Mensen die in de kerstperiode aan surprises doen hebben ze vast ook gemaakt: lijstjes met wat je graag zou willen ontvangen. In het Marvel comic Universum was bijna elke dag in 2010 kerstmis voor één specifieke gast: Norman Osborn. Onder Spiderman fans bekend als de Green Goblin, maar door een hoop media-manipulatie en dat hele ‘being in the right place at the right time’ idee is Normie nu de baas geworden van S.H.I.E.L.D., zo’n beetje de machtigste organisatie in de Marvel setting. En wat wil een man als Osborn die alles al lijkt te hebben? Nou, zo blijkt, nog best wat. Norman heeft namelijk ook een lijstje gemaakt, en hij wil zeker geen Best Of Guus Meeuwis album of seizoen Mad Men op DVD…

De periode dat Osborn de top dog was in het Marvel universum wordt Dark Reign genoemd, en er zijn een hoop miniseries of losse issues uitgekomen die op dit concept inhaakten. Acht losse comics vormden samen The List, die als bundeling te koop zijn en als rode draad een pissed off Osborn hebben. De beste man is namelijk nu wel de baas van S.H.I.E.L.D. (dat hij meteen hernoemt tot H.A.M.M.E.R. als dikke vinger naar Nick Fury) maar hij is nog niet helemaal tevreden. Norman heeft een lijstje gemaakt met al zijn frustratiepunten, en omdat de kerstman daar niets mee doet is het aan hemzelf om deze dingen af te strepen. Dingen als ‘Kill Spider-Man, Kill Daredevil, Kill Frank Castle’. Je weet wel. Een typisch lijstje van een psychopaat.

The List bestaat uit steeds één comic van een specifieke serie of character. In totaal zijn in de List bundeling de volgende comics terug te vinden: The Avengers, Daredevil, X-Men, Secret Warriors, Hulk, Punisher, Wolverine en Amazing Spider-Man. Mocht je niets hebben met deze rij characters dan kun je deze uitgave skippen zonder er slaap over te verliezen. Maar de lezers die Marvel wat actiever volgen en een anthologie-conceptje wel eens willen proberen zouden hier nog wel wat geinigs uit kunnen halen.
Het grootste probleem van deze uitgave is dat de meeste losse verhalen niet echt op zichzelf staan. Voorkennis is vaak handig, en soms valt de lezer midden in een al lopende storyline. Nu is er wel een korte recap pagina aan het begin van elk nummer dus de lezer wordt niet helemaal in het duister gelaten, maar de hardcore Marvel fan zal hier het meeste plezier van hebben. Het kan hoe dan ook handig zijn om het einde van Secret Invasion en vooral Dark Avengers te hebben gelezen, die gaan over het begin van de Dark Reign periode.

De individuele issues variëren van ‘mwah’ tot ‘niiiice!’. We gaan ze allemaal even af!
Avengers – Geschreven door Brian Michael Bendis, artwork van Marko Djurdevic. Clint Barton, oftewel Hawkeye, is Osborn’s bullshit helemaal beu. Tegen het advies van zijn New Avengers teamleden in gaat hij solo op pad om de door de Dark Avengers ingenomen Avengers Tower te infiltreren en Norman om te leggen. Frustrerend, omdat dit deel eindigt in een cliffhanger die niet hier maar in de reguliere Avengers serie wordt afgehandeld. Dit issue is zeker niet verkeerd, er zijn een paar geinige brokjes dialoog te vinden en Clint mag lekker overdreven badass uit de hoek komen.

Daredevil – Geschreven door Andy Diggle, artwork van Billy Tan. Er is een hoop gebeurd met Matt Murdock sinds de laatste comic die we van hem hebben besproken. Zo is hij een tijdje de bak in gegaan, emotioneel he-le-maal door de mangel gehaald en maakt hij hierna steeds extremere keuzes. Tijdens Dark Reign is het nog gekker geworden; Murdock is nu van plan om leider van de mystieke (en evil!) organisatie The Hand te worden. Het voelt iets logischer als je de voorgaande Daredevil comics hebt gelezen, maar dit is alsnog een vreemde periode voor de serie. In zijn issue van The List probeert Osborn de invloed van The Hand in New York drastisch te beperken, en hij geeft Bullseye de opdracht om Daredevil voor eens en altijd naar de hel te sturen. Er gebeurt helaas in dit nummer niet echt veel, maar in de context van de serie zelf zijn de gebeurtenissen allemaal wat relevanter.
X-Men – Geschreven door Matt Fraction, artwork van Alan Davis. Sinds de gebeurtenissen in Messiah CompleX zijn de X-Men, onder leiding van Cyclops, verhuisd naar San Francisco en verblijven ze op het kunstmatige eiland Utopia. Namor en Emma Frost waren in de beginperiode van Osborn’s rise to power bij hem aangesloten maar hebben sindsdien het contact verbroken. Norman ziet dit als persoonlijke belediging en besluit om Namor op een wel héél persoonlijke manier terug te pakken. De comic is kleurrijk, heeft een redelijk hoog tempo en wat geslaagde actie. De conclusie heeft niet echt een ‘wow’ factor, maar het eindresultaat is gewoon degelijk.
Secret Warriors - Geschreven door Jonathan Hickman, artwork van Ed McGuinness.  Lezers die Secret Warriors volgen zullen dit specifieke verhaal al eens eerder zijn tegengekomen, het was namelijk ook aan de tweede trade toegevoegd. Lezers die Secret Warriors niet volgen zullen vermoedelijk geen idéé hebben waar dit gedoe precies over gaat. De serie zit vol intrige, spionage en geheimen, en om dat nu out of context op te moeten pikken zal niet meevallen. Beetje een vreemde toevoeging, al is er helemaal niks mis met het verhaal an sich. Nick Fury krijgt er genoeg kansen om badass te zijn, en hij heeft ook een lijstje gemaakt dat echt typisch Fury is. Maar ja, niet echt voor casual lezers dus.
Punisher – Geschreven door Rick Remender, artwork van persoonlijke favoriet John Romita Jr. Een van de hoogtepunten van deze collectie. Frank Castle, die zijn arsenaal heeft uitgebreid met gadgets van zijn superhero collega’s, wordt door heel H.A.M.M.E.R. opgejaagd. Hoe kan één man het uithouden tegen een heel leger aan getrainde professionals? En erger… Daken, de zoon van Wolverine, zit hem ook op de hielen. Deze comic is onverwacht bloederig, bruut, genadeloos, met een heftig eind dat me echt wist te verrassen. Jammer dat de Punisher serie na dit punt een overdreven en zelfs monsterlijk paranormale kant opging. Zonde.
Hulk – Geschreven door Greg Pak, artwork van Ben Oliver. Net als Daredevil is er ook met de Hulk vanalles gebeurd sinds zijn laatste besproken comic. Bruce Banner kan niet meer in zijn groene alter ego veranderen, en het blijkt dat het kind dat gedurende de Planet Hulk storyline verwerkt was nog leeft. Deze groene barbaar, Skaar geheten, is naar Aarde afgereisd om in klassieke Griekse tragedie-stijl zijn vader te doden. maar dat is niet Banner, dat is Hulk. Dus werken ze samen totdat Banner weer in die groene woesteling kan veranderen. Osborn vindt de geniale Banner een onvoorspelbare factor en bedenkt een plan om hem zonder al te veel kleerscheuren uit te kunnen schakelen. Dat hij alleen Victoria Hand en Moonstone op deze missie stuurt is dan weer wat suf. Hoe dan ook is het leuk om Banner zonder brute powers te zien, en er is een nerdy ‘plans within plans’ confrontatie tussen mensen die altijd een paar stapjes verder denken. Fijne visuals, een interessant einde… ja, dat was niet echt verkeerd.
Spider-Man – Geschreven door Dan Slott, artwork door Adam Kubert. De Spider serie was rond dit punt best wel suffig, en dit verhaaltje veranderde daar weinig aan. Slott is gewoon niet zo’n goede schrijver wat mij betreft. Peter Parker komt in bezit van videomateriaal dat Osborn in verlegenheid kan brengen, dus wordt hij opgejaagd. Niet boeiend, en ook Kubert’s werk lijkt hier wat meer gerushed. De grootste tegenvaller van deze bundeling.
Wolverine – Geschreven door Jason Aaron, artwork van Esad Ribic. We bewaren the best for last. Oh mijn god wat is dit Wolverine nummer een monsterlijk goed stukje comic entertainment geworden! Een perfecte balans tussen actie, gestoorde sci-fi concepten, originele ideeën en gevat dialoog. De visuals passen ook nog eens perfect bij het materiaal. Wolverine speelt grappig genoeg niet eens zo’n grote rol, het gaat voornamelijk om de uit de Dark Avengers groep gestapte Marvel Boy die ontdekt dat Osborn graag The World wil overnemen. Nee, niet de planeet, maar een geautomatiseerde faciliteit waar Weapon Plus wapens worden uitgebraakt. Tijdens de infiltratie van deze plaats stuit Marvel Boy op Fantomex, de bijdehante superdief/moordenaar/playboy. De perfecte team-up is geboren! The World en Fantomex zijn overigens creaties van Grant Morrison en stammen uit de periode dat hij de X-Men serie voor zijn rekening nam. Good times. Wat mij betreft was dit een van de beste 22 pagina’s aan comic die in 2010 het levenslicht zag. Lovin’ it.

Al met al heeft The List meer hits dan misses, maar de geslaagdheid van deze bundeling hangt af van je bekendheid met de Marvel setting en je interesse in de langskomende characters. Ook moet je niet al te ver doordenken, want er zijn best wat plotholes te vinden. Zo had Osborn bijvoorbeeld Sentry of Ares op de meeste problemen af kunnen sturen, maar deze duiken maar amper op. Vooruit, het eindresultaat zou een gigantische rokende krater zijn geworden, maar als je Spider-Man of Daredevil dan écht zo graag uit de weg wil ruimen dan neem je dat voor lief. Hoe dan ook heb ik me vermaakt met deze uitdieping van de Dark Reign periode. Het is dat ‘ie al in mijn kast staat, anders had ik deze comic vast ook op mijn kerstlijstje gezet.

Het is de laatste tijd wat matigjes gesteld met vampier-films. Die Twilight bullshit zullen we sowieso maar even vergeten, maar een film als bijvoorbeeld Daybreakers was achteraf ook een harde tegenvaller. Sure, Let The Right One In was erg goed, maar stamt ondertussen ook weer uit 2008. En televisie is voor mij al helemaal geen alternatief. Al die series die zonodig oversekste vampieren moeten hebben? Blegh. Ik had de hoop al weer bijna opgegeven, tot mijn aandacht viel op een onbekend filmpje uit 2010 genaamd Stake Land. Een soort post-apocalyptische road movie met monsterlijke vampiers? Aw HELL yeah!

In Stake Land volgen we jongeman Martin (Connor Paolo) die beschermd wordt door een bikkel die zichzelf alleen aan laat spreken als ‘Mister’, gespeeld door Nick Damici. Samen reizen ze de Verenigde Staten door, op weg naar New Eden (oftewel Canada) wat volgens de geruchten een van de laatste veilige plaatsen zou zijn. De mensheid wordt namelijk geteisterd door een vampierenplaag. En niet het aantrekkelijke type dat meisjes verleidt en zich pretentieus gedraagt, maar levensgevaarlijk roofdieren die voornamelijk door primitieve instincten worden gedreven. De hele samenleving is in korte tijd door deze wezens naar de kloten geholpen, en het helpt niet dat er naast deze dreiging ook een grote groep religieuze freaks actief is die zwakkere mensen opjaagt en vampieren vangt voor hun eigen doeleinden, all in the name of the Lord.
De film heeft wat mij betreft de juiste mix van spanning, ellende en survival-momenten. Een dik actiespektakel hoef je niet te verwachten, het geheel is best wel ingetogen en sober qua presentatie. Hierdoor worden alle vampier-scènes een stukje interessanter, de makers weten daarbij ook nog best wat creepy momentjes in de film te stoppen en ook wat originele dingen toe te voegen. We worden niet elke 5 minuten met een nieuwe buslading creeps doodgegooid, de essentie is echt de reis die Martin en Mister maken. Ze bezoeken kleine nederzettingen, oefenen hun vampier-killing moves, pikken soms andere mensen op en proberen zo goed en kwaad als het kan het land te doorkruisen. Stake Land kan gezien worden als een soort mix tussen The Road en The Walking Dead. De vampiers zijn zoals gezegd een stuk monsterlijker, en hebben in deze film ook wat zombie-achtige trekjes. Dat je het effe weet.

In principe is er weinig afwisseling in het verhaal, vanaf de eerste momenten tot de laatste is de reis naar New Eden de focus. Echte character development is er niet zo, en hopelijk stoor je je niet aan het feit dat we weinig te weten komen over deze vampiers en het ontstaan van de huidige nare situatie. Ergens vond ik het wel prima dat we als kijker een beetje in het duister worden gelaten. Wel cool dat er ook verschillende ‘soorten’ vampiers zijn, zo heb je bijvoorbeeld Bersekers die het langst rondlopen, en zo taai zijn dat een houten staak door het hart niet eens mogelijk is. Nasty!.
Naast een niet al te onvoorspelbare storyline zijn er nog wat meer zwakke puntjes. Sommige momenten zijn nét te fout of onbedoeld grappig om heel serieus te nemen, en de laatste 15 minuten lijkt wat te lijden aan Hollywood-syndroom waarbij dingen wel héél erg goed uitkomen voor de characters en er een final showdown is die niet per se had gehoeven. Aan de andere kant bevat Stake Land ook weer wat brute momenten, dingen die je in de standaard grote studio producties niet ziet. Bij vlagen is het dan ook best grimmig, en dat is precies wat een roadmovie door een vernaggelde samenleving nodig heeft om mij als kijker te boeien. Het helpt ook dat de cast best goed werkt, met de norse Nick Damici als hoogtepunt. De film heeft geen bekende koppen, en dat leidt gelukkig niet af van het materiaal. Ik twijfelde zowaar of alle main characters het einde wel zouden halen, wat de kijkervaring alleen maar ten goede komt.

Al met al heb ik me prima vermaakt met Stake Land. De volgende keer dat mensen beginnen te babbelen over sexy bloedzuigers uit Random TV Serie X of saaie love-triangles met domme tienermeisjes en weerwolven kan ik tenminste net doen of ik aan het opletten ben terwijl ik aan een betere, mannelijkere vampier-ervaring terugdenk. Suck on that, baby!

Het lijkt een thema te zijn waar filmstudio’s maar geen genoeg van kunnen krijgen: de alien invasie. De laatste tijd lijkt het weer in opkomst te zijn met titels als War of the Worlds, Battlefield : LA, Skyline en in zekere mate Transformers. Dat de kwaliteit van deze producties niet al te hoog is, ligt misschien aan het formaat. In 2 uur kun je van het idee ‘onze planeet wordt anally probed door een grote groep mysterieuze/agressieve wezens en de mensheid lijkt machteloos te staan’ niet meer dan een bombastisch actiespektakel maken zonder al te veel aandacht voor de diepere thema’s. Dan is een televisieserie een betere optie. Hier heb je de tijd om het menselijke element uit te diepen en de emotionele investering van de kijker te vergroten. Falling Skies is een alien invasion tv serie die in juni 2011 op de Amerikaanse buis verscheen, en wekte mijn interesse vanaf de eerste aankondigingen. Hoeveel series kunnen namelijk zeggen dat ze Steven Spielberg als producer hebben?

Bij aanvang van de eerste aflevering gaat het niet zo fijn met ons planeetje. Een half jaar eerder verscheen een vloot met buitenaardse schepen in ons luchtruim en begon zonder pardon een grootschalige invasie. EMP’s schakelden alle electronica uit en weerstand bieden leek nutteloos want de aliens waren snel, taai en genadeloos. Volwassenen werden zonder pardon gedood en kinderen kregen een vreemde parasiet in de nek die ze veranderden in hersenloze slaven. De invasie-vloot is weer verder getrokken, maar er is een grote troepenmacht achter gebleven wiens motivaties nog onduidelijk zijn. Dat is een best heftige status quo, en een sterk beginpunt voor een serie. Toch is het eindresultaat niet zo gaaf als je bij zo’n opzet zou verwachten.

We volgen een groep overlevenden die samen het 2nd Massachusetts Militia Regiment vormen, een mix van burgers en soldaten die uit Boston zijn ontsnapt en nu onder moeten duiken tot er een plan wordt gemaakt om de aliens terug te pakken. Hoofdpersoon Tom Mason is de second-in-command van deze groep, wiens achtergrond in militaire geschiedenis goed van pas komt nu elke dag een strijd is om te overleven. Mason wordt gespeeld door Noah Wyle, misschien bekend van E.R., en is vrij geschikt voor de rol. Alleen jammer dat de makers het op safe spelen met wéér een hoofdpersoon die weinig meer is dan een brave middle age white guy met een hart van goud en een paar koters.
En op safe spelen, dat doet Falling Skies wel vaker. De rest van de cast bestaat uit personages die zo mat zijn dat er bijna geen ruimte is voor conflicten. Moon Bloodgood is Anne, de te vriendelijke dokter die dokterige dingen doet. Drew Roy is Hal, Tom’s oudste zoon, die braaf en vriendelijk is. Enzovoorts. Wanneer het boeiendste personage in je serie een scumbag moordenaar/dief/verkrachter-combinatie is, dan is er iets goed mis. Ook vindt alles plaats nadat de mensheid voor het grootste deel is uitgeroeid, maar dat kun je aan de characters niet aflezen. Nu zal vast uit marktonderzoek zijn gebleken dat de doelgroep van deze serie niet houdt van ellende en realistische (lees: getraumatiseerde) personages, maar een beetje uitzichtloosheid had het geheel wat aangrijpender gemaakt. Je zou kunnen denken dat deze keuze komt door Spielberg zelf, die nogal wat family-friendly entertainment op zijn naam heeft staan, al schijnt zijn input als producer nogal mee te vallen.
De serie Jericho speelde zich af na een kernaanval op Amerikaanse bodem en was eigenlijk ook iets te braaf voor zo’n bruut concept, maar daar werd dit gecompenseerd met een goede cast, goed dialoog en het langzaam maar zeker uitbouwen van de setting. In de 10 afleveringen van Falling Skies’ eerste seizoen (een tweede is al aangekondigd) blijft het niveau eigenlijk constant hetzelfde. Er is uiteindelijk te weinig opbouw naar iets wat je echt bij de strot grijpt, helaas.

Falling Skies lijkt ook door budgetproblemen maar niet echt van de grond te willen komen. De aliens in deze serie, die Skitters worden genoemd, zijn vrij ok. Het design is tenminste weer eens wat anders dan een op twee benen lopende mensachtige. De standaard Skitters worden bijgestaan door mechs, wat voor variatie in de tegenstand zorgt en ze maken nog coole geluiden ook. Maar per aflevering komen we meestal maar één of twee aliens tegen en kunnen de menselijke characters nog makkelijk van ze wegkomen ook. Zo komt hun dreiging niet echt geloofwaardig over. Als een grote groep mensen de Skitters zonder al te veel moeite kunnen ontwijken en wekenlang veilig zijn in een verlaten schoolgebouw waar stealth niet echt mogelijk is… tsja, dan lijken die aliens niet al te competent.

Het grootste probleem zit ‘m in het zwakke schrijfwerk. Elke aflevering haalt iemand die beter zou moeten weten wel iets intens doms uit. Een gevangen genomen Skitter wordt te vaak onbewaakt achter gelaten, onbetrouwbare mensen worden op hun woord geloofd, mensen die inside information hebben over de aliens worden niet uitgehoord, etc. Er lijken expres plot holes te zijn zodat deze kunnen leiden tot (normaal gesproken makkelijk te voorkomen) issues die het verhaal op gang moeten houden. Als de characters onderling zo goed met elkaar overweg kunnen en je maar een beperkt aantal aliens in beeld kunt brengen blijven er weinig opties over om drama en spanning te creëren. Er zijn ook andere slordigheden: zo wordt de vriendin van een van de mannelijke hoofdrolspelers door de Skitters gevangen genomen. Normaal gesproken is dit een goed moment voor wat character building, maar hier wordt niks mee gedaan. Alsof hij het drie scènes later al vergeten is. Het character zelf maakt ook geen aanstalten haar te willen bevrijden, terwijl hij voorheen alle moeite deed om zijn in eenzelfde situatie zittende broertje terug te krijgen. What a dick.

Het vervelende is alleen dat ondanks het zwakke schrijfwerk en de goody two-shoes cast er alsnog een kern van simpel maar aardig entertainment is. In andere woorden: de serie is niet slecht genoeg om compleet te negeren. Het is makkelijk wegkijkende tijdens-het-avondeten televisie, en zo veel nieuwe science fiction series zijn er op dit moment nou ook niet meer. De reveals over de Skitters en hun werkwijze zijn bijvoorbeeld best aardig, en aflevering 8 geeft een mooie draai aan het hele concept. Er zijn een paar creepy momenten, de laatste twee aflevering bouwen op naar een spannende conclusie (die helaas zal tegenvallen), en op bepaalde momenten voelt het geheel wél als een post-invasie survival verhaal. Ergens heeft Falling Skies wel wat weg van het eerste seizoen Walking Dead. Daar had ik ook een hoop over te zeuren, maar de paar dingen die goed waren zorgden er voor dat ik toch op de een of andere manier bleef kijken.

Het is echt wel mogelijk, een spannende serie over de door aliens in het nauw gedreven mensheid. De Battlestar Galactica reboot had wat mij betreft een goede mix van toffe characters, mysterieuze agressors en heftige ontwikkelingen. Falling Skies heeft thematisch gezien wat overeenkomsten, maar moet in haar tweede seizoen echt meer indruk gaan maken om me verder te laten kijken. Meer aliens, meer spanning, minder brave familie bullshit. Anders zal wat mij betreft niet alleen de lucht, maar ook het doek vallen voor deze groep mensen.

Het klinkt als de ergste horrorfilm sinds jaren. Stel je het eens voor. De NS heeft weer eens vertraging. Heeeeeel veeeel vertraging. En je zit in de trein. Zo’n lekker volgepakte, met stinkerige studentjes met de was voor mama, arrogante mobiele kwakers en zelfgenoegzame omaatjes. En als klap op de vuurpijl, weet je dat de trein zodadelijk opgeblazen wordt. Waarna je telkens weer wakker wordt in diezelfde trein. Met dezelfde vertraging en dezelfde ongeschoren backpackers. En acht minuutjes om die ene cruciale, correcte beslissing te nemen. Het overkomt legerkapitein Colter Stevens (Jake Gyllenhaal), die er net zoveel van snapt als jij bij het lezen van deze review. Het laatste wat hij zich herinnerde, was dat hij vrolijk op Afghaantjes aan het schieten was vanaf een helicopter. Raarrrrr. En ineens zit hij in een trein. Keer op keer, waarna hij ontwaakt in een kleine ijzeren tank. Waarop hij weer resoluut in de trein wordt getorpedeerd. Om er een soort Groundhog Day met terroristen te beleven. Is hij aan het tijdreizen? Iets te hevige pilletjes in een paar loze minuutjes op de legerbasis? Welk sinister plot ontvouwt zich hier?

Het kan in economisch onzekere tijden als deze gebeuren: dat je als directeur van een bedrijf of organisatie zonder pardon buiten wordt geschopt. Vanwege een schandaal, teruglopende omzet, whatever. Wat er dan meestal niet gebeurt is dat de nieuw aangewezen top dog al zijn tijd en moeite stopt in het opsporen en vernietigen van z’n voorganger. Geen gouden handdruk dus, maar eerder een ijzeren boksbeugel. In the face. En dat is nou net wat er met Tony Stark staat te gebeuren als hij niet oppast. In de uit 12 issues bestaande comic World’s Most Wanted mag Stark, oftewel Iron Man, op de vlucht voor zijn ex-werknemers die nogal sinistere plannen met hem hebben. Zo wordt een volgende baan zoeken natuurlijk ook niet echt makkelijk!

De laatste keer dat we Tony Stark in onze comicreviews tegenkwamen was bij de crossover Secret Invasion. Als leider van de organisatie S.H.I.E.L.D. had Tony als doel om de wereld te beschermen tegen allerlei soorten dreigingen, maar werd totaal verrast door het nieuws dat buitenaardse shapeshifters alle lagen van de bevolking hadden geïnfiltreerd. Een hoop stress en knokwerk later werd de planeet toch nog veiliggesteld, maar al Stark’s technologie was naar de kloten en de media was woedend op de man die de invasie niet aan zag komen of kon tegenhouden. Hij werd uit z’n functie ontheven en vervangen door Norman ‘Green Goblin’ Osborn, de mega-eikel en ex-supervillain die dankzij een hoop sneaky mediamanipulatie nu als patriot wordt gezien. Osborn ontbindt S.H.I.E.L.D.  en maakt er H.A.M.M.E.R. van, wat nu min of meer dient als zijn persoonlijke leger, bijgestaan door zijn eigen superteam de Dark Avengers. Vanaf dit punt ging in de Marvel comics setting de Dark Reign periode van start, waain de bad guys het voor het zeggen kregen. Deze nieuwe status quo had invloed op zo’n beetje alle series die door Marvel werden uitgegeven, en die van Iron Man in het bijzonder.

De Iron Man comic kreeg kort na het uitkomen van de eerste Iron Man film een herstart. Slim, want mensen die de film wel leuk vonden zullen eerder geneigd zijn om een comic issue met nummer 1 op te pikken dan het risico te lopen ergens halverwege een lopende storyline te moeten beginnen. De opnieuw gestartte comic kreeg de titel Invincible Iron Man, en bij issue 8 begon de storyline World’s Most Wanted die een jaar lang door deze serie zou lopen en Tony door een gigantische mangel zou halen. Nu Norman Osborn aan de macht is dreigen dingen uit de hand te gaan lopen. Wat is namelijk het geval? Sinds de gebeurtenissen in die eerdere grote crossover Civil War moeten alle legaal opererende superhelden zich registreren bij de Amerikaanse overheid. Er is dus nu een Superhuman Registration Database waar alle info over elke held in te vinden is. En al die informatie in de handen van een megalomane en wraakzuchtige bastard als Osborn… da’s niet goed. Een van Tony’s laatste acties voor hij S.H.I.E.L.D. verlaat is de Database wissen, tot er uiteindelijk nog één versie over is. En die zit in Stark’s (door de Extremis procedure in een supercomputer veranderd) brein. Een brein dat hierdoor wel héél erg gewild wordt.

Gedurende World’s Most Wanted zal Tony proberen alle Registration Database info uit zijn brein te wissen. Dit is niet zo heel eenvoudig, en de procedure moet uitgevoerd worden op Stark-locaties die over de hele wereld verspreid zijn. Het wordt nu voor Tony een race tegen de klok om zijn brein min of meer schoon te vegen vóór Osborn hem te pakken krijgt. En die laat er geen gras over groeien. Norman heeft namelijk nogal wat connecties van dubieuze aard die ingeschakeld worden. Van de arrogante Namor en criminele overlord The Hood tot de psychopatische Madam Masque. Terwijl Tony constant belaagd wordt begint hij mentaal ook steeds verder af te takelen, zodat hij constant zijn Iron Man outfit moet downgraden naar een oudere en simpelere versie tot hij uiteindelijk in zijn allereerste kostuum rond moet banjeren. Zo krijgt World’s Most Wanted ook een coole retro insteek, al zijn de omstandigheden allesbehalve nostalgisch.

Het uitgangspunt van deze storyline is tof, al is het natuurlijk een beetje makkelijk van schrijver Matt Fraction om te zeggen dat Tony niet in één keer zijn brein kan schoonvegen. Tsja, dan blijft er weinig verhaal meer over. Maar de slome desintegratie van Stark’s persoonlijkheid is zo fascinerend dat je hier niet te lang bij stilstaat. Tony, de normaal zo briljante visionair, wordt elke minuut verder gereduceerd tot kasplantje. Hij verliest cruciale herinneringen en moet moeite doen om zijn missie niet te vergeten. Marvel fans die problemen hadden met Stark’s karakterisatie sinds Civil War (waarin hij inderdaad nogal heftige beslissingen maakt en best een eikel wordt) zullen het misschien prettig vinden om deze alpha male op z’n zwakst te zien. Spannend wordt het verhaal er in ieder geval wel door.
De cast van deze comic is sowieso best uitgebreid. Naast Stark is er aandacht voor Osborn, Maria Hill en Pepper Potts, met cameos van een hoop heroes en villains. Pepper in het bijzonder krijgt een interessante superhero make-over. In de eerste storyline van de Iron Man comic herstart werd ze al voorzien van hetzelfde soort repulsor tech wat Tony heeft, nu krijgt ze een wel heel erg cool afscheidsgeschenk van haar ex-baas.

Het tekenwerk van Salvador Larocca zal misschien niet iedereen aanspreken. Gezichtsuitdrukkingen zijn soms wat weird of gerushed, al vond ik zelf veel van de designs cool en is de actie altijd duidelijk. Ook hebben de visuals iets.. menselijkers. Het is niet het standaard overdreven opgepompte superhelden-werk, mag ook wel eens. Deze hele storyline is in twee losse trades (World’s Most Wanted 1 en 2, obviously) te vinden en is een aanrader voor Iron Man fans die de overkoepelende Marvel storyline ook een beetje volgen. Bereid je wel voor op een einde wat nog niet echt een einde is; deze storyline krijgt nog een staartje en als je eenmaal zo ver bent gekomen kun je vermoedelijk niet wachten om méér te lezen. Komt goed uit!

Stark Disassembled is de naam van de comic die direct volgt op World’s Most Wanted. Ik zal niet al te veel van de inhoud weggeven, maar laat ik het er op houden dat een hoop van Stark’s (vroegere) vrienden bijeenkomen om een eerder opgenomen bericht van hem terug te horen met daarin wel héél erg ongewone instructies. Omdat Tony zelf nu bijna hersendood is geworden is hij bijzonder kwetsbaar. Iets dat een van Osborn’s huurmoordenaars wel erg goed uitkomt…

Stark Disassembled is best een aardig vervolg. Zelfde schrijver en tekenaar combinatie, en de draad wordt meteen weer opgepikt. Er gebeurt niet zoveel spannends en afwisselends als in de vorige storyline, maar de passages in Tony’s uiteenvallende onderbewuste waren sfeervol en creepy.

Een groot nadeel van deze Iron Man comics is dat ze uiteindelijk een hoop character building ongedaan maken. Dat laat een wat zure nasmaak achter; Tony heeft een aantal heftige keuzes gemaakt de laatste tijd en hij krijgt zo wel een heel erg handige Get Out Of Guilt Free card. Dat is iets dat voornamelijk hopeloze comic fanboys als ik zal storen, dus hopelijk zal het jouw leesplezier niet beïnvloeden. Hoe dan ook gaat de Iron Man serie vanaf dit punt weer een nieuwe, interessante richting in en dit punt vormt ook een mooie afsluiter van een zware periode voor deze metalen meneer. Als het goed is zal de Iron Man serie niet zo snel meer van je Most Wanted Comics lijstje afgaan.

Films zijn dol op zombies. En zombies op cameracrews, dus een win-win situatie nietwaar? Toch zijn er ernstige filmische misbaksels te vinden. Alles lijkt dan ook al geprobeerd met zombies. Zo was er het onvergetelijke Zombi2 (deel 1 bestaat overigens niet eens!) met een heus gevecht tussen een zombie en een haai.  En wat te denken van zoiets fraais als zombiebikerchickstrippers of een airbus vol dolers (Flight of the living dead). Zelfs Romero zelve slaagt er maar niet in een waardige opvolger te smeden van zijn klassieke trilogie.

Er was eens… in een heelal..

Then again, heel veel science fiction zombie-films zijn er dan weer niet. Des te meer reden voor de grootgraaiers van Lucas’ evil empire om de zombies eens op wat stormtroopers en fluffy Ewoks los te laten in het Star Wars universum. Joe Schreiber (o.a. zombiethriller Chasing the dead) probeerde het eens met zijn novel Death Troopers. Ongeveer een jaar voor de verwikkelingen van A New Hope, als de Empire nog stevig in het ruimtezadel zit, zweeft gevangenisschip Purge door de ruimte. Twee smokkelende broertjes, Kale en Trig Longo, hebben er zojuist hun vader verloren, en staan op het punt eveneens het loodje te leggen door de moordlustige vechtersbaas Aur Myss. Terwijl zij zich proberen staande te houden temidden van de verschrikkingen van de dagelijkse werkelijkheid, zweeft er plots een verlaten Star Destroyer op het pad van de Purge. Maar een boardingparty ontketent al snel fatale gevolgen en stort de broertjes in een overlevingstocht temidden van dolende Imperial Guards samen met een handjevol overlevenden.

Rotte stormtroopers

Death Troopers leest als een gemiddelde zombieslasher. Dat wil zeggen, een befaamd tien-kleine-vleesburgertjes-scenario waarvan het maar de vraag is of er meer dan drie de eindstreep halen (vaak niet). Maar waar veel films de aandacht je eerder doen smachten naar de eerste keer dat de zombies hun tanden in de domme blondine mogen zetten, weet Schreiber iets meer inlevingsvermogen te genereren. De verwikkelingen volgen zich in zeer hoog tempo op, en bij vlagen is het dan even onduidelijk wat er nu precies met wie is gebeurd, al wordt dat vaak al snel helder omdat de personages elkaar dan wel even inlichten. Het resultaat is dat het verhaal hierdoor meer een natuurlijk verloop volgt, en we niet altijd precies op de hoogte zijn wat er met afzonderlijke leden gebeurt als de grote groep zich splitst. Hinderlijk is dit niet. Bovendien houdt het de vaart en hectiek lekker in het verhaal. Na enkele karakterschetsen tuimelen de hoofdpersonages namelijk met lightspeed in een stresserig rampscenario waaruit geen enkele ontsnapping mogelijk lijkt.

Zombies in spacesuits?

Grootste euvel voor Death Troopers zijn wel een paar grote plotholes waar de Star Destroyer zelf in had kunnen parkeren, en de befaamde Lucas-misvatting: Meer-en-groter-en-meer-is-vast-spannender. Daardoor wordt het ongeloofwaardig wie er nu wel/niet waarom worden bekeerd tot de zombieheid of ander  naars. Gelukkig staat ertegenover dat de Purge en Star Destroyer ook wel weer erg fijne décors vormen voor een apocalyptisch en beklemmend horrorscenario, en zijn er een paar coole twists. Zo is Death Troopers meer dan de gemiddelde zaterdagavond zombieslasher geworden. Een spannende science fiction horror in een omgeving die er zich prima voor leent. Misschien moet iemand Romero en Lucas eens in één kamer brengen?

Bijna tien jaar oud alweer. Long overdue review? Liggen we al zovér achter op de redactie hier? Niets daarvan, een fraaie reissue en een zowaar Nederlandse vertaling van Hush maken de comic weer actueel genoeg om even in de spotlight te jagen. En geloof me, dat is flink terecht. Het is weer een schimmige nacht als zovelen in Gotham City. Langs de stille kades liggen de vrachtschepen stilletjes te dobberen, alsof ook zij onheil verwachten. In de schaduwen zien we een silhouet van het dak springen. Batman! De vleugels gespreid, een blik koelbloedig op oneindig en klaar voor zijn eerste confrontatie in deze miniserie, met een reusachtige, bloeddorstige Killer Croc.

Maar het zou geen miniserie zijn, als Batman niet vermoedt dat er meer achter de ontmoeting met Killer Croc zit dan het oog toelaat. De detective ontdekt al snel een spannend complot om de Vleermuis te decimeren tot Guano-kruimeltjes. Een plot, waarin DC-favorieten als de Riddler en de Joker even langskomen of zelfs een rol in het web rondom de vleermuis lijken te hebben. Maar waar Batman’s ergste vijand (knijp me if you’ve heard that one before), Hush, vakkundig jacht op hem maakt

Bat-noir

Hush is geschreven door Jeph Loeb, die ook de fraaie Bat-noir novel The Long Halloween op zijn conto heeft staan. In tegenstelling tot die meer uitgesponnen en verhalende novel, ligt het tempo in Hush aanmerkelijk hoger en boordevol heftige actie. Dat is maar goed ook, want daar weet een artiest als Jim Lee natuurlijk als geen ander raad mee. Een beetje Marvel-kenner begint bij het horen van zijn naam spontaan het lichaam rechtop te positioneren, de mondhoeken kwijlend te laten zakken, de handen vooruit en richting bookshop te trekken. Lee maakt namelijk zo ongeveer de meest gedetailleerde, pompeuze, overdadige papieren popcorn die je je maar kunt voorstellen. Vrouwelijke heldinnen hebben steevast een taille waar Adriana Lima een moord voor zou doen en borsten die de plastische chirurgie voor een raadsel zou doen staan. En onze eigen Bas Rutten oogt als een mager scharminkeltje dat je zo het speelkwartier in een vuilnisbak omkiepert vergeleken bij de ronde spiermassas waar Batman mee pronkt dankzij Lee.

Ontdek de detective

Een jonge Harrison Ford als een triggerhappy Lucky Luke trekkend over de prairies. Dat zie ik best voor me. Maar een bejaarde man die op zijn paard getild moet worden? Moet dat onze held worden in de aanstormende film die niemand minder dan Steven Spielberg weldra over ons heenstort? De titel belooft in ieder geval spectakel, want hoe serieus moet je iets nemen dat Cowboys and Aliens heet, en hier niet doelt op illegal aliens in de vorm van indianen? De film kunnen we nog niet zien, maar de comic is er al wel een tijdje.

Pief pief

De cowboytjes en indianen analogie hanteren de meesters zelf ook meteen. Na een korte proloog over de expansiedrift van de VS, zien we zijdelings de expansiedrift van een andere soort: aliens die het op grotere schaal doen, lees, het heelal. Al snel wordt rechtstreeks ingezoom op het oude Westen van 1873, waar een groep stoere proppenschieters vanachter de huifkarren zich verdedigt tegen een horde uitzinnige pijltjeswerpers. Tot er een UFO vlakbij neerstort. Helaas blijken de aliens gezegend met een fervente wens om ook deze planeet maar eens lekker in te lijven bij hun interplanetaire rijkje en voor de cowboys en indianen hun eigen sores kunnen uitvechten, hebben ze er beide een vijand bij.

Seriously..

De comic laat er zo dus geen misverstand over bestaan. Niet al te serieus nemen dus, lijkt het hoofdadvies daaruit. Schrijver Andrew Foley en Fred van Lente zijn aan het creatieve stuur. En van Lente kennen we natuurlijk al van eerder – eveneens niet al te serieus – werk. Luciano Lima hanteerde de pennen. Dat gebeurt allemaal vrij degelijk. Braafjes zelfs. Het tekenwerk is niet bijster opvallend, en soms zelfs behoorlijk ondermaats. Geen spannend kleurwerk, quick & dirty gezichtsexpressies, en aliens zijn ook wel eens spectaculairder als monsters in beeld gebracht.

Yeehaw! Aliens!!

Harrison Ford is niet eens zo’n gekke acteur voor de film waarschijnlijk, want de cowboys stralen ook wel het karakter van de nukkige Indiana Jones uit. Vrijbuiters, morrend, dol op zwepen, en niet overal geliefd. Er zijn wel enkele niet-voor-kids momentjes, maar echt overdreven pekkig of bloedig wordt het ook weer niet, een uitzondering daargelaten. Jammer genoeg ontberen de karakter af en toe een flinke dosis relativerende humor, maar over the top serious wordt het ook nergens. Daardoor domineert de verre van subtiele moralistische boodschap in een middle-of-the-road jasje. Niet superstorend, maar geen hoogvlieger. De dikke honderd paginas lezen weg als een doorsnee Hollywood sci-fi action movie uit het eens-huren-segment. Gelikt, beetje te veel crowdpleasing en vooral niets schokkends of creatiefs. Wat dat betreft, zou de verfilming dus best aardig kunnen uitpakken. Zolang je als kijker tolereert dat er cowboys met lassos aliens met bombastische lasers over de praerie opjagen, that is. De comic barst van de actie, maar bevat weinig substantie of onvoorspelbare wendingen. Een vermakelijk zesje als rapportcijfer, maar ongetwijfeld een dikke acht waard voor mensen die Indiana Jones’ Kristallen Schedel van alle onnodige verhalende opsmuk gestript willen zien.

Wacht..

He? …

kuch…..

Is het al begonnen?

…

de review, that is….?

*gefluister*

…

Die van Buried (2010)

Je moet het maar durven. Een film doodleuk beginnen met een dikke minuut niets. Zwart scherm. Af en toe wat gerochel en gehijg op de achtergrond. Goed. Het is bekend dat de Spaanse regisseur Rodrigo Cortés voor zijn debuut ‘Buried’ maar 3 miljoentjes tot zijn beschikking had, maar om dat zo pijnlijk duidelijk te maken naar de kijker toe. Meteen schrapte hij ook maar even in de voornaamste kosten. Acteurs. Décor. Effecten. Sterker nog, de hele film speelt zich af in een kist. Een doodskist welteverstaan. En dat is akelig wakker worden! Zo rijdt je vrolijk in je truck dwars door het altijd gezellige Irak, en zo blijk je plots de bewoner van een mahoniehouten appartement met uitzicht op zand, zand, en nog eens woestijnzand. Het overkomt Paul Conroy (Ryan Reynolds, o.a. Wolverine). Gelukkig voor Paul (en de kijker), bevinden zich in de kist eveneens een mobiele telefoon en een aansteker. Na een hectisch en paniekerig begin over zijn claustrofobische gevangenis, begint Paul gestaag te werken aan zijn nieuwe levensdoel: overleven, en verklaart gedurende anderhalf uur de voornaamste reden van het budget van 3 miljoen (telefoonkosten!).

De bioscoop als gezamenlijke doodskist

Zoals altijd wanneer een film met een beperkt aantal acteurs en locaties werkt, komt er des te meer aan op het verhaal, de diepgang van het plot, en de verbondenheid van de kijker met de hoofdpersonages. Zeker in een film waarin er ehm.. maar één karakter overblijft en de locatie er zo krap is (en bovendien slechtbelicht) dat de bioscoopbezoeker wel érg tegen de hoofdpersoon aangeplakt zit. Wees blij dat we nog niet gezegend zijn met geur-tv (Irak = zweten, en er wordt nergens verteld of de kist al een vorige gebruiker heeft gekend). Maar alle gekheid even onder de grasmat geveegd, Cortés er zeer vakkundig in te slagen anderhalf uur de kijker op het puntje van zijn stoel te laten zitten tijdens Paul’s emotionele zoektocht om bovengronds te geraken. Natuurlijk werkt Paul af en toe enigszins op de zenuwen als hij in paniek schiet, of het licht weer eens uitgaat om de aansteker te sparen, maar de film verliest nauwelijks zijn geloofwaardigheid en de verwikkelingen en zowel de reacties op Paul’s verhaal (‘ik verbind U even door’) als Paul’s beleving komt vrij reëel over. Reynolds weet overtuigend het brede scala aan emoties over te brengen op de kijker dat Conroy moet doormaken, of het nu gaat om angst, radeloosheid, frustratie, woede, acceptatie, of wantrouwen. Schiet je al in paniek wanneer het licht uitgaat in de bioscoop of zodra de liftdeuren dichtgaan, dan is Buried misschien niet helemaal jouw film. Zoek je een geduldige thriller met licht Hitchcockiaanse suspense-invloeden en vind je een totaal gebrek aan vlot monteerwerk volstrekt ondergeschikt aan een plakkerige bilnaad van het billenknijpen gedurende de rit, dan is Buried een diep gegronde aanrader.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Ik houd er een beetje ‘n dubbel gevoel aan over, die downloadable content van Fallout New Vegas. Aan de ene kant is het een perfect excuus om een nieuwe playthrough te maken met een ander type character en hele andere keuzes tijdens het spelen, maar aan de andere kant is het nieuwe materiaal op bepaalde plekken wat zwak. Dead Money (de eerste uitbreiding) had een toffe setting, interessante characters en was nog best lastig op bepaalde momenten, maar scoorde minpunten door frustrerende gameplay en een gebrek aan écht memorabele zaken. Nu is er dan Honest Hearts, die de bedrukkende omgeving van Dead Money vervangt door een afgelegen vallei die de laatste nucleaire oorlog prima heeft doorstaan. En verdorie, ook hier heb ik weer dingen op aan te merken. And I wanted to like it, I really did!

Een van de interessantste characters die geen follow-up kreeg in de oorspronkelijke New Vegas wereld was wat mij betreft The Burned Man. Alles omtrent deze man, Joshua Graham, was bad-ass; de bloeddorstige rechterhand van Caesar himself en mede-oprichter van The Legion, een tactisch genie die na zijn enige fout (de nederlaag bij Hoover Dam) gestraft werd door hem in brand te steken en de Grand Canyon in te schoppen. Hierna doken geruchten op over een ronddwalende, verbrande man. Leefde Graham nog? Zoja, wat was hij nu van plan? Ik vond het jammer dat ik bij mijn eerste playthrough niet meer te weten kwam over dit character, maar Honest Hearts geeft me eindelijk de antwoorden.

Na het activeren van de Honest Hearts content zal de speler een nieuw signaal via zijn of haar Pipboy oppikken; een vertegenwoordiger van de Happy Trails Caravan Company zoekt namelijk een avonturier met een Pipboy voor een expeditie naar het afgelegen stadje New Canaan, met wie alle contact is verloren. De trip hierheen zal via Zion Canyon gaan (een plek die ook echt bestaat), maar daar eenmaal aangekomen blijken er dingen niet helemaal veilig te zijn. Al snel ontdek je waarom; de Burned Man is hier neergestreken, en zijn aanwezigheid heeft grote gevolgen voor de al jaren in de kloof wonende tribals. De speler zal nu met zijn acties de balance of power in deze regio verstoren, als je de gevaren in Zion overleeft tenminste…

Wat meteen opvalt bij het binnentreden van de nieuwe regio (wat in principe op elk level kan; de kracht van de vijanden schaalt mee met de speler) is de opbouw. Weg is het vlakke, soms wat heuvelachtige landschap van de Mohave. Hoge bergwanden, diepe dalen en stromende rivieren zijn nu de dagelijkse gang van zaken geworden. Deze regio werkt als afwisseling wel prettig, alleen is soms pijnlijk duidelijk dat de Gamebryo engine niet echt goed overweg kan met dit type terrein. Op afstand ziet het er allemaal wel ok uit, maar de afwerking is van dichtbij soms wat lelijk. Ook is het gebied niet al te groot en wordt navigeren langs de grote rotsblokken en bergpaadjes op den duur vervelend.

Bij aanvang van de nieuwe content reis je mee met de Happy Trails Caravan pipo’s, tot 10 seconden na binnentreden van de kloof ze met een scripted event allemaal worden gedood. Lekker dan. Wat mij betreft een suffe en luie manier om te zorgen dat de speler de content solo doorwerkt. Grappig detail; het is in deze eerste momenten mogelijk dat de speler per ongeluk een vriendelijke NPC aanvalt die daarna hemzelf en zijn hele factie tot vijanden maakt, waardoor je 95% van de content en storyline misloopt. Oeps!
Net als in Dead Money kun je het nieuwe gebied niet tussendoor verlaten. Verschil is ditmaal dat de speler wel wat equipment mee mag nemen, tot een bepaalde gewichtslimiet. Je companions moeten ook hier weer achterblijven, al zijn de redenen daarvoor in deze dlc wél logisch. Honest Hearts verhoogt net als Dead Money de level cap met 5, voegt wat nieuwe perks toe en introduceert een paar nieuwe wapens. Ook zijn er ditmaal enkele crafting recepten toegevoegd die zowaar nuttig zijn en waarbij je niet afhankelijk bent van alleen in de nieuwe content aanwezige ingrediënten.

Honest Hearts slaat op twee niveau’s de plank mis; qua vernieuwing en qua verhaallijn. De tegenstand in Zion bestaat uit hetzelfde soort wezens die we ook in de Mohave zagen, alleen dan met een ander kleurenpalet of het woord ‘giant’ voor de naam. De enige echte toevoeging is de terugkeer van de Yao guai, gemuteerde zwarte beren die rechtstreeks uit Fallout 3 zijn overgeheveld. Maar ja, models uit een vorige game copy pasten is niet echt ‘nieuw’ te noemen. Kansen om je scala aan skills op nieuwe en originele manieren te gebruiken zijn er ook niet, 80% van de content bestaat uit combat en locaties doorkruisen, en verder zijn alleen Lockpick en Survival relevant. Een pacifistisch character spelen is hier dus niet aan te raden, nee, niet eens mogelijk.

Grootste gemis is echt het verhaal. Joshua Graham was in mijn verbeelding een fascinerend, mysterieus personage. Als we hem dan eindelijk in Zion tegenkomen dan voelt dat toch wat als een anticlimax. En veel andere mensen om mee te babbelen zijn er ook al niet te vinden, er zijn in totaal misschien 6 NPC’s met dialoogopties. De storyline is ook nog eens retesimpel en komt neer op ‘evil tribe komt gebied binnen, neutrale tribe is in gevaar, red ze uit de nood’. Qua quests ben je voornamelijk spullen aan het zoeken in grotten en verlaten hutjes. Het tofste element is het vinden van dagboeken van een man die kort na de laatste oorlog schuilde in de kloof en daar zijn leven zo goed en kwaad als het kon voortzette. De geschreven fragmenten die je vindt zijn fantastisch en hebben soms een pijnlijke, roerende kern. Als de makers van Honest Hearts minder bezig waren geweest met levels volstoppen met schorpioenen en evil tribals en meer bezorgd waren om de emotionele ervaring was deze uitbreiding me stukken beter bevallen.
Als je na een paar uur dan het einde van de storyline nadert kun je kiezen uit twee scenario’s, en de spannendste komt neer op langs een rivier lopen en in totaal 12 vijanden neerschieten met buggy NPC’s die meelopen totdat je 3 bochten en één grot verder het eind bereikt waar je Joshua een confrontatie ziet hebben met de final boss die als character best intimiderend beschreven werd maar die je nu kort ziet voordat hij door iemand anders wordt gedood. The end. Hierna is het gedaan en mag je terug de Mohave in, al staat er ineens een footlocker voor de uitgang-tunnel met daarin alle special equipment van de main characters die je nog snel even mee kunt pakken. Slordige afwerking, heren.

Helaas, Honest Hearts voelde voor mij wat gerushed en leeg. De replaywaarde is iets hoger dan Dead Money omdat het gebied doorkruisen minder stroef gaat en ik ditmaal het idee heb nog niet alles ontdekt te hebben, maar het is geen onmisbare toevoeging aan je Fallout experience. Mensen die hoopten op iets spannenders hoeven overigens niet lang te wachten. Nieuwe downloadable content staat al in de startblokken: Old World Blues zou 4 dagen na dit schrijven al uit moeten komen, Lonesome Road in juli. Ergens baart dit me zorgen; is er wel genoeg tijd geweest om deze nieuwe content een beetje goed uit te werken? Ik heb liever dat er méér tijd zit tussen deze 3 recente toevoegingen en dat er meer werk wordt gestopt in het uitbouwen van de inhoud. Ach, ik merk vanzelf wel of de nieuwe dlc mijn verwachtingen waar kan maken, aanschaffen doe ik het toch wel. Daar kom ik niet onderuit. Tsja, ik blijf nu eenmaal een Fallout fanboy in Honest Heart en nieren.