Het kan in economisch onzekere tijden als deze gebeuren: dat je als directeur van een bedrijf of organisatie zonder pardon buiten wordt geschopt. Vanwege een schandaal, teruglopende omzet, whatever. Wat er dan meestal niet gebeurt is dat de nieuw aangewezen top dog al zijn tijd en moeite stopt in het opsporen en vernietigen van z’n voorganger. Geen gouden handdruk dus, maar eerder een ijzeren boksbeugel. In the face. En dat is nou net wat er met Tony Stark staat te gebeuren als hij niet oppast. In de uit 12 issues bestaande comic World’s Most Wanted mag Stark, oftewel Iron Man, op de vlucht voor zijn ex-werknemers die nogal sinistere plannen met hem hebben. Zo wordt een volgende baan zoeken natuurlijk ook niet echt makkelijk!

De laatste keer dat we Tony Stark in onze comicreviews tegenkwamen was bij de crossover Secret Invasion. Als leider van de organisatie S.H.I.E.L.D. had Tony als doel om de wereld te beschermen tegen allerlei soorten dreigingen, maar werd totaal verrast door het nieuws dat buitenaardse shapeshifters alle lagen van de bevolking hadden geïnfiltreerd. Een hoop stress en knokwerk later werd de planeet toch nog veiliggesteld, maar al Stark’s technologie was naar de kloten en de media was woedend op de man die de invasie niet aan zag komen of kon tegenhouden. Hij werd uit z’n functie ontheven en vervangen door Norman ‘Green Goblin’ Osborn, de mega-eikel en ex-supervillain die dankzij een hoop sneaky mediamanipulatie nu als patriot wordt gezien. Osborn ontbindt S.H.I.E.L.D.  en maakt er H.A.M.M.E.R. van, wat nu min of meer dient als zijn persoonlijke leger, bijgestaan door zijn eigen superteam de Dark Avengers. Vanaf dit punt ging in de Marvel comics setting de Dark Reign periode van start, waain de bad guys het voor het zeggen kregen. Deze nieuwe status quo had invloed op zo’n beetje alle series die door Marvel werden uitgegeven, en die van Iron Man in het bijzonder.

De Iron Man comic kreeg kort na het uitkomen van de eerste Iron Man film een herstart. Slim, want mensen die de film wel leuk vonden zullen eerder geneigd zijn om een comic issue met nummer 1 op te pikken dan het risico te lopen ergens halverwege een lopende storyline te moeten beginnen. De opnieuw gestartte comic kreeg de titel Invincible Iron Man, en bij issue 8 begon de storyline World’s Most Wanted die een jaar lang door deze serie zou lopen en Tony door een gigantische mangel zou halen. Nu Norman Osborn aan de macht is dreigen dingen uit de hand te gaan lopen. Wat is namelijk het geval? Sinds de gebeurtenissen in die eerdere grote crossover Civil War moeten alle legaal opererende superhelden zich registreren bij de Amerikaanse overheid. Er is dus nu een Superhuman Registration Database waar alle info over elke held in te vinden is. En al die informatie in de handen van een megalomane en wraakzuchtige bastard als Osborn… da’s niet goed. Een van Tony’s laatste acties voor hij S.H.I.E.L.D. verlaat is de Database wissen, tot er uiteindelijk nog één versie over is. En die zit in Stark’s (door de Extremis procedure in een supercomputer veranderd) brein. Een brein dat hierdoor wel héél erg gewild wordt.

Gedurende World’s Most Wanted zal Tony proberen alle Registration Database info uit zijn brein te wissen. Dit is niet zo heel eenvoudig, en de procedure moet uitgevoerd worden op Stark-locaties die over de hele wereld verspreid zijn. Het wordt nu voor Tony een race tegen de klok om zijn brein min of meer schoon te vegen vóór Osborn hem te pakken krijgt. En die laat er geen gras over groeien. Norman heeft namelijk nogal wat connecties van dubieuze aard die ingeschakeld worden. Van de arrogante Namor en criminele overlord The Hood tot de psychopatische Madam Masque. Terwijl Tony constant belaagd wordt begint hij mentaal ook steeds verder af te takelen, zodat hij constant zijn Iron Man outfit moet downgraden naar een oudere en simpelere versie tot hij uiteindelijk in zijn allereerste kostuum rond moet banjeren. Zo krijgt World’s Most Wanted ook een coole retro insteek, al zijn de omstandigheden allesbehalve nostalgisch.

Het uitgangspunt van deze storyline is tof, al is het natuurlijk een beetje makkelijk van schrijver Matt Fraction om te zeggen dat Tony niet in één keer zijn brein kan schoonvegen. Tsja, dan blijft er weinig verhaal meer over. Maar de slome desintegratie van Stark’s persoonlijkheid is zo fascinerend dat je hier niet te lang bij stilstaat. Tony, de normaal zo briljante visionair, wordt elke minuut verder gereduceerd tot kasplantje. Hij verliest cruciale herinneringen en moet moeite doen om zijn missie niet te vergeten. Marvel fans die problemen hadden met Stark’s karakterisatie sinds Civil War (waarin hij inderdaad nogal heftige beslissingen maakt en best een eikel wordt) zullen het misschien prettig vinden om deze alpha male op z’n zwakst te zien. Spannend wordt het verhaal er in ieder geval wel door.
De cast van deze comic is sowieso best uitgebreid. Naast Stark is er aandacht voor Osborn, Maria Hill en Pepper Potts, met cameos van een hoop heroes en villains. Pepper in het bijzonder krijgt een interessante superhero make-over. In de eerste storyline van de Iron Man comic herstart werd ze al voorzien van hetzelfde soort repulsor tech wat Tony heeft, nu krijgt ze een wel heel erg cool afscheidsgeschenk van haar ex-baas.

Het tekenwerk van Salvador Larocca zal misschien niet iedereen aanspreken. Gezichtsuitdrukkingen zijn soms wat weird of gerushed, al vond ik zelf veel van de designs cool en is de actie altijd duidelijk. Ook hebben de visuals iets.. menselijkers. Het is niet het standaard overdreven opgepompte superhelden-werk, mag ook wel eens. Deze hele storyline is in twee losse trades (World’s Most Wanted 1 en 2, obviously) te vinden en is een aanrader voor Iron Man fans die de overkoepelende Marvel storyline ook een beetje volgen. Bereid je wel voor op een einde wat nog niet echt een einde is; deze storyline krijgt nog een staartje en als je eenmaal zo ver bent gekomen kun je vermoedelijk niet wachten om méér te lezen. Komt goed uit!

Stark Disassembled is de naam van de comic die direct volgt op World’s Most Wanted. Ik zal niet al te veel van de inhoud weggeven, maar laat ik het er op houden dat een hoop van Stark’s (vroegere) vrienden bijeenkomen om een eerder opgenomen bericht van hem terug te horen met daarin wel héél erg ongewone instructies. Omdat Tony zelf nu bijna hersendood is geworden is hij bijzonder kwetsbaar. Iets dat een van Osborn’s huurmoordenaars wel erg goed uitkomt…

Stark Disassembled is best een aardig vervolg. Zelfde schrijver en tekenaar combinatie, en de draad wordt meteen weer opgepikt. Er gebeurt niet zoveel spannends en afwisselends als in de vorige storyline, maar de passages in Tony’s uiteenvallende onderbewuste waren sfeervol en creepy.

Een groot nadeel van deze Iron Man comics is dat ze uiteindelijk een hoop character building ongedaan maken. Dat laat een wat zure nasmaak achter; Tony heeft een aantal heftige keuzes gemaakt de laatste tijd en hij krijgt zo wel een heel erg handige Get Out Of Guilt Free card. Dat is iets dat voornamelijk hopeloze comic fanboys als ik zal storen, dus hopelijk zal het jouw leesplezier niet beïnvloeden. Hoe dan ook gaat de Iron Man serie vanaf dit punt weer een nieuwe, interessante richting in en dit punt vormt ook een mooie afsluiter van een zware periode voor deze metalen meneer. Als het goed is zal de Iron Man serie niet zo snel meer van je Most Wanted Comics lijstje afgaan.

Mensen met een passie voor de jaren tachtig of vliegtuigspotters, zullen zich de Concorde nog wel kunnen herinneren. Een supersonisch passagiersvliegtuig dat bliksemsnel van Parijs naar New York kon vliegen, en dat er bovendien uitzag als een spitse havik op speed.  Ook in Nieuw-Zeeland hoorde men van het vliegtuig. Bret McKenzie en Jemaine Clement in ieder geval wel. Als je iets wilt worden in het leven, zijn de uitgestrekte schapenweides rondom Wellington, Nieuw Zeeland niet de meest voortvarende plek om dat te bereiken. Snel op die Concorde hoppen en wegwezen van hier!

The dancing duo

Zo belanden Bret McKenzie en Jemaine Clement in New York. Ze beginnen een band, die ze liefkozend Flight of the Conchords noemen. De gelijknamige comedyserie van kwaliteitszender HBO draait volledig om het komische duo en de ontwikkeling van de band en de verwikkelingen in hun persoonlijk leven. Al snel pikken ze hun eerste groupie op, Mel (Kristin Schaal), die hen als een ware stalker volgt tijdens hun optredens en in de tijd ertussen. Soms met haar man die schaapachtig achter haar aan sjokt, soms zonder. Bret en Jemaine worden in hun kruistocht naar het grote succes bijgestaan door Murray (Rhys Darby), een veertiger van de Nieuw-Zeelandse ambassade in een midlifecrisis en gezegend met een rotsvast geloof in zijn eigen managerscapaciteiten (‘jongens, volgende week heb ik een toffe gig voor jullie, het verdient zelfs tien dollar! In de kiosk om de hoek op dinsdagmiddag. Oh. En of je even de volgende reclametune wilt instuderen: Krant, krant, koop een krant voor in je hand!’).

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Muzikaal onnavolgbaar

Op de gigs van de heren mag dan ook steevast gemiddeld twee man publiek zijn gedurende de hele serie, Flight of the Conchords blijken wel fabelachtige muzikale whizzkids. De knulligheid van de karakter en hun verwikkelingen zijn weliswaar al de moeite om de serie een keer te kijken, maar waar Flight of the Conchords werkelijk in excelleert, zijn de muzikale uitstapjes. Elke aflevering zijn er twee passages waarin een moment in het dagelijks leven van Bret en Jemaine wordt vertolkt middels een videoclipje. De songs bevatten onnavolgbare dolkomische teksten en zitten bomvol van alle muziekclichés die je maar kunt verzinnen. Daarbij trachten Bret en Jemaine elke aflevering twee nieuwe stijlen uit de popmuziek te persifleren in die songs, iets wat ze bovenmatig goed afgaat. Elk liedje wordt al snel een klein museumpje van de popmuziek waarin de heren met de vaart van een Concorde vliegen van rock’n’roll naar soul naar pop naar electronica naar trance naar R&B in drie minuten. De jaren tachtig vol pastichekleurtjes en maatkostuums en foute kapsels komen langs, er wordt gerapt in foute trainingspakken in de gangsta-folk-crossover Hiphopopotamus vs. Rhymenoceros, en de serie zou natuurlijk niet compleet zijn zonder een metalfolkrap-hommage aan Frodo (geinig detail: Bret figureerde in Lord of the Rings). Bret en Jemaine lijken op die momenten wel een krankzinnig gemutileerde acht-armige versie van onze eigen Vliegende Panters of een Weird Al Jankovic mét songschrijftalent.

Nooooooooo….!

Na twee seizoenen is de koek op. Dan besluiten de heren dat het genoeg is geweest en trekken ze er zelf de stekker uit. Niet uit de band of het duo, wel uit de tv-serie. De serie wordt met prijzen overladen, en al snel zien we Flight of the Conchords figureren in Tim and Eric Awesome Show, David Letterman of zelfs the Simpsons. Een derde seizoen zal er niet komen. Laatst zagen we zelfs verschillende personages uit de serie rollen spelen in Hollywood (Dinner for Schmucks). Die carrière lijkt zonder dat derde seizoen toch welverdiend als een Concorde de lucht in te schieten. Al hoopt deze muzikale gek nog altijd op een toegift van zijn favoriete nieuwe band, maar of ze dat cliché zullen waarmaken?

Voor de liefhebbers hun grootste hit, de kartonnen robotboogie ‘Humans are dead’ (incl. binaire solo. Uiteraard)

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Je zou het misschien vergeten door al die agressieve mutanten en post-apocalyptische ruïnes, maar de eerste twee Fallout delen bevatten naast ellende en gevaar ook een hoop humor. Het gitzwarte type, dat wel. Wat wil je, als je role playing game zich afspeelt in de radioactieve ruïnes van wat ooit Amerika was. Spelers werden onder andere beloond met Monty Python verwijzingen, konden schaken tegen een hyper-intelligente radscorpion (uw nederige recensent verloor die specifieke challenge) en ontdekten een Elvis portret in een neergestorte UFO. Fallout 3 en opvolger New Vegas namen de setting een tikkie serieuzer, iets dat pas echt duidelijk werd na het spelen van de meest recente downloadable content voor New Vegas, getiteld Old World Blues. De heerlijk foute humor is namelijk weer terug, overgoten met een prettig weird science sausje. Het eindresultaat is verrassend goed, en de beste DLC tot nu toe.

Na het activeren van de nieuwe content krijgt de speler vanaf level 15 de mogelijkheid om de Big Empty te bezoeken, een voor-oorlogse researchbasis waar wetenschappers aan allerlei soorten projecten werkten. Bij aankomst lijkt er alleen iets mis te zijn; je wordt wakker en ontdekt dat er op je geopereerd is! Brein, hart en ruggengraat zijn verwijderd en vervangen door experimentele versies.

De verantwoordelijken hiervoor zijn de freaky wetenschappers die zichzelf de Think Tank noemen. Zij zitten vast in Big Empty en worden constant lastiggevallen door hun krankzinnige schorpioen-geobsedeerde collega Dr. Mobius, die jouw brein te pakken heeft gekregen. De enige manier om de locatie weer met je eigen grey matter te kunnen verlaten is de Think Tank helpen met het terugvinden van verloren gewaande technische snufjes om uiteindelijk Mobius te confronteren en tegelijk achter de geheimen van Big Empty te komen.

Old World Blues scoorde wat mij betreft de meeste punten met het verhaal. De setting is prikkelend, langzaam uitvogelen wat er in B.E. is gebeurd voelt lekker Fallout-y, en toen de content was doorgespeeld en ik te horen kreeg wat er na mijn vertrek zoal gebeurde met die weirde characters die ik achterliet kreeg ik zowaar een beetje kippenvel. Er hangt ook een licht melancholische sluier over het gebied, die sterker wordt naarmate je meer dingen ontdekt in en over de regio. Toch is het even doorbijten in den beginne. Wat is namelijk het geval? Voor je goed en wel je avontuur kunt beginnen zul je zo’n 20 minuten moeten besteden aan het aanhoren van Think Tank dialoog. Dat is in het begin wel geinig, maar na een tijdje werd ik het wel beu. Ik wilde locaties verkennen! Nieuwe vijanden over de kling jagen! Maar nee, je krijgt meteen een héle hoop backstory over je heen en word daarna opgezadeld met je missies en zoek het maar uit thankyaverymuch. Niet het meest ideale begin dus. Gelukkig wordt het allemaal snel stukken vetter.

Big Empty (nah ja, eigenlijk Big Mountain maar de afkorting Big MT werd door de buitenwereld verkeerd opgevat) is best een toffe plaats. Sure, het is soms wat grauw en zanderig maar er zijn genoeg interessante plekken over de regio verspreid. Erg groot is de zone niet, maar het gebied doorkruisen zal niet super makkelijk zijn. De tegenstand is namelijk vrij pittig. Van hersenloze Lobotomites die een bijzonder hoge damage threshold lijken te hebben tot een wijd scala aan freaky robots, en ze spawnen soms wel heel plots om je heen. Het geeft je wel constant het gevoel opgejaagd te worden, en het feit dat je in deze nieuwe content eens een keer géén companions kunt vinden maakt het allemaal wat spannender. Om je te verdedigen biedt Old World Blues je een vrij uitgebreid scala aan wapens en outfits, van pakjes die je skill bonussen geven en een stealth suit dat graag een babbeltje met je maakt tot een heuse mingun die aangedreven wordt door een hondenbrein. Ik ben bijzonder blij dat mijn character in deze playthrough gefocused was op melee weapons, zodat de nieuw geïntroduceerde Proton Axe (die extra damage doet tegen robots) een ideale survival tool werd. Toch wel jammer dat de ammo typen die je in Big empty vindt wat beperkt zijn. Er is veel Magnum ammo en zut voor Energy Weapons, maar als je van andere vuurwapens afhankelijk bent kun je het wel moeilijk gaan krijgen. Ook zijn de hoeveelheid voedsel-gebaseerde crafting items beperkt, want er groeit haast niks in dit dorre gebied.

Dat klinkt allemaal frustrerend, maar er is hulp in de vorm van je customisable uitvalsbasis in de koepel waar de Think Tank ook verblijft. The Sink is de naam van deze locatie, waar alle apparatuur door bijdehante A.I. aangedreven wordt. Je moet wel de personality files vinden om de vele extra’s hier te activeren, maar als dat eenmaal gelukt is biedt The Sink je een hoop tools om je in leven te houden. Wat dacht je van een Autodoc die je niet alleen gratis oplapt maar ook nog eens nieuwe implants heeft en je eenmalig je beginperks laat herkiezen (inclusief een paar nieuwe, die super awesome zijn). De zoektocht naar de personality files en verdere upgrades brengt je ook nog eens langs de interessantste locaties in de nieuwe content, dus sla dat vooral niet over! De Sink apparatuur is als dikke bonus ook nog hilarisch; van een wasbak met smetvrees en roddelende lightswitches tot een psychopatische broodrooster. Super. Gelukkig kun je na het afronden van Old World Blues erg gemakkelijk terugkeren naar de Sink, zodat je later in je reizen nog gebruik kunt maken van die fijne apparaten.

Een van de dingen die OWB voor mij persoonlijk een topper maakte zijn de verwijzingen naar de grotere backstory. Zo zal de speler die de hele zone uitpluist veel verwijzingen vinden naar die andere expansion, Dead Money. Je komt bijvoorbeeld te weten hoe Father Elijah aan de bom-halsbanden kwam en het idee kreeg om de Sierra Madre te beroven . Je vindt wapens die achter zijn gelaten door belangrijke characters die vóór jou in dit gebied waren. Ook zijn er audiofiles te vinden die hints geven over de aankomende dlc Lonesome Road waar een zekere Ulysses op jou wacht, en die ook in Dead Money werd genoemd. Ik vind het erg slim hoe een hoop losse elementen bij elkaar lijken te komen, en met terugwerkende kracht wordt Dead Money zo ook nog eens extra tof.

De stemacteurs zijn prima en lekker overdreven waar nodig. Sommige geeks zullen de stem van James Urbaniak als Think Tank lid misschien herkennen, hij brengt namelijk ook Dr. Venture tot leven in de fijne Venture Bros. cartoon. Het gekakel van alle geactiveerde apparatuur in The Sink is ook een ervaring op zich. En naast audio zijn ook de visuals prima in orde. Een deel van de tegenstand heeft (deels aangepaste) skins uit New Vegas zelf, maar er zijn ook toffe nieuwe vijanden en er zijn best wat items te vinden die jouw character een hele nieuwe look geven.

Al met al was Old World Blues een fijne verrassing, zeker vergeleken met de voorgaande downloadable content die beiden op bepaalde plekken toch minder sterk waren. OWB is als totaalplaatje een goed in elkaar stekend geheel, waarin combat, humor, exploratie, gebruiken van skills en het ontdekken van brokjes backstory mooi samenkomen. Voor de meest succesvolle ervaring is het spelen van een character met hoge intelligentie en skills als science en medical een aanrader, maar iedereen kan hier een interessante 6 tot 10 uur aan gameplay beleven. Als je je brein maar weet te gebruiken. Euh, en terug te vinden!

Het blijft tricky, die science fiction klassiekers. Het is zo dubbel om ze te bespreken, want aan de ene kant wil je graag al dat enthousiasme er over kwijt, aan de andere kant weet 90% van je doelgroep al lang waar je het over hebt en voegen de schamele inzichten en opmerkingen van uw nederige Dorkside recensent weinig toe. De film Blade Runner is een perfect voorbeeld van zo’n type klassieker, wat kun je daar nog voor nieuws over kwijt? Nou ja, als je het in context plaatst van het bronmateriaal en er meer inzichten in krijgt door een later uitgegeven documentaire wordt het weer een tikkie interessanter. Dompel je daarom opnieuw onder in de wereld van identiteitscrises, kunstmatige dieren en op de vlucht geslagen androids.

Do Androids Dream Of Electric Sheep?

Ik zal vast niet de enige zijn, maar ik heb Blade Runner gezien vóór het boek te hebben gelezen. Pas later in mijn leven besefte ik me hoe krankzinnig goed Philip K. Dick’s werk was, en ‘Do Androids..’ uit 1968 is zeker niet zijn minste verhaal. Een hoop thema’s die Dick vaak hanteerde komen ook hier terug; een ellendige toekomst, uitgebluste personages, weirde uitvindingen die een grote impact hebben op onze dagelijkse levens en een haast verstikkende sluier van melancholie.

In ‘Do Androids…’ volgen we Rick Deckard, een vrij ongelukkige bounty hunter die op ‘andys’ jaagt, androids die hun slaafse programmering hebben doorbroken en aan hun menselijke eigenaars zijn ontsnapt. Sommigen proberen onder te duiken op de Aarde, al kun je je afvragen waarom; na World War Terminus is de wereld een radioactieve en zo goed als verlaten ruïne geworden. Het is aan Deckard om nu in een korte periode het werk van een verwonde collega over te nemen; een groep van 6 andys ‘uitschakelen’. Maar dit is meer dan een kat-en-muisspel, want Deckard worstelt tegelijk ook met vragen over zijn eigen identiteit. Wie is er nou eigenlijk de bad guy? En wat betekent het nu echt om een mens te zijn?
Empathie is een van de belangrijkste terugkerende elementen in het boek. Het is het voornaamste ding waarin mensen en androids van elkaar verschillen, maar die lijn lijkt soms wat blurry te worden. Deckard beseft dat hij emotionele connecties vormt met (vrouwelijke) andys en juist heel kil en afstandelijk over andere mensen kan denken. Burgers in deze dystopische samenleving maken ook veelvuldig gebruik van mood organs, apparaten die de gebruiker specifieke emoties laten voelen. Als mensen zichzelf zo weten te ‘programmeren’, in hoeverre verschillen ze dan eigenlijk nog van robots? Extra sappig detail is de waarde die wordt gehecht aan dieren; door de vervuiling van de planeet zijn veel soorten uitgestorven en is het bezitten van een dier een haast sociaal verplicht luxe product geworden. Een groot deel van deze in het openbaar uitgestalde beesten is echter een mechanische variant, omdat échte dieren stukken duurder zijn. Dat terwijl een android door mensen als niet meer wordt gezien dan een object dat amper recht op een eigen bestaan heeft. U ziet, lagen genoeg waarop de thema’s overlappen. Het verhaal an sich is soms wat emotioneel afstandelijk (maar gezien de thema’s is dat wel begrijpelijk) maar ik kan het blijven lezen. De androids zijn slim bezig, en het is zowaar nog best spannend om te lezen hoe Rick Deckard constant op zijn hoede moet zijn omdat één misstap hem al fataal kan zijn.
De schrijfstijl is herkenbaar voor fans van Philip K. Dick. De dystopische setting wordt steeds verder uitgediept en de beschrijvingen zijn zeer sfeervol. Er wordt goed omgegaan met het concept van een volgebouwde planeet waar nog maar een kleine groep mensen leeft. Entropie en eenzaamheid in een bedrukkend pakketje, wat in de volgende passage mooi duidelijk wordt wanneer een van de personages de televisie in zijn verder leegstaande appartementencomplex uitzet:

“Silence. It flashed from the woodwork and the walls; it smote him with an awful, total power, as if generated by a vast mill. It rose from the floor, up out of the tattered gray wall-to-wall carpeting. It unleashed itself from the broken and semi-broken appliances in the kitchen, the dead machines which hadn’t worked in all the time Isidore had lived here. From the useless pole lamp in the living room it oozed out, meshing with the empty and wordless descent of itself from the fly-specked ceiling. It managed in fact to emerge from every object within his range of vision, as if it -the silence- meant to supplant all things tangible. Hence it assailed not only his ears but his eyes; as he stood by the inert TV set he experienced the silence as visible and, in its own way, alive. Alive! He had often felt its austere approach before; when it came it burst in without subtlety, evidently unable to wait. The silence of the world could not rein back its greed. Not any longer. Not when it had virtually won.”

Do Androids Dream Of Electric Sheep? is een terechte klassieker, maar een die niet direct naar film te vertalen lijkt. En juist daarom is Blade Runner zo interessant geworden.

Blade Runner (1982)

Met zo’n subtiel en gelaagd boek als bronmateriaal en (zo blijkt achteraf) een hoop rewrites en problemen met het vinden van een goede insteek is het een wonder dat Blade Runner zo goed uit de bus is gekomen. Een letterlijke vertaalslag is gelukkig niet gemaakt, maar de film staat nu op eigen benen met de beste elementen uit het boek als basis. De beklemmende, deprimerende atmosfeer is vervangen door een mysterieuze en broeierige, wat de kijkervaring ten goede komt. Rick Deckard (Harrison Ford) is nog steeds de focus, maar niet meer de in een liefdeloos huwelijk vastzittende zielepoot uit Dick’s werk. Hij mag ditmaal ook enkele ontsnapte replicants opsporen en ‘uitschakelen’, als ze hem niet te slim af zijn tenminste.
Blade Runner is zo’n film waarin alle elementen bizar goed op elkaar aansluiten. De vervormde noir sfeer met constante regen, stoom, neon en duisternis laat al een grote indruk achter op visueel vlak, maar de muziek van Vangelis prikkelt je oortjes ook op de juiste manier. Sets zijn indrukwekkend, er zit geen zwakke performance in de gehele cast (en Rutger Hauer is hier echt monsterlijk goed), de special effects en future-tech kloppen precies, en het verhaal sleept je ongetwijfeld mee, hoe vaak je de film ook hebt gezien.

Anyways, ik zal mijn gekwijl over Blade Runner kort houden, maar wat gewoon zo fijn blijft is hoe volwassen het als totaalpakket voelt. Dit is sci-fi zonder concessies en duidelijk met liefde gemaakt. De film met halve aandacht kijken is gewoon niet mogelijk, het publiek wordt namelijk niet bij het handje genomen en alleen de oplettende kijker vindt een hoop symboliek en details. Het had met een complex werkje als dit heel makkelijk mis kunnen gaan, maar wonder boven wonder hebben we er één van de meest unieke sci-fi films ooit aan overgehouden. Toppertje!

Dangerous Day: Making Blade Runner (2007)

Dangerous Days is een documentaire die alles wat je ooit had willen weten over Blade Runner uit de doeken doet, and then some. De totale speelduur? Dik 3,5 uur. Holy replicant balls, Batman! Langer dan de film zelf, maar uiteindelijk helemaal begrijpelijk. Er is dan ook ontzettend veel over Blade Runner te melden, en je respect voor het eindproduct wordt echt stukken groter als je ziet hoe veel werk is gestopt in wat uiteindelijk de eerste ‘art’ science fiction film zou worden.
Het geheel is rijkelijk aangevuld met behind-the-scenes beelden en foto’s, een hele hoop interviews met de cast en de vele mensen achter de camera’s, en meer anecdotes dan een oude man die vertelt over zijn werk in een anecdote-fabriek. Het hele proces van de totstandkoming van een film komt langs: van het boek dat door de meeste betrokkenen onverfilmbaar werd genoemd, tot de eerste screenplays die tientallen revisies zijn doorlopen (erg tof om te zien hoe de film hád kunnen zijn), casting, bouwen van de sets en modellen, special effects, etc. Ook erg mooi om te horen dat K. Dick helemaal weggeblazen was van de 10 minuten aan film die al goed genoeg was om hem te showen. Was zowaar even een emotioneel momentje voor deze jongen.
Maar het was niet allemaal rozengeur en bevroren oogballen-schijn. Er waren op de set flink wat issues die op den duur slopend gingen werken. Zo wordt al snel duidelijk dat regisseur Ridley Scott perfectionistisch was tot het irritante toe. Harrisson Ford was niet blij met al die verloren uren op de set waarin hij uiteindelijk niet nodig was, omdat de set dressing te veel tijd innam. Als Engelsman had Ridley ook een kille relatie met de Amerikaanse crew, zij hadden het gevoel het nooit goed genoeg te kunnen doen bij hem. De man komt dan ook wel over als wat arrogante dude wiens visie voor alles ging. Ook waren de financiers niet blij met de film, en dan vooral de vertragingen die werden opgelopen door Scott’s neiging om take na take na take van dezelfde scène te filmen. Handenwrijvend stonden ze in de coulissen, het moment afwachtend tot ze de schaar in de film konden zetten om er nog iets winstgevends van te kunnen maken. Wel mooi hoe het origineel wordt vergeleken met de director’s cut, inclusief de door niemand gewenste maar blijkbaar voor het bioscooppubliek noodzakelijke voice-over.
Aan het eind van de rit kreeg ik zowaar weer zin om Blade Runner opnieuw te kijken. Ik denk dat de geslaagdheid van deze docu daar mooi mee is aangetoond.

Juistem…
In de wereld van sci-fi is Blade Runner met de jaren een heus begrip geworden. Het was dan ook bijzonder prettig om het bronmateriaal te verslinden, weer helemaal opnieuw onder de indruk te raken van de film en het hele proces tussen boek en uiteindelijke film te kunnen zien. Begrijpelijk dat het zo’n gigantisch invloedrijk werk is geworden, en het zou dan ook verplichte kost moeten zijn voor jonge sci-fi-fans en oude rotten in het vak die graag het stof af willen blazen van een klassieker en zich weer onder willen dompelen in die vreemde, android-infested wereld van de toekomst.

Al sinds het begin van Dorkside hebben wij DorkSiders onderling lang zitten kibbelen (of eigenlijk, niet zitten kibbelen) wanneer Metropolis hier eens gerecenseerd zou gaan worden. En stiekem kwam dat heel goed uit. Het verhaal achter deze klassieke science fiction film is er namelijk één van dingen die verloren gaan en weer gevonden worden. De originele versie die in 1927 in Berlijn in première ging duurde 153 minuten. Omdat veel bioscoopeigenaren toen niet meer dan 90 minuten voor een voorstelling wilden uittrekken, werd de originele print zwaar versneden voor de export. De originele versie werd eigenlijk nauwelijks meer vertoond, met als gevolg dat deze gedurende lange tijd verloren werd gedacht. Pas in 2001 werd door de Duitse F.W. Murnau Stiftung een gedeeltelijke, 124 minuten durende restauratie gemaakt. Het verhaal was, zo goed als mogelijk, in de juiste volgorde teruggezet, en missende scènes werden met foto’s en intertitels ingevuld. Bij toeval werd in 2008 in het Museo del Cine, eem filmmuseum in Buenos Aires, Argentinië, een beschadigde kopie van de originele film gevonden. Deze bleek bijna 25 minuten aan missend materiaal te bevatten. Toen dit bekend werd, reageerde een historicus uit Nieuw Zeeland dat ook hij in het nationaal film archief aldaar een kopie had gezien die verschilde van de geknipte exportversie. Deze verschillende versies werden opnieuw bij de F.W. Murnau Stiftung aangeleverd, die een tweede, ditmaal bijna complete, reconstructie maakte van 145 minuten die in 2010 in Berlijn in première ging. Met de originele, en best effectieve, orkestrale score. Goed dus dat we even hebben gewacht met onze recensie!

Okee, leuk stukje geschiedenis, maar vanwaar alle drukte? Omdat Metropolis een legendarische film is. Hoezo? Lees verder…

De film vertelt het verhaal over een niet nader genoemde metropool, ergens in een niet nader genoemde toekomst (overigens niet in een melkwegstelsel hier ver, ver vandaan). De bevolking is verdeeld in twee klassen; diep ondergronds zwoegen de Werkers, terwijl hoog bovengronds de Planners in luxueuze wolkenkrabbers toeven. Onder leiding van de autocraat Joh Fredersen is de stad uitgegroeid tot gigantische proporties. Dit is één van de aspecten die de film, zelfs vandaag, indrukwekkend maakt. De special effects man van Regisseur Fritz Lang, Eugen Schüfftan, gebruikte ingenieuze theatertrucages met glasplaten en spiegels (bedenk je dat greenscreens en computers nog niet bestonden) om figuranten in een gigantisch art-deco stadslandschap te plaatsen.

Zoals de meeste rijkeluiszonen, leeft ook Freder Fredersen, Joh Fredersen’s zoon, een onbezorgd leventje van decadente pleziertjes. Totdat op een dag een mooie jongedame, Maria, met een troep kinderen van de Werkers zich in de stad vertoont. Alhoewel ze snel wordt verwijderd door bewakers en bedienden, is Freder betoverd door haar. Hij volgt haar de dieptes in en ervaart aan den lijve de verschrikkingen waaraan de Werkers dagelijks blootgesteld staan. Dit gedeelte van de film bevat een aantal memorabele scènes waarin figuranten in gigantische decorstukken machines bedienen, als ware het een strak gechoreografeerde mechanische dans.

Als Freder dan ook nog getuige is van een verschrikkelijk ongeluk waar vele doden bij vallen, haast hij zich terug naar zijn vader om deze te confronteren met de benarde arbeidsomstandigheden van de Werkers. Tegelijkertijd meldt de voorman Grot zich dat er al verschillende malen beslag is gelegd op mysterieuze plattegronden die Werkers bij zich droegen. Joh Fredersen vreest onlusten onder de Werkers en keert zich tot zijn oud-collega en uitvinder Rotwang waar hij nu een verbitterde verstandhouding mee heeft (het zal wel eens niet over vrouwen gaan). Deze herkent de plattegronden als kaarten van catacombes in de diepte. Samen dalen Joh en Rotwang hierin af en zijn getuige hoe Maria een clandestiene bijeenkomst van Werkers toespreekt over de komst van de Mediator, die de verbintenis zal zijn tussen het hoofd (de Planners) en de handen (de Werkers). Joh heeft genoeg gezien en draagt Rotwang op om diens nieuwe uitvinding, de machine-man (een robot die verdacht veel weg heeft van eenzelfde goudkleurige humanoïde robot in een melkwegstelsel hier ver, ver vandaan) de beeltenis te geven van Maria om zo een wig te drijven tussen Maria en de Werkers. Als dan ook nog blijkt dat Freder zich in deze menigte bevind en zichzelf opwerpt als de langverwachte Mediator, gaat het fout.

Rotwang gehoorzaamt Freder en verandert het uiterlijk van zijn robot, maar heeft zijn eigen, kwaadaardige plannen om de Fredersens en de stad ten val te brengen. Terwijl hij eerst de echte Maria, en later Joh, vangt, moedigt robot-Maria de Werkers aan tot opstand. Machines worden vernield en de bovenstad wordt bestormd. Onbekend als de Werkers zijn met wat de planners hun laten bedienen, blijken ze machines te vernielen die de dieptes beschermen tegen overstromingen. Honderden achtergebleven kinderen dreigen te verdrinken, en enkel een heroïsche reddingspoging van een ontsnapte Joh, Maria en nog iemand voorkomt dit.

Tsjongejonge, wat een verhaal! En ergens helpt een beetje voorkennis wel bij het zien van de film, want, ja, dit *is* een stomme zwart-wit film met af en toe een intertitel. Dus deze verhaallijn haal je niet uit de dialoog. Is een dergelijke oude film nog wel interessant voor een hedendaags publiek? Tsja, met twee-en-een-half uur is het een lange film, en dit stamt uit een tijdperk dat acteerwerk noodgedwongen nogal over the top was; geluid hadden we immers nog niet. Ook de stereotype zwakke-vrouw-rol van onze heldin Maria staat in schril contrast met de geëmancipeerde en heldhaftige vrouwen in hedendaagse rolprenten. Ergo, je moet er maar tegen kunnen. Echter, afgezien van het visuele spektakel, en de wetenschap van het harde en vaak ingenieuze werk wat hier in is gaan zitten (oh, en zo’n 37.000 figuranten!), heeft de film wel degelijk nog steeds een boodschap. De wereld waar Joh in leeft vertoont beangstigende parallelen met de huidige Westerse samenleving die productie van vrijwel alle goederen uit heeft besteedt aan andere landen ver weg. En mensenrechtenactivisten hebben al vaak genoeg aan de kaak gesteld onder wat voor erbarmelijke omstandigheden deze arbeiders onze luxe producten vervaardigen. Maar ook het beeld wat in deze film van de Werkers wordt gegeven—grote massa’s murw gewerkte mensen die met hangend hoofd en schouders in kolonnes als mieren de gigantische machines betreden—zal bij velen van ons een snaar raken. Hoe vaakt voelen wij onszelf niet een onbetekenend radertje in de grote machine? De beeldspraak is treffend.

Al met al is Metropolis een visionair en visueel spektakel wat, als je bereidt bent de vertaalslag te maken die een dergelijke oude film vereist, best de moeite waard is. Het verhaal mag wat moraliserend van toon zijn, maar tegelijkertijd is dit een dusdanige historische mijlpaal, en bevat het zulke iconische beelden (die duidelijke vele latere films hebben geïnspireerd), dat je hem eigenlijk niet mag missen. En wie van art-deco houdt zal zich vergapen aan de vormgeving.

Wat mij betreft is er niks mis met avontuurlijke en grootschalige soap-opera sci-fi fun. Zeker in comicvorm. Ik heb al vaker geroepen dat de DC comics over Green Lantern bijzonder goed bevallen, en concurrent Marvel is ook goed bezig met het opnieuw opzetten van haar space-setting wat zo’n beetje begon met Annihilation.
Bij de meeste lezers werd die crossover positief ontvangen, en terecht! De invasie van ons universum door de uit de Negative Zone afkomstige creep Annihilus was bijzonder grootschalig en wist tegelijk een hoop weinig gebruikte concepten uit de Marvel stal in de mix te gooien. Voor het eerst in een lange tijd gebeurde er weer iets spannends dat echte consequenties had voor rassen als de Kree en de Skrulls, en als dikke bonus werden zo’n beetje alle ruimte-superheroes bij elkaar gebracht voor een toffe thrill-ride. Een follow-up kon ook haast niet uitblijven. Gelukkig maar, want zelf was ik nog helemaal niet klaar met Marvel-in-space. Twee series zagen eind 2007 het daglicht en pikten de ruimtedraad netjes op: Nova en Annihilation Conquest.

Nova
Zo’n beetje het beste gevolg van Annihilation was het weer relevant maken van het character Nova. Zijn door Dan Abnett en Andy Lanning geschreven miniserie uit die periode las lekker weg, het personage van Richard Rider kreeg een toffe power-boost en er bleek nog een hoop potentie in het concept te zitten. Niet gek dat het character hierna dus weer een eigen serie kreeg (voorheen waren er al 3 runs van het personage, de eerste stamt uit 1976). Abnett en Lanning nemen ook nu het schrijfwerk weer voor hun rekening, met goede resultaten.

Er is een dikke bundeling die de eerste 12 issues van deze nieuwe Nova serie bevat, wat samen met Conquest één prettig pakket gaat vormen. De eerste 3 issues van Nova’s nieuwe serie behandelen zijn verantwoordelijkheid als laatst overgebleven lid van het Nova Corps. Bijgestaan door Worldmind, de digitale culminatie van alle Corps kennis, is Rider constant bezig met het reageren op noodsignalen uit alle hoeken van het universum. Dit eist toch wel zijn tol, en een kort bezoek aan Aarde is nodig om even bij te komen. Maar ja, op dat moment is het op ons planeetje ook onrustig. De Civil War is afgelopen en Iron Man is nu de top dog. Richard ontdekt dat zijn oude team (de New Warriors) verantwoordelijk was voor de ramp die de Civil War in gang zette, en heeft ook een confrontatie met de nieuwe Thunderbolts. Misschien uiteindelijk niet al te spannend (net als het gemiddelde tekenwerk van Sean Chen), maar voor de old school Nova fans wel een fijne terugkeer naar de roots van het personage.

Aan het eind van issue 3 pikt Nova een hoop noodsignalen op vanuit het Kree territorium, en zo zal hij in het nieuwe epische space-avontuur terechtkomen. Tijd om te switchen naar….

Annihilation Conquest
Het is een periode van onrust en chaos in het Marvel universum. De Skrulls zijn zo goed als uitgeroeid (en het laatste restje armada trekt hierna richting Aarde voor de Secret Invasion crossover), de Shi’ar zijn teruggetrokken sinds ze een nieuwe leider hebben gekregen en de Kree zijn druk bezig met hun wederopbouw. Maar een nieuwe vijand dient zich al weer aan…

Deze nieuwe Annihilation crossover is op eenzelfde manier opgebouwd als de eerste; er is een proloog issue wat het event in gang zet, hierna zijn er vier verschillende miniseries over specifieke characters, en uiteindelijk komt dat allemaal samen in een 6-delige storyline waar het festijn pas écht losbarst. Werkte de eerste keer echt prima, en in principe nu ook.

Het hele Conquest-pakket is gebundeld en in de (online) winkels te vinden in 2 delen. Het eerste deeltje bevat:
- De proloog. Geschreven door Abnett en Lanning met best gave visuals van Mike Perkins. We zien de ex-aardbewoner Peter Quill, een van de overlevenden van de vorige serie, de Kree assisteren met het updaten van hun beveiliging om te zorgen dat een grootschalige aanval zoals door Annihilus niet meer zal plaatsvinden. Er wordt gebruik gemaakt van Spaceknights technologie, maar er blijkt één probleem te zijn… de Spaceknights zijn gecorrumpeerd door de Phalanx, een ras dat lijkt op de Cylons gemixed met Borg-zombieheid. De Kree homeworld raakt geïnfecteerd en de Phalanx isoleren een gigantisch deel van Kree space om in alle rust dit stuk ruimte te assimileren. Uh oh. Wat nu?
- De miniserie Star-Lord. Geschreven door Keith Giffen, de man achter de eerste Annihilation storyline. Star-Lord was voor mij 100% zeker weten het allerbeste element uit het hele Conquest event. Het voor Marvel begrippen ongebruikelijke tekenwerk van Timothy Green zet al een Heavy Metal-achtig sfeertje neer, en de toffe ‘Dirty Dozen met space robot zombies’ storyline maakt het allemaal nog beter. We volgen hier Peter Quill, die door de Kree gedwongen wordt om samen met een team weirdo’s een haast suïcidale missie te ondernemen in de Phalanx-geïnfecteerde Kree hoofdstad. Quill neemt zijn oude identiteit Star-Lord weer aan, en de pret kan beginnen. De cast van deze comic is freakin’ awesome, en aan het eind van de 4 nummers zul je balen dat de koek op is. Gelukkig is Star-Lord’s carrière nog niet voorbij…
- De miniserie Quasar. Neergepend door Christos Gage die later de serie Avengers : The Initiative zou overnemen met gemixte resultaten. Ook hier weet Gage niet echt te overtuigen, en het verhaal is eigenlijk te cheesy om te beschrijven. Dat krijg je als er een heus moment is waarop de zwaard-zwaaiende lesbische dame die als Quasar door het leven gaat op een pratende draak vliegt. In space. Dat weirde geluid dat je in de verte hoort is een druk fappende Boris Vallejo. Deze scène is het dieptepunt, al is het idee van deze Quasar die een vage stem hoort die haar richting een ‘savior’ stuurt voordat de Phalanx deze persoon kunnen assimileren überhaupt niet zo tof. Het tekenwerk van Mike Lilly is ook wat ruw en streperig, en de kleuren springen ook niet echt van de pagina’s. De identiteit van die vage savior dude is wel interessant voor old school Marvel lezers die bijvoorbeeld Infinity Gauntlet hebben gelezen, maar verder zal deze miniserie weinig indruk maken.

De tweede bundeling met Conquestheid bevat:
- Enkele issues uit de serie Nova, de nummers 4 t/m 7 om precies te zijn. Een probleem is dat de serie na issue 7 nog iets verder doorgaat met de Phalanx storyline. Je zou dus voor het volledige plaatje nog wat meer Nova issues moeten vinden en lezen, daarom is de aanschaf van de eerder genoemde bundeling wel handig. Als je dat niet doet dan leest deze miniserie alsnog prima weg en heeft een hoog ‘oh shit dit is best spannend ik moet nog een issue lezen’ gehalte. Fijn ook dat Drax the Destroyer en Gamora (the Deadliest/Hottest Woman in the Universe) weer terugkeren. Toch kan ik de rest van de Nova issues echt wel aanraden, zeker omdat daarin wat dingen zullen gebeuren die relevant zijn voor de rest van het Conquest event.
- De miniserie Wraith. Hier kan ik kort over zijn; Wraith is pretty shitty. Een nieuw geïntroduceerd character dat een hoger emo-gehalte heeft dan een buslading tieners op weg naar een Evanescence concert? No thanks! Je leest de Wraith mini en denkt na een paar pagina’s vermoedelijk al “Nee, dit gaat niet werken voor me”. De matige illustraties van Kyle Hotz helpen al niet, maar het verhaal dat Javier Grillo-Marxuach (ook de naam van een Elder God volgens mij) er uit perst over een getormenteerde ziel die Phalanx-verzwakkende powers ontdekt is gewoon lame. Overslaan is een optie, Wraith doet deze hele crossover toch niet zo veel boeiends.
- Annihilation Conquest. De zes issues waarin alle voorgaande storylines samenkomen en het geheel een versnelling hoger gaat. Conquest mag dan qua schaal niet zo indrukwekkend zijn als zijn voorganger, het is toch wel tof om al die characters die je al kende weer terug in actie te zien, nu bijgestaan door een aantal nieuwe typetjes. Wat een klein nadeel kan zijn is de iets grotere afhankelijkheid van Marvel-geschiedenis. Er worden best veel oudere concepten en characters gebruikt die de nieuwe lezer wat kunnen overrompelen. Wat dacht je van de High Evolutionary, Adam Warlock, Captain Universe, een andere Warlock, en ook nog eens een verrassende reveal die inhaakt op de eerste Mighty Avengers storyline. Op zichzelf is dat nog te overzien, maar er komen ook nog eens een zooi met minor characters uit de vorige Annihilation serie bij zoals Blastaar en Ravenous, en zodoende wordt het wel een érg drukke boel daar in Kree space. Minder tijd voor character development, minder grootschalige battles, maar het eindresultaat is alsnog vermakelijk, afwisselend en kleurrijk. Tom Raney’s tekenwerk leidt soms tot wat weirde gezichtsuitdrukkingen, maar de shinyheid van de visuals compenseert wel hiervoor. Conquest is uiteindelijk verre van subtiel, maar kon mijn honger naar sci-fi adventure fun wel even stillen en gooit weer een hoop fijne characters in de mix.

Nova (issues 4 t/m 12)
We zijn nog niet helemaal klaar met dit character. Aan het eind van issue 7 zijn er namelijk nog genoeg problemen voor Richard Rider. Opgejaagd, verdwaald en meer dood dan levend probeert hij een manier te vinden om de Phalanx invastie te stoppen. In issue 8 wordt een van de toffere dingen in het Marvel-in-space concept geïntroduceerd, namelijk een afgelegen ruimtestation waar vele buitenaardse rassen samenkomen. Dit station, Knowhere genaamd, zal heel terecht in latere series nog gebruikt worden en is gewoon één van die concepten waarin alle losse elementjes uitstekend werken. Of het nu de psionische Russische hond Cosmo is die de security voor zijn rekening neemt (geloof me, Cosmo is awesome) of het feit dat het station eigenlijk een afgehakt hoofd van een freakin’ Celestial is, het is allemaal leuk bedacht. Dat er dan ook nog ruimtezombies en nare ruimte-entiteiten in voorkomen werd door deze jongen als extra prettig ervaren.
In de laatste nummers bereikt Nova de geboorteplaats van de Phalanx en komt hier een character tegen dat old school lezers bekend voor zal komen en de nieuwe vermoedelijk de schouders laat ophalen. Issue 12 vindt plaats vóór het laatste Conquest issue, dus als je beide series tegelijk leest is dat handig om in het achterhoofd te houden. Sheesh, het lijkt allemaal wel complex zo als het beschreven wordt he? De ideale volgorde is in ieder geval:
Nova 1 – 3 -> de twee Conquest bundelingen, op het laatste nummer na -> Nova 8 – 12 -> Conquest issue 6

En dan…
Tsja, na twee succesvolle Annihilation storylines en de nieuwe serie Nova is de rust in deep space zeker nog niet teruggekeerd. Een nieuwe serie (Guardians of the Galaxy) zal Conquest als beginpunt gebruiken en brengt Star-Lord en zijn team weirdo’s terug in de spotlight. Nova blijft ook zijn ding weer doen met de wederopbouw van de Nova Corps als thema. En, je voelt ‘m al wel hangen, de volgende epische space storyline komt er al weer snel aan. Op deze manier gaat al die space-meuk van Marvel wel erg veel ruimte in je kast innemen. Als al die comics maar geen zwart gat in je portemonnee veroorzaken…

Series die gecancelled worden; het is iets waar elke televisiefan mee moet leren leven. Het is frustrerend, voelt vaak oneerlijk en lijkt veel te vaak voor te komen. En soms… soms is het gerechtvaardigd. De Battlestar Galactica prequel-serie Caprica deed een poging om science fiction te combineren met (familie)drama, filosofie en religie. Dat klinkt allemaal leuk en aardig, maar de realiteit bleek anders. De serie wilde maar niet op gang komen en was bij vlagen zelfs saai en frustrerend. Het eerste seizoen is daardoor ook het enige seizoen geworden. Vanaf Caprica’s eerste uitzending was het al een bergopwaartse klim, en de makers hebben zich het überhaupt niet al te makkelijk gemaakt met de manier waarop de serie benaderd werd. Laten we het in een paar kernpunten bekijken.

Het is geen Battlestar Galactica.
De Battlestar Galactica serie uit 2004 wist mij als kijker vanaf de pilot meteen bij de strot te grijpen. Spannend, mysterieus, en allemaal op gang gebracht door een grootschalige ramp waar een klein groepje mensen aan ontkomt dat nu met de vijand op de hielen moet rennen voor hun leven. De personages waren gritty, verre van perfect en een plezier om te volgen. Elke reveal was schokkender dan de vorige. Vooruit, het kaartenhuis wankelde wat in seizoen 4 en stortte aan het eind van de laatste aflevering redelijk pijnlijk in, maar zeker 80% van BSG was gewoon uitstekende en enerverende science fiction.
En dan komt schrijver en producent Ronald D. Moore met Caprica. Een prequel die 58 jaar voor de val van de 12 koloniën plaatsvindt. De pilot spetterde niet echt en bleek al snel een heel ander beestje te zijn dan de action-packed capriolen van ieders favoriete Battlestar. Kijkers die BSG voornamelijk leuk vonden dankzij de constante dreiging van de Cylons, de space battles en het gritty drama zullen met Caprica echt even een omslag moeten maken. Van killer robots en wanhopige survival naar.. soap-opera achtig tienerdrama? Oh my. Wie is dan precies de doelgroep? De mensen die hopen op spacebattles worden teleurgesteld, en de mensen die juist gaan voor een dramaserie zullen weinig aansluiting vinden bij de sci-fi setting. Caprica valt tussen wal en ruimteschip op deze manier. Oh, en wat is de deal met die intro? Pijnlijk obvious symboliek en campy as hell.

Zwak uitgangspunt.
Waar BSG in één zin wel te omschrijven is laat Caprica zich wat moeilijker vangen. Het voornaamste nut van de serie lijkt om de kijker te laten zien hoe dingen zich in de koloniën en vooral Caprica hebben ontwikkeld tot de situatie bij aanvang van de BSG miniserie. Er is geen specifieke focus op een groep personages met hetzelfde doel, en het duurt even voor er connecties ontstaan tussen de onderlinge pipo’s.
Zoals gezegd speelt de serie een aantal decennia voor het hele zootje naar de tering wordt genuked door de Cylons. We volgen voor het overgrote deel gebeurtenissen op Caprica; een wereld waar luxe, technologie en hedonisme samenkomen. Tof detail dat homoseksualiteit en polygamie blijkbaar in deze setting vrij normaal zijn. Anyways, op het eerste gezicht is Caprica het schoolvoorbeeld van een stabiele samenleving, maar schijn bedriegt. De grootste dreiging voor de gemiddelde burger komt van de Soldiers of the One, een groepering die het polytheïsme van de koloniën afwijst en in één almachtige god gelooft. Deze STO is verantwoordelijk voor bomaanslagen op Caprica omdat… euh… omdat mensen blijkbaar monotheïstisch worden zodra er bommen ontploffen? De motivaties en werkwijze van de STO zijn vrij vaag en slecht uitgewerkt, wat de verhaallijnen die hierop inhaken automatisch ook vrij zwak maakt.
De jeugd in de koloniën is tegelijkertijd vrij blasé over seks en geweld dankzij hun uitstapjes in V-world, een levensecht lijkende combinatie van internet en virtual reality. Zoe, de dochter van een rijke ingenieur, heeft een manier ontdekt om een zelfdenkende virtuele avatar te maken die een vrij nauwkeurige kopie is van het origineel. Deze jongedame heeft plannen om iets met dat concept te gaan doen op de planeet Gemenon, maar een onverwachte situatie gooit de levens van alle betrokkenen omver.
En.. tsja.. dat is het wel. Het lukt Moore niet om gedurende de pilot de potentie van dit concept goed aan te tonen. Het is tof om voor het eerst een Cylon te zien, maar de voornaamste reden om te blijven kijken lijkt op dit punt nog de vraag ‘hoe leidt dit allemaal tot de situatie die ik ken uit BSG?’ te zijn.

Te veel oninteressante personages en storylines.
Een sci-fi serie waarin de focus niet ligt op ruimteschepen en aliens maar meer op een geavanceerde samenleving en de ontwikkeling hiervan is in principe een dapper gegeven. Een concept waarin de personages de stuwende kracht vormen van de conflicten, en niet het door de ruimte zoevende voertuig waar ze in verblijven en de vage space anomalies die wekelijks worden ontdekt. Caprica hád dik kunnen scoren met dit idee, ware het niet dat er grote fouten gemaakt worden met de personages die we volgen en het tempo waarop alles ontvouwt.
De voornaamste rol is die van Daniel Graystone, gespeeld door een best goed gecaste Eric Stoltz. Daniel is de directeur van Graystone Industries, het bedrijf dat aan de wieg stond van V-world en daar dik aan verdient. Bij aanvang van de pilot is Daniel bezig met het verkrijgen van een overheidscontract voor het ontwikkelen van effectieve gevechtsrobots, maar zijn Cybernetic Lifeform Nodes (oftewel Cylons) zijn nog verre van nuttig. Zijn vrouw Amanda (Paula Malcomson) is bij aanvang nog zijn steun en toeverlaat, maar als Daniel steeds heftigere stappen gaat nemen om zijn Cylons te laten werken en een familie-tragedie de gezinssituatie verwoest wordt haar leven steeds zwaarder. Waar Daniel’s ontwikkeling best gaaf is om te volgen zal Amanda’s personage weinig toevoegen. Als de schrijvers dan haar uit het niets de geest van haar overleden broer laten zien (een plotelement wat nergens heen gaat) en onthullen dat ze een tijd in een gesticht heeft gezeten met nu jankbuien en ongelukkig zijn als gevolg maakt dat een oninteressant karakter alleen maar vervelender.
Dochter Zoe Graystone (Alessandra Torresani) en voornamelijk haar avatar zijn de stuwende kracht van de eerste paar afleveringen, maar de storylines hierover verdwijnen al snel weer naar de achtergrond. Zonde, want mevrouw Torresani is ridiculously hot en toch een reden geweest om door te blijven kijken. I’m weak, what can I say. Zoe’s vriendin Lacey is dan weer een intens nutteloos character waarbij mijn brein automatisch de switch naar sleep mode maakte zodra ze in beeld kwam. Ugh.
“Maar dit is een prequel, toch? Waar zijn de directe connecties met BSG?” hoor ik de creepy stem in mijn hoofd vragen. Worry no more, creepy stem! Er wordt namelijk een blik met Adamas opengetrokken die de serie nog een beetje kleur weten te geven. De voor criminelen werkende advocaat Joseph Adama (Esai Morales) met zijn zoon Willie, en het vermoedelijk coolste personage in de vorm van gangsterbroer Sam (Sasha Roiz). De Adamas vormen een link naar de planeet Tauron en de cultuur van haar bevolking, iets wat de serie interessanter maakt maar te weinig deed. Bouw wat meer van die 12 werelden uit please! Maar nee, we krijgen maar één andere planeet te zien en de eerste scènes daar verliezen al hun kracht door belachelijk matige CGI-achtergronden. Great job! De CGI in de pilot is overigens ook wel zwak, maar trekt al snel bij tot een acceptabele middenmoot.
Over zwak gesproken; het meest irritante personage is vermoedelijk Sister Clarice (Polly Walker) die met haar slaapverwekkende STO terreur-gedoe me constant op de zenuwen zat te werken. Even saai als een plotlijn die rond de helft van het seizoen in V-world afspeelt en ook weer véél te veel tijd inneemt.
Het duurt serieus tot aflevering 14 voordat ik écht geïnteresseerd raakte in wat er op mijn scherm gebeurde. Voor die tijd gingen de meeste storylines trager vooruit dan een depressieve slak, een richting in die me niet echt kon boeien. De season/series finale schiet dan juist weer op een te hoog tempo door naar een relatief bevredigende conclusie. De laatste minuten zijn een epiloog over dingen die hierna zouden plaatsvinden en doet z’n prequelwerk beter dan de hoofdmoot van de serie zelf. Niet alle vragen worden beantwoord, maar onder de omstandigheden wordt er het best mogelijke eind aan gebreid.

Weinig kijkers.
Tsja, het is waar een serie zijn bestaan aan moet danken, maar de manier waarop Caprica werd uitgezonden heeft zeker niet geholpen. Ten eerste was er daar een uitgebreide pilot die kort na het afronden van BSG op DVD te verkrijgen was. Negen maanden later werd de serie pas op Syfy uitgezonden, en was ingepland op vrijdagavond. Er is een reden dat dit tijdstip de ‘Friday Night Death Slot’ wordt genoemd, want wie ligt er op dat moment nou thuis voor de televisie? Je hoort dan juist bij vrienden bezig te zijn met indrinken voor een avondje wild stappen! (Ik laat terecht achterwege op welke ‘spannende’ manieren ik mijn vrijdagen normaal spendeer) Caprica trok geen indrukwekkende hoeveelheid kijkers, en dit is in de periode daarna niet beter geworden. Na negen afleveringen ging de serie even op pauze en verdween zo meer dan een half jaar van de buis. Toen deze eenmaal weer verder ging werd na zes afleveringen aangekondigd dat het zootje gecancelled werd, en de laatste vijf (The Final Five, ha, ha, ha!) zijn daarna niet eens fatsoenlijk uitgezonden. Meer dan een maand later ragde Syfy deze laatste afleveringen er in één avond door. Classy move, Syfy. Ga vooral zo door. Eikels.

Maar.. maar.. the good stuff?
Vooruit, Caprica is nou ook weer niet zó slecht dat er niets positiefs te melden valt. Het is sowieso een soort science fiction serie dat we niet zo vaak eerder zijn tegengekomen. Een laag tempo is gedurfd al was er in dit geval gewoon niet genoeg boeiends om dit te rechtvaardigen. Wel krijgen BSG fans wat interessante blikken in de setting en de manier waarop de personages leven. Geinig om eens een Pyramid-wedstrijd in actie te zien bijvoorbeeld. Tussendoor zien we flitsen van televisieprogramma’s met brokjes achtergrondinfo, al worden deze niet altijd goed gebruikt. Zo is er van de een op andere aflevering ineens een burgeroorlog op Tauron. Hm. Gebruik die nieuwsberichten dan om op tijd al hints te geven over onrust op deze wereld, denk ik dan. Dit wordt weer gecompenseerd door de aanwezigheid van supernerd Patton Oswalt als populaire talkshowhost. Een toffe toevoeging, en grappig dat hij nu deel uitmaakt van een prequel terwijl hij in zijn stand-up werk daar eerder niet al te veel positiefs over te zeggen had.
Een goed iets is dat er niet té veel connecties zijn met de BSG personages zelf. We zien wel een jonge versie van Doctor Cottle en het woord ‘skinjob’ wordt even genoemd, maar verder worden er geen onnodige connecties geforceerd. Het Caprica sfeertje is trouwens best tof. Iedereen is gekleed in retro 50′s stijl met classy regenjassen en hoedjes, en dat is een mooie clash met de futuristische omgevingen. En over sfeer gesproken; de muziek van Bear McCreary is nog steeds erg vetjes en geeft toch wel een beetje dat fijne BSG gevoel wanneer de visuals dat niet altijd doen.

Nieuwe poging?
Caprica mag dan niet helemaal geworden zijn wat ik gehoopt had, maar Moore krijgt alsnog een kans om te leren van zijn fouten. De fans die toch liever meer pew pew in hun sci-fi zien en BSG een warm hart toedragen kunnen namelijk terecht bij de aankomende serie Blood and Chrome, die tijdens de eerste Cylon oorlog zal plaatsvinden en een jonge Bill Adama in de hoofdrol heeft. Gaat dat juist de compleet andere kant op, met meer explosies maar minder ruimte voor het ontwikkelen van de hoofdpersonen? Misschien wordt dit nieuwe project nu juist wél een ideale mix van actie, spanning, mysterie en toffe personages, net als BSG. Hoe ging die uitspraak ook weer? “All of this has happened before and all of it will happen again.” De tijd zal het zeggen.

Mijn lijstje met ‘favoriete fictieve fascistische hard-asses’ is niet zo heel groot. Geen idee waarom ik ooit zo’n ding heb gemaakt, maar dat is iets waar m’n psychiater over na mag denken. Nee, de inhoud van dat lijstje is belangrijker. Op nummer 1 staat toch echt wel dé bikkel uit de dystopische krochten van Mega City One in het jaar 2099, wiens naam angst inboezemt bij elke crimineel: Judge Dredd.
Bij de naam Dredd denk je misschien aan Stallone in die redelijk mislukte verfilming. Begrijpelijk, want het magazine ’2000 AD’ waar de Judge zijn oorsprong in vond is buiten Engeland vermoedelijk niet echt super bekend of in een winkelrek te vinden. De verzamelaar kan gelukkig terecht bij de Complete Case Files, dikke omnibussen die alle avonturen van Dredd in chronologische volgorde verzamelen. Na het doorwerken van de eerste drie kan ik zeggen; dat smaakt naar meer. Wel met wat kanttekeningen.

Volume one (2099-2100)

Ahh, het prille begin. Het valt meteen al op dat de eerste Dredd storylines nogal kort zijn. Omdat 2000 AD een wekelijks magazine was zijn er per editie steeds maar een paar pagina’s beschikbaar geweest, en daardoor zijn de verhalen in eerste instantie kort, simpel en to the point. Het toffe aan het Dredd personage is overigens dat hij in real-time ouder wordt. Elk publicatiejaar wordt de Judge ook een jaartje ouder, en hij is ondertussen al de 70 gepasseerd. In deze eerste bundeling met meuk uit 1977 is hij dan nog relatief jong, al is Dredd bij aanvang al een tijd actief als Judge en heeft hij al een reputatie in Mega City One. Die beginverhalen zijn allemaal niet zo bijzonder, en komen neer op het arresteren van een crimineel binnen 5 pagina’s. De eerste échte arc heet Robot Wars en zal uit 8 delen bestaan. Nog vrij aardig voor een eerste poging tot een ‘grote’ storyline en een aardig voorproefje van de uitgebreidere verhalen die zouden volgen. De laatste issues in deze bundeling bevatten een overkoepelend thema wanneer Dredd een half jaar lang naar de ruige maankolonie Luna One wordt gestuurd om daar tijdelijk de wetshandhaving over te nemen.
Fans van de Stallone film (zijn die er?) zullen in de Case Files Volume One de eerste en vermoedelijk enige blik opvangen van broer Rico. Verdere opmerkelijke characters zijn Dredds huishoudster Maria die het meest walgelijke Italiaanse stereotype is wat ik in tijden onder mijn neus heb gehad, en de onderdanige Walter, een robot met een spwaakgebwek die Dredd’s nieuwe schattige/irritante hulpje rond het huis wordt.
Extra pulpfun zit ‘m in een paar bijgevoegde uitspraken aan het eind van sommige storylines die het futuristische karakter van het 2000 AD tijdschrift moesten benadrukken, zoals: ‘Note for readers on Mercury – your delivery shuttle delayed by solar storm’  of ’2000 A.D. now available printed on heat resistant metal for readers inside stars’. Het voegt niets toe, maar ik moest er wel om lachen. Jammer dat deze geintjes in latere volumes niet meer terugkomen.

Volume two (2100-2101)

In volume 2 wordt het allemaal een stuk interessanter, en nieuwsgierige lezers die Dredd een kans willen geven kan ik aanraden om met dit deel te beginnen. Het bevat twee grote storylines die zowaar episch van schaal zijn en de aandacht beter vast weten te houden dan de losse 5-pagina vertellingen die voorheen vaak langskwamen.
We beginnen meteen goed met The Cursed Earth, het tot dan toe langste Dredd-verhaal. Mega City Two zit in de problemen; een virus breekt uit en de meeste bewoners worden agressief en onvoorspelbaar. In Mega City One is een tegengif ontwikkeld, maar de luchthavens van Two zijn compleet overspoeld door de geïnfecteerden. Dan zit er maar één ding op; het tegengif over land vervoeren, dwars door de Cursed Earth heen. Dit is de naam voor het gevaarlijke wasteland dat tussen de twee Mega Cities ligt waar mutanten, monsters en andere onvoorspelbare gevaren op de loer liggen. Blijkbaar was een airdrop niet mogelijk of zo. Anyhoo, Dredd is natuurlijk dé man die zo’n missie mag ondernemen. Samen met een paar andere Judges en beroepscrimineel Spike, voorzien van een badass landvoertuig, vertrekt de groep richting Mega City Two en kan de fun beginnen. Komt dit bekend voor? Kan kloppen, want het is duidelijk geïnspireerd op het boek Damnation Alley dat niet al te veel jaren voor de publicatie van deze Dredd comic uitkwam. Beter goed gejat dan slecht bedacht, zullen we maar denken.
De Cursed Earth zit vol met lekker over-the-top situaties. Ratten die in de hoge atmosfeer leven (what?), een met nieuwe koppen uitgebreide Mount Rushmore, vampier-robots, de rustplaats van de laatste president van Amerika, freaky mutants, een telepathische alien, en meer. Interessant hoe we hier ook een concept tegenkomen wat jaren later in filmvorm terug zou komen en dan Jurassic Park zou heten, want Dredd komt in aanraking met een agressieve T-rex genaamd Satanus die afstamt van gekloonde dino’s uit een ondertussen getrashed attractiepark. Juist, Judge Dredd versus een T-rex. Awesome.
De tweede grote verhaallijn heet The Day The Law Died. Hierin wordt Dredd beschuldigd van een misdaad en naar een strafkolonie gestuurd, en kort daarna vermoordt iemand de huidige Chief Judge, de hoogste autoriteit in de stad. Judge Cal, het hoofd van de Special Judicial Squad (een soort van Internal Affairs), neemt de rol van Chief Judge over en begint al snel met zijn tirannieke heerschappij over Mega City One. De naam van de enige man die Cal (gebaseerd op Caligula) kan stoppen rijmt op Mudge Fredd. Dit verhaal begint wel interessant, maar verliest helaas wat momentum naarmate het zich verder ontvouwt. Cal is gewoon krankzinnig, wat hem als personage wat cheesy maakt. Er is minder afwisseling in dit verhaal dan in de Cursed Earth waardoor het minder lekker wegleest. Het coolste element dat in het verhaal wordt geïntroduceerd zijn de Kleggs, buitenaardse krokodil-achtige huurlingen die Cal helpen de stad onder controle te houden en tussendoor van de plaatselijke bevolking snacken.
Al met al wel een toffe bundeling die bewijst dat Dredd best goed werkt met grootschalige verhaallijnen.

Volume three (2101 – 2102)

Dit derde boekwerk laat de epische storylines weer even liggen en focust op kleine verhalen van maximaal 4 delen. Hier weer een paar toffe concepten die de Mega City setting verder uitbouwen. Dingen als Mo-Pads, speciale voertuigen voor de vele mensen die geen appartement in de stad kunnen bemachtigen en die bij gebrek aan vaste parkeerplek non-stop over de snelwegen rijden. We horen voor het eerst van Sov-Blok, een Russische versie van de Mega Cities. En blijkbaar bestaat er ook een psi-divisie van Judges die hun mentale powers inzetten voor de rechtshandhaving.
De derde bundeling heeft best een paar toffe storylines. Zo is daar de eco-invasie van de mutant Father Earth, trekt een bizar grote zwerm spinnen richting Mega City One en maken we voor het eerst kennis met de creepy Judge Death. Ook zijn er callbacks naar de Kleggs en that lovable T-rex Satanus. Dredd blijft uiteraard nog steeds een eikel. Zo is daar het korte verhaal over de snoepfabrikant Uncle Umps wiens producten zó lekker zijn dat de hele stad er last van heeft en chaos dreigt te ontstaan als het snoep niet snel genoeg aangeleverd kan worden. Dredd’s oplossing? Publiekelijk omroepen dat Uncle Ump overleden is en het springlevende oude baasje in een one-way shuttle de ruimte insturen zodat zijn snoep-kennis niet in de verkeerde handen kan vallen. Christ, what an asshole.
De derde bundeling is niet zo gruwelijk dik, en je zult hier vermoedelijk vrij snel doorheen knallen. Kwam deels ook omdat de verhalen een stukje vermakelijker waren en zodoende lekker weglezen.

Dus…
Al met al vond ik mijn uitstapjes in Mega City One en omstreken best geslaagd. Ook al is Dredd een gigantische eikel, zijn badassheid compenseert wel voor de soms wat zure nasmaak van zijn acties. Het schrijfwerk is allemaal verre van subtiel en er zijn (vooral in de eerste bundeling) een hoop fluff-verhaallijntjes, maar de setting is best tof en het pulp-sfeertje is welkom. De serie heeft door de jaren heen wel een breed scala aan schrijvers en tekenaars gehad, dus fans van consistentie zullen zich hier wat aan kunnen ergeren. De kritische lezer kan ik overigens adviseren zijn negatieve gedachten niet openbaar kenbaar te maken. Ik geloof dat op Dredd afzeiken toch echt wel levenslang staat… U bent gewaarschuwd. Zware jongens, die Judges.

De makers van Fallout New Vegas zijn best asociaal. Hoe durven ze een spel te maken dat zo veel nachtelijke uurtjes heeft weggesnoept omdat het te verslavend is? Ik had een saaie maar prettige routine vóórdat ik New Vegas de eerste keer opstartte, maar dat is allemaal overboord gegaan. Persoonlijke hygiëne? Geen tijd voor, sorry. Een sociaal leven? Dude, ik heb nog zoveel quests om te doen! Slapen? Ja, nog even dit gebied verkennen en ooh kijk eens aan een dorpje laat ik hier rondneuzen en huppa het is weer half 3 ‘s nachts. Juist, deze nieuwe game in de Fallout serie heeft me helemaal in z’n greep. Pak je verzwaarde dobbelstenen, we gaan naar New Vegas, baby!

De Fallout serie gaat ondertussen al wel weer een tijdje mee, en gelukkig maar! De setting is namelijk bijzonder awesome; post-apocalyptische roleplay survival met een diepe storyline en een gifzwart gevoel voor humor. Met Fallout 3 (uitgegeven door Bethesda Game Studios) kwam eind 2008 de overstap naar de first-person view, wat eigenlijk bijzonder lekker werkte. Toch was dit derde deel niet perfect. Het spel werd te snel te makkelijk, door de ruïnes van Washington DC manoeuvreren was vrij irritant en ik werd nergens écht gegrepen door het verhaal. New Vegas, ontwikkeld door Obsidian Entertainment (waaronder een hoop developers van de eerste twee delen), omzeilt de fouten van zijn voorganger en levert zo een bijzonder prima eindproduct.

Je speelt in deze nieuwste game een koerier voor de bezorgingsdienst Mohave Express in 2281. Je laatste klus gaat flink fout wanneer je door de slick geklede gangster Benny neergeschoten wordt op weg naar je bestemming en hij er met je pakketje vandoor gaat. Wonder boven wonder overleef je deze hinderlaag en wordt het vervolgens zaak om deze Benny op te sporen. Wat was er zo belangrijk aan dat pakketje? Wie wilde je dood hebben? De antwoorden zijn te vinden tussen de neonlichten van New Vegas, maar je zult onderweg nog flink wat gevaren moeten trotseren…

Het hele spel staat in het teken van de machtsstrijd om de Mohave Wasteland. De New California Republic (NCR) uit Fallout 2 probeert haar relatief democratische systeem uit te breiden in deze regio, maar stuit op Caesar’s Legion, een barbaars leger dat de tradities van het Romeinse rijk heeft vertaald naar moderne tijden. De NCR heeft al enige tijd Hoover Dam ingenomen, de meest strategische plaats in de regio, maar er is te weinig mankracht om deze tegen een grote aanval te verdedigen. Een confrontatie met de Legion is onvermijdelijk, en de winnaar van die strijd zal de toekomst van de hele regio bepalen. En wat is de rol van de mysterieuze Mr. House die New Vegas onder z’n beheer heeft, maar nooit in het openbaar gezien wordt?
Als speler word je het belangrijkste wieltje in dit raderwerk van intrige en strategische oorlogsvoering. Een element dat in Fallout 3 ontbrak is namelijk weer terug; reputatie bij verschillende facties. Voor wie je gaat werken (of wie je later verraadt) heeft een grote impact op de verhaallijn en de quests die je aangeboden krijgt. Sluit je je aan bij de enigszins humanitaire NRC? Probeer je contact te leggen met Mr. House om zijn mysterieuze opdrachten op te volgen? Word je onafhankelijk en zal iedereen onder je schoenzool verpletterd worden? De replaywaarde is met al die mogelijke richtingen lekker hoog, en tijdens het spelen was ik al aan het bedenken bij wie ik me zou aansluiten wanneer ik het spel een tweede keer zou doen (wat voor mijn doen erg ongebruikelijk is). De setting en de wereld voelen diepgaand, en na 90 uur speeltijd in mijn eerste playthrough heb ik nog lang niet alles ontdekt!

Maar goed, een RPG als deze moet het niet alleen hebben van een toffe setting en goed verhaal. De Mohave Wasteland is geen gezellige plaats, dus gevechten zijn niet te vermijden. Criminelen, bendeleden, gemuteerde schorpioenen, oversized geckos, killer robots, supermutants… de tegenstand is nog even freaky als in vorige delen. Gelukkig biedt New Vegas een groot aanbod aan wapens om je mee te verdedigen, veel meer dan in Fallout 3. Ook vinden we de her-introductie van verschillende typen ammo en kun je nu mods installeren op wapens om ze beter te maken. Elk wapen heeft een betere inzoom-mogelijkheid dan voorheen, waardoor je minder vaak wordt gedwongen om VATS te gebruiken. Vwáts? Het best prettige mik-systeem wat je met één druk op de knop het spel laat pauzeren en je procentuele kansen laat zien om tegenstanders in specifieke regionen te raken. Iemand in de benen raken versloomt ze nogal, of raak de arm die een wapen vasthoudt en het wordt waarschijnlijk losgelaten. Combat is nog best spannend, zeker wanneer je zwermen met beesten tegenkomt of een gigantische Deathclaw plots in je nek staat te hijgen.
Mocht het spel niet moeilijk genoeg zijn kun je ook nog kiezen om Hardcore Mode te activeren, iets wat ik de ervaren Fallouters best kan aanraden. Deze mode zorgt bijvoorbeeld dat Stimpaks je niet direct healen maar een heal-over-time worden, ammo nu ook meetelt qua gewicht, en je nu nadelen krijgt als je te weinig water drinkt en uurtjes slaap meepakt. Het spel wordt extra realistisch en geeft een écht post-apocalyptisch survival gevoel.

Zoals het een goede RPG betaamt heb je een zooi aan skills. In New Vegas is Survival toegevoegd, wat je in staat stelt om het langer uit te houden in de dorre woestenij van de Mohave. Het fijne is overigens ook hoe elke skill nuttig blijkt; wat je ook kiest, je hebt er baat bij. De hoeveelheid skill points die je per level krijgt is flink gereduceerd zodat je beter moet nadenken over je specialisaties. In Fallout 3 werd je al snel overspoeld met skill points, in New Vegas is het een stuk pittiger om ergens goed in te worden. Gelukkig zijn er in dit deel daarom tijdschriften geïntroduceerd die je tijdelijke bonussen geven op skills, naast de veel zeldzamer gemaakte boeken die je permanente verhogingen geven.
Ik werd aangenaam verrast door de mate waarin skill-checks in gesprekken nodig bleken te zijn. Je kunt nu succesvolle resultaten behalen met dingen als Explosives en Barter. Ja, Barter is een vrij nuttige skill geworden! Ik schrok er zelf van. Ook fijn hoe je soms gewelddadige oplossingen kunt vermijden met skills; zo wist ik iemand bloedeloos uit te schakelen door hem te psychoanalyseren met mijn hoge Speech waarde.
Naast de skills kun je je character ook versterken met Perks, permanente bonussen in specifieke situaties. Je krijgt ze nu weer om het level, een verbetering vergeleken met Fallout 3 waar je elk level zo’n ding er bij kreeg. De Perks zijn nu weer zeldzamer en daardoor wordt het nog verrekte lastig kiezen, zeker met al die nieuwe shiny Perks die er dit deel bij zijn gekomen. Ook kun je gedurende het spel Perks bijverdienen op andere manieren; sloop bijvoorbeeld veel mutants en je krijgt een permanente schade-boost tegen dit type vijand.

More cool stuff: je kunt in de New Vegas casino’s o.a. blackjack en roulette spelen. Er is zelfs een uniek in-game kaartspel ontwikkeld genaamd Caravan, wat helaas wel een beetje gecompliceerd is. Er zijn meer radiozenders, waaronder een station gerund door freaky Super-mutants en eentje met Mr. New Vegas als DJ, die klinkt als een meer romantisch ingestelde Johnny Cash. De muziek op deze zenders is weer lekker ouderwets (zoals het hoort!) en ditmaal meer Sinatra- en country-western-achtig. Een aantal van de gebruikte nummers verrasten me met hun awesomeheid, tracks als Big Iron bijvoorbeeld. De non-radio achtergrondmuziek is erg sfeervol en bepaalde deuntjes uit de eerste 2 Fallouts terughoren was best prettig.

Companions die je onderweg tegenkomt en zich bij je aansluiten hebben elk een eigen quest en geven je ook een unieke Perk. Mijn eerste wasteland-buddy was een vliegende eye-bot die niet kon communiceren maar wel een patriottistisch deuntje speelde zodra hij een vijand aanviel. Cute! Fijn ook dat de stemmen van de belangrijkste personages verzorgd worden door bekende namen als Felicia Day, Danny Goddamn Trejo en Michael Dorn. Er zijn gelukkig ook meer voice actors voor de vele Mohave bewoners, in Fallout 3 werd ik een beetje gaar van het steeds maar horen van dezelfde paar stemmen.

Oh ja, mijn character heeft ook sex met een robot gehad. Schrik niet, het was consensueel. Alleen niet al te sensueel. Je seksuele geaardheid kan ook voordelen hebben trouwens. Je kunt vroeg in het spel een Perk kiezen die je extra gewild bij en effectief tegen een geslacht naar keuze maakt. Homoseksuele characters kunnen dingen gedaan krijgen die voor andere spelers niet mogelijk zijn. Ook geinig hoe een vrouwelijk character met de juiste Perks een groot deel van de main questline kan skippen door in bed te belanden met een van de belangrijkste NPC’s in het spel. Juist, de inhoud van deze game-reeks is gelukkig nog steeds niet voor kids. In de conversaties wordt gescholden, de activiteiten van de Legion zijn echt naar, en de bloederige chunks spatten weer van je vijanden af tijdens de vele gevechten.

Veel spelers die het spel direct na aanschaf onder de vingers kregen klaagden over flinke gamebreaking bugs, zoals savegames die corrupt waren en quests die onhaalbaar bleken te zijn. Zelf heb ik hier niet al te veel van gemerkt, en een recente huga-ass patch heeft in ieder geval een groot deel van het spel weer getweaked. Hoezee!

Als je de eindcredits eenmaal (voor de eerste, tweede, derde keer?) voorbij ziet komen is de koek gelukkig nog niet op. Er is downloadable content genaamd Dead Money en de meest recente uitbreiding met de naam Honest Hearts. Het verhaal is dus nog lang niet klaar. Als je daar niet vrolijk van wordt…