zo realistisch overkomt voelen die momenten iets heftiger en ongemakkelijker dan normaal. De kern blijft alsnog een familiedrama met af en toe hele wrange, zwarte humor. Op veel promotiemateriaal wordt de film als een comedy naar voren geschoven, maar dat is echt bullshit. Als je een comedy verwacht kom je hier van een koude kermis thuis.

De cast is helemaal prima en weet echt goed raad met het materiaal. Bill en Karl zijn grappig genoeg ook in het echt vader en zoon en gaan als Robert en Robin Hill door het leven. Ze worden bijgestaan door Julia Deakin (misschien bekend als de huisbaas in de serie Spaced) die vrouw des huizes Maggie speelt. Een heel sterk trio wiens onderlinge communicatie altijd geloofwaardig overkomt. De overige rollen worden ook prima ingevuld, en als kijker zit je constant te twijfelen wie van de kennissenkring mogelijk een verrader zou kunnen zijn.

Het is jammer dat de film in de tweede helft een beetje repetitief wordt, zeker wanneer de familie afrekent met de mogelijke verraders in hun midden. Ook moet je je niet storen aan het feit dat alle characters onsympathiek zijn, al hebben ze wel hun menselijke kanten. Vader Bill heeft geen probleem met het af laten maken van familievrienden, maar is dankzij z’n hippieverleden ook weer geen moordlustige crimineel. (De akoestische muziek die hij samen met enkele maten speelt vormt ook voornamelijk de soundtrack, een fijne keuze) Zoon Karl is een stuurloze jongeman die mentale problemen heeft, een slachtoffer van een kromme opvoeding die het ene moment sympathie en dan weer afkeer opwekt. Het is hier niet allemaal compleet zwart-wit, al neigt men altijd naar de donkere kant van het spectrum.

Regisseur Ben Wheatley heeft voornamelijk gewerkt aan televisie, waaronder de bijzonder fijne comedyserie Ideal, maar deze maand is zijn tweede film Kill List in premiere gegaan. Na het zien van Down Terrace ben ik benieuwd wat hij nog meer in z’n mars heeft. Een subtiel crime-drama met prima acteerwerk is hoe dan ook vrij zeldzaam, en als je net als ik wel houdt van een character-driven verhaal wat niet hoeft te spetteren van de actie is dit een prima wegkijkend geheel. Dat durf ik wel aan de grote klok te hangen.

Het is echt wel een cliché ondertussen; verhalen waarin een stoere chick met een veel te groot zwaard monsters over de kling jaagt. Je hebt het vast al wel tientallen keren gezien in verschillende media-uitingen. Dus als iemand me dan de manga Claymore aanraadt, wiens uitgangspunt 100% uit ‘chick met zwaard chopt monsters naar de tering’ bestaat, dan ga ik er meteen van uit dat het vast niet veel soeps gaat zijn. Licht zuchtend begin ik dan ook aan volume 1, en een week later zit ik schuimbekkend heen en weer te stuiteren in mijn woonkamer omdat ik volume 11 uitheb en ik zonder toegang tot deeltje 12 uit pure frustratie half gek word. Ik moet meer. Méér! Ja, Claymore blijkt meer in zijn mars te hebben dan ik in eerste instantie dacht. Sterker nog; het is verrassend bruut, bloederig en bad-ass.

De opbouw van de serie is oh zo simpel maar blijkt toch effectief. Stap voor stap wordt de lezer ingewijd in de fantasy-achtige setting, en met elke storyline worden er variabelen geïntroduceerd die het basisconcept verder uitbouwen. Zo begint volume 1 met een aantal paniekerige dorpelingen die worden geterroriseerd door een Yoma. Dit is een monsterlijk wezen dat zich voor kan doen als een gewoon mens, en zich af en toe voedt door de ingewanden van zijn nog levende slachtoffer te verorberen. Eet u smakelijk! Yoma zijn sterk en geniepig, en er is maar één groepering die hen kan bestrijden; de Claymores.

Claymores zijn dames die werken voor een geheimzinnige organisatie en op pad worden gestuurd naar plaatsen waar hun hulp dringend nodig is. We zien hoe hoofdpersonage Clare het bedreigde dorpje bezoekt, de Yoma opspoort, en vernietigt. In het volgende hoofdstuk komt ze in een dorp waar meerdere Yoma tegelijk verblijven. En whoa, blijkbaar kunnen sommigen ook vliegen? En weer een hoofdstuk verder komt ze in een stad die voor Claymores eigenlijk verboden is. Hoe ga je dan die aanwezige Yoma aanpakken? En huppa, zo zien we steeds verschillende scenario’s die voortbouwen op wat de lezer al weet over de setting. En dat gaat steeds dieper, en met elke nieuwe twist en reveal wordt het hele circus ook grimmiger en bloederiger.

De manga is geschreven en getekend door Norihiro Yagi. In den beginne vond ik de gezichtsuitdrukkingen een tikkie storend, gezichten lijken te bol en de uitdrukkingen van de niet-Claymores zijn wat overdreven. Dit trekt gelukkig vrij snel bij en het tekenwerk wordt naarmate de serie vordert steeds beter. Vooral het design van de monsters wordt gigantisch dope. De standaard Yoma zijn dan misschien niet al te spannend op hun freaky uitrekbare klauwen na dan, maar later wordt een nieuw type tegenstander geïntroduceerd die niet alleen intimiderend overkomt maar ook nog eens een heerlijke Giger-achtige visuele stijl heeft. Vanaf het moment dat dit type wezen voorbij gaat komen raakt de serie echt in een stroomversnelling. Deels ook omdat elk gevecht vanaf dit punt haast onoverwinnelijk lijkt, en er voor elke tegenstander zelfs meerdere Claymores op moeten draven om überhaupt een kans te maken. De verslavingsfactor wordt nóg groter en omdat elk deeltje van de Manga altijd half in een storyline eindigt móet je het deel erna ook aanschaffen. Slim gedaan van die rakkers.

Claymore is misschien niet zo geschikt voor de tere zieltjes onder ons. Zeker vanaf volume 6 wordt de actie een stuk bruter, al hebben we voor die tijd al Yoma in stukken gehakt zien worden en heeft Clare ook flink wat fysiek trauma te verduren gehad. Maar als er bij hoofdpersonages echt hele ledematen aan stukken worden gehakt dan moet ook deze jongen even slikken. Ook al hebben sommige Claymores de mogelijkheid om ledematen die nog heel zijn terug te laten groeien of heel soms zelfs vernietigde delen te regenereren , dan nog is de eerste keren dat zoiets gebeurt echt wel heftig. De actie is verder vloeiend, in elk volume zit wel een dikke battle of twee, en er zijn een hoop momenten waarop de bovennatuurlijk snelle Claymores proberen de net zo snelle Yoma en andere gruwelen te slim af te zijn. Zwaarden en scherpe tentakels all over the place, en dat leidt tot prima entertainment.

De uitgeschreven sound effects zijn soms wat weird, maar misschien komt dat door mijn beperkte ervaring met manga. Zo moet het woord ‘biki’ schijnbaar een hartslag voorstellen. Hm, ok. Maar er zijn meer weirde termen. Probeer maar eens te gokken wat sound effects als ‘DON’, ‘GAGAGA’ en ‘ZUBAT’ moeten voorstellen. Die laatste is zelfs een Pokemon volgens mij.

Een nadeel van de serie zit ‘m in het design van de characters. Alle Claymores die langskomen lijken namelijk op elkaar. Blond, harnas, zwaard. Alleen aan de individuele haarstijlen zijn de personages uit elkaar te houden, maar omdat ik geen professionele dameskapper ben is dat voor een simpele ziel als ik nogal lastig. Nah ja, en elk personage heeft een eigen specialiteit; een ongewone skill die ze onder de knie hebben of één specifieke signature move. Dat maakt nieuwe personages leren kennen wel heel gaaf, de afwijkende powers worden vaak op goede manieren gebruikt en het geeft meer kleur aan de individuele dames. Al met al komen er een hele hoop personages voorbij, zeker vanaf volume 10 wat uitmondt in een epische showdown. Toch was hier vaak onduidelijk welke specifieke chick nou in stukken werd gescheurd door welk gruwelijk monster, waardoor de impact op mij iets minder groot was.

Mocht je Claymore gaan lezen, houd dan in het achterhoofd dat het allemaal wat simpel begint. De eerste paar delen zijn best aardig, maar tonen nog niet de volledige potentie van de setting. Ook is een van de vroegere (lange) storylines, getiteld Teresa Of The Faint Smile, een flashback. Dat was in den beginne even verwarrend, omdat het nergens genoemd wordt en we ineens hele andere characters gaan volgen. Vanaf het eind van volume 4 begint het ‘shit just got real’ concept goed en wel, wat sowieso tot volume 11 blijft duren. Volume 12 gaat zo’n 7 jaar verder na de gebeurtenissen uit 11, dat je het effe weet, maar dat wordt vast materiaal voor een volgende review. Het is duidelijk dat er in het cliché ‘stoere chicks met zwaarden’ echt nog genoeg leven zit. Misschien moet ik die nooit gelezen ‘stoere chics met guns’ strips dan ook maar eens ‘n kans geven…

Lezers van de X-Men comics door de jaren heen weten dat deze characters vaak genoeg uit het niets aangevallen worden door evil organisatie X of groepje nare mutants Y. Met nog minder dan 200 actieve mutanten op de wereld en met het ‘X-gen’ uit de genenpool verwijderd (sinds de House of M storyline) lijken de overlevningskansen van deze soort niet al te groot. Tot de crossover Messiah CompleX dingen weer in beweging bracht; een nieuwe mutant wordt ontdekt en alle X-men vallen uit hun stoel van shock. Het blijkt om een baby te gaan die al meteen haar powers manifesteerde, en dat is nog nooit eerder gebeurd. Meerdere groeperingen willen vervolgens dit hele speciale kind in handen krijgen, ieder met hun eigen agenda. Aan het eind van de CompleX crossover neemt tijdreizende mutant Cable de baby mee de toekomst in, waar ze constant worden opgejaagd door Bishop, die dit kind probeert te doden om zo (volgens hem) een nare potentiële toekomst te voorkomen.
Het is hierna een onzekere tijd voor de achtergebleven X-men. Elke dag is een worsteling om te overleven, elke dode die valt is er één te veel en er zijn nog genoeg groeperingen die een anti-mutanten agenda hebben. Het is maar een kwestie van tijd voor de volgende dreiging weer aan komt kloppen met een voorhamer. Daarom besluit de leider van het team, Cyclops, dat het eens klaar moet zijn. De X-Men worden pro-actief. Maar niet op een manier die het daglicht kan verdragen…

Een van de grootste nog rondlopende eikels op dit punt in de X-Men setting is Matthew Risman, leider van de religieuze anti-mutant organisatie The Purifiers. Zij waren één van de groepen die achter de Messiah CompleX baby aanzaten, plus was Risman ook verantwoordelijk voor het opblazen van een bus vol jonge mutants in de serie New X-Men. Cyclops roept Wolverine, Warpath, X-23 en Wolfsbane (oftewel zo’n beetje de grootste badasses) bij elkaar en geeft ze een opdracht; spoor Risman op en dood hem. Dit groepje zal onder de naam X-Force opereren en niemand mag van het bestaan ervan weten. Als de shock van het hele ‘holy shit krijgen we van Cyclops serieus de opdracht om iemand te elimineren?’ gebeuren is uitgewerkt, gaat X-Force op pad. Wat volgt is een bloedbad wat voor Marvel comics begrippen vrij heftig is, en wat verzameld is in losse trades maar ook in een hele fijne oversized hardcover versie die de eerste 11 nummers van de serie bevat. Want als er iets is dat een comic-book slaughterfest beter maakt is het op oversized formaat binnenkrijgen.

Je zou denken dat X-Force met zo’n gewelddadig uitgangspunt een hele simpele en hersendode comic is, een getekend soort domme 13-in-een-dozijn Hollywood actiefilm. Maar schrijvers Craig Kyle en Christopher Yost, die ook het character X-23 verzonnen hebben en de serie New X-Men verzorgden in de gritty periode, maken er zowaar een prettig complex werkje van met fijne twists en turns. Sterker nog, toen ik de serie las ten tijde van uitkomen (met steeds een maand tussen nieuwe issues) was het verhaal lastiger te volgen dan nu in verzamelde vorm. Er zitten dan ook best wat personages in: een hoop oude, obscure en expres nog onbekende. Lezers die nog weinig X-Men comics hebben gelezen zullen de schouders ophalen bij namen als Donald Pierce, Craydon Creed, Magus en Nimrod. Of waren misschien vergeten dat de X-dude genaamd Archangel ooit door überbaddie Apocalypse in een vliegende metalen engine of death veranderd was. Of zijn niet op de hoogte dat de jongste generatie X-Men een gast genaamd Elixir bevat die genezende powers heeft. X-Force haakt tegelijk in op een aantal recente series en hele oude concepten, wat de flow van die eerste leesbeurt misschien niet ten goede komt. Mocht je graag meer weten over de characters in deze serie en de status quo, dan kan ik je New X-Men vanaf issue 20 en de crossover Messiah CompleX in ieder geval aanraden als beginpunt.

De eerste zes issues zijn digitaal geschilderd door Clayton Crain en ye gods wat zien dat er fingerchoppin’ goed uit. Soms is de actie wat chaotisch of moet je even goed kijken wat er nu precies tijdens een druk moment gebeurt, maar over het algemeen is alles prima te volgen en zijn de visuals een hele goede match bij het verhaal. Mensen die een hekel hebben aan dode villains die uiteindelijk toch weer met een omweg terug worden gebracht zullen zich kunnen storen aan de grote omslag in de eerste storyline, maar hopelijk weet de grimmige toon van het geheel je toch over te halen door te lezen. X-Force mag dan misschien bruut en bloederig zijn, het leest tegelijkertijd als een strakke thriller met macabere elementen.
De tweede storyline begint vanaf issue 7 en wat meteen opvalt is de switch in tekenaars. Mike Choi neemt hier de visuals voor zijn rekening, en zijn stijl lijkt in den beginne te zacht en ‘vriendelijk’ te zijn voor de inhoud. Dat trekt snel genoeg bij, en omdat schrijvers Kyle en Yost nog steeds op volle toeren draaien blijft het geheel nog steeds een page-turner. De toevoeging van het super old school character The Vanisher was een geniale zet, en het momentum dat de villains krijgen is helemaal prima. Jammer dat er dan een wat weirde B-story is waarin Warpath samen met Ghost Rider met een nature spirit vecht en er een hele domme verhaallijn begint waarin Wolfsbane een of andere wolfgast tegenkomt die mij, als furries-hatende jongeman, nogal irriteerde. Ughgh, gelieve de romance subplotjes tussen gedaantewisselende mens-dieren weg te laten uit mijn comics waarin Wolverine en X-23 dudes helemaal naar de tering choppen, ok? Issue 11 eindigt met een koele reveal en vormt het startschot voor een opvolgend X-men crossovertje met de naam Necrosha, waarin het uitgangspunt ‘dode characters komen terug’ centraal staat. Toevallig genoeg iets wat ook in de Green Lantern comics uit diezelfde periode een thema vormde.

X-Factor en de narigheid die ze uitspoken zal in latere X-Men comics nog belangrijk blijken. Wat als het bestaan van het team uitlekt? Wat gebeurt er met de baddies die de slachtpartij overleven? Vragen die in andere series een antwoord zullen krijgen. X-Force is dus voor echte X-fans niet te missen. Al lijkt het op de oppervlakte een verheerlijking van geweld, er is toch meer interessants aan de hand. De visuals zijn voor het grootste deel pijnlijk goed, de characters zijn geweldig en de storyline blijft boeien. Normaal ben ik een vrij pacifistisch persoon, maar deze comic overtuigde me van het alternatief. Een beetje Force op z’n tijd is helemaal zo slecht nog niet.

Ik mopper wel eens over het kleine en irrelevante dorpje waar ik woon, maar ik mag eigenlijk niet klagen. Vooruit, spannend is het hier zeker niet. De laatste boeiende gebeurtenis was het in brand steken van boer Gerrit’s houten been tijdens het jaarlijkse Bloemkoolfestival door een stel 6-jarigen. Toch ben ik blij dat ik niet in een drukke, broeierige wereldstad als Rio de Janeiro woon waar naïeve en sullige types als ik al snel ten prooi vallen aan criminelen, corrupte agenten en SOA’s. Althans, als ik de twee Tropa de Elite films mag geloven. Ze mogen dan geen goede marketingtools vormen voor reisbureaus, boeiend entertainment is het wel!

Tropa de Elite

Het is 1997. Drugshandel en misdaad in de vele sloppenwijken in Rio (ook wel favela’s genoemd) lijkt haast niet te stoppen. De reguliere politie is zo corrupt als de neten, en het ‘echte’ werk is sowieso te heftig voor hen. Als er ingegrepen moet worden in een favela wordt BOPE ingezet (de Batalhão de Operações Policiais Especiais, je weet wel), een special ops team met kei- en keiharde bikkels dat zonder genade haar missies uitvoert. We volgen voornamelijk een captain in dit team genaamd Nascimento, en de twee gasten die potentiële kandidaten zijn voor z’n functie. Nascimento wil BOPE namelijk gedag zeggen, want het werk is op meerdere manieren slopend. Dingen worden een stuk hectischer als blijkt dat de paus Rio wil komen bezoeken en de higher-ups grote druk zetten op politie en BOPE om de favela’s zo veilig mogelijk te krijgen.

Het fijne aan de eerste Tropa is dat het stukken méér is dan een actiefilm. Natuurlijk is er een hoop wapenvuur en testosteron dat over de kijker heen wordt gestort, maar het is niet de essentie. De film heeft tegelijk ook een hele realistische feel, wat niet zo vreemd is aangezien het op het boek Elite da Tropa is gebaseerd, geschreven door een socioloog en twee BOPE leden. Door deze kijkjes in de keuken van de wetshandhaving leren we al snel waarom dingen zo uitzichtloos lijken; het hele systeem is zo rot als de inhoud van mijn biobak. We zien enkele personages in de film tegen de frustrerende obstakels aanlopen die de uitvoering van hun werk belemmeren, maar de keerzijde van de medaille is net zo fascinerend. De acties van de politie en vooral BOPE zijn haast onbegrijpelijk grof. Marteling, schieten zonder vragen te stellen en buitensporig geweld gebruiken lijkt de normaalste zaak van de wereld. Tegelijkertijd wordt de war on drugs niet geholpen door de rijkeluiskinderen die drugs uit de favela’s halen en zo het zaakje in stand houden. De cyclus van drugs, geweld en dood lijkt op deze manier niet te doorbreken. Tropa de Elite is zeker geen feelgood kijkervaring en geeft ook geen mogelijke oplossingen voor deze situatie. Het laat alleen zien hoe elke partij doet wat voor hen het beste lijkt, wat in de praktijk nogal tegenvalt.

Het grootste nadeel van de eerste film is een wat gefragmenteerde structuur. De focus wil nogal eens verschuiven waardoor de toon ook verandert en de characters niet zo goed uitgediept worden. Zo krijgen we op 2/3e deel ineens een Full Metal Jacket-achtig onderdeel waarbij we nieuwe BOPE leden getraind zien worden. Het is tof om te zien (en holy balls, die training is bruut zwaar) maar vraagt wel weer een omschakelijk van de kijker. Het lijkt wel of de film iets te veel hooi op de vork wil nemen en zo veel mogelijk interessante elementen wil meepikken. Voor mensen die een meer rechttoe-rechtaan politiefilm zoeken is dit misschien te veel van het goede. Kijkers die graag wat maatschappijkritiek door hun actie willen mengen komen daarentegen weer helemaal aan hun trekken, al moet je je niet al te veel storen aan de wat extreem-rechtse tintjes en het soms wat negatief afschilderen van linkse intellectuelen.

Tropa de Elite 2

In het opvallend korte lijstje ‘Sequels die beter zijn dan het origineel’ mag wat mij betreft Tropa 2 ook een plaatsje krijgen. Het verhaal is wat interessanter, thematisch gezien zit alles meer op één lijn en de schaal van de gebeurtenissen wordt een stuk groter. Dit laatste is voor mij de belangrijkste verandering. De makers betrekken nu ook thema’s als politieke corruptie en effect van de media in hun film, en dat zijn hele welkome toevoegingen.

Dit vervolg vervangt het soms documentaire-achtige gevoel van de eerste film met een interessant ‘what if?’ scenario. Nascimento is terug, ondertussen een stuk ouder geworden, en krijgt een onverwachte kans; zijn uniform inruilen voor een strak pak en gaan werken voor de Secretary of Security. De missie van Nascimento is niet veranderd, maar zijn macht is nu toegenomen, met als gevolg dat de war on drugs in sommige favela’s de goede kant op lijkt te gaan. Maar ja, de natuur haat een (machts)vacuüm. Als de kleine crimineeltjes buiten spel zijn gezet blijkt er een slimmere en beter georganiseerde partij hun kans te grijpen…

In dit tweede deel werken alle losse elementen een stuk beter samen, en worden bepaalde characters uit het origineel ineens een stuk belangrijker. Fijn ook dat de film soms iets genuanceerder kan zijn; zo lijkt het even of een pro-mensenrechten intellectueel afgeschilderd gaat worden als naïeve douchebag, maar de makers respecteren dit personage en zetten hem niet aan de zijlijn. Gelukkig. Omdat ik het nog steeds niet eens ben met de tactieken van de BOPE leden is het wel prettig om te zien dat er ook ruimte is voor characters met een minder agressieve instelling.

Regisseur en mede-schrijver José Padilha scoorde bijzonder goed met zijn films in eigen land. Deel 2 is tot nu toe zelfs de meest succesvolle Braziliaanse film van de 21e eeuw. Ik snap wel waarom, maar ik heb dan ook een zwak voor verhalen waarin misdaad en politiek gemengd worden (series als Brotherhood en The Wire zijn persoonlijke favorieten) en dingen niet zo zwart/wit zijn. De twee Tropa de Elite delen hebben ook wat overlap met de waanzinnig sterke film City of God uit 2003. De thema’s als geweld in de sloppenwijken en corruptie komen daar ook in terug, al zijn de Tropa delen minder flashy en eerder somber te noemen.

Actiefilms lijken de laatste jaren zo risicoloos en simpel te zijn. Als ik érgens kriegelig van word is het simpliciteit. Nee, deze films bieden gelukkig iets meer. Een prettig gevoel voor realisme (voornamelijk in het origineel), morele vraagstukken over geweld versus veiligheid, en frustraties over stagnatie door corruptie. Meer dan alleen stoere mannen die met brute wapens op andere mannen schieten dus. Deze twee Tropa de Elite delen zijn door deze extra diepgang wat mij betreft ook prima te pruimen als je een pacifistische hippie bent. Of een naïef en sullige typetje dat in een klein en irrelevant dorpje woont.

In het dagelijks leven komen we talloze eikels tegen, of we willen of niet. Mensen die geen idee hebben hoe de richtingaanwijzer op hun opgepompte Honda werkt, dronken leipo’s die tijdens het uitgaan agressief en spastisch dansen, idiote jongeren die ‘s nachts zonder licht fietsen (serieus, WHAT THE FUCK IS WRONG WITH YOU?!?), mensen die de Transformers films leuk vonden, etc. Eikels, overal! Zelfs op televisie ontkom je er niet aan. Je zou er bijna gefrustreerd van raken, ware het niet dat ze op je beeldscherm ineens een stuk vermakelijk worden. Graag pikken we de grootste er uit!
DISCLAIMER: Er zijn ongetwijfeld een hoop gigááántisch eikelige characters die uit deze lijst ontbreken. Omdat ik het grootste deel van de dag in een Adidas sweatshop in Taiwan werk is er beperkte tijd voor het kijken van televisie. Deze lijst is dus bijzonder subjectief!

10 – Arnold Judas Rimmer
Fans van comedy in combinatie met sci-fi kunnen haast niet om Red Dwarf heen. De Engelse serie mag dan qua productiewaarden weinig indruk maken (zeker in de eerste afleveringen), maar het schrijfwerk is heerlijk scherp ter compensatie. De hele cast is memorabel, met hologram-douchebag Arnold Rimmer als de meest (on)prettige uitschieter. In menselijke vorm was hij al verantwoordelijk voor het stralingslek dat bijna de hele bemanning van het schip Red Dwarf uitroeide, maar Rimmer’s lullige acties beginnen pas goed wanneer hij wordt teruggebracht als hologram dat geen directe invloed kan uitoefenen op zijn omgeving. Arnold moet daarom creatievere insteken verzinnen om laatst overgebleven bemanningslid en persoonlijke nemesis David Lister te narren. Deze holo-douche kent geen medeleven, nederigheid, moet altijd gelijk hebben (heeft ‘ie alleen nooit) en geniet van het beetje macht dat hij heeft.
De eikeligheid van Arnold kan beter in context geplaatst worden door te kijken naar zijn alternate universe tegenhanger; de aantrekkelijke, dappere en succesvolle Ace Rimmer. Alles wat de normale Rimmer niet is dus. En welke blaaskaak met een opgeblazen ego maakt nou een lied over zichzelf?

“Morning, Lister! How’s life in hippie heaven, you pregnant baboon bellied space cookie? What’s the plan for the day then? Slobbing in the morning, followed by slobbing in the afternoon, then a bit of a snooze before the main evening’s slob? God, you’re a disgrace to the species.”
Wat een eikel!

9 – De hele Jersey Shore cast
In een eerdere review zijn de intens stupide capriolen van deze reality-show leeghoofden al besproken. Schadenfreude heerst alom bij het kijken, ook in de afgelopen twee seizoenen waarin de opgepompte dudes en opgedirkte dudettes in Miami de gladiool uit mochten hangen en daarna terugkeren naar Jersey. De fun factor zit ‘m bij dit fascinerend foute programma voornamelijk in de eikeligheid van deze zonnebankzombies. Er gaat geen aflevering voorbij zonder dat de vrouwelijke sub-humans schreeuwende ruzies hebben om de domste dingen. Ook al lijken hun mannelijke tegenhangers wat relaxter te zijn is er genoeg douchebaggery te vinden voor de fijnproever: elkaars potentiële hookups innemen (ook wel een “robbery” geheten), geen respect hebben voor iedere vorm van autoriteit, en meer egoïsme dan in een gemiddelde kleuterklas. De intens dysfunctionele relatie van Ronnie en Sam is een terugkerende bron van frustratie en stupiditeit, twee types die constant ruzie maken om niks en twee keer per aflevering besluiten dat het over en uit is, om iets later weer als Stockholm-syndroom slachtoffers in elkaars naar zonnebrand meurende armen te glijden. Urgh! Fascinerend ook om de dubbele standaard te zien die de Shore leden hebben. Iedereen is geschokt, GESCHOKT, als terugkerend-in-seizoen-2 drama queen Angelina relatief seksueel actief blijkt te zijn:
“She brought all these random people home.. she’s a girl, you don’t do that. That’s a guy thing, guys do that.. not girls.”
“Everybody loves a guy who gets girls… and then everybody doesn’t like a girl that is a ho… and it’s Angelina.”
Wauw. Een wonder dat deze luitjes nog biologisch kunnen functioneren, want overmatige inname van alcohol en god weet welke drugs heeft duidelijk al het nodige effect gehad op hun hersene- ik bedoel ‘thinky head-goo’.

“You need to be on your tip-top game with your GTL to stay FTD to get the girls to DTF in MIA.”
Wat een stelletje fist-pumping eikels!

8 – Gaius Baltar
Bij aanvang van de serie Battlestar Galactica dacht ik dat Gaius Baltar mijn favoriete personage zou worden, want ik vind meestal de intelligente maar ietwat weirde types het leukst om te volgen. Silly me. Het duurde niet lang voor de eikeligheid van Baltar zich zou ontvouwen als een vogel die zijn vleugels spreidt en daarmee een middelvinger-tatoeage onthult. Dat hij in de pilot verleid wordt en zo verantwoordelijk is voor het genuked worden van de planeet Caprica is al een heftige ontwikkeling, maar het wordt nog zo veel erger. Gaius liegt, bedriegt en komt er nog mee weg ook, alles ter meerdere eer en glorie van zichzelf en zijn libido. Alle macht die hij verkrijgt wordt zonder pardon misbruikt, mede dankzij de sexy vrouwelijke duivelin aan zijn schouder die hem vanalles influistert, waarbij we als kijker steeds twijfelen of ze nou écht bestaat of een boner-induced hallucinatie is. Zonde dat het personage wat doelloos wordt nadat hij in een fantastische positie terechtkomt aan het eind van seizoen 2, alsof de schrijvers geen materiaal meer voor hem konden bedenken. Een tikkie zuur, en daarom weet Balty geen hogere plaats te bereiken op deze totaal irrelevante lijst.

“On behalf of the people of the Twelve Colonies, I surrender.”
Wat een eikel. So say we all.

7 – Kenny Powers
Misschien ben ik té vergevingsgezind, maar ik kan maar niet boos blijven op Kenny Powers. Hij is een van de meest asociale types die ooit op televisie voorbij is gekomen, en toch hoop ik elke aflevering van de serie Eastbound and Down dat het goed afloopt met deze baseball-douchebag. Komt misschien door de vele lachbuien die Mr. Powers me heeft bezorgd dankzij z’n immens kromme gedrag. De man vindt zichzelf belangrijker dan Jezus, knapper dan Clooney en beter geschapen dan uw nederige recensent. Kenny is grof, homofoob, racistisch, kinderachtig en een gigantische lafaard. Maar goddamnit, hij heeft charisma. Dankzij het fantastische acteerwerk van Danny McBride wordt Kenny namelijk méér dan alleen een grofgebekte sport has-been. En als hij stomdronken met een geladen pistool een baseballveld oprent, zijn vriend opdracht geeft zich uit te kleden omdat ze toevallig dezelfde soort outfit dragen, iemand zo hard raakt met een baseball dat deze een oog verliest of de liefde van zijn leven bij een bezinestation achterlaat en wegvlucht omdat hij niet kan toegeven dat hij een failure is… dan nog zijn we bereid hem te vergeven. Want hij is Kenny. Fucking. Powers.

“Just like in life, all of my successes depend on me. I’m the man who has the ball, I’m the man who can throw it faster than fuck. So that is why I am better than everyone in the world. Kiss my ass and suck my dick. Everyone.”
Jezus, wat een eikel!

6 – Master Shake
Van alle fictieve zelfbewuste voedselproducten is Master Shake toch echt wel mijn favoriet. Take that, Flipje! Shake domineert elke scène in de hilarische Aqua Teen Hunger Force cartoon waar hij z’n kartonnen kop laat zien. Niet zo gek, want iemand die hilarische one-liners en gevatte randomheid uitkraamt scoort altijd punten bij deze jongen, maar Shake maakt een nog grotere indruk met zijn compleet kromme persoonlijkheid. Zo probeert hij constant zijn onschuldige en schattige huisgenoot Meatwad om te leggen. Shake neemt het terroriseren van zijn roomie zó serieus dat wanneer Meatwad fan wordt van de 8-bit game Video Ouija (waarin hij met geesten kan praten), de shake-meister zelfmoord pleegt om zo in dat spel terecht te komen en dit balletje gehakt een hartaanval te bezorgen met allerlei Poltergeist-achtige narigheid. En er is meer!
Wat dacht je van: het op zolder wonende monster trainen om onschuldige buurtbewoners af te slachten, Meatwad’s beste vriend (een tot leven gekomen schimmel) levend opeten, olie dumpen in het bos, al zijn huisgenoten verkleinen met een shrinkray en ze daarna in een arena met elkaar laten vechten en de serie uithoeren aan een mobiele telefoonmaatschappij. En dit is nog maar een milkshake-druppel op een gloeiende plaat. Shake verheft douchebaggery tot een smakelijke mix, en serveert het in een kartonnen drinkbeker.

“Carl, don’t refer to her as a babe, please. She is a Chechnyan prostitute and you will refer to her as such. ”
Wat een uit meer dan 200 kcal bestaande eikel!

5 – Shane Vendrell
The Shield is een van die crime-series die gewoon jarenlang consistent goed wist te zijn, maar voor mijn gevoel nooit echt veel aandacht heeft gekregen. Zonde, want in een televisie-landschap vol met NCSISCS-varianten die je elke week precies hetzelfde idee voorschotelen zijn afwijkende producties juist extra interessant. De casting van de serie was ook nog eens bijzonder sterk, met Walton Goggins als een van de uitschieters. Zijn personage Shane is een van de meest fascinerend achterbakse luitjes die ik ooit heb gezien. Deze corrupte agent liegt, steelt, bedriegt, heeft seks met strippers in de verhoorkamer, is racistisch, homofoob, geeft alleen om zichzelf en gaat hele rare sprongen maken als dingen mis gaan lopen. Aan het einde van seizoen 5 gaat Shane echt, écht te ver. Een gebeurtenis die ik niet wil weggeven, maar me echt raakte als een mokerslag. Zelden heb ik een fictief personage zo graag de nek om willen wringen, en dat maakt Shane zo’n perfecte televisie-eikel. Bravo.

“So, we cause a triple murder before breakfast, start a race war before dinner – that’s uh, that’s a pretty good day.”
Wat een buiten de wet opererende eikel!

4 – Malcolm Tucker
We hebben op deze lijst al een hoop grappige of woede-opwekkende jerks gezien, maar Malcolm Tucker is de eerste enge. Of je hem nu in de gevatte comedyserie The Thick Of It tegenkomt of de op die serie gebaseerde film In The Loop, Tucker is een intimiderende gast die mensen tot de grond toe afbranden als een kunst weet te verheffen. In zijn functie als Director of Communications van de Britse regering en met zijn neus diep in de meest onfris ruikende gaten van de politieke wereld is Malcolm een force of nature; hij weet meer dan jij, denkt meer stappen verder dan jij, heeft geen behoefte aan jouw mening en is het enige wat staat tussen een smooth lopend land en totale anarchie. En waag het eens, WAAG HET EENS om moeilijk te doen als deze Schot je een opdracht geeft. Malcolm’s scheldkanonnades zijn haast prachtig in hun intense grofheid en maken me tegelijk heel blij dat ik dit ervaar op een veilige afstand, achter een beeldscherm. Intens!

“I think we should use “The Carrot and The Stick” approach – you take the carrot and you stick it up his fucking arse, followed by the stick, followed by an even bigger, rougher carrot.”
Blimey! Wat een eikel.

3 – De hele It’s Always Sunny In Philadelphia cast
Als ik een lijst ga maken van de sadistische, oneerlijke, geniepige en/of lullige dingen die de 5 hoofdpersonen uit It’s Always Sunny In Philadelphia hebben uitgehaald ben ik volgende week nog bezig. Deze comedyserie is voor mij zo geslaagd juist omdat er geen enkel sympathiek typje in de cast zit. De 5 alcoholistische losers die samen een bar runnen halen elke keer weer een hoop ‘oh damn they did NOT just do this’ zaken uit, tot groot vermaak van deze jongen. Dennis is een sociopathische playboy die graag een boot wil kopen omdat dames die je er op uitnodigt wel seks met je moeten hebben, want waar kunnen ze anders heen als je midden op zee zit? De niet normaal in de samenleving functionerende Charlie doet net of hij kanker heeft om het meisje van zijn dromen voor hem te winnen. Het eerste wat Frank Reynolds (Danny DeVito) doet als hij hoort dat zijn ex is overleden is de champagne opentrekken. De enige dame in de groep, Dee, wordt constant door alle heren in de cast onderuit gehaald. Dat lijkt sneu, tot je ontdekt dat ze (al dronken) mannen opbelt en mentaal kleineert totdat ze uiteindelijk uit schaamte met haar het bed in duiken. Nee, dit is zeker geen feelgood Friends of How I Met Your Mother. Dit is pure, geconcentreerde eikeligheid. Maar dan wel het type waarmee de groffe humor waarderende kijker het zonnetje in huis haalt.

Mac: “Well, maybe it boils down to this, smart guy: Computers are for losers.”
Dennis: “You’re drinking a beer at 8:00 in the morning!”
Mac: “Whatever, dude. Irrelevant.”
Wat een stelletje bezopen eikels!

2 – Kathryn Janeway
Over de matigheid van de Star Trek serie Voyager kan ik uren uitweiden, maar ik zal u, mijn gewaardeerde lezer, deze pijn besparen. Kapitein Kathryn Janeway komt er niet zo makkelijk vanaf. Er zijn tig redenen waarom deze 5e Trek serie intens crappy was (met het ‘creatieve’ team Rick Berman & Brannon Braga als voornaamste schuldigen) maar als de persoon die de kar moet trekken een onsympathieke, bemoederende en naar mate de serie volgt steeds inconsistentere muts is, dan is er in de kern al iets goed mis. In de pilot aflevering strandt ze haar crew in een onbekend deel van het universum omdat ze de aanwezige manier om meteen terug thuis te komen (de Caretaker array, but who gives a toss) opblaast. Blijkbaar was een paar photon torpedo’s in die array naar binnen beamen met een timer er op niet mogelijk. Hierna gaat Janeway op haar kruistocht richting het Alpha Quadrant, de Federation idealen hardcore aanhoudend. ‘Aanpassen of oprotten’ is de enige optie voor de Maquis burgers die ongewild op Voyager terecht zijn gekomen. In de aflevering Equinox martelt ze een mede-Federation lid. In de series finale Endgame reist ze terug in de tijd om een paar leden van de main cast te redden, maar ze kon niet 2 weken eerder terug om de super lullige dood van Lt. Joe Carey te voorkomen? En kon je gedurende die 7 jaar Harry Kim niet een promotie geven? Dude redt het schip om de aflevering, en blijft al die tijd gewoon een ensign? Sheesh! Oh ja, en als ultieme slap in tha face blijkt Janeway in de (bout)film Nemesis nu een Admiral te zijn, terwijl Picard nog gewoon Captain is. AUGH!

“I’ve become romantically involved with a hologram.”
Wat een space-eikelin!

1 – Glenn Beck
Nu is eigenlijk elk menselijk organisme dat voor het Fox News Channel werkt een eigen entry in deze lijst waard, maar de meeste ‘nieuws’lezers en commentatoren op deze ultra-conservatieve zender herhalen alleen constant de angst-inboezemende Obama-bashing talking points die ze van hogerhand krijgen. En dit werkt blijkbaar, want Fox is de best bekeken nieuwszender in Amerika. Beangstigend en deprimerend. Maar goed, de ergste clown in dit Circus Der Verheerlijking Van De Republikeinse Partij is Glenn Beck. In zijn gelijknamige programma kraamt hij elke weekdag een uur lang de meest bizarre onzin uit. En de man is echt pretty damn insane. Hij heeft een wel heel flexibele mening over healthcare, zaait angst om de prijs van goud op te krikken, en is een fan van de charmante playing the nazi card tactiek. Het zal niemand verrassen dat deze idioot bizar veel kijkers trekt. Dit is het gezicht van uit de hand gelopen media-spin. Een pakketje angst en haat, vermomd als entertainment. Erger dan dit krijg je ze echt niet, gegarandeerd.

(Beck over Obama) “This president I think has exposed himself over and over again as a guy who has a deep-seated hatred for white people or the white culture… I’m not saying he doesn’t like white people, I’m saying he has a problem. This guy is, I believe, a racist.”
Serieus… SERIEUS! Wat een eikel!

Hebben we wat toffe eikels gemist? Laat het ons weten!

Sport is wat mij betreft een van de meest zinloze dingen om veel aandacht aan te besteden. Moeten er nou echt meer dan 10 pagina’s in elke krant worden gebruikt voor reportages over analyses van voetbalwedstrijden tussen FC De Hooligans en Go Ahead Who Gives A Crap? Hoeveel uren is een hardcore sportfan in een leven kwijt aan naar een beeldscherm staren en daar steeds in essentie hetzelfde scenario voorbij zien komen? Gaap! Nee, geef die tafeltennis-spelers een vlammenwerper mee of speel het WK voetbal op een mijnenveld en dan heb je pas m’n aandacht. In Japan hadden de makers van Battlefield Baseball hetzelfde idee. Een sportfilm maken zonder sport, maar mét over the top stupide geweld? Daar zit ik graag voor op de eerste rij.

Voordat je het idee krijgt dat we het hier over een werkje hebben dat cinematografisch verantwoord is moet ik je op het hart drukken dat het hier echt gaat om een intens foute productie. Deze op een manga gebaseerde film heeft een kleiner budget dan de bingoavond van lokale bejaardenhuis De Gammele Galblaas, goed acteerwerk is nergens te bekennen en het is haast shockerend met wat voor crappy dingen de makers weg proberen te komen. Maarrrrr aan de andere kant is het wél een film waarin de hoofdpersoon zó hard kan uithalen dat door de bijkomende luchtverplaatsing een tegenstanders’ huid van zijn lichaam wordt afgeblazen waardoor alleen een skelet overblijft, wiens schedel vervolgens met een uppercut de atmosfeer in wordt gelanceerd. Ayup. Dit is zeker geen Citizen Kane, eerder.. euh.. Citizen Pain. En daar had deze reviewer in dit geval helemaal geen problemen mee.

Het verhaal van Battlefield Baseball is te debiel voor woorden en eigenlijk het noemen niet waard. En hier is het: directeur Kocho van Seido High School ziet dit jaar eindelijk een kans om met zijn baseball team aan het Koshien Stadium Tournament mee te doen. De eerste wedstrijd staan de kids alleen tegenover Gedo High School, wiens team berucht is om het bruut afslachten van hun tegenstanders. En niet op de figuurlijke wijze. Kocho ziet zijn team in seconden aan stukken gescheurd worden door de hangjeugd-nazi-zombie-achtige Gedo aso’s. De nieuwe transferstudent Jubeh is de laatste hoop op een mogelijke overwinning, maar die kan door een jeugdtrauma zijn killer-pitch niet meer voor de geest halen. And then some more retarded stuff happens.

Het is lastig om over te brengen hoe vreselijk fout deze film in elkaar steekt, maar het is een poging waard. Zo is er een freeze-frame moment met een voice-over, waarbij de acteurs duidelijk gewoon stilstaan. Personages gaan dood en komen op achterlijke manieren terug tot leven, waarbij één rol om god weet welke reden steeds door een andere acteur verzorgd wordt. Random groepen mensen duiken uit het niets op. En wat dacht je van dialoog als het volgende:
“What! You were hiding a pitch like that?”
“No, I just didn’t remember… but my dad told me to throw it, when I was dead ten minutes ago.”

Regisseur Yūdai Yamaguchi en producent Ryuhei Kitamura werkten voorheen ook al samen aan de amusante cultfilm Versus, en Kitamura is ook de man achter de al eerder op Dorkside besproken Azumi. Het niveau van die werkjes wordt nergens gehaald, maar dat was vermoedelijk ook niet het uitgangspunt. Battlefield Baseball heeft qua concept wel wat weg van Crows Zero, waar ook middelbare school, geknok en weirde humor terug te vinden waren. Maar waar Crows strak genoeg in elkaar steekt om als ‘echte’ film gezien te worden, daar is Battlefield echt nergens goed te praten. Het Japanse equivalent van een cheap-ass Troma productie, min of meer.

Toch is het jammer dat de film wankelt tussen ‘randomly hilarisch’ en ‘waarom kijk ik dit in hemelsnaam?’. Er zijn een paar (expres over the top) melodramatische momenten die van mij op de reservebank hadden gemogen. De overdreven gedragingen van sommige personages zijn storend. En baseball fans zullen misschien teleurgesteld zijn dat er op geen enkel moment ook werkelijk gebaseballd wordt. Ergens had ik het idee dat een deel van de film gefocused zou zijn op een ‘echte’ wedstrijd waarbij dan een hoop over the top geweld zou plaatsvinden. Niets van dat alles dus. Toch is dit een kijkje waard voor mensen met het beste soort slechte smaak, en ik heb dan ook hard gelachen om de diep matige humor en super karige effecten. Niet voor fijnproevers dus, maar het kijkt hoe dan ook beter weg dan een avondje Studio Sport. En da’s goed genoeg voor deze jongen.

Eindelijk. 2010 zit erop. Een jaar met weinig muzikale verrassingen, geen grote platen, zonder grote knallers van films (Inception is zo ongeveer de meest indrukwekkende release, hetgeen genoeg zegt), en waarin de grootste verrassing hooguit de introductie van de iPad moet zijn geweest. Eén van de vele misperen van 2010 vond ik persoonlijk de éénmalige terugkeer van de Lullo’s op het podium van de HMH. Niet dat ik de heren geen financieel verzetje gun, maar omdat het me niet bracht wat ik ervan verwacht had, namelijk, ouderwets lachen. Nu ligt er ‘Het diner’. Herman Koch’s laatste roman, die alom is geprezen en inmiddels diverse prijzen in de wacht sleepte. Benieuwd of de oud-Jiskefetter een overtuigend nieuw begin heeft weten te maken? Lees verder.

Het verhaal

Paul Lohman en zijn vrouw Claire gaan een avondje uit eten met Paul’s broer Serge en diens muze Babette. Het tijdsbeeld is niet noodzakelijk aangegeven, maar op basis van gespreksstof en een kleurloze omschrijving van de huidige minister-president doen een pre-Rutte tijdperk vermoeden. Sterker nog, een half jaar jaartje pre-Rutte welteverstaan, want Serge is stevig op weg naar het minister-presidentschap. Tot ergernis van zijn broer, die Serge maar een onbeholpen, boerse plompzak lijkt te vinden. In vijf hoofdstukken, toepasselijk getiteld naar vijf gangen van een diner in een dergelijke sjiek restaurant, leert de lezer waarom de twee koppels eigenlijk vanavond bij elkaar zijn gaan zitten. Tussen de bedrijven door zijn er diverse flashbacks naar momenten uit Paul’s leven.

Maar hoe prettig bedacht de vormgeving ook moge zijn (de subtiele dure kreeft op de kaft, een prettig lezende bladspiegel, en de guitig gevonden hoofdstuktitels), de inhoud is stukken minder kunstig. Koch’s schrijfstijl is niet bijzonder literair. Daarmee bedoel ik, dat er geen zinnen van drie bladzijdes staan die op ongeletterde lezers als professioneel Klingonees overkomen. Integendeel, zijn stijl is simpel en to-the-point. Dergelijk millimeterproza kan uiterst doeltreffend werken, zoals Kluun al vaker bewezen heeft, maar indien niet kordaat toegepast, maakt het weinig indruk. Voorts voelde ik persoonlijk geen greintje sympathie of inlevingsvermogen voor de aanvankelijk tamelijk moreel verheven-betweterige Paul, ook al zou dit karakter ook later wat andere kanten van zijn persoonlijkheid laten zien. Babette en Claire voelden slechts als behang voor de twee heren en de te voeren noodzakelijke discussie. Toepasselijk is wel dat, net als bij een goed diner, de eerste gangen weinig behaagden en het hoofdgerecht het leeuwendeel van de lezersmaaltijd bevat.

Prijzen(s)waardig?

Toch begrijp ik de ophef niet, noch de literaire prijzen. Goed, Koch leest even snel weg als de gemiddelde Dorkside-review, maar van een groot literair werk verwacht ik met de snelheid van rocketpacks uit de atmosfeer te worden gelanceerd na het lezen van wéér zo’n prachtige volzin, waarmee de schrijver me in vervoering brengt. Niets hiervan. De verhaallijn verwachtte ik aanvankelijk een aangenaam, sullig komisch relaas (want de roman opent wel met erg belegen grapjes en observaties) á la Sideways, maar helaas. Halverwege ontplooit Het Diner zich plotsklaps als een soort psychologische thriller zonder thrills. Voor mij persoonlijk compenseerden deze verwikkelingen uit de roman  het gebrek aan literaire pracht geenszins, en lichtelijk teleurgesteld liet ‘Het Diner’ mij een beetje onverzadigd achter. Hopelijk smaakt de Jiskefet musical stukken beter dan dit rommelige kliekje onsamenhangende en niet goed combinerende keur aan ingrediënten.