Mensen met een passie voor de jaren tachtig of vliegtuigspotters, zullen zich de Concorde nog wel kunnen herinneren. Een supersonisch passagiersvliegtuig dat bliksemsnel van Parijs naar New York kon vliegen, en dat er bovendien uitzag als een spitse havik op speed.  Ook in Nieuw-Zeeland hoorde men van het vliegtuig. Bret McKenzie en Jemaine Clement in ieder geval wel. Als je iets wilt worden in het leven, zijn de uitgestrekte schapenweides rondom Wellington, Nieuw Zeeland niet de meest voortvarende plek om dat te bereiken. Snel op die Concorde hoppen en wegwezen van hier!

The dancing duo

Zo belanden Bret McKenzie en Jemaine Clement in New York. Ze beginnen een band, die ze liefkozend Flight of the Conchords noemen. De gelijknamige comedyserie van kwaliteitszender HBO draait volledig om het komische duo en de ontwikkeling van de band en de verwikkelingen in hun persoonlijk leven. Al snel pikken ze hun eerste groupie op, Mel (Kristin Schaal), die hen als een ware stalker volgt tijdens hun optredens en in de tijd ertussen. Soms met haar man die schaapachtig achter haar aan sjokt, soms zonder. Bret en Jemaine worden in hun kruistocht naar het grote succes bijgestaan door Murray (Rhys Darby), een veertiger van de Nieuw-Zeelandse ambassade in een midlifecrisis en gezegend met een rotsvast geloof in zijn eigen managerscapaciteiten (‘jongens, volgende week heb ik een toffe gig voor jullie, het verdient zelfs tien dollar! In de kiosk om de hoek op dinsdagmiddag. Oh. En of je even de volgende reclametune wilt instuderen: Krant, krant, koop een krant voor in je hand!’).

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Muzikaal onnavolgbaar

Op de gigs van de heren mag dan ook steevast gemiddeld twee man publiek zijn gedurende de hele serie, Flight of the Conchords blijken wel fabelachtige muzikale whizzkids. De knulligheid van de karakter en hun verwikkelingen zijn weliswaar al de moeite om de serie een keer te kijken, maar waar Flight of the Conchords werkelijk in excelleert, zijn de muzikale uitstapjes. Elke aflevering zijn er twee passages waarin een moment in het dagelijks leven van Bret en Jemaine wordt vertolkt middels een videoclipje. De songs bevatten onnavolgbare dolkomische teksten en zitten bomvol van alle muziekclichés die je maar kunt verzinnen. Daarbij trachten Bret en Jemaine elke aflevering twee nieuwe stijlen uit de popmuziek te persifleren in die songs, iets wat ze bovenmatig goed afgaat. Elk liedje wordt al snel een klein museumpje van de popmuziek waarin de heren met de vaart van een Concorde vliegen van rock’n’roll naar soul naar pop naar electronica naar trance naar R&B in drie minuten. De jaren tachtig vol pastichekleurtjes en maatkostuums en foute kapsels komen langs, er wordt gerapt in foute trainingspakken in de gangsta-folk-crossover Hiphopopotamus vs. Rhymenoceros, en de serie zou natuurlijk niet compleet zijn zonder een metalfolkrap-hommage aan Frodo (geinig detail: Bret figureerde in Lord of the Rings). Bret en Jemaine lijken op die momenten wel een krankzinnig gemutileerde acht-armige versie van onze eigen Vliegende Panters of een Weird Al Jankovic mét songschrijftalent.

Nooooooooo….!

Na twee seizoenen is de koek op. Dan besluiten de heren dat het genoeg is geweest en trekken ze er zelf de stekker uit. Niet uit de band of het duo, wel uit de tv-serie. De serie wordt met prijzen overladen, en al snel zien we Flight of the Conchords figureren in Tim and Eric Awesome Show, David Letterman of zelfs the Simpsons. Een derde seizoen zal er niet komen. Laatst zagen we zelfs verschillende personages uit de serie rollen spelen in Hollywood (Dinner for Schmucks). Die carrière lijkt zonder dat derde seizoen toch welverdiend als een Concorde de lucht in te schieten. Al hoopt deze muzikale gek nog altijd op een toegift van zijn favoriete nieuwe band, maar of ze dat cliché zullen waarmaken?

Voor de liefhebbers hun grootste hit, de kartonnen robotboogie ‘Humans are dead’ (incl. binaire solo. Uiteraard)

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Terwijl ik proestend lachend mijn koffie sproei over het toetsenbord, wordt ik weer eens vreemd aangekeken door mijn omgeving. ‘Jamaar..’, sputter ik de nieuwsgierige omgeving tegen, ‘Ze bestaan nog gewoon! 22-Pistepirkko’. Nog altijd bespeur ik weinig verandering in de blikken van mijn directe omgeving, en ééntje haalt zelfs zijn schouders op. Die smokkel ik straks even een verrassing in zijn koffie!

Gabbertje en Robbie Williams

Het moet begin jaren negentig zijn geweest, ten tijde van Gabbertje, nachtjes wakkerliggen voor de SNES en wedstrijden puistjes uitduwen (en wie het eerste dan de Take That cd van je zusje weet te raken). Wanneer in het indie-genre (lees-nog niet door 3FM uitgekauwde navelstaarderige gitaarbandjes die op het punt van wereldwijde roem stonden) een Finse delicatesse opduikt. Onion soup heet het ding, en de song bleek een aangename mix van pop en electronica. Na twee magere albums verloor ik ze uit het oog. En plots is daar dan Lime green Delorean. Misschien genoemd naar de auto uit Back to the Future? Het zou zomaar kunnen. Dat de spil van de band, de broertjes Asko en Esa, zelf ook ondertussen nostalgisch terugdenken aan hun begintijd. De Finse 15 minutes of fame waren in de nineties, maar de band zelf stamt al uit begin jaren ’80. En dus willen ze wel eens smachtend een stapje in zo’n oldschool tijdreismachine maken. Lukt het ze de luisteraar op de achterbank stilletjes mee te voeren?

Nooit weggeweest

Wikipedia leert al snel dat de band nooit gestopt is. Eigenlijk om de paar jaar wel een nieuw, lauw ontvangen album produceerde. Lime Green Delorean wordt over het algemeen iets beter ontvangen door de muziekpers. En terecht. Waren Zipcode (1996) of Eleven (1998) obscure indie-albums waar zelfs liefhebbers toch een paar keer op de tanden moesten bijten om er doorheen te geraken, Lime Green Delorean is stukken toegankelijker, en voor 22 Pistepirrko is dat niet zo slecht. Krijgen ze misschien net dat beetje meer succes dat je de sympathieke Finnen gunt.
Gebleven is het stenenkolen-Engels waardoor de Britse en Amerikaanse markten nog altijd niet voor het oprapen zullen liggen. In Europa is dat wellicht anders. De dromerige opener Lights by the highway klinkt qua productie beter dan ooit en zet de luisteraar even op het verkeerde been. Want het album is niet over de gehele linie zo filmisch sferisch en ingetogen. Bovendien mag de productie opgepoetst zijn ten opzichte van eerder, rauwer werk, de fragiele zang laveert nog altijd ergens tussen Sigur Ros en Ozard Henry. Verre van toegankelijk. Neemt niet weg dat luchtige, zomerse popsongs als Broken Toys toch een paar nieuwe fans moeten opleveren. En ook op het artistieke vlak heeft de band niet veel ingeboet, getuige de spacey titelrocker vol geslaagde harmonielaagjes, die doet herinneren aan die andere Scandinavische sensatie, Motorpsycho.

Tandenknarsen in Finland

Voornaamste kritiekpunt op de band blijft toch wederom het Engels, met Dream 1987 als tandenknarsend dieptepunt met bovendien een ongelooflijke Mama Appelsap (‘neenee, je kunt niet bij de buslijn’). Waarom deze song pontificaal vooraan het album is geplaatst, en de veel interessantere titeltrack aan het eind, is mij een raadsel. Lime Green Delorean is niet de comeback van de eeuw, maar veeleer een warm onverwachts weerzien met een oud klasgenootje. Zoéén met wie je je nu de komende tien jaar voorneemt écht eens af te spreken. Maar goed, zoals gezegd, de band is nooit weggeweest, slechts deze reviewer. Fijn om te horen dat ze er nog zijn, want in tegenstelling tot de koffie, is Lime Green Delorean best binnen te houden.

Goed… stiekem toch een oudje dan:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Tja, met zo’n titel eindig je natuurlijk beslist met een review op Dorkside. Rockets baby! Toch is Elbow een beetje laat met het bouwen van een raket. Hun carrière nam vorig jaar met het prachtige The seldom seen kid die vlucht toch al? Daarbij, na jaren van ellebogenwerk (vandaar de bandnaam?) alsnog denken dat je even als een raket zult gaan met je volgende album, klinkt wat naïef. Let’s face it, Elbow was vooral het net-niet bandje uit Manchester nietwaar? In het kielzog van Radiohead met soortgelijk indiepopperig geneuzel komen en stelselmatig albums leveren die niet zo toegankelijk zijn als Coldplay maar dan wel naadloos in hun muzikale straat parkeren. Toch groeide Elbow elk album weer een klein beetje. Er kwamen wat gospelinvloeden. Pianos. Orkesten. Minder massa-rock en een gestaag groeiende fanbasis.

Geen raketten, wel vogeltjes

Anyway, teleurgesteld over de afwezigheid van een dikke Ariana5 op de albumhoes gooien we het album toch maar in de speler. Elbow blijkt de indie-roots niet verloren. Ook Build a rocket boys is weer een logische verdere stap in de ontwikkeling van de band. Tuimelde Seldom seen kid misschien bij vlagen nog door topzware studioproductie, op Build a rocket boys blijkt spaarzaamheid het motief. Orkesten en pianos mogen dan nog regelmatig voorbijkomen, de momenten lijken beter gekozen. De gelaagde opener The Birds is daarvan een fraai voorbeeld. De oplettende luisteraar mist vooral een refrein, maar op het eerste gehoor zal de gemiddelde luisteraar slechts de warme producties opvallen vol sfeer en dwars gitaarwerk. Meeknikken en refreintjes meemompelen kan dan wel weer op single Lippy Kids of With Love, dat zelfs een koor heeft om duidelijk te maken welke stukjes je mee kunt doen. Maar zonder te ontaarden dan weer in een bombastisch meebrulfestijn.

Ellebogen evolueren niet

Elbow bezondigt zich dan ook niet aan opvallende stijlwijzigingen. In tegenstelling tot Radiohead zweren ze de gitaar niet af omwille van electronica, maar brengen ze liever beide in balans. En de liedjes zijn bij vlagen spannender dan Coldplay’s dertien-in-een-dozijn-baksels. Wel is de treurige stem van Guy Garvey niet bepaald toegankelijk voor iedereen, zijn de nummers vaak redelijk lang (hey, Garvey is fan van Genesis en zij kwamen niet eens onder de acht minuten, dus waar hébben we het over!). Daarbij lijdt Elbow nog altijd aan het euvel dat de monotone kadans en gelaagdheid van de nummers al snel een somber indiestempel op de muziek drukt, dat niet iedereen zal kunnen waarderen. De Mancunians zoeken eerder de schoonheid van tragiek dan de ultieme popsong waarop het drie minuten fijn dansen is met een glas alcoholische versnaperingen in beiden handen. Elbow komt eerder om de hoek bij het besef dat de avond erop zit. De verkoopcijfers liegen er in ieder geval niet om. Bereikte Seldom seen kid plekje 39 in de Nederlandse charts, Build a rocket haalde doodleuk plek 5. Kwam die raket toch nog van pas.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Anders dan hun naam doet vermoeden, wordt er al sinds de jaren ’80 gestaag aan de weg getimmerd door ‘the two Johns’ Linnell en Flansburgh, het songschrijverduo achter They Might Be Giants. Met gemengd succes. Natuurlijk, eerdere albums bereikten wel eens een gouden status in de VS, en de band is een graag geziene gast op tribute-albums en soundtracks van teeny collegeschoolseries, maar een écht meesterwerk blijft nog altijd uit, waarmee de naam van de band nog altijd fier overeind staat.

Wetenschappelijke pop

Here comes science belooft in ieder geval een thema-album vol wetenschappelijke geinigheidjes. Een soort van muzikale trip door Big Bang Theory’s Sheldon’s world, zeg maar. Wat te denken van de fraaie openingszin: ‘I like those stories about angels, unicorns and elves. I like those stories as much as anyone else, but when I’m seeking knowledge, even simple or abstract, de facto it’s science, de facto it’s science!’, waarna het heerlijk catchy Science is real uit de speakers knalt. TMBG (geen ingewikkelde scheikundige formule, simpelweg de afkorting om de recensie leesbaarder te krijgen) staat dan ook bekend om grappige, spitsvondige teksten die het goed doen onder studentikoos publiek en collegeradio. Maar dan wel verstopt in een onweerstaanbaar poppy, melodieuze verpakking.

They might be Sheldons

Ook Here comes science staat er weer vol mee. Zo maak je al snel kennis met de elementen waaruit een olifant bestaat (Meet the elements), dat je broer inderdaad een aap is (het Fountains of Wayne-achtige My brother the ape), of maak je een ritje in een meezingbare Electric car. Grappig ook dat er verschillende wetenschappelijke theorieën tegenover elkaar worden gezet in de songs Why does the sun shine? en Why does the sun really shine? En hoewel muzikaal het experiment niet wordt vermeden, van het punky anthem voor paleontologenconferenties (I am a paleontologist) tot de canon-ballad What is a shooting star, blijft de band vaak erg braaf. Muzikaal schurkt het dan ook vaak aan tegen de gladste albums van Fountains of Wayne of the Rembrandts (je weet wel, van de Friends-themesong).

Sesamstraat en youtube

Toch weten de labjassen van TMBG het niveau niet het hele album vast te houden. Bij vlagen lijkt de band zich meer te richten op de aanhang die nog altijd dagelijks de Yippie-dans doet. Inderdaad, de peutertjes die smullen van TMBG’s themesong voor Mickey Mouse’s Clubhouse. Here comes science is dan ook één van TMBG’s educational albums voor children. Bloodmobile had zo in een aflevering van Sesamstraat gepast waar de werking van het hart- en bloedvatenstelsel wordt uitgelegd. Er is een dvd waarop voor elke albumtrack wel een cartoon staat, die je overigens ook op youtube eenvoudig vindt. Daardoor wordt het album wel erg melig en koddiger dan een tiener op een overdosis suiker. Komen we toch nog even terug op die naam hè. They Might Be Giants. Here comes science is in ieder geval nog niet het meesterwerk om die titel om te zetten in They ARE. Die reus-achtige status zit er nog niet in. Misschien die van een uit de klauwen gegroeide ogre? Zo’n groene, van Disney. Ook dat is een vraag waar wetenschappers en popliefhebbers nog jaren over kunnen soebatten terwijl de band vrolijk doorevolueert.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

WHITE STRIPES WHITE STRIPES WHITE STRIPES!!!

Zo. We kunnen het maar vast even gehad hebben. Een review zonder die naam te noemen lijkt namelijk niet mogelijk. Eerstgenoemde-band-die-we-vanaf-nu-proberen-te-vergeten is nog maar net uit elkaar geklapt en begraven, als the Kills hun vierde album Blood Pressures uitbrengen. En jawel. Nét als the Blue Dots bestaan zij slechts uit een jongen en een meisje met teveel testosteron in haar aderen.

Speeksel in je oren
Venijnig, gemeen en scherp. Zo kunnen we wel het eerste album van de band kwalificeren. Het heette niet voor niets Keep on your mean side. Alsof er ieder moment iemand vanuit de speakers rechtstreeks op je trommelvlies spugen zou. Zo rauw zouden de opvolgers niet meer worden van de krolse Alison Mosshart en haar compaan Jamie Hince, wanneer de koers zelfs wat ingetogener werd op het prachtige Midnight Boom (2008). Blood pressures wil zich weer ergens tussen die twee uitersten bevinden. Het album opent niet voor niets kranig denderend met Future Start Slow, om daarna nog de garageblues en smerigheid op te voeren in Satellite. Zoals we die ook wel eens hoorden in bandjes-die-beroemd-waren-om-hun-kleurgebruik. Misschien niet zo vreemd, want Karen Mosshart speelt in haar vrije uurtjes natuurlijk vrolijk mee in witte Jack’s Dead Weather.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Waar is Jack?

Zo vuig als bij de Black Circles wordt het nergens. Zo spannend helaas ook niet. Ook al proberen the Kills weer hun geluid wat te verfijnen door te stoeien met synths (Nail in my coffin), een ritmischer en lekker heavy drumgeluid (Future starts slow), een stadiumrocker (Baby says), een geslaagde pianoballad (Wild Charms), en zijn de gruizige gitaren nog minder prominent aanwezig dan op voorganger Midnight Boom. De bloeddruk lijkt voorlopig allerminst in gevaar bij het horen van The Kills nieuwste album, maar kent eveneens een aantal solide rockers zoals Jack-and-Meg ze niet meer maken. Niet zo furieus als bijvoorbeeld Blood Red Shoes, minder uitgebalanceerd als de Yeah Yeah Yeah’s of een vroege Blonde Redhead. En een beetje, omdat we het toch niet kunnen laten:

WHITE STRIPES WHITE STRIPES WHITE STRIPES!!!

Wanneer een artiest een kamer vol captain America-figuurtjes heeft staan en doeken vol ermee kladdert, is het een kwestie van tijd voor zo iemand de revue passeert op Dorkside. Daniel Johnston is zo iemand. Een talentvol singer/songwriter uit Waller, Texas die al sinds de jaren tachtig aan de weg timmert. Nou ja. Sort of. Maar daarover later meer.

Van McD tot MTV

De documentaire ‘The devil and Daniel Johnston’ vormt een autobiografie van zijn leven tot 2005. Want, jawel, de beste man leeft nog steeds en kwakt nog altijd fijne albums vol. Begin jaren tachtig begint hij in de kelder van zijn ouders tapes vol te jammeren met zijn ongepolijste rauwe vocalen en brak orgelwerk. Die tapes deelt hij grif uit aan bevriende bandjes, en eigenlijk iedereen die hij tegenkomt. Al snel is hij een fenomeen bij de McDonalds, waar hij op dat moment werkt. Maar er is iets met zijn muziek. Zijn stem is ontzettend breekbaar en zijn gitaarwerk onnavolgbaar omdat hij orenschijnlijk amper maat lijkt te houden. Het geeft zijn muziek die unieke stempel die zoveel indruk maakt. Maar is het nou werkelijk goed? Daniel is namelijk manisch depressief, en met de snelheid waarmee hij van stemmingen wisselt, slingeren zijn creatieve hersenspinsels ook tussen hopeloos prut en ongekend briljant. Het blijft altijd de vraag in hoeverre zijn stoornis bijdraagt aan zijn muziek. Toeschouwers bij optredens weten doorgaans niet of het nu werkelijk goed is wat ze zien en horen op het podium, of dat ze het goed dienen te vinden vanwege sympathieke, meelijwekkende overwegingen? Niets van dit alles. En zoals gezegd, op zijn best zijn de songs van Daniel briljant. Dat ontdekt de wereld al snel wanneer grote namen als Kurt Cobain van Nirvana plotseling Daniel als grote invloed noemen. Niet dat Daniel doorbreekt, maar de lo-fi muziekscene, de thuisknutselaars met een tapedeck en een tweedehands gitaartje met dito snaren, omarmt hem ruimhartig.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Niet kunnen musiceren is geen hindernis

In de documentaire wordt een beeld geschetst van zijn prille beginjaren tot 2005, rijkelijk doorspekt met commentaar van familieleden, bevriende bandjes, ex-managers en de vrouw-waarvan-Daniel-dacht-dat-het-zijn-vriendin-was-maar-die-dit-zelf-niet-wist. En wát voor leven maakt de artiest Daniel mee. De artiest, die de Beatles roemt als dat ze een prima begeleidingsband voor hem zouden vormen. Als er iets uit de documentaire krachtig naar voren komt, is het zijn onuitputtelijk geloof in zijn eigen artiestieke waarde. Nu is die ook niet gering en met zijn nu al legendarische cultheldenstatus heeft hij het in zekere zin ook bereikt, maar zelden zag je zo’n granieten overtuiging dat de top zodadelijk zal worden bereikt omdat je een geboren kunstenaar bent. Ook al kan hij niet gitaarspelen, Daniel vervangt doodleuk zijn piano daags voor een optreden door een gitaar omwille van zijn imago. Ook al kan hij niet spelen. Dat is toch geen hindernis voor een ware artiest! Maar hoe mooi ook om de keerzijde te zien achter de man en zijn liedjes. De tragische perikelen en de impact op zijn directe familieleden. Of hoe zijn grootste fans uit bevriende bands hem uiteindelijk even liefkozend haast om zeep helpen en door een diep dal laten gaan nadat ze hem in contact brengen met de nodige psychotische substanties, die zijn fragiele brein net dat extra zetje geven dat het niet kan gebruiken.

Fraai

The devil and Daniel Johnston is een prachtig document over een bijzonder singer/songwriter, en zijn zijdelings inkomstenbron, het verkopen van tekeningen van Captain America en oogbollen (en waarmee hij menig art-galerie wereldwijd mee weet uit te verkopen). Mooi, omdat het naast de kleurrijke anecdotes en de lofbetuigingen van diverse grote namen uit het indie-genre ook de diepe dalen laat zien waardoor de mentaal fragiele artiest gaat, en de indruk die het op zijn omgeving maakt. En of het nu een sympathieke cultheld is  met een eigen visie of gewoon een koppige gek, het levert een onwaarschijnlijk intrigerende autobiografie.

Vooruit, voor al jullie beginners in Daniel Johnstonland:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

‘We dress cheap, we dance for thrills and a night out is getting nasty!’, sist één van de riot grrrrls van het hier volslagen ondergesneeuwde indiegroepje Kenickie de luisteraar toe. Eindelijk heb ik me door de muzikale bibliografie van Phonogram deel 1 weten te worstelen, en plots ligt daar dan deel 2, The Singles Club. Maar zou het concept overeind blijven? Deel één was bij vlagen lastig te volgen en met het comic noir jasje ook niet al te toegankelijk wanneer je slechts eeuwig malende vuisten tegen vijandige kaken gewend bent. En toegegeven, zonder een vonkje passie voor indie-pop  begin jaren negentig, moest je er beter maar niet aan beginnen. Want laten we wel wezen, de kern van Phonogram is nou eenmaal muziek, muziek, en nog eens indiemuziek.

Sterk vervolg

En net als in deel één, blijken Kieron Gillen en Jamie McKelvie de Kenickie–obsessie nog niet te hebben losgelaten. Sterker nog, de gehele comic is zelfs gebaseerd op die ene zin hierboven. Het is vlak voor Kerst, en we verlaten de koude straten van het groezelige Bristol om ons onder te dompelen in de hitte van de Singles Club, een discotheek met slechts drie regels:  1. Geen mannelijke zangers, 2. Je moet dansen, 3. Geen magie. Je fronst? Wat je niet wist is dat vandaag de dag Engeland (on)veilig wordt gemaakt door magiërs die energie en spreuken opdoen via indie-muziek. Elke phonomancer, zoals de spreukenmeesters heten, heeft zo zijn eigen talent. Maar, om de comic ditmaal toegankelijker te houden, geen magie vandaag.

Girls only singles

In de club maken we kennis met Penny B., een goudblonde phonomancer die het stralende middelpunt van de club vormt. Laura, haar emo-vriendinnetje, inclusief littekens in haar polsen, mag in haar schaduw staan terwijl Penny haar avances inzet op de knappe Mark met zijn sidekick-stumper Lloyd, gekleed in een stoffig jaren vijftig mod-kostuum, en die zo graag zou willen dat andere mensen zijn zelfbedachte hipster-titel zouden onthouden. Wat was het ook weer…? En niet te vergeten, de beroemdste gast van de avond, David Kohl. De held die Brittanica versloeg. Met zijn sidekick, kid-with-knife, die zijn eerste schreden hier zet op het phonomancerschap (leuk scrabble woord). Ditmaal dus een stuk minder moeilijk gedoe in zwart-wit. Gillen en McKelvie hebben ditmaal gekozen voor frivole kleuren, afgekeken van die andere Image-comics hit. Een gewaagde zet, want eigenlijk gaat dus de hele artistieke insteek van deel één zo al meteen overboord. Wordt dit dan een matig vervolg of een uitdagende artistieke sequel? De luchtige tekenstijl, het verhaal vol losse elementen die naarmate het eind vorderen steeds beter in elkaar vallen, en de positievere insteek roepen wel associaties met die comic in herinnering. Maar dan ehm.. zonder superhelden of buitenaards spektakel, en met muzikale magiërs.

Muziekpolitie

Gebleven zijn verder ook de vele referenties naar ontelbare muziekfragmenten en inmiddels onzichtbaar geworden bandjes. Girlbandjes ditkeer. Phonogram Singles Club vertelt in zeven issues de verhalen van de afzonderlijke karakters, en stukje bij beetje wordt het verband tussen de issues ook steeds toegelicht. Maar over de gehele linie gebeurt er dus niet meer als: ‘men gaat een avondje uit’. Erg knap dus, dat ook dit keer Gillen en McKelvie het weer voor elkaar krijgen dat de tevreden muziekliefhebber hongerig het bordje waarop de moorcomic geserveerd zal afslobberen om de kleinste kruimeltjes op te slokken. Singles Club is rijkelijk gelardeerd weer met humoristische verwijzingen naar vergeten bandjes en ‘oooh-van-wie-was-die-tekst-ook-weer’-momentjes. Bovendien zit de structuur weer vernunftig in elkaar, en is het genieten om het verhaal telkens weer vanuit een ander perspectief gepresenteerd te krijgen. Het is één of twee issues wennen, maar dan is het intens genieten van de vriendin van David met een hekel aan indiemuziek of het  norse, arrogante dj-koppel dat als een volleerd bejaard Muppet-paar de keuze van de menigte met de grond gelijk maakt. “Thank you for the music”, fluistert deze tevreden reviewer het stripduo toe.

Elke generatie heeft zo zijn eigen Beatles. Zo’n band die eigenhandig een genre weet te vernieuwen en ingeslapen muziekfans weet te overtuigen dat er nog wél enige rek in rockmuziek zit. Dat er nog steeds grenzen doorbroken kunnen worden en vernieuwing mogelijk is. Bands als Radiohead, the Ramones, the Pixies, Sonic Youth of My Bloody Valentine. Onnavolgbare bands die gewoon lekker hun eigen ding doen, dat misschien pas met het verstrijken van de jaren op de juiste waarde kan worden geschat, maar dat in ieder geval zich niet makkelijk laat vergelijken met alles wat er al bestaat. Arcade Fire is zo’n band die op eenzame hoogte, ver buiten het zicht van de grote massa, de grenzen van de popmuziek aardig oprekt.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Wie?

Rond 2004 breekt de band rondom songwriter Win Butler definitief door. Er is dan al pakweg een jaar een grote hype op internet, waar de eerste EP van de band sneller rondcirkelt dan menig computervirus. Funeral, een cd rondom diverse begrafenissen die de vele bandleden meemaakten, maakte grote indruk wereldwijd met zijn geslaagde mengsel van experimentele folk, getormenteerde zang, en muzikale gekte. Als dan de opvolger Neon Bible, waarvoor de band een heuse kerk kocht om het album er te kunnen opnemen, eveneens een consistent barokpop-meesterwerkje blijkt, en Arcade Fire bovendien op het podium werkelijk een revelatie blijkt die hun muziek niet alleen speels en avontuurlijk maar ook met overweldigende energie neerzet, is Arcade Fire terecht één van die grote bands geworden wiens carrière in raketvaart stijgt. Het duurt dan drie lange jaren waarin Arcade Fire slechts tijdens enkele campagneactiviteiten van Barack Obama te zien was, maar nu is er The Suburbs, het nieuwste album van de Canadese folkrockers uit Montréal.

Suburbs

De band bestaat nog altijd uit tenminste zeven leden met gitaren, drums, maar ook violen, harpen, xylofoons en orgels.  En ook ditmaal heeft Arcade Fire weer een klein monumentje afgeleverd. De toon is wel ietsjes veranderd. Het album klinkt minder energiek of villein vergeleken met eerder werk. Vlakker en toegankelijker. Sterker nog, songs als Modern Man doen zelfs denken aan de degelijkheid van Bruce Springsteen. Gelukkig staan daar ook weer energieke folkpunkstampers als Empty Room of het opgefokte Month of May tegenover, of de heerlijk hoekig pompende single Ready to start. Maar ondanks dat het album gebalanceerder en –gruwelgruwelterm- ‘volwassener’ klinkt, is er nog altijd genoeg voldoende muzikale afwisseling. Al wordt die minder in noise-escapades gezocht maar eerder in vrolijke pop als in Sprawl II (Mountains beyond Mountains) of ingetogen, trage nummers als Rococo. Songs waarbij je even fronst en je afvraagt of je nog altijd naar Arcade Fire zit te luisteren. Een gewaagde stap. Toch zijn die uitstapjes soms wat minder geslaagd, al wijzen ze erop dat de band nog steeds vernieuwing zoekt. Dat blijkt ook uit de clip van We used to wait, die met veel bombarie ‘interactief’ heet maar wel -inherent aan vernieuwing- met wat ‘bugs’ gepaard gaat.

Ready to land?
Arcade Fire mag dan milder en vlakker zijn geworden en zich een toegankelijker geluid hebben aangemeten, ze doen nog steeds hun eigen ding dat hen ver boven de middelmaat van een muziekindustrie gedomineerd door Nickelback-rock en zielloze R&B uit doet stijgen.  Al is de afstand met dit album, dat minder scherp overkomt als het magistrale Funeral of de overweldigende bombast van Neon Bible, wel ietsje verkleind. Zouden de bandleden dan toch ooit nog met hun voeten terug op aarde keren?

Klik hier om de embedded video te bekijken.