“Wat die andere Seth kan moet ik ook kunnen”, zal Seth Green over z’n collega Seth MacFarlane’s Star Wars spoof gedacht hebben. Want in hetzelfde 2007 dat MacFarlane met z’n Family Guy/Blue Harvest ‘film’ kwam, deed Green met Robot Chicken een Star Wars parodie episode.

Robot Chicken? Voor wie het niet kent, sinds 2005 (en al 6 seizoenen lang) de stop-motion creatie van Matthew Senreich, mogelijk bekend van z’n andere stop-motion serie Titan Maximum, en Seth Green. In Robot Chicken wordt met klei-animaties en aktie-figuren (van oud transformers-speelgoed tot barbies tot G.I. Joe) korte absurdistische sketches of parodiën vol (pop-)cultuur referenties uitgespeeld. Van de robot die alles humpt (wasmachines, Herbie; geen onderscheid) tot een gevecht in het bejaardentehuis a la Neo in The Matrix 2 tot het concept ‘Bordspel-verfilmingen’ (denk bad-ass Hungry Hungry Hippos). Kortom van flauw tot melig, en van hoog-conceptueel tot ontzettend puberaal. Meestal het laatste overigens, maar vaak wel leuk. Voor deze Dorksider tenminste.

En nu Star Wars! Bij de eerste special zit een stukje waar de makers hun zegje doen, waar ze vertellen dat dit al lange tijd hun droom is geweest. En ze George Lucas bedanken voor het niet sue-en. Ongetwijfeld is er ook een beetje one-upmanship tussen de Seths gaande, al zal het vriendschappelijk zijn: Seth Green doet namelijk Chris Griffin’s stem in Seth MacFarlane’s Family Guy, en MacFarlane doet verschillende stemmen voor Green’s Robot Chicken, waaronder hier de stem van Emperor Palpatine:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

De shows zijn natuurlijk niet te vergelijken: Family Guy doet de films integraal parodiëren, en Robot Chicken doet sketches van random momenten, geplukt uit/gebaseerd op stukjes uit alle (maar voornamelijk de oude) films door elkaar heen. Zo wordt een Cloud City weerbericht kort er op gevolgd door een yo’ mama-fight op de Deathstar tussen Luke en Palpatine (“Your mama is so fat, that Ben Kenobi said: ‘That’s no moon…that’s yo’ mama!’“). Er zit een wat gedateerde sketch tussen waar George W. Bush fantaseert dat hij jedi is (inclusief revelatie aan z’n dochter dat hij toch echt haar vader is, en een light-sabre gevecht met Abraham Lincoln), en gezegd moet worden: er wordt meer dan 1 sketch gerecycled uit de reguliere serie waar ze deze parodiën al eens tussengestopt hadden. Maar dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door een scène waar Boba Fett aan het glunderen is tegen een bevroren Han Solo, met creepy ondertonen. Serieus, ik lag dubbel, zo mooi is het gedaan.

Afijn, het beviel zo goed dat ze in 2008 en 2010 nog twee Star Wars specials hebben gedaan, die ook beiden met een flink stuk extra materiaal op DVD zijn uitgebracht. Deel 2 is uiteindelijk op een uur uitgekomen, deel 3 op 44 minuten, waar reguliere Robot Chicken eps normaal 22 minuten zijn. Oh en dit keer geen gerecyclede stukjes; win.

Deel 2 en 3 zijn ook een stuk sterker omdat ze, behalve de random bits (en dit keer ook meer over de prequel films) een aantal sketches ophangen aan een centraal thema: in deel 2 dat de emperor bounty hunters inhuurt (deze kant van Boba Fett, Dengar of Bossk heb je nog niet gezien!), en in deel 3, wanneer de emperor een diepe schacht in wordt gegooid door Vader, kijkt Palpatine terug op z’n leven en vraagt zich af hoe het toch zo heeft kunnen komen. Zo zien we sketches over de jonge Anakin, waarbij de emperor z’n twijfels uit over z’n uiteindelijke keuze voor second-in-command. Ah, de prequels op indirecte wijze belachelijk maken.. I love it.

Iets moet wel gezegd worden van de Robot Chicken crew: they know their shit.. Ze maken grappen over ultra-obscuur Star Wars speelgoed, zoals de Orrimaarko action figure. Wie? PRUNEFACE! Er is een obscure referentie naar de eerste film van George Lucas, en zelfs een grap die je pas volledig waardeert als je de dialoog uit de film herinnert (iets met Toshi Station en power converters). Maar ook bijvoorbeeld een stukje waar gebeld wordt naar een obviously verlaten appartement met rottend voedsel op verschillende plekken; het antwoordapparaat gaat aan: “Greedo, this is your mother. You didn’t show up for dinner last sunday, and I’m worried.”

Er zitten een aantal scènes in over de ‘slachtoffers’ van de goodguys waar gekeken wordt naar hun kant van het verhaal. Sommige hier van gaan iiiets te lang door, maar misschien ben ik gewoon een harteloze bastard en laten we wel wezen: het relaas van een een-armige Wompa die probeert te tanken is mooi verfilmd. Er zit anders zat andere scherpe stukjes tussen om het goed te maken. Oh, en de stemmen van onder andere Mark Hamill, Carrie Fisher, George Lucas himself(!), Joey Fatone (heh, look him up) en Conan O’Brian. James Earl Jones hebben ze wel geprobeerd te krijgen, maar kregen ze niet voor elkaar helaas. Een van de specials op de DVDs is trouwens beelden van een showing op de George Lucas ranch.

Als final words hier ga ik hier de 3 specials aanraden, MET een caveat. Koop de DVDs, er zit zat bonus materiaal op. Maaarr….er is een versie, die uhhh..rondzweeft op de internetten..waar iemand alledrie de specials aan elkaar ge-edit heeft, en alle scènes op chronologische volgorde heeft gezet. Dit kijkt zo veel fijner dan van film naar film te springen, en dit is de versie die ik aanraad. Maar wel eerst de DVDs kopen natuurlijk, mede voor de special features, de commentary, de extra scènes, en de alternatieve sound-takes…en om het legaal te maken, in deze tijden van ophef over kopiëren. Of course.

Een tweede kans. Je leven opnieuw beginnen en daarin andere keuzes maken, met uiteindelijk een nieuwe jij met nieuwe ervaringen als gevolg. We hebben er vast allemaal wel eens aan gedacht. Hoe zou jouw leven er anders uit gaan zien? En wat nou als je contact zou kunnen maken met een andere versie van jezelf? In Another Earth, een indie productie uit 2011, worden dit soort vragen ineens een stuk relevanter als er (zoals de titel al doet vermoeden) een andere Aarde opduikt. Say whaaat?

In Another Earth leren we Rhoda Williams (Brit Marling) kennen, een jongedame die een succesvolle toekomst tegemoet gaat. Tot ze ietwat aangeschoten naar huis rijdt en op de radio een vreemd bericht hoort: er is een nieuwe planeet in ons zonnestelsel ontdekt, een die verdacht veel wegheeft van de Aarde. Hij is zelfs met het blote oog te zien. Rhonda, met een voorliefde voor astronomie, raakt even afgeleid door dit bizarre nieuws. En dat korte moment is genoeg om het leven van William Mapother (John Burroughs) en dat van haarzelf overhoop te gooien.

Sci-fi freaks opgelet; Another Earth is geen actiespektakel met sexy CGI en freaky aliens. Voor een 2Aard2Furious moet je toch echt ergens anders wezen. Dit is in de kern gewoon een sobere dramafilm die soms wat aan 21 Grams doet denken; een verhaal over schuld, boetedoening en hoop. Twee levens die verstrengeld raken en die op een kromme manier van elkaar afhankelijk gaan worden. Het feit dat er een kopie van onze planeet door de ruimte zoeft is niet de kern, maar het is erg fijn hoe deze in de meeste buitenscènes op de achtergrond te zien is en daarmee altijd z’n aanwezigheid laat gelden.

De momenten dat deze mysterieuze nieuwe wereld wél relevant wordt zijn dan weer erg boeiend. Contact maken geeft problemen, maar het moment waarop dat wel gebeurt is bijzonder effectief. De flarden aan discussies in de media over deze tweede Aarde en de filosofische vraagstukken die het met zich meebrengt zijn ook erg tof. Als het drama-element tegen het eind dan een climax bereikt, komen alle elementen uit de film mooi samen. Misschien iets te makkelijk, zul je als cynische kijker mogelijk denken, maar het laatste shot van de film is dan weer een geniaal moment dat alles overhoop gooit. Het beste eind van de films uit 2011 die ik tot nu toe heb gezien, een waar ik uren later nog bij stilstond.

Another Earth is geen gezellige film die je met z’n tweeën op de bank kijkt tijdens het eten. Je moet echt wel even zin hebben in drama, kille cinematografie, soms een tikkie amateuristisch acteerwerk en een sci-fi element dat soms frustrerend subtiel wordt gebruikt. Al met al is Another Earth bij deze jongen goed bevallen, en het feit dat het een debuutfilm is (de regisseur is de Amerikaan Mike Cahill) maakt het alleen maar extra indrukwekkend. Het enige gevaar is dat je tijdens en na het kijken stil gaat staan bij enkele existentialistische vraagstukken. Wat nou als er écht een andere versie van mij ergens rondloopt? Zou hij gelukkiger zijn? Betere keuzes hebben gemaakt in het leven? Of, ergste van allemaal, precies hetzelfde zijn als ik? Dingen die je ‘s nachts wakker kunnen houden, als je niet oppast. Al weet ik zeker dat een andere Dorkside nooit op kan tegen deze versie. Laten we eerlijk zijn.

Het is weer een tijd terug, maar het boek Gateway van Frederik Pohl viel bij deze meneer goed in de smaak. De structuur was prettig anders en het concept ‘to boldly go where no man has gone before’ werd op een verfrissende manier aangepakt. Door de ruimte reizen was tegelijk verlammend eng en dodelijk saai, vol met onzekerheden en potentieel gevaar. De mensheid begaf zich in iets waar het eigenlijk te weinig verstand van had, en dat concept trok ik best prima. Gateway blijkt het eerste boek in een heuse reeks te zijn, en het uit 1980 stammende vervolg Beyond The Blue Event Horizon pikt de draad weer op en gooit tegelijk ook wat nieuwe elementen in the mix.

Een van de fijne dingen aan Gateway was het bestaan van een alien ras dat door de mensheid de Heechee werd genoemd. Deze knakkers bezochten honderrduizenden jaren geleden ons zonnestelsel en lieten her en der voorwerpen achter, waarvan de mens na vele jaren studie het gebruik nog steeds niet echt begrijpt. De grootste vondst was Gateway, een soort tussenstation voor de Heechee, wiens achtergelaten ruimteschepen nu gebruikt worden om verkennende tripjes naar ingeprogrammeerde bestemmingen te maken. Soms met dodelijk resultaat. Verrassend genoeg werd in het eerste boek uiteindelijk niets duidelijk over deze aliens en alles draaide juist om de mens. In Beyond The Blue Event Horizon wordt de focus wat breder en komen er voor het eerst ook meer alien-achtige zaken in beeld.

Het begint allemaal met een jongeman die op een vreemde locatie rondhangt, communiceert met digitaal opgeslagen ‘Dead Men’ en duidelijk niet op Aarde is maar wel een normaal mens lijkt te zijn. Weird. Al snel komen we op wat bekender terrein wanneer de focus verschuift naar de Herter-Hall expeditie, 4 familieleden in een klein ruimteschip dat al 3 jaar onderweg is naar een ontdekt Heechee voorwerp wat hopelijk de oplossing bevat voor de grote voedselproblemen op de ondertussen overbevolkte Aarde. Het blijft interessant om te lezen over mensen die op elkaar zijn aangewezen in een kleine ruimte en die tegelijk ook helemaal gefrustreerd worden van elkaar. Het idee dat ze stinkend rijk kunnen worden met elk soort ontdekking die van nut is voor de mensheid helpt ze in ieder geval om gefocused te blijven. En Robin Broadhead, main character van het eerste boek, fungeert als financierder van deze expeditie die (still rich as balls) op Aarde met verschillende soort problemen wordt geconfronteerd.

Beyond The Blue Event Horizon doet het wat rustigjes aan. Nu was Gateway ook al geen explosieve actie-rit, en dit boek verandert daar (gelukkig) weinig aan. Er is veel opbouw en de lezer wordt de eerste helft van het boek over de meeste mysterieuze en/of buitenaardse zaken in het duister gehouden. In de laatste paar hoofdstukken komen dan eindelijk de grote reveals, en die zijn best wel fascinerend. De grote ‘dit is vermoedelijk wat de Heechee van plan waren of zijn’ onthulling is heerlijk grootschalig en echt zo’n insteek die de sci-fi fan laat zweten van plezier. Wanneer kosmische concepten als gerommel met de Big Bang en het bijsturen van alle leven in het universum genoemd worden, krijg ik in ieder geval een grijns op mijn bakkes. Dat het boek ook nog eens vlotjes geschreven is en niet vervalt in scientific mumbo-jumbo zorgt dat je geen hardcore Trekkie hoeft te zijn om hier doorheen te werken.

Wat ik wel een beetje mis zijn de pagina’s met setting-uitdiepende (maar niet altijd super relevante) informatie die in Gateway regelmatig opdoken. Het gaf dat boek net iets meer afwisseling en karakter, en het was een slimme manier om de lezer ook andere aspecten van de dagelijkse wereld te tonen. Beyond is dan in verhouding een ‘normaal’ boek, al zijn die extra toevoegingen voor de afwisseling niet meer nodig aangezien we nu een grotere cast volgen. Tegelijk wordt de lezer verwend met een bijzonder cool inzicht in de denkprocessen van een Artificial Intelligence die Robin assisteert met het verwerken van informatie die cruciaal kan zijn voor de mensheid maar dit niet kan ophoesten tot hij daar om wordt gevraagd, een freaky entiteit die onvoorstelbaar oud is en een wel heel ongewoon biologie-project onder zijn beheer heeft, en een link  met de prehistorie van onze planeet die me wat prettige 2001 flashbacks gaf.

In principe is Gateway als stand-alone boek helemaal prima, maar ik was eigenlijk toch wel benieuwd naar de onthullingen die nog zouden komen. In Beyond The Blue Event Horizon zijn een paar tipjes van de sluier opgelicht, en verdomme, na die laatste pagina’s wilde ik verder lezen! Nu er een grotere storyline duidelijk is geworden kan de serie echt nog allerlei epische kanten opgaan. Zo ontkom ik niet aan het derde deel natuurlijk. Damn you for taking all my money, Mr. Pohl!

De comics industrie is een hele lastige. Prijzen voor printmedia zijn niet echt laag, met comics die bol staan van de advertenties om er nog enigszins wat aan te verdienen als gevolg. Hoge prijskaartjes voor individuele issues (3 dollar, wat soms direct wordt omgezet naar 3 euro) zorgen er ook voor dat mensen minder snel nieuwe of onbekende series uitproberen. En waarom zou je überhaupt helemaal afreizen naar de comic book store als je een digitale comic gratis kunt downloaden met een paar muisklikken? Een hoop redenen voor mensen om af te haken of makkelijkere alternatieven te zoeken. DC comics had het de laatste tijd niet echt makkelijk. Verkoopcijfers vielen tegen en er waren weinig grote successen in de line-up. Daarom werd een hele extreme stap genomen. Een waar ik bij aanvang weinig hoop in had. DC besloot namelijk om vanaf september dit jaar AL HAAR COMICS te rebooten, en er meteen een aantal nieuwe series bij te knallen. De naam van dit initiatief is The New 52, want het gaat hier namelijk om 52 series die met een shiny nieuwe nummer 1 in de schappen liggen.

Deze gigantische comic-universum reboot begon in een crossover event genaamd Flashpoint. The Flash, het character dat zó snel rent dat hij zelfs door de tijd kan reizen, bevindt zich aan het begin van dit event in een veranderde en ellendige realiteit. Iemand heeft met de tijdslijn gerommeld en het is aan Flash om dit weer te herstellen. Flashpoint was vrij nutteloos als verhaal, en het enige wat relevant is (en eigenlijk de enige reden waarom het bestaat) is om het hele DC universum opnieuw te laten beginnen.

Het gevolg: al die jaren aan backstory en complexe Crisis events die om de zoveel jaar de settting omver gooiden zijn gestroomlijnd. Bepaalde ‘big events’ zijn nog wel gebeurd, andere weer niet. In de nieuwe realiteit is de Justice League nog maar 5 jaar actief. Dingen zijn dus compacter en theoretisch minder ingewikkeld geworden. The New 52 zou daarom new reader friendly moeten zijn, plus zijn alle comics voortaan ook digitaal te koop op de dag van uitgave. Al met al een interessante stap voor DC. We pakken de eerste issues van een hoop series er bij en kijken of dat in de praktijk ook een stap voorwaarts is.

Justice League
De DC versie van The Avengers, oftewel de titel waar alle grootste superheld(inn)en in voorkomen. De vlaggeschip-titel die meteen met issue 1 uit de startblokken moet knallen en dikke actie met toffe twists moet bieden. En issue 1 faalt hier meteen compleet in. De comic speelt zich 5 jaar in het verleden af, voordat de Justice League gevormd is. Omdat de rest van de 52 comics wel in het heden speelt (op een enkele uitzondering na) lijkt me dit wat verwarrend voor nieuwe lezers. Maar goed, in Justice League 1 zien we Batman opgejaagd worden door de politie terwijl hij zelf achter een vage alien aanzit. Green Lantern duikt op en ontmoet Bats voor het eerst. Boy oh boy, wat komt Hal Jordan hier over als een douchebag. De alien blaast zichzelf op, en bij gebrek aan antwoorden besluiten de twee heren naar Metropolis te gaan, waar een andere alien rondhangt en die weet vast meer van de hele situatie. Brilliant thinking, guys. Daar aangekomen blijkt die alien Superman te zijn, die Green Lantern aanvalt en vervolgens stoer poseert voor de laatste pagina. To be continued!
Geoff Johns, die normaal ook Green Lantern schrijft, levert een rommelig verhaal wat dankzij Jim Lee’s tekeningen er wel slick uitziet maar op geen enkel punt de lezer prikkelt. Een zeer slecht begin voor het grote DC-vernieuwings-initiatief. Hopelijk wordt de rest beter..

Action Comics is de serie waar Superman ooit in begon, en de reboot hiervan kreeg een hoop aandacht omdat Grant Morrison himself het schrijfwerk ging doen. Morrison, die bewees boeiende dingen te kunnen doen met Batman en met het oudere All-Star Superman een van de beste Supes verhalen ooit neerzette. Ja, dat schept hoge verwachtingen. Action Comics 1 speelt zich ook in het verleden af, wanneer Clark Kent nog maar 6 maanden actief is als superheld. Gekleed in jeans en een S-logo T-shirt is hij rebelser, jonger en cockier dan de normaal zo nobele en brave Superman die we kennen. Ik moet zeggen, het is een verfrissende benadering van het personage en het is haast jammer dat we uiteindelijk een volwassener Clark moeten gaan volgen. Deze eerste comic heeft in ieder geval een hoop Supermanny-stuff, de dingen die je van zo’n comic zou verwachten. Niet al te veel verrassingen, maar als totaalplaatje een zeer fijne start met een toffe conclusie die zorgt dat je nummer 2 ook nog te pakken wil krijgen. Het tekenwerk van Rags Morales wisselt alleen een beetje. Sommige panels zijn super nice, andere weer rommelig met rare gezichtsuitdrukkingen. Maar goed, ben heel benieuwd waar dit allemaal heengaat.
Issue 1 van de Superman comic is alles wat je niet in een comic over dit character wil zien. De focus ligt op de (vernieuwde) Daily Planet crew, Superman zelf lijkt eerder een cameo-rol te hebben in zijn eigen publicatie. Er is wat standaard actie met een groep criminelen, een soort vuur-alien die niet boeit en één pagina die verwijst naar een andere comic en in dit nummer op geen enkele manier iets toevoegt. Heel erg rommelig en, erger nog, saai. De twist dat Louis Lane in de reboot een relatie met een andere dude heeft is het enige noemenswaardige. Gaap.
In Superboy zien we hoe een kloon (samengesteld uit Clark Kent’s DNA en dat van een op dit moment nog onbekend mens) zich in een laboratorium ontwikkelt. Hij bestaat nog maar enkele maanden en leert langzaam zijn powers kennen. Als eerste issue is het allemaal nog wat awkward en niet heel erg aangrijpend. De conclusie doet me ook niet zoveel. Mogelijk alleen interessant als je het Superboy character vóór de reboot al volgde.

Detective Comics was de serie waar Batman ooit in begon, in 1939 al weer. De reboot van deze serie maakt op dit moment alleen nog niet echt veel indruk. Het is een verzameling met Bat-clichès die alleen voor nieuwe lezers nog leuk weglezen. We hebben Joker die Jokerige dingen doet, (een opvallend jonge) Commissioner Gordon, Batman die dingen zegt als “I own the night”, Bruce Wayne die een date moet laten varen omdat hij op jacht moet, Alfred die Alfreddig is, een hoop bloed en bonus ranzige laatste pagina om de jongere doelgroep binnen te halen met een hoge gore factor. Mweh. Ik ben te verwend door goede Bat-comics om dit nog de moeite waard te vinden.
Maar het kan erger! Batman – The Dark Knight staat misschien niet zo bol van de clichès maar compenseert dat met meer domme actie. De tekeningen van David Finch zijn wel donker en sfeervol, maar hij tekent iedereen altijd als misvormde spierbundel. We zien corporate Bruce in actie (zzzz) en daarna blijkt er een uitbraak te zijn in Arkham Asylum. Wat zouteloos geknok later en we komen aan bij één van de stomste cliffhangers uit The New 52. Oei oei oei. Skip this one!
Batman and Robin bewijst gelukkig dat er nog potentie in de vleermuis zit. Een coole mystery villain, een goede introductie van de dynamiek tussen Batman en zijn zoon Damian (die alleen geen verrassingen biedt voor oudere Batman lezers) en een korte maar krachtige showdown. Deze comic heeft hetzelfde creatieve team dat ook aan de Green Lantern Corps serie werkte tijdens haar coolste periode, dus ik ben heel benieuwd wat deze rakkers nog meer uit hun mouw gaan schudden.
Maar er is meer! De comic die simpelweg Batman heet heeft wat overeenkomsten met The Dark Knight. Ook hier is er een uitbraak in Arkham Asylum, en hier kun je mooi zien hoe zo’n situatie wél cool op papier gezet kan worden. Ook hier begeeft Bruce zich in het high society leven, maar lijkt dat een iets boeiendere richting op te gaan. Alle Robins worden in de comic betrokken, er is wat detectivewerk, een moordmysterie en een toffe eindreveal. Helemaal niet verkeerd!
Batwing is misschien wel een van de interessantste titels in de Bat-lijn. Het geheel speelt zich af in Afrika, in de fictieve en corupte stad Tinasha om precies te zijn. Politieagent David Zamvimbi blijkt een vleermuis-thema alter ego te hebben en bezig met het opbouwen van zijn reputatie. In dit eerste nummer valt meteen het bijzonder fijne tekenwerk van Ben Oliver op, maar het verhaal van Judd Winick vloeit best lekker en tegen het eind zul je zeker zin hebben in méér. Ik hoop dat deze comic de mix blijft houden tussen superhero werk en de problemen die horen bij het leven in een corrupte stad. Een soort The Shield met superpowers. Nice!

Green Lantern gaat nog steeds over Hal Jordan, alleen lopen we op Dorkside achter met het bespreken van de grote storylines die in de tussentijd hebben plaatsgevonden dus is zijn status quo wat veranderd. Naast Batman is GL de enige serie waar weinig aan is gesleuteld door de reboot, ze waren vóór Flashpoint dan ook de populairste DC uitgaven. Het eerste nummer van deze nieuwe Lantern reeks is Sinestro-heavy, wat een plezier is om te lezen, maar de Jordan delen zijn niet zo gruwelijk boeiend. Een (te?) rustig set-up nummer.
Voor Green Lantern Corps geldt hetzelfde. Een slome opbouw die de nieuwe status quo aan nieuwe lezers moet introduceren, met een climax die me weinig deed. Komt deels door de niet al te mooie visuals van Fernando Pasarin. De comic lijkt te draaien rond Guy Gardner en John Stewart, wat in principe wel interessant moet worden.
Green Lantern – New Guardians focust op die laatste Aardbewonende Green Lantern, Kyle Rayner. We zien in een flashback hoe hij aan de groene ring kwam en zien in het heden dat hij ongewild de aandacht trekt van alle andere Corps-kleuren. Echt een set-up issue waar je zo doorheen raast en nu nog niet super veel indruk maakt, maar ik denk dat hier potentie in zit. Gedoe met al die andere kleuren Lanterns was voorheen ook altijd leuk om te lezen, hopelijk pikt men hier de draad er weer mee op.
Red Lanterns volgt Atrocitus en zijn groepje door woede gevulde agressievelingen dat we in een recente review hebben leren kennen. De Red Lanterns zijn als concept wel redelijk, maar als hoofdonderwerp van een comic bieden ze te weinig boeiends. In dit eerste issue gebeurt er zo goed als niets en is er op het eind vermoedelijk niemand die denkt ‘holy crap ik MOET weten hoe dit afloopt!’. Kun je skippen.

All Star Western. Jonah Hex die anno 1880 in Gotham samenwerkt met ene Dr. Amadeus Arkham om een serie gruwelijke moorden op te lossen? Aw hells yeah!  Het eerste nummer is ook nog eens extra dik, fijne bonus. Smaakt hoe dan ook naar meer!

Aquaman, zo’n beetje de minst populaire ‘grote naam’ van DC comics, maakt een zeer goede comeback in zijn nieuwe eerste issue. Schrijver Geoff Johns en tekenaar Ivan Reis werkten eerder al samen aan Green Lantern en dit duo heeft altijd mijn aandacht. Aquaman is een hele goede mix tussen character drama, actie en opbouwende narigheid. We zien hoe de gemiddelde DC burger geen hoge pet op heeft van de hoofdpersoon, en vanuit die underdog positie gaat deze comic bewijzen dat Aquaman toch cool kan zijn. I’m on board for another issue!

Wonder Woman deed me nooit zo veel. Niet dat ik problemen heb met vrouwelijke superheldinnen (al lijken de meeste alleen te bestaan voor de horny 14-year old male doelgroep) maar ik vond Wonder Woman niet zo boeiend als concept. Dan is zo’n reboot een goed moment om mij als twijfelaar over te halen. Haar eerste issue is zeker niet slecht, en fans van old school mythologie zullen hier wel mee uit de voeten kunnen. Er zijn mysterieuze gebeurtenissen, Wonder Woman bewijst best badass te zijn en de ‘grote reveal’ heeft zeker potentie. Best nice!

The Flash was ook altijd zo’n personage wat nooit echt mijn aandacht wist te trekken, en Flashpoint hielp ook niet zo veel. Zijn nieuwe serie is eigenlijk.. best ok. Komt voornamelijk door de waanzinnige artwork en pagina lay-outs van Francis Manapul, en de zachte/fijne kleuren van Brian Buccellato. Deze twee heren hebben beide de comic ook geschreven, dat zie je niet zo vaak. Vermoedelijk dat daarom het verhaal zo verwoven is met de beelden. Ditzelfde verhaal is aardig, nergens echt mindblowing, maar als totaalpakket is Flash zeker een kijkje waard.

Demon Knights. Voelt aan als een shitty D&D campaign met flauwe characters. Speelt zich ergens af in het verleden met bla bla wizards bla groot leger bla bla dinosaurussen. Ik ben te oud en bitter voor dit soort onzin.

Animal Man is wat mij betreft dé comic van The New 52. Het character is verre van bekend en het idee van een man die bepaalde powers van dieren kan ‘lenen’ lijkt een beetje kazig, maar de uitwerking hier is freaking amazing. Ten eerste is het tekenwerk van Travel Foreman heel afwijkend en sfeervol, met als bonus ook wat gave panel layouts, al zal deze stijl niet iedereen kunnen bekoren. Het verhaal van Jeff Lemire vult de tekenstijl prima aan. Animal Man is namelijk een horror-comic met een sterke menselijke kern. Ik heb issue 2 al gelezen (ja, ik speel hier een beetje vals) en oh my god de opbouw wordt alleen maar beter. Geef dit een kans als je van freaky shit houdt.

Maar er is méér voer voor horror-fans. Swamp Thing ligt qua thema dicht bij Animal Man, en ik hoop echt dat er een crossover tussen die twee aan zit te komen. Het eerste nummer is voornamelijk set-up en dialoog, wat op zich wel begrijpelijk is. Swamp Thing dook vóór de grote DC reboot heel even op na jarenlange afwezigheid, en het bleek nodig om de achtergrond van hoofdpersoon Alec Holland wat toe te lichten. Ook hier heb ik het tweede issue ook al bekeken en daarin worden dingen echt een stuk interessanter. En naarder. Me likey!

We sluiten af met Stormwatch. Dit was vroeger een superhero-team in het Wildstorm comic universum, wat helemaal op zichzelf stond. Dankzij The New 52 zijn de characters hieruit nu ook opgenomen in de DC status quo. De eerste (nieuwe) Stormwatch comic fungeert echt als introductie-issue, maar het vloeit nog niet zo lekker. Characters moeten door clunky dialoog de lezer duidelijk maken welke powers ze hebben, en het team zit vol vreemde types die nog niet zo goed uit de verf komen. Er zijn meerdere dreigingen, maar een strakke focus ontbreekt. Er is zeker potentie (en ik weet hoe freaky en awesome de storylines met deze characters destijds konden zijn) maar het is nu nog even doorbijten.

Tot zover! Er blijven nog een hoop series over, maar ik neem aan dat niemand zit te wachten op een artikel over alle 52 comic-titels. We moeten ergens een grens trekken natuurlijk! Al met al is de DC reboot redelijk geslaagd. Of het nou echt nodig was is de vraag, maar de gevolgen zijn nu al duidelijk: er is weer interesse in DC. De verkoopcijfers zijn zeker niet verkeerd en een hoop mensen die voorheen nooit een comic aanraakten zijn verleid om ‘het eens te proberen’. Er zit natuurlijk een hoop middelmatig materiaal tussen de (wat mij betreft te grote) stapel met series, het is daarom hopen dat de minder bekende maar goed in elkaar stekende titels het op de lange termijn gaan redden. Only time will tell. Over een jaar gaan we daarom opnieuw kijken naar de status van al die DC titels, dan kunnen we beter inschatten of de reboot écht een goede keuze was. Dat worden dus een hoop issues om te lezen in de tussentijd. Het is zwaar werk joh, comics reviewen…

The War of Light. Dat klinkt niet echt als een heel indrukwekkend conflict, alsof een stel koters elkaar met zaklampen in elkaar beuken. De Green Lantern comic maakt er alsnog iets heel fijns van, zeker als elke soort ‘Light’ een op zichzelf staand Lantern Corps betekent. We weten allemaal (toch?) dat de Green Lantern Corps het groene lichtspectrum dat hoort bij wilskracht gebruikt, en een tijd terug begon het Sinestro Corps de gele kleur van angst tegen ze te gebruiken. In recent op Dorkside besproken Green Lantern Corps comics werd ook meer aandacht geschonken aan de violet licht dragende Star Sapphires die juist met liefde het universum willen beschermen. Pff, liefde, whatever. Maar er duiken méér lichten op in het universum, en met elke nieuwe kleur escaleert de verstandhouding tussen alle groeperingen. Chaos lijkt onvermijdelijk, en dat leidt tot heel erg prettig weglezend comic-entertainment.

Rage of the Red Lanterns (Green Lantern 26 – 28, 36 – 38, Final Crisis: Rage of the Red Lanterns)
De eerste 3 issues in deze trade hebben de titel ‘The Alpha Lanterns’ en vormen tegelijk een epiloog van de Sinestro Corps War en zetten dingen in gang die zullen leiden tot de War of Light. Het begint allemaal als de Guardians de Alpha Lanterns creëeren, emotieloze agenten die fungeren als rechtshandhavers binnen de Corps zelf. Één Guardian die verminkt werd tijdens de Sinestro Corps War blijkt een eigen (evil?) agenda te hebben. Een groep wannabe-Guardians die zichzelf The Controllers noemen ontdekt een mysterieus oranje licht in deep space. Sinestro staat op het punt om geëxecuteerd te worden voor zijn misdaden. En een Green Lantern met grote woede in haar hart krijgt plots een rode ring om haar vinger..
Ja, qua opbouw weet Rage of the Red Lanterns wel te boeien. Het tekenwerk van Mike McKone mag dan niet super slick zijn, het verhaal maakt dat weer goed. De oplettende lezer heeft vast gezien dat in deze trade de issues 29 t/m 35 ontbreken. Deze vormen een op zichzelf bestaande storyline die in de winkels te vinden is onder de naam Secret Origin. Dit verhaal is een geupdate versie van Hal Jordan’s eerste kennismaking met de groene ring, waar extra details en characters aan zijn toegevoegd die inhaken op de War of Light storyline. Secret Origin is ook nog eens een goed beginpunt voor nieuwe lezers, al zullen ze daarna wel verder moeten gaan met de comic Rebirth en vanaf dat punt verder lezen. Wel zuur dat deze comic uiteindelijk een betere introductie is van het Green Lantern concept dan de recente film.
In de tweede helft van deze trade komen dingen in een stroomversnelling. We maken niet alleen kennis met de Red Lanterns, maar zien ook een blauw Corps, dat hoop gebruikt als hun drijvende kracht. Geel, groen, blauw en rood komt samen in een stevige showdown die lekker van de pagina’s spettert, deels dankzij het tekenwerk van Ivan Reis. Dit is precies waar ik op hoopte toen al die andere kleuren Lanterns werden geïntroduceerd! Er zijn wel wat kleine nadelen; het rode Corps is nogal over the top (tegenstanders die constant brandend bloed uitkotsen? Ehhh, ok?) en er worden constant nieuwe dingen geïntroduceerd terwijl we niet zo heel veel tijd krijgen om andere recente concepten wat verder uit te bouwen. Het liefst zag ik de conflicten tussen de Corps-groeperingen met wat meer lange termijn cause-and-effect. Maar de volgende gigantische crossover staat al weer achter de schermen klaar om dingen overhoop te gooien.
Al met al is Rage of the Red Lanterns onmisbaar als je de Lantern comics wil volgen. De setting wordt steeds verder uitgebouwd en het ‘Corps versus Corps versus Corps’ concept is bijzonder vermakelijk. Op wat weirde momentjes na zeker goed te doen!

Agent Orange (Green Lantern 39 – 42, Blackest Night 0)
De kleur van ons koningshuis is in het DC universum blijkbaar ook de kleur van de hebzucht. Gezien de expansiedrift van die Hollandse zeevaarders vroegâh is dat misschien niet eens zo onterecht. Maar goed, na de opkomst van rood en blauw gekleurde Corps-concurrenten komt in Agent Orange een nieuwe pipo problemen veroorzaken. Tegelijk heeft Hal Jordan ook zijn eigen issues; hij is de eigenaar geworden van een blauwe ring, die constant zijn groene ring verstoort . Een geinig concept, maar het wordt in deze trade toch wel een beetje pijnlijk duidelijk dat Jordan als character niet zo heel erg boeiend is. Schrijver Geoff Johns denkt daar blijkbaar anders over, en alles draait in deze comics dan ook om Jordan en zijn acties. De cast in die andere comic die in dezelfde setting speelt, Green Lantern Corps, is in verhouding gevarieerder en ook nog eens leuker om te volgen.
Mgoed, terug naar Agent Orange. Het nieuwe oranje Corps is qua concept anders dan wat we ondertussen gewend zijn, wat zorgt voor de nodige afwisseling. Het verhaal zelf is misschien niet al te spannend, maar heeft wat toffe onthullingen en er is genoeg actie om de fans te plezieren. De leukste momenten zijn die waarop verschillende kleuren Lanterns met elkaar in contact komen, of een character een andere ring om de vinger krijgt met alle gevolgen van dien. De laatste pagina’s van de trade geven ook nog eens een naar voorproefje van wat er in de aankomende crossover Blackest Night staat te gebeuren. Op zich is het logisch dat er naast al die Lantern-groeperingen met vrolijke kleurtjes ook een zwart Corps bestaat wat als Grote Vijand gaat fungeren. Hierna volgt nog een preview van Blackest Night met schetsen en een overzichtje van alle grote partijen. Beetje suf, want dit bevat spoilers die enkele leuke onthullingen van die komende storyline weggeven.
Het tekenwerk in deze trade wordt door veel verschillende mensen gedaan, wat de consistentie niet helemaal ten goede komt. Sommige panels zijn ook wat rommelig, alsof deze comic er in hele korte tijd uitgeperst moest worden. Nergens wordt het storend lelijk, maar vergeleken met eerdere Green Lantern comics is het wat onder de maat.

Ik moet toegeven; op dit punt vermaakte ik me prima met alle Lantern series. Ze vullen elkaar goed aan en blijven steeds leuke dingen in de mix gooien. Nu de kleuren rood, blauw en oranje aan het spectrum zijn toegevoegd kan die War of Light pas écht goed van de pagina’s spetteren. Er komt hoe dan ook nog een hoop spannends aan wanneer de Blackest Night zich gaat ontvouwen, wat we in een volgende review zullen zien. Maar goed dat Hal Jordan niet kleurenblind is.

Het lijkt een thema te zijn waar filmstudio’s maar geen genoeg van kunnen krijgen: de alien invasie. De laatste tijd lijkt het weer in opkomst te zijn met titels als War of the Worlds, Battlefield : LA, Skyline en in zekere mate Transformers. Dat de kwaliteit van deze producties niet al te hoog is, ligt misschien aan het formaat. In 2 uur kun je van het idee ‘onze planeet wordt anally probed door een grote groep mysterieuze/agressieve wezens en de mensheid lijkt machteloos te staan’ niet meer dan een bombastisch actiespektakel maken zonder al te veel aandacht voor de diepere thema’s. Dan is een televisieserie een betere optie. Hier heb je de tijd om het menselijke element uit te diepen en de emotionele investering van de kijker te vergroten. Falling Skies is een alien invasion tv serie die in juni 2011 op de Amerikaanse buis verscheen, en wekte mijn interesse vanaf de eerste aankondigingen. Hoeveel series kunnen namelijk zeggen dat ze Steven Spielberg als producer hebben?

Bij aanvang van de eerste aflevering gaat het niet zo fijn met ons planeetje. Een half jaar eerder verscheen een vloot met buitenaardse schepen in ons luchtruim en begon zonder pardon een grootschalige invasie. EMP’s schakelden alle electronica uit en weerstand bieden leek nutteloos want de aliens waren snel, taai en genadeloos. Volwassenen werden zonder pardon gedood en kinderen kregen een vreemde parasiet in de nek die ze veranderden in hersenloze slaven. De invasie-vloot is weer verder getrokken, maar er is een grote troepenmacht achter gebleven wiens motivaties nog onduidelijk zijn. Dat is een best heftige status quo, en een sterk beginpunt voor een serie. Toch is het eindresultaat niet zo gaaf als je bij zo’n opzet zou verwachten.

We volgen een groep overlevenden die samen het 2nd Massachusetts Militia Regiment vormen, een mix van burgers en soldaten die uit Boston zijn ontsnapt en nu onder moeten duiken tot er een plan wordt gemaakt om de aliens terug te pakken. Hoofdpersoon Tom Mason is de second-in-command van deze groep, wiens achtergrond in militaire geschiedenis goed van pas komt nu elke dag een strijd is om te overleven. Mason wordt gespeeld door Noah Wyle, misschien bekend van E.R., en is vrij geschikt voor de rol. Alleen jammer dat de makers het op safe spelen met wéér een hoofdpersoon die weinig meer is dan een brave middle age white guy met een hart van goud en een paar koters.
En op safe spelen, dat doet Falling Skies wel vaker. De rest van de cast bestaat uit personages die zo mat zijn dat er bijna geen ruimte is voor conflicten. Moon Bloodgood is Anne, de te vriendelijke dokter die dokterige dingen doet. Drew Roy is Hal, Tom’s oudste zoon, die braaf en vriendelijk is. Enzovoorts. Wanneer het boeiendste personage in je serie een scumbag moordenaar/dief/verkrachter-combinatie is, dan is er iets goed mis. Ook vindt alles plaats nadat de mensheid voor het grootste deel is uitgeroeid, maar dat kun je aan de characters niet aflezen. Nu zal vast uit marktonderzoek zijn gebleken dat de doelgroep van deze serie niet houdt van ellende en realistische (lees: getraumatiseerde) personages, maar een beetje uitzichtloosheid had het geheel wat aangrijpender gemaakt. Je zou kunnen denken dat deze keuze komt door Spielberg zelf, die nogal wat family-friendly entertainment op zijn naam heeft staan, al schijnt zijn input als producer nogal mee te vallen.
De serie Jericho speelde zich af na een kernaanval op Amerikaanse bodem en was eigenlijk ook iets te braaf voor zo’n bruut concept, maar daar werd dit gecompenseerd met een goede cast, goed dialoog en het langzaam maar zeker uitbouwen van de setting. In de 10 afleveringen van Falling Skies’ eerste seizoen (een tweede is al aangekondigd) blijft het niveau eigenlijk constant hetzelfde. Er is uiteindelijk te weinig opbouw naar iets wat je echt bij de strot grijpt, helaas.

Falling Skies lijkt ook door budgetproblemen maar niet echt van de grond te willen komen. De aliens in deze serie, die Skitters worden genoemd, zijn vrij ok. Het design is tenminste weer eens wat anders dan een op twee benen lopende mensachtige. De standaard Skitters worden bijgestaan door mechs, wat voor variatie in de tegenstand zorgt en ze maken nog coole geluiden ook. Maar per aflevering komen we meestal maar één of twee aliens tegen en kunnen de menselijke characters nog makkelijk van ze wegkomen ook. Zo komt hun dreiging niet echt geloofwaardig over. Als een grote groep mensen de Skitters zonder al te veel moeite kunnen ontwijken en wekenlang veilig zijn in een verlaten schoolgebouw waar stealth niet echt mogelijk is… tsja, dan lijken die aliens niet al te competent.

Het grootste probleem zit ‘m in het zwakke schrijfwerk. Elke aflevering haalt iemand die beter zou moeten weten wel iets intens doms uit. Een gevangen genomen Skitter wordt te vaak onbewaakt achter gelaten, onbetrouwbare mensen worden op hun woord geloofd, mensen die inside information hebben over de aliens worden niet uitgehoord, etc. Er lijken expres plot holes te zijn zodat deze kunnen leiden tot (normaal gesproken makkelijk te voorkomen) issues die het verhaal op gang moeten houden. Als de characters onderling zo goed met elkaar overweg kunnen en je maar een beperkt aantal aliens in beeld kunt brengen blijven er weinig opties over om drama en spanning te creëren. Er zijn ook andere slordigheden: zo wordt de vriendin van een van de mannelijke hoofdrolspelers door de Skitters gevangen genomen. Normaal gesproken is dit een goed moment voor wat character building, maar hier wordt niks mee gedaan. Alsof hij het drie scènes later al vergeten is. Het character zelf maakt ook geen aanstalten haar te willen bevrijden, terwijl hij voorheen alle moeite deed om zijn in eenzelfde situatie zittende broertje terug te krijgen. What a dick.

Het vervelende is alleen dat ondanks het zwakke schrijfwerk en de goody two-shoes cast er alsnog een kern van simpel maar aardig entertainment is. In andere woorden: de serie is niet slecht genoeg om compleet te negeren. Het is makkelijk wegkijkende tijdens-het-avondeten televisie, en zo veel nieuwe science fiction series zijn er op dit moment nou ook niet meer. De reveals over de Skitters en hun werkwijze zijn bijvoorbeeld best aardig, en aflevering 8 geeft een mooie draai aan het hele concept. Er zijn een paar creepy momenten, de laatste twee aflevering bouwen op naar een spannende conclusie (die helaas zal tegenvallen), en op bepaalde momenten voelt het geheel wél als een post-invasie survival verhaal. Ergens heeft Falling Skies wel wat weg van het eerste seizoen Walking Dead. Daar had ik ook een hoop over te zeuren, maar de paar dingen die goed waren zorgden er voor dat ik toch op de een of andere manier bleef kijken.

Het is echt wel mogelijk, een spannende serie over de door aliens in het nauw gedreven mensheid. De Battlestar Galactica reboot had wat mij betreft een goede mix van toffe characters, mysterieuze agressors en heftige ontwikkelingen. Falling Skies heeft thematisch gezien wat overeenkomsten, maar moet in haar tweede seizoen echt meer indruk gaan maken om me verder te laten kijken. Meer aliens, meer spanning, minder brave familie bullshit. Anders zal wat mij betreft niet alleen de lucht, maar ook het doek vallen voor deze groep mensen.

Het klinkt als de ergste horrorfilm sinds jaren. Stel je het eens voor. De NS heeft weer eens vertraging. Heeeeeel veeeel vertraging. En je zit in de trein. Zo’n lekker volgepakte, met stinkerige studentjes met de was voor mama, arrogante mobiele kwakers en zelfgenoegzame omaatjes. En als klap op de vuurpijl, weet je dat de trein zodadelijk opgeblazen wordt. Waarna je telkens weer wakker wordt in diezelfde trein. Met dezelfde vertraging en dezelfde ongeschoren backpackers. En acht minuutjes om die ene cruciale, correcte beslissing te nemen. Het overkomt legerkapitein Colter Stevens (Jake Gyllenhaal), die er net zoveel van snapt als jij bij het lezen van deze review. Het laatste wat hij zich herinnerde, was dat hij vrolijk op Afghaantjes aan het schieten was vanaf een helicopter. Raarrrrr. En ineens zit hij in een trein. Keer op keer, waarna hij ontwaakt in een kleine ijzeren tank. Waarop hij weer resoluut in de trein wordt getorpedeerd. Om er een soort Groundhog Day met terroristen te beleven. Is hij aan het tijdreizen? Iets te hevige pilletjes in een paar loze minuutjes op de legerbasis? Welk sinister plot ontvouwt zich hier?

Als je mij een jaar geleden verteld had, dat ik niet alleen een vervolg op Deus Ex zou spelen, maar dat het ook daadwerkelijk als een bona fide opvolger van Deus Ex aan zou voelen, zou ik je voor gek versleten hebben. Maar verdomd als het niet waar is, ik zit hier gasten te besluipen, computers te hacken en geheime basissen op inventieve manieren te infiltreren met mijn volledig gecyberde karakter in een neo-cyberpunk wereld waar je bijna je kont niet kan keren of je loopt alweer tegen een evil samenzwering aan. Ik ben Deus Ex aan het spelen!

Deus Ex: Human Revolution is de prequel van de originele Deus Ex, een paar decennia voor het eerste deel, wanneer Augmentation technologie net een big issue aan het worden is. Je speelt Adam Jensen, een voormalig SWAT leider die nu als hoofd beveiliging werkt voor Sarif Industries, een groot Augmentatie gericht bedrijf, die op het punt staat om hun doorbraak te introduceren, wat ervoor zou zorgen dat cyberonderdelen niet meer door het lichaam afgestoten zouden worden, zodat mensen niet meer afhankelijk zouden zijn van een bepaald duur medicijn. Uiteraard gaat alles gigantisch mis, wanneer een team van cybersoldaten het lab binnenvalt, alle research vernietigd, de boel in de hens zet en alle daar werkende geleerden voor dood achterlaten. Jensen zelf, op dat moment nog compleet niet geaugmenteerd (je hebt zelfs geen HUD in het intro gedeelte), raakt dodelijk gewond en alleen massieve augmentatie redt hem het leven. Spoel de tijd zes maanden door en je wordt vervroegd van je herstelperiode gehaald, omdat een groep anti augmentatie puristen een Sarif fabriek/kantoor gegijzeld hebben en je begint aan je eerste missie als gecyberde badass, waar je erachter komt dat de huidige situatie verbonden is aan de inval van zes maanden geleden. Zo kom je op het spoor van een heel web aan samenzweringen die je in de loop van het spel zult moeten ontrafelen.

En de manier waarop je dat doet wordt geheel aan jou overgelaten. Je kan je als een spook door het spel heen sneaken, je kan als een soort Robocop alle oppositie doorzeven, en alles wat daar tussenin ligt. Ieder locatie heeft meerdere manieren om je in rond te bewegen en iedere missie heeft meerdere manieren om hem op te lossen. Keuzevrijheid voert door bijna heel het spel de boventoon. Op een gegeven moment moet je in het mortuarium van de Detroit politie zijn, zonder directe toestemming. Behalve de krankzinnige (maar mogelijke!) optie om je een weg naar binnen te schieten, kun je een voormalige politievriend overtuigen om je een bezoekerspas te verlenen, zodat je zonder enig probleem bijna overal rond kan lopen. Of je kan op een aantal manieren naar binnen sluipen, via het dak, het riool, ventilatiesystemen, opties te over. Inderdaad, dit is precies wat de eerste Deus Ex zo goed maakte, en dit hebben ze fantastisch voort gezet in Human Revolution.

De gameplay zelf is in vele opzichten beter dan het soms ietwat stroeve Deus Ex. Het is nog steeds een First Person Shooter/Sneaker, maar nu met een zeer natuurlijk aanvoelend cover/stealth-systeem dat meer dan een klein beetje afgekeken heeft van Metal Gear Solid. Je verschuilen achter alle verschillende muren en objecten en lekker sneaky langs mannetjes sluipen en ze systematisch uit schakelen gaat zo soepel, dat je soms bijna vergeet dat je ook nog in vuurgevechten verzeilt kan raken. Maar ook het vechtsysteem is behoorlijk goed gedaan. Hoewel je niet zo zwaar van metaal gemaakt bent dat je zomaar in een kogelregen kan gaan staan, kan je met goed positioneren en mikken vrij efficiënt de oppositie een kopje kleiner maken en alle wapens voelen enorm goed aan. Maar wat als je gevonden wordt, of er staan teveel vijanden in de weg en je hebt besloten dat je niemand wilt doden? Geen enkel probleem. Er zijn meerdere niet-dodelijke wapens en de Takedowns zijn voornamelijk handig als je je op een (relatief) vreedzame manier door het spel wilt spelen.

Takedowns? Juistem, er zijn geen melee wapens meer, in plaats daarvan kun je iemand in één keer uitschakelen met een Takedown als je dicht bij genoeg bent en genoeg energie over hebt. Takedown is één van de vele Augmentatie skills die je met RPG stijl levelups krijgt. Dit kan allerhande verschillende vormen aannemen, van stiller lopen en rennen, tot hoger springen, een Predator-achtig cloaking systeem, verbeterde radar mogelijkheden, beter hacken en een heus experimenteel wapensysteem wat alles in de directe omgeving opblaast. Wederom geheel aan te passen op hoe jij het spel wilt spelen. Wil je een smoothe infiltrant spelen? Neem zo snel mogelijk de verschillende hacking en stealth Augs, samen met de CASIE, een augmentatie die je extra sociale opties geeft, die niet alleen reacties leest en je daardoor extra informatie over iemands persoonlijkheid geeft, maar ook speciaal aangemeten feromonen kan loslaten om mensen extra te beïnvloeden.

De CASIE is één van de subtiele spelelementen die perfect het centrale dilemma van het spel uitbeeldt, namelijk hoe de samenleving verandert als mensen steeds meer met technologie hun lichaam kunnen verbeteren en hoe dit een geheel nieuwe klassenstrijd kan veroorzaken. Het is één ding dat de speler sterker en sneller is en allemaal extra informatie kan binnenkrijgen (je hebt in principe een smartphone in je hoofd), maar het hele idee van de CASIE augmentatie is best wel enorm naar. Om maar een voorbeeld te noemen, als je de optie krijgt om hem te gebruiken in een gesprek met je spunky sidekick pilote Faridah Malik om wat extra info uit haar te krijgen, zegt ze iets in de trant van ‘waag het niet die CASIE tegen me te gebruiken, want anders…’ Het spel houd je hier tegen en haalt de optie weg, maar het feit alleen al dat je bijna zonder na te denken wat feromonen los wou laten op Malik is best wel een shockerende gewaarwording. Dan voel je je echt smerig en zou je gewoon bijna willen herladen en het gesprek opnieuw voeren, want dat doe je gewoon niet bij je vrienden! Een prachtig moment van ‘show not tell’. Wat dat betreft weet Eidos Montreal de wereld en karakters echt fantastisch neer te zetten en zijn de hoofdproblemen ook behoorlijk geloofwaardig en relevant. Grappig genoeg zitten er een aantal retro-sf elementen in. Dit speelt zich zo’n twintig jaar voor Deus Ex af, dus hebben ze daadwerkelijk een sf setting die meer dan tien jaar geleden geschreven is genomen en dan de klok twee decennia teruggedraaid. Je vind hier bijvoorbeeld e-books. Nee, geen kindles met een hele digitale bibliotheek erin, maar e-boeken met allemaal één boek. Juist ja. En in het begin van het spel noem je in een gesprek met je collega super techneut SCSI kabels. Die zijn nog in gebruik in de Deus Ex wereld van 2027. Dit is retro science fiction wat daadwerkelijk in 2000 geschreven had kunnen zijn. Briljant gewoon. Dat gezegd hebbende is het merendeel van de setting uitermate modern (met een interessante neo-Renaissance stijl) en kan ik me wel voor stellen dat het er allemaal zo uit zou kunnen zien in één of twee generaties.

Valt er dan niks aan te merken? Ja, zelfs dit spel laat wat steken vallen. Er zijn een drietal boss-fights die niet te omzeilen zijn en alleen maar te winnen zijn door puur en alleen schade te doen. Erg irritant als je een sneaky Jensen speelt, en ze vallen enorm uit de toon vergeleken met de rest van het spel. De vijandelijke AI laat tijdens gevechtssituaties nog weleens wat steekjes vallen (ventilatieopeningen snappen ze bijvoorbeeld niet) en ze hebben het Metal Gear Solid probleem van vergeetachtigheid, wat systematisch vijanden uitnemen soms iets te makkelijk maakt. Bewegende dozen valt ze ook niet op. Ik heb letterlijk een snoepautomaat opgetild, die voor me gehouden en zo vlak voor twee bewakers gaan staan, dat ding neergezet en me daaromheen gesneakt, wat ze niet opviel, zodat ik ze tegelijkertijd kon neerslaan. Of een fort van dozen om me heen bouwen zodat een politieagent en camera niet zien dat ik een computer aan het hacken ben midden in het politiestation. “Let maar niet op mij, ik zet alleen even een koffieautomaat voor de pc, niks om je druk om te maken!” Nou weet ik niet of ik dat daadwerkelijk als ‘probleem’ zou willen bestempelen, want het is wel enorm geinig om dat soort trucs uit te halen. Het zou me ook niks verbazen als ze dat soort AI foutjes er expres in hebben laten zitten; het maakt het spel er eigenlijk alleen maar leuker door.

Naast The Witcher 2 is dit voor mij één van de absolute toppers van de afgelopen paar jaar. En er komen nog hele nieuwe DLC missies aan, dus het kan alleen nog maar beter worden. In de tussentijd ga ik nog even wat e-mails van collega’s lezen en hun snoeprepen stelen, ahem, ik bedoel mijn taken als hoofd beveiliging van Sarif Industries uitvoeren. Serieus, als je ook maar enigszins wat aan Deus Ex vond, dan moet je Human Revolution spelen.

Films zijn dol op zombies. En zombies op cameracrews, dus een win-win situatie nietwaar? Toch zijn er ernstige filmische misbaksels te vinden. Alles lijkt dan ook al geprobeerd met zombies. Zo was er het onvergetelijke Zombi2 (deel 1 bestaat overigens niet eens!) met een heus gevecht tussen een zombie en een haai.  En wat te denken van zoiets fraais als zombiebikerchickstrippers of een airbus vol dolers (Flight of the living dead). Zelfs Romero zelve slaagt er maar niet in een waardige opvolger te smeden van zijn klassieke trilogie.

Er was eens… in een heelal..

Then again, heel veel science fiction zombie-films zijn er dan weer niet. Des te meer reden voor de grootgraaiers van Lucas’ evil empire om de zombies eens op wat stormtroopers en fluffy Ewoks los te laten in het Star Wars universum. Joe Schreiber (o.a. zombiethriller Chasing the dead) probeerde het eens met zijn novel Death Troopers. Ongeveer een jaar voor de verwikkelingen van A New Hope, als de Empire nog stevig in het ruimtezadel zit, zweeft gevangenisschip Purge door de ruimte. Twee smokkelende broertjes, Kale en Trig Longo, hebben er zojuist hun vader verloren, en staan op het punt eveneens het loodje te leggen door de moordlustige vechtersbaas Aur Myss. Terwijl zij zich proberen staande te houden temidden van de verschrikkingen van de dagelijkse werkelijkheid, zweeft er plots een verlaten Star Destroyer op het pad van de Purge. Maar een boardingparty ontketent al snel fatale gevolgen en stort de broertjes in een overlevingstocht temidden van dolende Imperial Guards samen met een handjevol overlevenden.

Rotte stormtroopers

Death Troopers leest als een gemiddelde zombieslasher. Dat wil zeggen, een befaamd tien-kleine-vleesburgertjes-scenario waarvan het maar de vraag is of er meer dan drie de eindstreep halen (vaak niet). Maar waar veel films de aandacht je eerder doen smachten naar de eerste keer dat de zombies hun tanden in de domme blondine mogen zetten, weet Schreiber iets meer inlevingsvermogen te genereren. De verwikkelingen volgen zich in zeer hoog tempo op, en bij vlagen is het dan even onduidelijk wat er nu precies met wie is gebeurd, al wordt dat vaak al snel helder omdat de personages elkaar dan wel even inlichten. Het resultaat is dat het verhaal hierdoor meer een natuurlijk verloop volgt, en we niet altijd precies op de hoogte zijn wat er met afzonderlijke leden gebeurt als de grote groep zich splitst. Hinderlijk is dit niet. Bovendien houdt het de vaart en hectiek lekker in het verhaal. Na enkele karakterschetsen tuimelen de hoofdpersonages namelijk met lightspeed in een stresserig rampscenario waaruit geen enkele ontsnapping mogelijk lijkt.

Zombies in spacesuits?

Grootste euvel voor Death Troopers zijn wel een paar grote plotholes waar de Star Destroyer zelf in had kunnen parkeren, en de befaamde Lucas-misvatting: Meer-en-groter-en-meer-is-vast-spannender. Daardoor wordt het ongeloofwaardig wie er nu wel/niet waarom worden bekeerd tot de zombieheid of ander  naars. Gelukkig staat ertegenover dat de Purge en Star Destroyer ook wel weer erg fijne décors vormen voor een apocalyptisch en beklemmend horrorscenario, en zijn er een paar coole twists. Zo is Death Troopers meer dan de gemiddelde zaterdagavond zombieslasher geworden. Een spannende science fiction horror in een omgeving die er zich prima voor leent. Misschien moet iemand Romero en Lucas eens in één kamer brengen?

Het was voor mij een beetje moeilijk om te accepteren, maar ja, de eerste (en laatste?) Green Lantern film viel vies tegen. Zonde, want mensen die bij aanvang niet zo bekend waren met het character zullen zich waarschijnlijk niet geneigd voelen om méér van hem op te sporen. Net nu de Lantern comics die we hier op Dorkside op chronologische volgorde bespreken in hun allervetste periode aan zijn gekomen!

Waar de film de grenzeloze mogelijkheden van de space-setting niet wist over te brengen op de kijker doen de comics dat al jarenlang helemaal prima. De serie die gaat over de organisatie zelf, Green Lantern Corps, heeft een hele brede focus. Veel kleurrijke characters, missies in alle uithoeken van het universum, en het ziet er allemaal nog lekker slick uit ook. Een hele fijne mix die liefhebbers van actie gemixed met sci-fi eigenlijk niet mogen missen. Als je meer over de Corps wil weten of gewoon een goed beginpunt wil hebben om met de comic te beginnen dan verwijs ik u met liefde en plezier naar Recharge, de eerste bundeling van de serie-herstart. Enjoy! Wij gaan hier in ieder geval verder waar we gebleven waren. Een grote oorlog is maar net afgerond of de volgende dreiging begint al de kop op te steken. Never a dull day in space!

Ring Quest

Het is voor de Green Lantern organisatie een tijd van wederopbouw. Na de ellende die veroorzaakt werd door de evil collega’s in het Sinsestro Corps zijn de verliezen groot en is de schade enorm. Hoofdpersonen Guy Gardner en Kyle Rayner hangen rond op Aarde, onzeker over hun toekomst. Maar ja, kiezen voor een baantje op onze planeet of chillen op de Lantern homeworld waar elke dag weer wat onverwachts gebeurt… dat is eigenlijk geen keuze, toch? En zo besluiten Gardner en Rayner permanent op de wereld Oa te gaan wonen. Komt mooi uit, want ze worden kort daarna samen met andere elite-leden bijeengeroepen voor een belangrijke missie. Iets die te maken heeft met ringen. Een… Ring Quest, if you will.

De leiders van de Green Lanterns, de kleine blauwe mannekes die zichzelf de Guardians noemen, zijn bezorgd om al die gele Sinestro Corps ringen die dagelijks het universum doorzoeven op zoek naar nieuwe gastheren. Het elite-team wordt nu op pad gestuurd om de nieuwe dragers in één specifieke regio op te sporen en uit te schakelen voordat ze op de lange termijn problemen gaan veroorzaken. Goed bekeken van die ruimtesmurfen. Die missie blijkt alleen een stuk gevaarlijker te zijn wanneer een gele ring, die dragers zoekt die goed zijn in angst inboezemen, in bezit gekomen is van space-tiran Mogul. Uh oh..

Ring Quest, geschreven door Peter J. Tomasi, zit als brokje space-entertainment weer helemaal prima in elkaar. We krijgen kort te zien wat de belangrijkste Corpsleden doen om bij te komen na de recentste ellende, maar ze worden snel genoeg weer in de actie gegooid. We zagen Mogul voor het laatst in de comic Revenge of the Green Lanterns, en het voelt logisch dat hij hier nu weer terugkeert. Hij is dan ook een ideale keuze voor een gele ring, al zal Mogul zich niks aantrekken van de rest van Sinestro’s Corps en asociaal z’n eigen ding gaan doen. De actie is flitsend, de schaal is lekker groot, en er zijn zelfs een paar horror-achtige momentjes verspreid over deze comic. Het begint al met het ontdekken van een wereld die compleet omringd is door dode organische materie en dingen worden alleen maar creepier vanaf dat punt. De visuals van Patrick Gleason zijn zoals gewoonlijk weer perfect voor het verhaal en hebben door goede panel layouts soms een claustrofobisch effect.

Helaas overleeft niet iedereen de confrontatie met Mogul, en een van de coolere Lantern characters zal het veld moeten ruimen. De serie blijft haar grimmigheid behouden, en dat trek ik eigenlijk wel prima. Het mag dan kleurrijk en avontuurlijk zijn, de dood ligt in het DC universum nog steeds overal op de loer. Al met al is Ring Quest gewoon een no-brainer voor Lantern fans. Zelfde geldt voor het deeltje dat er op volgt…

Sins of the Star Sapphire

Er zijn al eerder hints langsgekomen in andere Green Lantern comics over het bestaan van nieuwe organisaties die een ander deel van het kleurspectrum onder hun controle hebben. Waar de Lanterns kracht putten uit groen gekleurde wilskracht maken hun voornaamste tegenstanders in het Sinestro Corps gebruik van geel, wat gelijk staat aan angst. Maar zij zijn niet de enigen: de laatste tijd is er een helder violet licht op de planeet Zamaron zichtbaar. Juist, een nieuw Corps heeft zijn intrede gemaakt. Eentje dat niet gedreven wordt door wilskracht of angst, maar… liefde. Oh god, als dit maar geen lovey-dovey bullshit wordt!

De Guardians zijn van nature niet agressief, en omdat niemand weet wat die Zamarons nou precies van plan zijn wordt besloten een diplomatische missie op te zetten. Hey, eindelijk eens een probleem wat niét met een hoop geknok op te lossen is! Het blijkt dat de Zamarons een eigen Power Battery hebben die een serie ringen van energie voorziet. De dames in dit Corps noemen zichzelf de Star Sapphires en zij hebben zo hun eigen plannetjes om het universum te redden. En die plannen lopen niet rechtlijnig met hun groene collega’s…

Tegelijkertijd wordt de wilskracht van de Green Lanterns met een omweg ondermijnd. Sinestro Corps aliens zoeken familieleden van Lanterns op hun thuiswerelden op en slachten ze af, wat een hoop leden nerveus maakt. En alsof dingen niet erg genoeg zijn zoekt de creepy Sinestro agente Cryb Lantern families op met kleine kinderen, doodt de ouders en steelt de baby’s om ze zo op haar eigen manier op te voeden. De zoektocht naar Cryb zal voor de meeste actie in deze trade zorgen, en het is een vrij effectief geheel geworden. Cryb is qua design een freaky organisme met nare powers.

Er zijn een paar kleine verwijzingen naar dingen die in die ándere Lantern comic, genaamd Green Lantern, plaatsvonden. Zo wordt de naam ‘Aplha Lanterns’ even genoemd en blijken de Guardians een nieuwe regel in het Book of Oa te hebben geplaatst die alle Corpsleden in staat stelt nieuwe dingen te doen. Omdat de twee series onderling overlap hebben is de leesvolgorde soms even tricky, al kun je deze hier besproken comics lezen zonder dingen gespoilered te krijgen of cruciale info te missen. Plus zullen we in een volgende review de Green Lantern issues bespreken waar we hier niet aan toe kwamen.

Sins of the Star Sapphire bevat in ieder geval weer fijne dingen voor de fans. De mix van actie en dialoog is dik in orde en er zijn interessante onthullingen die de mythologie van de setting wat uitbreiden. Ook interessant hoe één specifieke Guardian, die in de strijd tegen het Sinestro Corps verminkt is geraakt, haar eigen plannetjes lijkt te hebben… De afhandeling daarvan zien we snel genoeg, in de mega crossover genaamd Blackest Night. Maar zo ver is het nog niet helemaal. Het tekenwerk van Patrick Gleason is weer compleet awesome. Twee issues in deze bundeling zijn getekend door nieuwkomer Luke Ross en zijn aardig maar nergens echt spetterend.

Al met al zijn deze Green Lantern comics zeer prettig weglezende brokjes entertainment geworden. Er wordt langzaam maar zeker naar iets heftigs toegewerkt, en nu het universum naast groen en geel er ook een violet schijnsel bij heeft gekregen belooft het in ieder geval een kleurrijk geheel te gaan worden. Het zou echt zonde zijn om deze sci-fi fun te laten liggen. Ja, mensen die na het zien van de matige film deze comics een kans durven geven… dat zijn de types met échte wilskracht. Zal de Corps leuk vinden.